makedonikozitimaΑπό Μακεδονία Γη Ελληνική

Του Στέφανου Ν. Σωτηρίου

Το μόνο βιβλίο που αναφέρεται στο τι είναι αυτό που ισχυρίζονται οι Σκοπιανοί, πώς το έκτισαν πέτρα-πέτρα και γιατί γίνονται πιστευτοί.

Τι λένε στους ξένους και γιατί έχουν τόσες διπλωματικές επιτυχίες.

Προλογίζει ο π. Γ. Μεταλληνός.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤ

6.1 (Σλάβο)μακεδονική συνείδηση: Καρπός της Ιστορίας ή της πολιτικής;

Υπήρχε κάποιο τρίτο σλαβικό έθνος στα Βαλκάνια κατά το περασμένο αιώνα, εκτός των Σέρβων και των Βουλγάρων;

Υπήρχε μήπως κάποια συνείδηση για εθνική ιδιαιτερότητα των Σλάβων της Μακεδονία στην αρχή του 20ου αιώνα και στην περίοδο του Μεσοπολέμου;

Πότε δημιουργήθηκε αυτό το έθνος και αν πρόκειται περί έθνους, είναι καρπός της ιστορικής εξέλιξης ή κάποιων πολιτικών αποφάσεων και διαταγμάτων;

Οι Νοτιοσλάβοι ερευνητές ανάλωσαν πολύ χρόνο και ενέργεια για να αποδείξουν ότι η ιστορική εξέλιξη δημιούργησε αυτό το έθνος. Ευθύς εξαρχής όμως, οι προσπάθειες τους να εξηγήσουν με την μαρξιστική -λενινιστική θεωρία, περί δημιουργίας και συγκρότησης των «Σοσιαλιστικών Εθνών», (Ουκρανικού γνωστού παλιότερα ως Μικρορωσικού λαού, Λευκορωσικού, Βοσνιακού, Μαυροβουνιακού, Μουσουλμανικού κ.α.) ένα εκ των οποίων είναι και το «Μακεδονικό», έρχονται σε σύγκρουση με τις προσπάθειες άλλων συναδέλφων τους που ισχυρίζονται ότι και στον μεσαίωνα υπήρχε αυτό το έθνος ( Σαμουήλ) και ακόμα με κάποιους άλλους που ισχυρίζονται ότι το σημερινό αυτοαποκαλούμενο «Μακεδονικό» έθνος είναι το ίδιο με το Αρχαίο Μακεδονικό φύλο.

«Ο Μακεδονικός λαός δημιουργήθηκε ταυτόχρονα με την αφύπνιση του αστικού εθνικισμού… Το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ανάπτυξη μακεδονικής εθνικής συνείδησης δημιούργησαν τα γειτονικά κράτη, τα οποία μέσω της προπαγάνδας τους κατόρθωσαν να πείσουν τους Μακεδόνες , ότι δεν ήταν Μακεδόνες, αλλά Βούλγαροι, Έλληνες και Σέρβοι αντίστοιχα»[1]

Βλέπουμε λοιπόν ο πρόεδρος αυτής της χώρας, Λάζαρ Μωυσώφ να μας λέει ξεκάθαρα ότι ότι στην εποχή αφύπνισης του αστικού εθνικισμού, εποχή που προσδιορίζεται στο 1847 ως το 1870, όταν ενώθηκε δηλαδή η Γερμανία και η Ιταλία, δεν υπήρχε αυτό το έθνος διότι οι «Μακεδόνες ήταν χωρισμένοι εθνικά σε Έλληνες Σέρβους και Βουλγάρους.

«… από το χωρισμό αυτό, πιο ωφελημένοι βγήκαν οι Έλληνες διότι είχαν τον πιο ισχυρό προπαγανδιστικό μηχανισμό στην Μακεδονία, δηλαδή το Πατριαρχείο. Έτσι, μέχρι το 1870, όλοι οι κάτοικοι της Μακεδονίας πίστευαν πώς ήταν Έλληνες. Το 1870, δημιουργήθηκε η Βουλγαρική Εξαρχεία (αυτόνομη εκκλησία) και άρχισε και αυτή να απλώνει την προπαγάνδα της στην Μακεδονία, δημιουργώντας βουλγαρικά σχολεία και εκκλησίες. Τότε άρχισε να δημιουργείται και ο πρώτος χωρισμός των Μακεδόνων σε Έλληνες και Βουλγάρους».[2]

Για το θέμα της Μακεδονίας όμως το διεθνές ενδιαφέρον μεγάλωνε. Η σύγκρουση Ελλήνων και Βουλγάρων άρχισε να παίρνει μεγάλες διαστάσεις και το 1903 οι μεγάλες συναντήθηκαν στο Μίρτσιστεγκ και με την συμφωνία Αυστρίας-Ρωσίας, χώρισαν την Μακεδονία σε ζώνες επιρροής και δημιούργησαν διεθνή επιτροπή για την εσωτερική της επίβλεψη. Κέντρο της επιτροπής ήταν το Μοναστήρι. Αποφασίστηκε να επιβλέπουν το Σαντζάκι των Σκοπίων οι Αυστριακοί, οι Ρώσοι της Θεσσαλονίκης, οι Γάλλοι των Σερρών, οι Άγγλοι της Δράμας και οι Ιταλοί του Μοναστηρίου και της Καστοριάς.

Η επιτροπή αυτή όμως δεν κατάφερε σπουδαία πράγματα, αντίθετα μάλιστα και όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι Σκοπιανοί «ιστορικοί» προκάλεσε και την «επανάσταση» του Ιλί -Ντέν.

«Σκοπός της επαναστάσεως του Ιλιντεν ήταν η δημιουργία μακεδονικού κράτους χωρίς ξένες επιρροές. Ηγέτης της επανάστασης ήταν ο Γκότσε Ντέλτσεφ»[3] Γράφει ο Λάζαρ Μωύσωφ.

Κι ενώ οι «ιστορικοί» των Σκοπίων μιλάνε για κάποια Μακεδονική επανάσταση το 1903, δεν βρίσκουν σύμφωνους τους συναδέλφους τους στο Βελιγράδι ή στο Σαράγιεβο.

Συγκεκριμένα: Ο Δημήτριε Τζιώρτζιεβιτς, καθηγητής ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου γράφει: «Η εξέγερση του Ιλιντέν ήταν υποκινούμενη από την Σόφια και το φιλοβουλγαρικό τμήμα του Β.Μ.Ρ.Ο. Η Σόφια έθεσε επικεφαλής αυτής της εξέγερσης το λοχαγό του βουλγαρικού στρατού Γκότσε Ντέλτσεφ και τον απέστειλε από την Σόφια στη Μακεδονία γι΄αυτό το σκοπό»[4]

Ο Βασίλι Πόποβιτς καθηγητής ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Σαράγιεβο, γράφει: «Το Β.Μ.Ρ.Ο. το ίδρυσαν οι Βούλγαροι, με σκοπό να προσαρτήσουν την Μακεδονία»[5].

Και ο πολύς φιλοσκοπιανός Κροάτης Σάβο Σκόκο όμως, δεν αποφεύγει να αναφέρει την έρευνα του Αμερικανού ιστορικού Helmrake, «Διπλωματία των Βαλκανικών Πολέμων 1912-13». Όπου βέβαια δεν υπάρχει Μακεδονικός λαός αλλά και κατηγορηματικά και με ατράνταχτα ντοκουμέντα αποδεικνύει ότι το Β.Μ.Ρ.Ο. ήταν μια βουλγαρική οργάνωση με επικεφαλής τον Βούλγαρο λοχαγό Γκότσε Ντέλτσεφ και με σκοπό την προσάρτηση της Μακεδονίας στην Βουλγαρία[6]

Ο Λάζαρ Μωύσωφ παραθέτει στο βιβλίο του και κάποια αποσπάσματα του Dimitri Rizov «Pro Makedonija». Ο Ρίζωφ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Βούλγαρους εθνικιστές και στο έργο του αυτό γράφει: «Οι Βούλγαροι ίδρυσαν το Β.Μ.Ρ.Ο. και άρχισαν τον αγώνα στην Βουλγαρία με σκοπό να την μετατρέψουν σε ομοιογενή βουλγαρική επαρχία, ή οποία θα ενώνονταν με την Βουλγαρία»[7]

Παρά λοιπόν το γεγονός ότι όλοι οι ανεξάρτητοι ερευνητές ακόμη και οι Σέρβοι, συγκλίνουν στο ότι την «εξέγερση» του Ιλιντέν την έκαναν Βούλγαροι, τα σημερινά Σκόπια, όπως και στην περίπτωση του Σαμουήλ, την οικειοποιούνται προσπαθώντας να φτιάξουν το ιστορικό υπόβαθρο, πάνω στο οποίο θα στηρίξουν την αυθαίρετη ύπαρξη του «Μακεδονικού» τους έθνους.

Οι αντιφάσεις τους όμως είναι τεράστιες και ποικίλουν από «ιστορικό» σε «ιστορικό». Γράφει λοιπόν ο Λάζαρ Μωύσωφ:

«Οι Έλληνες θεωρούσαν την Μακεδονία σαν χώρα όπου από αρχαιότατων χρόνων κυριαρχούσε η ελληνική παιδεία και θεωρούσαν ότι οι ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ήταν ΑΡΧΑΙΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ επιφανειακά εκσλαβισθέντες… Στην Μακεδονία όμως κατά καιρούς ζούσαν Όχι μόνο Οι Έλληνες, αλλά και οι Ρωμαίο, Αρχαιομακεδόνες, Ιλλυριοί, Βυζαντινοί, Βούλγαροι, Σέρβοι και Τούρκοι. Σήμερα όμως ζουν οι Μακεδόνες»[8]

Θα συμφωνήσουμε με τον Μωύσωφ (παρ΄ότι τα μπερδεύει με αρχαιομακεδόνες, βυζαντινούς και Έλληνες, λες και αυτά τα τρία είναι κάτι διαφορετικό), ότι στην Μακεδονία ποτέ δεν ζούσαν οι λεγομενοι «Μακεδόνες του». Θα διαφωνήσουμε όμως στο ότι σήμερα, έτσι με από μηχανής θεό, εμφανίζονται και κατοικούν οι «Μακεδόνες του» και εξαφανίζονται όλοι οι άλλοι.

Η εξήγηση όμως είναι απλή. Και την δίνει ό μεγαλύτερος εθνολόγος της Βαλκανικής, Σέρβος Γιόβαν Τσβίιτς, στο βιβλίο του «ανθρωπογεωγραφία της Βαλκανικής Χερσονήσου», που έγραψε το 1912.

«Ο Λαός στην Μακεδονία είναι μια άμορφη μάζα. Έλληνες που βουλγαροποιούνται, Αλβανοί πού ελληνοποιούνται κ.λ.π.».

Μακεδόνες ούτε είδε ούτε αναφέρει πουθενά αυτός ο κορυφαίος και αξεπέραστα μέχρι σήμερα επιστήμονας. Αντίθετα στην σελίδα 158 ανωτέρω βιβλίου γράφει ότι: «Η περιοχή των Σκοπίων και του Τετόβου δεν ανήκουν στην γεωγραφική περιφέρεια της Μακεδονίας» Και βέβαια δεν ήταν Μακεδονία. Είναι γνωστό σε όλους ότι, μέχρι το 1912, τα Σκόπια ήταν πρωτεύουσα του Βιλαετιού του Κοσσυφοπεδίου. Ποτέ η Μακεδονία δεν έφτασε γεωγραφικά μέχρι τα Σκόπια. Εκεί ήταν το βόρειο σύνορο της Παιανίας και την προς βορά Δαρδανία.

Τον όρο Μακεδονία στις περιοχές αυτές τον έδωσε η βουλγαρική προπαγάνδα στην προσπάθεια της να αρπάξει όσα περισσότερα εδάφη μπορέσει, εφαρμόζοντας το σύνθημα: «Η Μακεδονία στους Μακεδόνες» και «το «Όλοι οι Μακεδόνες είναι Βούλγαροι».

Τα στοιχεία του Τσβίιτς δεν αποφεύγει να τα παραθέσει και ο Μωύσωφ στο Βιβλίο του. Και φυσικά, μη συμβιβαζόμενος με την απουσία του «έθνους» του από την έρευνα του Τσβίιτς, ας δούμε την ερμηνεία που δίνει: «Ο Τσβίιτς ήταν άνθρωπος που εξυπηρετούσε τον μεγαλοσέρβικο σοβινισμό, ο οποίος ήθελε να καταπιεί την Μακεδονία και δεν αναγνώριζε τους Μακεδόνες, ονομάζοντας τους Νότιους Σέρβους».[9]

Και συνεχίζουμε στο θέμα αυτό με διάφορες μαρτυρίες ανθρώπων που έπαιξαν ρόλο στην υπόθεση εκείνη την εποχή, όπως του Βασίλ Σοπώφ.

«Οι πλούσιοι Μακεδόνες έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον να ονομάζονται Έλληνες. Αν οι Βούλγαροι είχαν δικούς τους άρχοντες στην Μακεδονία, τότε το θέμα θα είχε λυθεί υπέρ της Βουλγαρίας. Σήμερα όμως οι Βούλγαροι δεν έχουν δικούς τους ανθρώπους την τοπική αυτοδιοίκηση, γι αυτό και κυβερνούν την Μακεδονία Γραικοί και Γραικομανείς, οι οποίοι είναι και οι μόνοι Έλληνες που υπάρχουν στην Μακεδονία».

Παρ΄ότι η μαρτυρία του Σόπωφ δεν μας φωτίζει ιδιαίτερα για το πώς εκλέγονταν στην αυτοδιοίκηση μόνο οι Έλληνες άρχοντες, αφού δεν υπήρχε ελληνικός πληθυσμός για να τους ψηφίζει, περνάμε και στα τουρκικά αρχεία.

Τα επίσημα τουρκικά αρχεία ονομάζουν τον πληθυσμό της Μακεδονίας «RUM MILET» δηλαδή Ρωμιούς.

Το 1870, ταυτόχρονα με το «Ρουμ» εμφανίζεται και το «BULGAR MILET», δηλαδή Βούλγαροι.

Αυτοί οι δυο λαοί συνυπάρχουν μέχρι το 1912-13, όταν οι Τούρκοι αποχώρησαν από την Μακεδονία. Στο μεταξύ είχαν αναγνωριστεί και οι Σέρβοι Μιλιέτ και οι Ρουμάνοι Μιλιέτ, αλλά λόγω των μικρών πληθυσμών των πρώτων κυρίως, διότι Ρουμάνοι δεν υπήρχαν καθόλου και προσπάθησαν να βαφτίσουν Ρουμάνους τους Βλάχους, δεν έπαιξαν κάποιο αξιόλογο ρόλο την εποχή αυτή.

Ο Γάλλος περιηγητής Entmonte Belle, στο βιβλίο του «Μακεδονία και Μακεδόνες» γράφει: Οι Έλληνες κυριαρχούσαν στις πόλεις και στα εμπορικά κέντρα της Μακεδονίας και είχαν την τοπική διοίκηση στα χέρια τους. Ο Ελληνισμός κυριαρχούσε εθνολογικά στις πόλεις. Στα χωριά όμως ο Ελληνισμός δύσκολα κρατιόνταν, διότι εκεί δεν ζούσαν πολλοί Έλληνες. Υπήρχαν όμως και χωριά που είχαν άμεση σχέση με το βασίλειο της Ελλάδας. Σε αυτά τα χωριά υπήρξαν δύο ισχυροί μηχανισμοί, η εκκλησία και το σχολείο, οι οποίοι όμως δεν έρχονται σε επαφή με τα υπόλοιπα χωριά. Ούτε όμως εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για μακρόπνοη διείσδυση σε όλα τα χωριά της Μακεδονίας, με αποτέλεσμα η επιτυχία σε αυτά να είναι βουλγαρική, καθώς οι Βούλγαροι ήταν αυτοί που ανέπτυξαν μεγάλο προσηλυτισμό και προπαγάνδα». Και βία θα συμπληρώναμε εμείς καθώς η δράση των «Κομιτατζήδων» έγινε θρύλος. Το παρόν απόσπασμα από το βιβλίο του Belle, που κυκλοφορεί και στα ελληνικά, το αναφέρει και ο Μωύσωφ στο βιβλίο του στην σελίδα 57 και αξίζει τον κόπο να δούμε πώς το ερμηνεύει.

«Έτσι οι Μακεδόνες δέχτηκαν την σκέπη της βουλγάρικης Εξαρχίας, όχι επειδή ήταν Βούλγαροι, αλλά επειδή μεταξύ των δύο κακών, προτίμησαν το μικρότερο»

Ο Ρώσος περιηγητής και ιστοριογράφος Στέφαν Βέρκοβιτς όμως έχει αντίθετη άποψη στο βιβλίο του: «Περιγραφή των Βούλγαρων Μακεδόνων»: «Οι Βούλγαροι Μακεδόνες ονομάζονται με τα κάτωθι φυλετικά ονόματα: Μιάντσι, Πολιατσι, Κοπάκοβτσι, Μπρισιάτσι, Πιάντσι, και Σιράκοπβτσι».

Η ανωτέρω περιγραφή και ονοματολογία των βουλγαρόφωνων, σλαβικών φύλλων της Μακεδονίας, γεννά αμέσως το ερώτημα κλειδί:

α) Πώς ένας λαός που έχει έξι φυλετικά ονόματα, να δανείζεται από τους γείτονες του Μακεδόνες, ελληνικής φυλής για πλέον των 4.000 ετών, το εθνικό της όνομα;

β)Πώς είναι δυνατό, ο λαός της ΦΥΡΟΜ να είναι ο μοναδικός λαός στον κόσμο που υιοθέτησε και χρησιμοποιεί σαν εθνικό του όνομα, το εθνικό όνομα ενός άλλου, γειτονικού του έθνους;

γ) Γιατί τα Σκόπια δεν υιοθέτησαν ένα από τα άφθονα φυλετικά ονόματα που υπήρξαν σε αφθονία, όπως συμβαίνει με όλους τους λαούς του κόσμου π.χ. Οι Μαγυάροι ονομάστηκαν έτσι από το όνομα ενός εκ των επτά φύλλων της Ουγγαρίας. Το ίδιο και οι Σέρβοι, οι Ρώσοι, οι Γερμανοί. Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι υπάρχει Σαξονική ή Βαυαρική μειονότητα του Βαυαρικού ή Σαξωνικού έθνους το οποίο όμως είναι Σλαβικό, Πολωνικό ή Τσέχικο:

Τι άραγε να σημαίνει το όνομα Μακεδονία στην γλώσσα των Σκοπίων. Καταλαβαίνουν τι λέει αυτή η ελληνική λέξη, καλύτερα από το τι λέει η σλαβική, Πολιάτσι ή Σιράκοβτσι;

Φυσικά απάντηση δεν πρόκειται να βρεθεί. Πιθανόν να ακούσουμε και την ερμηνεία ότι η λέξη Μακεδονία προέρχεται από το «Μακ», δηλαδή τον καβουρδισμένο σπόρο της παπαρούνας από την οποία βγαίνει το Όπιο, του οποίου η ΦΥΡΟΜ είναι μεγαλύτερος παραγωγός στην Ευρώπη. Η από μία άλλη νεοπαγή λέξη, που μου ανέφερε Σκοπιανός «ιστορικός», από το ρήμα «Μάκομ» = πονάω, που σημαίνει η πονεμένη και χιλιοβασανισμένη χώρα (!,), την οποία λέξη δεν άκουσα να γνωρίζει κανένας άλλος Σκοπιανός.

Τελειώνοντας, αξίζει να αναφερθούμε στην πολύ σημαντική μαρτυρία ενός εκ των κύριων πρωταγωνιστών του Μακεδονικού. Μια παράγραφο που τα λέει ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΟΛΑ:

«Οι Βούλγαροι δεν πρέπει να ανακατεύονται στα εσωτερικά της Μακεδονίας. Διότι εάν ο πατέρας μου και ο παππούς μου πίστευαν από άγνοια ότι ήταν Βούλγαροι, δεν σημαίνει ότι και εγώ ζω σήμερα στο σκοτάδι της άγνοιας σε ότι αφορά την εθνικότητα μου»[10]

Ο ΚΡΣΤΕ ΜΙΣΙΡΚΩΦ, εθνικός ήρωας των Σκοπίων, πρωτεργάτης της Μακεδόνικης ιδέας, δίνει γλαφυρότατα το ζουμί της ιστορίας. Ότι περί Μεγάλου Αλεξάνδρου, περί Σαμουήλ., Κυρίλλου και Μεθοδίου, δεν θάπρεπε καν να τα συζητάμε, από την στιγμή που διαβάζουμε τον Μισίρκωφ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ζ

7.1 Οι Ακαδημίες Επιστημών και το Επιστημονικό τους Έργο.

Στην γείτονα χώρα επιστήμη και πολιτική είναι άρρηκτα δεμένες. Τα ανώτατα επιστημονικά ιδρύματα θέτουν τους σκοπούς και οι πολιτικοί προσπαθούν να τους εφαρμόσουν απαρέγκλιτα

Και ενώ μεμονωμένα ή σε ευρύτερη κλίμακα είδαμε πολλούς διανοούμενους να αμφισβητούν την ύπαρξη του «Μακεδονικού έθνους», δεν συμβαίνει το ίδιο και με την Ακαδημία επιστημών της Νοτιοσλαβίας, θέση που σαφώς πηγάζει από την υποχρέωση υποστήριξης της MANU, δηλαδή της Μακεδονικής Ακαδημία Επιστημών. Πέραν των ιστορικών των Σκοπίων, η Ομοσπονδιακή Ακαδημία έχει αναλάβει το κύριο έργο υποστήριξης και εξεύρεσης στοιχείων (ή καλύτερα αποδοχής και προώθησης των χαλκευμένων στοιχείων που χαλκεύονται στα Σκόπια), τα οποία αποδεικνύουν την ύπαρξη Μακεδονικής εθνότητας ανά τους αιώνες ως σήμερα.

Τα στοιχεία που χρησιμοποιεί είναι τα ίδια με αυτά των Σκοπίων, αλλά όσο έντονα και αν προσπαθούν να παραθέσουν, όσο το δυνατό περισσότερα και πιο επιλεγμένα στοιχεία, που να μη δημιουργούν διφορούμενα συμπεράσματα και υποψίες ότι είναι «μαγειρεμένα», δεν το επιτυγχάνουν. Ο λόγος είναι απλός. Όλα τα στοιχεία που υπάρχουν για την Μακεδονία, συνηγορούν για το ψεύδος και την ιστορική απάτη των Σκοπίων.

Συγκεκριμένα, παίρνουν την έκθεση του Αυστριακού προξένου στα Σκόπια Lipih, την οποία έστειλε προς τον Υπουργό των Εξωτερικών στην Βιέννη, κόμη Ανδράσι (ελληνικής καταγωγής):

«Θα έπρεπε τουλάχιστον να έχετε υπ’ όψιν σας ότι οι ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ των Σκοπίων άρχισαν να θεωρούν τον εαυτό τους ξεχωριστό κομμάτι από τον κορμό του έθνους. Αυτή η τάση είναι πιο διαδεδομένη στο Βέλες».[11]

Η Ακαδημία της Γιουγκοσλαβίας λοιπόν θεωρεί την έκθεση Lipih ως ένα ισχυρότατο τεκμήριο ύπαρξης Μακεδονικού λαού στις αρχές του 20ου αιώνα. Η ίδια η αναφορά από μόνη της όμως δείχνει ότι δεν υπήρχε Μακεδονικός λαός αλλά μια τάση μεταξύ του Βουλγάρικου πληθυσμού στα Σκόπια και στο Βέλες, να δημιουργήσουν κάτι άλλο, το οποίο για προπαγανδιστικούς και επεκτατικούς λόγους το ονόμασαν Μακεδονία – Μακεδονικό. Η πλειονότητα αυτής της γενιάς, αλλά και όλες οι προηγούμενες γενιές των σλαβόφωνων στα Σκόπια, δηλώνεται ολοκάθαρα από την έκθεση ότι ήταν Βούλγαροι!

Η Μακεδονική ιδέα έγινε αποδεκτή στα τέλη του 19ου αιώνα και σε κάποιους κύκλους πανσλαβιστών στην Αγία Πετρούπολη. Στις προσπάθειες των Πανσλαβιστών για δημιουργία Μακεδονικού κράτους, υπό την προστασία της Ρωσίας, συμπεριλαμβάνεται και το Συνέδριο του Βερολίνου το 1878, όπου για πρώτη φορά μια ομάδα Βουλγάρων υπέβαλε μνημόνιο σε διεθνή διάσκεψη, για το θέμα της Μακεδονίας.

Το μνημόνιο αυτό ζητούσε την δημιουργία αυτόνομου Μακεδονικού κράτους, εντός ή εκτός των συνόρων της Τουρκίας. Η επιτροπή του Συνεδρίου όμως δεν έφεραν καν ως ανάγνωση αυτό το μνημόνιο, άρα δεν το έλαβε καθόλου υπ’ όψιν επειδή διέγνωσε την βουλγαρική (υποστηριζόμενη και από κύκλους πανσλαβιστών αλλά όχι την επίσημης Ρωσίας) πονηρία.

Έτσι στις 2 Μάιου του 1880, οι «Μακεδόνες», οι Αλβανοί και οι Βλάχοι, συγκεντρώθηκαν στο μέρος που ονομάζονταν Γκρέμεν και αποτέλεσαν την πρώτη «Εθνική Βουλή της Μακεδονίας» η οποία έστειλε ψήφισμα στις μεγάλες δυνάμεις για την λύση του Μακεδονικού. Πρόεδρος της προσωρινής κυβέρνησης εξελέγη ο Βασίλ Σιμόν και το ψήφισμα που εστάλη στις δυνάμεις έγγραφε:

«Η Μακεδονία εξ’ αιτίας πολιτικών σκοπιμοτήτων είναι περισσότερο από κάθε άλλη περιοχή χωρισμένη εθνικά σε Έλληνες, Σλάβους, Αλβανούς, Βλάχους και Τούρκους, πράγμα που καθιστά αδύνατη την εθνική και κρατική ύπαρξη της Μακεδονίας.

… Η Ρουμανία, η Σερβία και το Μαυροβούνιο αναγνωρίστηκαν ως ανεξάρτητες χώρες από την συνθήκη του Βερολίνου. Η Ελλάδα περιμένει την προσάρτηση της Ηπείρου και της Θεσσαλίας. Και μόνο η Μακεδονία, η χώρα που γέννησε τον ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ και τον ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ και στην αρχαιότητα είχε δικό της πολιτισμό, δεν έλαβε καμία βοήθεια.

Γι’ αυτό η Μακεδονική βουλή ζητεί:

α)Να εφαρμοστεί το άρθρο 23 της Συνθήκης του Βερολίνου (Σύνταγμα σαν το κρητικό).

β) Να δοθεί το ψήφισμα σε όλες τις προξενικές αρχές των ξένων χωρών

γ) καλεί όλον τον λαό στα όπλα με το σύνθημα:

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ στους ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΣΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»[12]

Τώρα, ενώ η πρώτη παράγραφος του ψηφίσματος λέει ολοκάθαρα ότι Μακεδονικός λαός δεν υπήρχε, διότι η Μακεδονία ήταν εθνικά χωρισμένη σε Έλληνες, Σλάβους κ.λ.π., βλέπουμε ότι παρ΄ότι υπήρχαν Έλληνες, δεν συμμετείχαν στην αποκαλούμενη «Μακεδονική Βουλή». Επίσης δεν πρέπει να λησμονάμε ότι αυτή η εποχή είναι η λεγόμενη «βουλγάρικη φάση» του Mακεδονικού και η φάση των Κομιτατζήδων. Και οι Κομιτατζήδες, θεωρούσαν τον Αριστοτέλη και τον Αλέξανδρο προγόνους τους και ήθελαν να αναστήσουν την Αρχαία Μακεδονία!!!

Οι Μ.Δυνάμεις όμως δεν τους έδωσαν καμία σημασία, αποφάσισαν όμως να εφαρμόσουν το άρθρο 23 της Συνθήκης του Βερολίνου, για να εξασφαλίσουν για τους Χριστιανούς κάτοικους κάποιες βασικές ελευθερίες που στερούσαν οι Τούρκοι. Έτσι δημιουργήθηκε μιας επιτροπή η οποία φαίνεται ότι δεν ήταν της αρεσκείας των Βουλγάρων, οι οποίο και ζήτησαν το άρθρο 23, οι οποίοι στέλνουν άμεσα επιστολή διαμαρτυρίας στις Μεγάλες Δυνάμεις.

«Ο Μακεδονικός Λαός διαμαρτύρεται έντονα κατά του σχεδίου συστάσεως των επιτροπών των Βιλαετίων, των οποίων τα μέλη είναι κατά τα δύο τρίτα( 2/3) Τούρκοι, κατόπιν Έλληνες και κάπου και κάποιος Εβραίος, ενώ οι Μακεδόνες που αποτελούν την πλειονότητα του πληθυσμού, δεν εκπροσωπούνται.[13]

Βλέπουμε ότι οι Δυνάμεις έκαναν επιτροπή για το άρθρο 23 αποκλειστικά από Έλληνες και Τούρκους. Άριστοι Γνώστες της τακτικής της Βουλγαρίας, που γνώριζε ότι σαν Βουλγαρία δεν θα έχει ποτέ την συγκατάθεση να αποκτήσει την Μακεδονία, αλλά νόμιζε πώς αν δημιουργούσε ένα ανεξάρτητο Μακεδονικό κράτος θα μπορούσε εύκολα μετά να το προσαρτήσει, όπως έκανε και με την Ρωμυλία. Έτσι η πονηρή Βουλγαρία, πιάστηκε στην παγίδα που έστησε, από τον Τίτο και πληρώθηκε με το νόμισμα, που η ίδια πλήρωνε στην Μακεδονία.

Όμως οι Βούλγαροι δεν το έβαλαν κάτω. Επανήλθαν με νέο ψήφισμα, που και αυτό έμεινε αναπάντητο. Διακόσιοι από αυτούς συναντήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη με τον Λόρδο Φίτσμορς, ο οποίος τους υποσχέθηκε να προωθήσει το θέμα τους, αλλά δεν έκανε τελικά τίποτε

Και η επιτροπή που συγκρότησαν οι Μ.Δυνάμεις για την εφαρμογή του άρθρου 23, δεν κατόρθωσε τίποτε σπουδαίο. Παραιτήθηκε σύντομα και ο λόγος ήταν ότι, λόγω της μεγάλης εθνικής ανομοιογένειας, δεν μπορούσε να εφαρμοστεί σύνταγμα σαν το Κρητικό.

Η Σόφια δεν εγκατέλειψε όμως τους στόχους της. Επανήλθε στο θέμα με πάρα πολλές ενέργειες, που είχαν σαν επακόλουθο τα γνωστά γεγονότα που επακολούθησαν

Το 1879, ίδρυσε στην πόλη RUSE του Δούναβη της «Βουλγαρομακεδονική Λίγκα», που διακήρυττε ότι είναι ο νόμιμος εκπρόσωπος των Σλάβων της Μακεδονίας. Η «Λίγκα» πρότεινε δημιουργία Μακεδονικής Βουλής με 110 βουλευτές, εκ των οποίων θα ήταν: 50 Τούρκοι, 45 «Μακεδόνες», 7 Αλβανοί, 3 Εβραίοι, 3 Έλληνες και 2 Βλάχοι!!![14]

Το 1885 ιδρύθηκε στη Σόφια η «Μυστική Επαναστατική Μακεδονική Επιτροπή», που είχε ως πυρήνα 10 νέους από την Μακεδονία. Ξαφνικά αυτοί οι νέοι άρχισαν να διαδίδουν διασπαστικές ιδέες, ότι δηλαδή οι Μακεδόνες δεν είναι Βούλγαροι, αλλά Μακεδόνες και ήρθαν σε σύγκρουση με την Σόφια.

Το 1882, ίδρυσαν στην Θεσσαλονίκη το Β.Μ.Ρ.Ο., δηλαδή την Εσωτερική Μακεδόνικη Επαναστατική Οργάνωση.

Το 1892, με την υποστήριξη και τις υποσχέσεις του Βατικανού, προσπάθησαν να ιδρύσουν την Αρχιεπισκοπή της Αχρίδας, ως Ουνιτική αυτοκέφαλη εκκλησία.

Τέλος θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθεί ότι οι «Σλαβομακεδόνες « έκαναν την πρώτη μεγάλη τους επιτυχία κατά την διάρκεια του Συμβουλίου Ειρήνης των Παρισίων (1918-1920).

Ο πρόεδρος των Η.Π.Α. Γούντρο Ουίλσον πρότεινε στο συνέδριο την ίδρυση ανεξάρτητου Μακεδονικού Κράτους με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, πρόταση που υποστήριξαν μόνο οι Ιταλοί, αφού απέσπασαν πρώτα την υπόσχεση ότι αυτό το κράτος θα τους δοθεί ως περοτεκτοράτo.[15] (Αυτός ο εγκληματίας Αμερικανός είναι αυτός που δήλωσε στην Συνδιάσκεψη και το περίφημο: «Δεν μπορούμε ν΄ αποκλείσουμε ένα τόσο μεγάλο έθνος από την θάλασσα» και έβαλε στην υπογραφή του στην γενοκτονία και την εκδίωξη των Ελλήνων από την Μ.Ασία, για να μην μείνει το μεγάλο έθνος των Τούρκων χωρίς έξοδο στο Αιγαίο!!!).

Όλα τα ανωτέρω αναφέρονται από τη Γιουγκοσλαβική Ακαδημία Επιστημών ως αποδείξεις ύπαρξης Μακεδονικού λαού, αποκρύπτοντας φυσικά το ότι: «ολοι οι Μακεδόνες είναι Βούλγαροι» που ήταν το ιδεολογικό σύνθημα του κινήματος σε εκείνη τη φάση.

Σημειώσεις

[1] Λαζαρ Μωύσωφ, Istorijske teme, σελ. 9. Ο Μωύσωφ υπήρξε πρόεδρος της Σ.Δ.Μακεδονίας, κατόπιν πρόεδρος της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας το 1988, ενώ διετέλεσε και Υπουργός εξωτερικών και πρέσβης της Γιουγκοσλαβίας στον Ο.Η.Ε. για πάρα πολλά χρόνια

[2] Λάζαρ Μωύσωφ, σελ 25.

[3] Λάζαρ Μωύσωφ σελ. 31

[4] Dimitrije Djordjevic, « Istorija Srbije 1804-1818, σελ. 45

[5] Vasilj Popovic, istocno Pitanje, sel. 54

[6] Savo Skoko, Drugi Balkanski rat, σελ. 67.

[7] Lazar Mojaov, σελ. 40

[8] Μούσωφ σελ. 44

[9] Λαζαρ Μωύσωφ σελ 52

[10] Λάζαρ Μωύσωφ, σελ. 101

[11] Jugoslovenski istorijski casopis 1-2 1983, σελ. 71. Εκδόσεις της Γιουγκοσλαβικής Ακαδημίας Επιστημών.

[12] Jug. Istor. Casop, σελ 74-75

[13] J.I. Casopis , sel/ 76

[14] J.I.Casopis, σελ 80

[15] Vladimir Turok, Zahvatniceskije plani Amerikanskogo imperialisma V stranah Jugoistocnoj Evropi v 1919, Voprosi istoriji, Moskva, 1950,σελ. 22

Εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ

Advertisements