Αρχική

Μικρασιατική καταστροφή……..μέρος 2ο.

Σχολιάστε


cebcceb9cebacf81ceac-ceb1cf83ceafceb1

Ανεξάρτητη Μεραρχία

Η Ανεξάρτητη Μεραρχία έφθασε στη Μικρά Ασία καθυστερημένα. Είχε συγκροτηθεί στη Θράκη τον Ιούλιο του 1921 για να συμμετάσχει στην κατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως. Πρώτος διοικητής ήταν ο ΥποστράτηγοςΓεώργιος Λεοναρδόπουλος. Τόν Αυγουστο του 1922, διοικητής της ήταν οΔημήτριος Θεοτόκης, μέ επιτελικούς αξιωματικούς τούς διοικητές των συνταγμάτων της, Κωνσταντίνου Ιωάννη, Τσίπουρα Ν., Κολομβότσο Ν. καί Μαυρογένους Σ. Η επίθεση των Τούρκων στη περιοχή του Αφιόν την βρήκε να κατέχει τον τομέα του Σεϊντή Γαζή – Ακ Ιν. Η Μεραρχία πήρε διαταγή να σπεύσει για βοήθεια του Α’ Σώματος, που σφάδαζε, ήδη, βαριά πληγωμένο. Ή κίνηση της Μεραρχίας άρχισε στις 16 Αυγούστου κι αμέσως τα τμήματα της αντιμετώπισαν σφοδρή αντίσταση.

Τό πρωϊνό της 18ης Αυγούστου, η Ανεξάρτητος Μεραρχία ξεκίνησε από το Σιδηροδρομικό Σταθμό Αλαγιούντ, με κατεύθυνση την Κιουτάχεια. Ωστόσο, μετά από μια πορεία 4 χιλιομέτρων η Μεραρχία στράφηκε προς νότον, ακολουθώντας την αμαξιτή οδό παραπλεύρως της κοίτης του ποταμού Γύμαρη, ο οποίος βρίσκεται μέσα σε ένα φαράγγι μήκους 18 χιλιομέτρων. Ο Γύμαρης είναι παραπόταμος του Σαγγάριου ποταμού. Εκεί σέ μία στενωπό, η Μεραρχία συνάντησε τά παραμορφωμένα από τά βασανιστήρια καί πολλές φορές ανασκολοπισμένα πτώματα Ελλήνων στρατιωτών. Ηταν οι στρατιώτες του 32ου Συντάγματος τό οποίο είχε εγκαταλείψει ο διοικητής του Π. Σπυρόπουλος, αφήνοντας τούς Ευζώνους του στή μοίρα τους. Ο Σπυρόπουλος ήταν από τίς περιπτώσεις εκείνων των ανίκανων αξιωματικών, ο οποίος είχε προαχθεί από λοχαγός σε αντισυνταγματάρχη μόνο καί μόνο εξαιτίας των πολιτικών του φρονημάτων. Η εκδίωξη άξιων αξιωματικών από τόν Γούναρη, καί η αντικατάστασή του μέ ανίκανους, έφερε τήν καταστροφή στην Μικρά Ασία καί τόν χαμό χιλιάδων στρατιωτών μας.

Περισσότερα

Advertisements

Μικρασιατική καταστροφή……….μέρος 1ο

Σχολιάστε


cebcceb9cebacf81ceac-ceb1cf83ceafceb1

Ο πρωθυπουργός Δημήτριος Γούναρης σε μία απέλπιδα προσπάθεια εξεύρεσης βοήθειας, κυρίως οικονομικής, γιά τήν λύση του μικρασιατικού προβλήματος διέτρεχε τίς ευρωπαϊκές πόλεις. Από τό Λονδίνο μετέβη στήν Ρώμη καί από εκεί στίς Κάννες, όπου είχαν συγκεντρωθεί οι αντιπρόσωποι των τριών Δυνάμεων της Entente (Αντάντ). Ολες οι συναντήσεις απέβησαν άκαρπες. Τήν ίδια ώρα πού οι Γάλλοι ιμπεριαλιστές καί οι Ιταλοί κεφαλαιοκράτες σε συνεργασία μέ τούς Κομμουνιστές της Σοβιετικής Ενωσης, υποστήριζαν μέ όλα τά μέσα τούς γενοκτόνους του Κεμάλ, η Αγγλία ηρνείτο καί τήν ελάχιστη οικονομική βοήθεια πού χρειάζοταν ο Δημήτριος Γούναρης γιά να συντηρήσει τόν ελληνικό στρατό στήν Μικρά Ασία.

Περισσότερα

Περικλής Γιαννόπουλος…………ο προφήτης του Ελληνισμού.

Σχολιάστε


ceb3ceb9ceb1cebdcebdcf8ccf80cebfcf85cebbcebfcf82-cf80ceb5cf81ceb9cebacebbceaecf82-cf83cebaceafcf84cf83cebf

Ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος γεννήθηκε στὴν Πάτρα τὸ 1871 καὶ ἐτέλεσε τὴν ἡρωική του ἔξοδο ἀπὸ τὴν ζωὴ στὴν θάλασσα τοῦ Σκαραμαγκᾶ τὴν Μεγάλη Πέμπτη, 8 Ἀπριλίου 1910. Ἦταν γιὸς τοῦ Ἰωάννη καὶ τῆς Εὐδοκίας Θεοφράστου Χαιρέτη. Καταγόταν δηλαδὴ ἀπὸ τὴν ἀρχοντικὴ κρητική, βυζαντινῆς καταγωγῆς, οἰκογένεια Χαιρέτη, τῆς ὁποίας μέλη εἶχαν ἐγκατασταθεῖ στὴν Πάτρα. Ἔτσι ἐπηρεάστηκε ἰδιαίτερα ἀπὸ τὶς ἑλληνοκεντρικὲς ἰδέες τοῦ θείου τῆς μητέρας του, Ἐμμανουὴλ Χαιρέτη.

Παρακολούθησε μαθήματα ἰατρικῆς γιὰ ἕνα χρόνο στὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν καὶ ἄλλα δύο χρόνια στὸ Παρίσι. Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ πατέρα του, ὅμως, ἐγκατέλειψε τὶς σπουδές του καὶ πῆγε γιὰ ὀκτὼ μῆνες στὸν ἀδελφό του στὸ Λονδίνο, ὅπου μελέτησε ἀγγλικὴ καὶ γαλλικὴ λογοτεχνία. Ὅταν ἐπέστρεψε στὴν Ἀθήνα, γράφτηκε στὴ Νομικὴ Σχολή. Ἄρχισε ἀπὸ τὸ 1894 νὰ δημοσιεύῃ μεταφράσεις ποιημάτων τῶν Ντίκενς, Πόε, Λοτί, Οὐάιλντ, Μποντλέρ, Μιρμπό, Τελιέ, καθὼς καὶ δικά του «πεζὰ ποιήματα». Ἀπὸ τὸ 1899 ἀρθρογραφεῖ στὶς ἐφημερίδες Ἀκρόπολις, Τὸ Ἄστυ, Ἑστία κ.ἄ. καὶ στὰ περιοδικὰ Κριτική, Παναθήναια, Ὁ Νουμᾶς κ.ἄ., χρησιμοποιῶντας ψευδώνυμα ὅπως Λωτός, Ἀπολλώνιος, Νεοέλλην, Μαίανδρος, Θ. Θάνατος. Μὲ ἐντελῶς προσωπικὸ ὕφος καὶ γλῶσσα, καὶ ἀσυγκράτητο πάθος, διατυπώνει τὶς ἑλληνοκεντρικές του ἰδέες καὶ καταγγέλλει τὰ αἴτια τῆς ἑλληνικῆς κακοδαιμονίας -προπαντὸς τὴν ξενομανία, τὸν «φραγκοραγιαδισμό» ὅπως τὸν ὀνόμασε ὁ ἴδιος. Τὸ 1906 ἐκδίδει τὸ βιβλίο «Νέον Πνεῦμα», καὶ τὸ 1907 τὴν «Ἔκκλησι πρὸς τὸ Πανελλήνιον Κοινόν»-τὰ ἰδεολογικά του μανιφέστα. Οἱ «περικλογιαννοπούλειες» ἰδέες, σὲ σύγκρουσι μὲ κάθε κατεστημένο, προκαλοῦν ἀντιδράσεις στὴν Ἀθήνα τῆς ἐποχῆς. Ἀπὸ ἄλλους θεωρεῖται ἁπλῶς ρομαντικὸς καὶ ὡραῖος τρελός, ἀπὸ ἄλλους ὑβριστής, ἄλλοι ὅμως ἀναγνωρίζουν τὴν πρωτοτυπία του καὶ ἐμπνέονται ἀπὸ αὐτόν. (Ὁ Γρηγόριος Ξενόπουλος, ὁ Ἄριστος Καμπάνης, ὁ Παῦλος Νιρβάνας, ὁ Σπύρος Μελᾶς δημοσιεύουν ἐγκωμιαστικὲς κριτικές. Ὁ Ἴων Δραγούμης γίνεται ἀδελφικός του φίλος, καὶ μάχεται μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Γιαννόπουλου νὰ κάμῃ τὸ ὅραμα τοῦ φίλου του πολιτικὴ πράξι. Ὁ Ἄγγελος Σικελιανὸς θὰ ἀκολουθήσῃ δική του, πρωτότυπη ἑλληνοκεντρική πορεία, θὰ ὑμνήσῃ ὅμως καὶ αὐτὸς τὸν Γιαννόπουλο καὶ βεβαίως δὲν θὰ μείνῃ ἀνεπηρέαστος ἀπὸ αὐτόν.)

Ἂν καὶ εὐτύχησε ὅμως ὁ Γιαννόπουλος νὰ γίνει γνωστὸς καὶ νὰ ἔχει ἀφοσιωμένους φίλους στὸν πνευματικὸ κόσμο τῶν Ἀθηνῶν (τόσο γιὰ τὸ πρωτότυπο, ἑλληνοκεντρικό, παθιασμένο πνεῦμα του, ὅσο καὶ γιὰ τὸν «μποέμικο» καὶ φιλελεύθερο γιὰ τὰ συντηρητικὰ ἤθη τῆς ἐποχῆς τρόπο ζωῆς του -κατὰ τὶς μαρτυρίες μάλιστα ὑπῆρξε καὶ ὡραιότατος ἄνδρας), ἐν τούτοις δὲν εὐτύχησε νὰ ἀποκτήσῃ τὴν εὐρύτερη ἀποδοχὴ ποὺ ποθοῦσε ὡς συγγραφέας, πόσο μᾶλλον νὰ ἀναμορφώσῃ κατὰ τὸ ὅραμά του τὴν ἑλληνικὴ κοινωνία.

Περισσότερα

Γρηγόριος ο Ε’………ο αοίδιμος Πατριάρχης.

Σχολιάστε


ceb3cf81ceb7ceb3cf8ccf81ceb9cebfcf82-ceb5

Γεννήθηκε στην Δημητσάνα το 1745, ήταν γιός του Ιωάννη Αγγελόπουλου και της Ασημίνας Παναγιωτοπούλου και κατά την βάπτιση του εδόθη το όνομα Γεώργιος.

Τα πρώτα μαθήματα τα διδάχθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Κατόπιν μετέβη στην Αθήνα μαζί με τον ιερομόναχο Αθανάσιο ο οποίος κατήγετο από την Δημητσάνα. Εκεί παρέμεινε περίπου 2 έτη μαθητευόμενος του διακεκριμένου παιδαγωγού Δημητρίου. Μετά το πέρας των σπουδών του μετέβη στην Σμύρνη όπου χειροτονήθηκε διάκονος, μετονομασθείς σε Γρηγόριο, ενώ ταυτόχρονα εξακολουθούσε να φοιτά στην Ευαγγελική σχολή Σμύρνης.

Το 1782 οι αρετές και το έργο του τον ανέδειξαν στον Μητροπολιτικό θρόνο, από τον οποίο επί δεκατρία έτη διέχεε την ειρήνη και την ομόνοια, διδάσκοντας πόσα ευεργετήματα χορηγούν οι εν λόγω αρετές στην κοινωνία.

Πρώτη Πατριαρχική θητεία – εξορία

ceb7-ceb5ceafcf83cebfceb4cebfcf82-cf84cebfcf85-cf80ceb1cf84cf81ceb9ceb1cf81cf87ceb9cebacebfcf8d-cebdceb1cebfcf8d-cf84cebfcf85-ceb1ceb3

Η είσοδος του Πατριαρχικού Ναού του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι

Την 1η Μαΐου του 1797, παραιτούμενος λόγω γήρατος ο τότε Οικουμενικός Πατριάρχης Γεράσιμος Γ΄ (1791-1797) ως διάδοχός του εξελέγη ομόφωνα ο μητροπολίτης Σμύρνης Γρηγόριος, όπου και ανέλαβε στις 9 Μαΐου 1797 ως Γρηγόριος Ε΄.

Η πατριαρχία του συνέπεσε σε μια δύσκολη περίοδο και δεν ήταν καθόλου ανέφελη. Τα κηρύγματα του Ρήγα Φεραίου άρχιζαν να καλλιεργούν επαναστατικές δράσεις. Παρά ταύτα ο Γρηγόριος αντιμετωπίζοντας με φρόνηση την κατάσταση ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την κοινωνική δράση προς ανόρθωση της Εκκλησίας και της χριστιανικής κοινωνίας, προχωρώντας και στον έλεγχο κάποιων επισκόπων. Εκτός από τα κηρύγματα του Θείου Λόγου, που επιδιδόταν ο ίδιος, μερίμνησε για την παιδεία, ίδρυσε σχολεία, καθώς και το Πατριαρχικό Τυπογραφείο από το οποίο και εξέδωσε πλείστα βιβλία. Ο Πατριάρχης τέθηκε επικεφαλής εκστρατείας εναντίον των διαφωτιστικών ιδεών αφορίζοντας πρόσωπα όπως ο Ρήγας Φεραίος, καταδικάζοντας τα νεωτερικά ρεύματα ιδεών και απειλώντας με αφορισμό όσους διάβαζαν ύποπτα βιβλία.

Σημειώνεται ότι κατά το έτος της εκλογής του, ο Μέγας Ναπολέων είχε καταλάβει τα Επτάνησα (Γαλλοκρατία των Επτανήσων) και είχε εισβάλει στην τουρκοκρατούμενη τότε Αίγυπτο. Στην εξέλιξη εκείνη ο Τσάρος Παύλος Α΄ της Ρωσίας συμμάχησε με τον Σουλτάνο επί μια διετία (1798-1799). Τότε πολλοί Έλληνες είχαν καταληφθεί υπό άκρατο ενθουσιασμό, ο δε Γρηγόριος με διάφορους απεσταλμένους συνέγερνε με εγκυκλίους του τους Έλληνες κατά των Γάλλων κατηγορώντας τους για μη σωστή διοίκηση και προσβολή της Ορθοδοξίας. Με μια τέτοια εγκύκλιο είχε εφοδιασθεί και ο Ρώσος ναύαρχος Θεόδωρος Ουσάκωφ στην κατάληψη των Επτανήσων, που τα κατέλαβε το 1799, ενώ χαρακτηριστική υπήρξε η σφαγή των Γάλλων στη μάχη της Νικόπολης το 1798 από τουρκικά στρατεύματα υπό τον Αλή Πασά.

Παράλληλα όμως, προς την καταστολή του γενικότερου επαναστατικού οργασμού των Ελλήνων, συνελήφθη ο Ρήγας Φεραίος και θανατώθηκε. Ακολούθως, μετά και την αποτυχία του Βοναπάρτη, η Ρωσία διέκοψε τη φιλική στάση της προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία με συνέπεια ο Γρηγόριος να φανεί έκθετος επί του συνεχιζόμενου αναβρασμού.

Επωφελούμενοι της κατάστασης εκείνης οι επίσκοποι που είχαν προηγουμένως δεχθεί την αυστηρότητα του Γρηγορίου διέβαλαν αυτόν στον Σουλτάνο Σελίμ Γ΄ ως υποκινητή, γεγονός που εξανάγκασε τον τελευταίο να διατάξει την καθαίρεση και εξορία του Γρηγορίου στη Χαλκηδόνα. Έτσι το 1798 εκθρονίστηκε, (ο ίδιος κατά τους τύπους παραιτήθηκε) και εξορίστηκε, αρχικά στη Χαλκηδόνα μετά από μερικούς μήνες στη Δράμα Μακεδονίας για να καταλήξει στη Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους, όπου και παρέμεινε επί μια επταετία. Στη δε θέση του, Πατριάρχης ανέλαβε ο προηγουμένως εκδιωχθείς Νεόφυτος Ζ΄.

Περισσότερα

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ – ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

Σχολιάστε


cf83cebccf85cf81cebdceb7-14-9-1922 Ο Κεμάλ γιόρτασε το θρίαμβό του με τη μεταβολή της Σμύρνης σε τέφρα και την τεράστια σφαγή του εκεί χριστιανικού πληθυσμού, έγραψε στα απομνημονεύματά του ο Ουΐνστον Τσόρτσιλ. Η σφαγή της Σμύρνης συγκλόνισε ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο. Ακόμα και στη Γαλλία -η φιλοτουρκική πολιτική της οποίας καθόριζε την πληροφόρηση που παρείχαν οι δημοσιογράφοι- διογκώθηκαν τα αντιτουρκικά συναισθήματα.

Όμως, περισσότερο από τις ανταποκρίσεις και τις ψυχρές επισημάνσεις των διπλωματών, το τρομερό τοπίο εκείνων των ημερών αποκαλύπτεται μέσα από τις μαρτυρίες όσων το έζησαν. Η συλλογή και η έκδοση των αυθεντικών μαρτυριών έγινε από το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών. Μαρτυρίες συγκλονιστικές, που πιστοποιούν την ύπαρξη του Μικρασιατικού Ολοκαυτώματος. Τυχαία επιλέξαμε και δημοσιεύουμε τις αναμνήσεις της Ελένης Καραντώνη από το Μπουνάρμπασι, έντεκα χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Σμύρνης.
«…Άρχισε ο στρατός μας να φεύγει. Χτυπούσαν τις πόρτες μας και ζητούσαν ρούχα για να βγάλουν το χακί από πάνω τους. Πόσους δεν ντύσαμε! Οι μεγάλοι οι δικοί μας ξεκουμπίστηκαν και φύγανε κι άφησαν τον κόσμο στο έλεος του Θεού. Έφταναν οι στρατιώτες ξυπόλυτοι, γυμνοί, κουρελιασμένοι, πρησμένοι, νηστικοί. Οι Τούρκοι κατεβαίναν και σφάζαν τους Έλληνες. Το ίδιο έκαναν και οι δικοί μας.
Παντού φωτιά και μαχαίρι άκουες και έβλεπες. Από τους κατοίκους του Μπουνάρμπασι έμειναν καμιά δεκαριά οικογένειες… Μερικοί κατάφεραν να φύγουν, σέρνοντας με την κοιλιά προς το Σικλάρι και από κει στη Σμύρνη. Τους άλλους όλους τους ατιμάσανε, τους σφάξανε, τους κρεμάσανε, τους κάψανε. Κι εκείνους που κατάφεραν από το Σικλάρι να φτάσουν στη Σμύρνη, όταν ήρθε ο Κεμάλ, τους έπιασε και τους έσφαξε.
Εμείς βρισκόμασταν στη Σμύρνη. Πλημμύρα οι μαχαλάδες στο αίμα. Βάλανε φωτιά οι Τούρκοι, μια ώρα μακριά. «Μη φοβάστε είναι μακριά», μας είπε ο νοικοκύρης του σπιτιού που μέναμε. Σ’ ένα τέταρτο η φωτιά είχε έρθει σε μας. Ρίχνανε βενζίνη και προχωρούσε. Βγήκαμε στο δρόμο. Φωτιά από τη μια, θάλασσα από την άλλη. Βρισκόμασταν στη μέση. Και οι Τσέτες (σ.τ.σ. οι άτακτοι Τούρκοι) βρίσκονταν στη μέση, και σφάζαν και σκοτώναν. Τη νύχτα οι Τσέτες έκαναν επίθεση ν’ αρπάξουν, να σφάξουν, ν’ ατιμάσουν. «Βοήθεια! Βοήθεια!», φώναζε ο κόσμος.

Περισσότερα

Ἡ δολοφονία τοῦ στρατηγοῦ Τελλίνι καί ἡ κατάληψις τῆς ΚΕΡΚΥΡΑΣ,ὑπό τῶν ἰταλῶν (27-31 Αὐγ.1923)

Σχολιάστε


C_bombed_by_Italians_31_Aug_1923 (1)

Μόλις ἕνα μῆνα μετὰ τήν ὑπογραφὴν τῆς συνθήκης τῆς Λωζάννης ἀπροσδόκητον γεγονὸς προεκάλεσε νέαν ἐμπλοκὴν μὲ δυσαρέστους διὰ τὴν χώραν μας συνεπείας.
Τὴν 27ην Αὐγούστου1923, εἰς θέσιν Ζέπι,ἐπὶ τῆς δημοσίας ὁδοῦ ᾽Ιωαννίνων – Ἀργυροκάστρου καὶ εἰς ἐλαχίστην ἀπόστασιν ἀπὸ τοῦ ἀλβανικοῦ ἐδάφους, ἄγνωστοι ἐφόνευσαν τὸν στρατηγὸν Τελλίνι, ἀρχηγὸν τῆς ἰταλικῆς άντιπροσωπείας εἰς τὴν ἐπιτροπὴν διαχαράξεως τῶν ἐλληνοαλβανικῶν συνόρων, καὶ τὰ τέσσαρα μέλη τῆς ἀκολουθίας του.
῾Η Ἰταλικὴ κυβέρνησις (ἀπὸ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1922 εἶχεν ἐγκαθιδρυθῇ εἰς ᾽Ιταλίαν τό φασιστικὸν καθεστὼς τοῦ Μπενῖτο Μουσσολίνι) δέν ἰκανοποιήθη οὔτε ἐκ τῆς λύπης τὴν ὁποίαν ἐξέφρασεν ὁ Ἕλλην ὑπουργὸς τῶν ᾽Εξωτερικῶν πρὸς τὸν ἐν Ἀθήναις ᾽Ιταλὸν πρεσβευτήν,οὔτε ἐκ τῆς δοθείσης διαβεβαιώσεως ὅτι γίνεται πᾶν τὸ δυνατὸν διὰ τὴν ἀνεύρεσιν τῶν ἐνόχων. Τὴν ἐπομένην ἐπέδωσε τελεσίγραφον, διὰ τοῦ ὁποίου ἐζήτει, ὅπως, ἐντὸς 24 ὡρῶν:

1) Ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνησις ζητήσῃ συγγνώμην, κατὰ τὴν πλέον ἐπίσημον καὶ εὐρεῖαν μορφήν,
2) Τελεσθῇ εἰς τὸν καθολικὸν ναὸν Ἀθηνῶν μνημόσυνον τῶν θυμάτων, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ παρίσταντο ὅλα τὰ μέλη τοῦ ὑπουργικοῦ συμβουλίου,
3) Ἀποδοθοῦν τιμαὶ εἰς Ἰταλικὴν μοῖραν καταπλέουσαν εἰς τὸ Φάληρον ὑπὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ στόλου,
4) Συμμετάσχῃ εἰς τὰς ἀνακρίσεις ὁ ἐν Ἀθήναις ᾽Ιταλὸς στρατιωτικὸς ἀκόλουθος,
5) Οἱ ἔνοχοι καταδικασθοῦν εἰς θάνατον,
6) Καταβληθῇ ἀποζημίωσις 50 ἑκατ. λιρεττῶν (500.000 χρυσῶν λιρῶν) εἰς τὰς οἰκογενείας τῶν θυμάτων,
7) Ἀποδοθοῦν τιμαὶ εἰς τὰς σοροὺς τῶν θυμάτων κατὰ τήν μεταφορὰν των ἐπὶ ἰταλικοῦ ἀτμοπλοίου.

Ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνησις,διὰ τῆς ἀπαντήσεώς της,εἰς τὴν ὁποίαν ἐτόνιζεν ὅτι οὐδεμία εὐθύνη ἔβάρυνε τὴν Ἑλλάδα διὰ τό ἔγκλημα,ἀπεδέχετο τοὺς ὑπ’ ἀριθ. 1, 2, 3 καὶ, 7 ὅρους, ἀλλ’ ὄχι τοὺς ὑπ’ ἀριθ. 4, 5, 6, διότι ἔθιγον τὰ κυριαρχικὰ δικαιώματα τῆς χώρας.Ὁ Μουσσολίνι δέν ἱκανοποιήθη.
Τὴν 31ην Αὐγούστου, ἰταλικὸς στόλος ἐκ τριῶν θωρηκτῶν, τεσσάρων καταδρομικῶν, πολλῶν ἐλαφρῶν σκαφῶν καὶ τριῶν μεταγωγικῶν,εἰσέπλευσεν εἰς τὸν ὅρμον τῆς Κερκύρας.῾Ο διοικητής ἀντιναύαρχος Σολάρι ἐζήτησεν ἀπό τόν Νομάρχην Π. Εὐριπαῖον τὴν παράδοσιν τῆς νήσου. Οὗτος ἠρνήθη.Εἰδοποίησεν,ὅμως,τόν Ναύαρχον ὅτι ἡ νῆσος ἦτο ἀνοχύρωτος καὶ ὅτι εἰς τὰ δύο ἑνετικὰ φρούρια εὑρίσκοντο 6 – 7.000 πρόσφυγες,300 ὀρφανὰ καὶ πολλοὶ ἀσθενεῖς.
Ὁ Σολάρι, παρὰ ταῦτα, ἤρχισε νὰ βομβαρδίζῃ τὰ φρούρια, διὰ τηλεβόλων μεσαίου διαμετρήματος.Μετὰ βομβαρδισμὸν διαρκείας 25 λεπτῶν τῆς ὥρας, ὁ Νομάρχης ἔδωσεν ἐντολὴν νὰ ὑψωθῇ λευκὴ σημαία. Τὰ θύματα τῶν ἰταλικῶν ὀβίδων ἀνῆλθον εἰς 16 νεκροὺς καὶ 34 τραυματίας. Μόλις ὑψώθη ἡ λευκὴ σημαία, ἐσταμάτησεν ὁ βομβαρδισμός. ᾽Ιταλικὴ δύναμις ἀπεβιβάσθη καὶ κατέλαβε τὴν πόλιν.

Περισσότερα

Θεσσαλονίκη: Πωλείται η Αγορά Μοδιάνο.

Σχολιάστε


modiano-agora

Στην καρδιά του  εμπορικού κέντρου της Θεσσαλονίκης από το 1925 βρίσκεται η Κεντρική Αγορά Τροφίμων, ή πιο γνωστή ως Στοά Μοδιάνο. Η κατασκευή της είχε ξεκινήσει το 1922, στο σημείο της πυρίκαυστης ζώνης που η ομάδα του Γάλλου πολεοδόμου Εμπράρ προέβλεπε τη δημιουργία bazaars. Πριν την πυρκαγιά σ’ εκείνο το σημείο ήταν η Πλάζα, το παλιό κέντρο θρησκευτικής και οικονομικής ζωής της πόλης. Τα σχέδια της στοάς έκανε ο περίφημος αρχιτέκτονας Ελί Μοδιάνο, γόνος της γνωστής και πλούσιας οικογένειας Μοδιάνο, ο οποίος είχε σπουδάσει στο Παρίσι και όλα του τα κτήρια χαρακτηρίζονται από εντυπωσιακές κατασκευαστικές λεπτομέρειες.
Στα εγκαίνια που έγιναν στις 23 Μαρτίου το 1925 λέγεται πως είχε γίνει μια μεγάλη γιορτή όπου οι μουσικές έπαιζαν ως αργά τη νύχτα, ενώ για τους πλούσιους υπήρχε άφθονη σαμπάνια και χαβιάρι, σε αντίθεση με τους φτωχούς που τους πρόσφεραν μόνο ψωμί και τυρί.
Η δημιουργία της Αγοράς έφερε στην πόλη μια νέα οπτική σχετικά με τους χώρους εμπορικής δραστηριότητας. Ο Μοδιάνο φτιάχνει μια κλειστή στοά βάσει των ευρωπαϊκών τύπων, και της εξασφαλίζει πρόσβαση από δύο κεντρικές αρτηρίες της πόλης (Ερμού και Βας.Ηρακλείου), ώστε να γίνεται ανεμπόδιστα η διέλευση του κοινού.
Ειδικότερα, η Στοά αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα αγοράς με συνδυασμό φέρουσας κατασκευής από  οπλισμένο σκυρόδεμα και μεταλλικής στέγης που κρύβεται επιμελώς πίσω από μια νεοκλασική πρόσοψη. Να σημειωθεί, πως ήταν ένα από τα πρώτα κτήρια της Θεσσαλονίκης στο οποίο χρησιμοποιήθηκε το πρωτοποριακό για την εποχή οπλισμένο σκυρόδεμα.Αναλυτικότερα, σύμφωνα  με τα πρωτότυπα σχέδια ο Ελί Μοδιάνο σχεδιάζει και κατασκευάζει ένα επίμηκες, μονώροφο κτήριο με υπόγειο και εξώστες (συνολικής έκτασης περίπου 2.707m). Αν εξετάσουμε την κάτοψη του ισογείου, διαπιστώνουμε πως διαμορφώνονται τρία κλίτη στα οποία αναπτύσσονται τα περίπου 150 καταστήματα. Επιπλέον, στη βόρεια και στη νότια πλευρά δημιουργούνται οι εσωτερικοί εξώστες που χρησιμοποιήθηκαν σαν πατάρια. Ιδιαίτερος ήταν ο τρόπος που επέλεξε ο Μοδιάνο να αντιμετωπίσει τη διαφορά επιπέδων της στέγης, με υαλοστάσια και ειδικό μηχανισμό ανάκλησης, ώστε να εξασφαλίζεται στο εσωτερικό της στοάς ο φυσικός φωτισμός και εξαερισμός. Τέλος, ο υπόγειος χώρος της Στοάς οργανώνεται σε ξεχωριστούς αποθηκευτικούς χώρους.

Older Entries

Αρέσει σε %d bloggers: