clip_image002[4]

(Τοῦ Νίκου Σπάρτση – ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ ΝΕΑ)

Α. Ο Ι. K. Βασδραβέλλης (στο βιβλίο του «Οι Μακεδόνες κατά την επανάστασιν του 1822», έκδοσις 3η, σελίς 186) λέει: «Η τύχη της Νάουσας είχε κριθεί στρατιωτικώς διότι ήτο αδύνατον στρατός 12.000 ανδρών τακτικών μετ’ ισχυρού πυροβολικού και πολλών χιλιάδων Τούρκων χωρικών εξοπλισμένων εκ των πέριξ και διαθέτων συνεχείς εφεδρείας και αφθονίαν παντοειδών εφοδιών να μη επιβληθεί τελικώς επί του αντιπάλου ανδρείου μεν αλλά άνευ γενικωτέρου αρχηγού περιωπής, και μελετημένου σχεδίου άμυνας. Ο Εμπού Λουμπούτ από της 14ης Απριλίου 1822 λαβών και νέας ενισχύσεις εκ Τουρκικών φρουρών της Δυτικής Μακεδονίας (και Φιλιππίδη σελ. 59) άρχισε την τελικήν επίθεσιν κατόπιν σφοδρού βομβαρδισμού όστις διήρκεσεν χωρίς ανάπαυλαν επί τέσσαρας ημέρας και νύχτας και την 18ην Απριλίου κατορθώσας να εκβιάσει την πύλην του Αγίου Γεωργίου εισήλθεν εις την Νάουσαν. Αλαλλάζοντες οι κατακτηταί επεδόθησαν εις τον εμπρησμόν της πόλεως και εις την ανελέητον σφαγήν παντός συλλαμβανομένου προελαύνοντες».

Β. Ο Φιλιππίδης (σελίδες 58-65): «Αναπαυθείς ενταύθα (Βέροια), ο Αβδούλ Αμπούτ επί δύο ημέρας εκινήθη την πρωΐαν της 14ης Μαρτίου επικεφαλής 16000 περίπου πεζικού, ιππικού και πυροβολικού μετά δώδεκα πυροβόλων παρακολουθούμενος υπό ικανού αριθμού Εβραίων και αθιγγάνων εστρατοπεύδευσεν εις θέσιν Ροδιά (Σιδηροδρομικός Σταθμός). Σελίδα 58: «Η πολιορκία αρξαμένη την 24ην Μαρτίου περιορίσθη εις απλούν κανονιοβολισμόν κατά της πύλης του Αγίου Γεωργίου». Δεν αναφέρεται σε αποτελέσματα κανονιοβολισμών. «Ο Αβδούλ Λουμπούτ λυσσών διότι δεν εισηκούσθη για παράδοση με όρους, διέταξε γενικήν επίθεσιν την πρωΐαν της 31ης Μαρτίου έφοδον διακηρύξας ότι καταλείπει ως λείαν εις τον στρατόν άπαντας τους κατοίκους και πάσαν την κινητήν αυτών περιουσίαν. Η αναγγελία εξήψεν την προθυμίαν των μαχητών. Η έφοδος διευθύνθη κυρίως κατά της πύλης του Αγίου Γεωργίου»… Σελίδα 59: «Την επιούσαν (1ην Απριλίου) σπουδαιοτέρα επανελήφθη επίθεσις και αυτή άνευ αποτελέσματος… Τρίτη τότε και πεισματωδεστέρα επανελήφθη η έφοδος των εχθρών την ημέραν του Πάσχα 2 Απριλίου… Σελίδα 58: Αποτυχούσης και αυτής ηκολούθησε άλλη την 3η Απριλίου… Την επαύριον (4η Απριλίου) ενώ επολιορκείτο η πόλις φθάνουσιν οι βένιδες Βελεσσού, Τεκφείου, Καΐλαρίου, Ανασελίτσης και Χρουπίστης μετά 3.000 πεζών και ιππέων. Η μάχη διήρκεσεν μέχρι της 3ης ώρας της νυκτός Οι της πόλεως πρόμαχοι υπέστησαν ηρωϊκώς και την ογδόην ταύτην έφοδον». Τι έγινε όμως την 5η Απριλίου; Δεν αναφέρει ο Φιλιππίδης. «Αλλ’ επιτέλους τα όπλα αυτών θερμανθέντα εκ του αδιαλείπτου πυροβολισμού κατέστησαν άχρηστα οι δε οθωμανοί πολυάριθμοι εισήλθον δια της πύλης την 6η Απριλίου». Πως τα όπλα δεν υπερθερμάνθηκαν τις άλλες μέρες -από 31η Μαρτίου μέχρι 5η Απριλίου- και υπερθερμάνθηκαν την 6ην Απριλίου; Άρα ο ισχυρισμός είναι αβάσιμος τελείως, με μόνο σκοπό την κάλυψη της προδοσίας. Ο συγγραφέας λέει ότι τις νύχτες σταματούσαν οι μάχες (της 4ης Απριλίου διήρκεσαν μέχρι της 3ης ώρας της νυκτός) χωρίς υπερθέρμανση των όπλων. Άρα τα όπλα κρύωναν τις νύχτες, εφόσον σταματούσε ο πόλεμος. Δεν αναφέρουν τίποτε σχετικό οι Βασδραβέλλης και Στουγιαννάκης. Επίσης ο Φιλιππίδης λέει σχετικά με τον πύργο Ζαφειράκη, σελίδα 65: «Ο Αβδούλ Αμπούτ συνεκάλεσεν πολεμικόν συμβούλιον. Προσκαλεί τον Ζαφειράκη να παραδοθεί ως ματαίως ανθιστάμενος, ηρνήθη. Σε χρήσιν έθεσεν τα πυροβόλα δια συνεχούς σφοδρού πυρός τα οποία ένεκα της θέσεως του προμαχώνος ουδόλως εζημίουν τους πολιορκούμενους. Ο Ζαφειράκης εποίησεν έξοδον γενναίαν κατά το λυκαυγές του Σαββάτου, ενώ ύπνος κατείχε τους πολιορκητάς. Εξέβαλε πρώτον ολίγους άνδρας είτα δε αυτός μεθ’ όλων των λοιπών ως και των οικογενειών αυτών ησύχως εξήλθον προς Άγιον Νικόλαου αφού έπνιξαν τα νήπια».
Σελίδα 73: «Ο Λουμπούτ απεφάσισεν την σφαγήν όλων των υπερβάντων το 14ο έτος της ηλικίας αιχμαλώτων. Διέταξε και οδηγήθησαν αμέσως ενώπιον του 1.000 περίπου ατυχείς αιχμάλωτοι πισθάγκωνα δεμένοι. Το αίμα έρρευσεν εκ τούτων, ήτοι κάτοικοι μαρτυρούσιν, επί ικανά μετά ταύτα τα έτη το χόρτον δεν εβλάστησεν».

21-06-08_2

Γ. Ο Στουγιαννάκης σελίδα 192: «Ανωφελής βομβαρδισμός. Γενική έφοδος Πάσχα υπό τους των πολυβόλων κρότους ο στρατάρχης Λουμπούτ μη θέλων να φανεί υποδεέστερος του Κεχαγιά Βέη διέταξε να κομίσουν τηλεβόλα εις το Κιόσκι και δια αυτών να καταστρέψει τας πύλας και το τείχος. Ο Κεχαγιάς Βέης παρέστησεν εις αυτόν το ανωφελές της επιχειρίσεως αφού μάλιστα ένεκα του γυμνού μέρους, ο στρατός δεν θα ηδύνατο να σταθμεύσει εκεί διότι θα εδεκατίζετο εν πάσει στιγμή υπό των αμυνομένων ουχ ήτον επειδή επέμεινεν εκείνος εξετελέσθη η διαταγή του. Ήρξατο πυροβόλων κατά της μεσαίας πύλης και του τείχους. Αλλ’ οι εντός ωχυρωμένοι επαναστάται τον ανάγκασαν να καλέσει άλλους στρατιώτας ίνα άρωσι τα τηλεβόλα επειδή είχον φονευθεί οι πυροβοληταί. Άροντες εκείθεν τα τηλεβόλα ετοποθέτησαν αυτά κατά τας πύλης του Αγίου Γεωργίου, αλλά η πύλη ήτο αφανής ένεκα των βράχων, τον δε πύργον προσβάλλοντες έπαθον ό,τι και εις το Κιόσκι». Σελίδα 195: «Ο Τούρκοι δια προδοσίας εισέρχονται εις την πόλιν. Αι κατά την κρίσιν των αγωνιστών επιθέσεις των Τούρκων ήσαν ωσάν από παιδία εάν δεν συνέβαινεν απρόοπτον τι. Περί το 20ον μεσονύκτιον (της Τετάρτης προς την Πέμπτη της διακαινησίμου εβδομάδας) τέσσαρες οπλίτες γνωστοί εις τους φρουρούς ήλθον εις το περίπτερον το μεταξύ της πύλης και του Αγίου Γεωργίου. Ουδείς έλεγχος ασκείτο. Περί την 5ην ώραν της πρωΐας ο Τούρκικος στρατός εισήρχετο αθρόος δια της πύλης Αγίου Γεωργίου. Τα πρώτα θύματα ήσαν οι εν τω περιπτέρω φρουρούντες». Σελίδα 199: «Η πύλη ευρέθη ανοικτή εκ προθέσεως διότι οι τέσσαρες εκείνοι άνδρες άνοιξαν αυτήν. Ο είς των τεσσάρων εκείνων ανδρών ήτο αδελφός του παρακολουθούντος τον στρατόν του Αβδούλ Λουμπούτ Μάμαντη». Σελίδα 205: «Τα τηλεβόλα (στηθέντα εις τον λόφον του Αϊλιά) εβομβάρδισαν τον πύργον, εξηρεύγοντο πυρ κατά του πύργου αλλά άνευ και πάλιν αποτελέσματος, όπως και άλλην φοράν κατά των τειχών. Οι αμυνόμενοι εφόνευον τους πυροβολητάς, αντικαθισταμένους υπό άλλων οίτινες την αυτήν τύχην υφίσταντο. Τρεις θέσεις άλλαξαν με τα αυτά αποτελέσματα. Σιγησάντων αυτών διετάχθη γενική έφοδος. Αποκρουσθείσης ταύτης επηκολούθησαν έτερες τρεις».Σελίδα 206: «Το πρωί την 4ην ώραν της 12ης Απριλίου ο Ζαφειράκης διατάξας καταλλήλως τους μαχητάς έθεσεν εν μέσω τα γυναικόπαιδα και εξήλθον του πύργου και δια μέσου των πολεμίων διήλθον πυροβολούντες και αντιπυροβολούμενοι, ενωθέντες μετά των λοιπών οπλαρχηγών έφθασαν εις Άγιον Νικόλαον». Άρα τα κανόνια καμία σχέση δεν είχαν με την παραβίαση της πύλης του Αγίου Γεωργίου, όπως ισχυρίζεται ο Βασδραβέλλης. Ούτε και τα όπλα υπερθερμάνθηκαν, όπως λέει ο Φιλιππίδης. Η προσπάθεια των δύο είναι προφανώς να καλύψουν την προδοσία Μάμαντη, αγνοώντας ηθελημένα -όπως αποδεικνύεται από τον Στουγιαννάκη- πιεζόμενοι προφανώς από τους ωφεληθέντας φιλότουρκους.

Γι’ αυτό και δημιουργήθηκε στα τραγούδια και την ιστορία μας η Ζαφειρόνυφη, η ανύπαρκτή Κρινίτσα, κόρη του Ζαφειράκη – αντί της πραγματικής γυναίκας του Ζαφειράκη. Ενώ όπως βεβαιώνει ο Κωνσταντίνος Χατζημαλούσης στα απομνημονεύματα του και αναφέρει ο Στουγιαννάκης, κόρη του Ζαφειράκη ήταν η Ευθυμία.
Ήταν αρραβωνιασμένη με τον γιο του Περδικάρη, που τη χώρισε όταν έπαθε ευλογιά και ο Ζαφειράκης τον διαπόμπευσε στη Νάουσα. Έτσι για 188 χρόνια η ένδοξη ιστορία μας ακόμη συσκοτίζεται αντί να φωτιστεί και να ακουστεί όπως η ιστορία του Μεσολογγίου και άλλων πόλεων. Δυστυχώς υπάρχουν ακόμη και σήμερα μερικοί συμπατριώτες μας που επιδιώκουν τη συσκότιση και συνεχίζουν την τότε διχόνοια και τη φίμωση της αληθινής ιστορίας μας, αρνούμενοι την προδοσία, ακυρώνοντας τον ιστορικό μας Στουγιαννάκη και την πραγματική ιστορία μας. Την προσπάθεια συσκοτισμού της ιστορίας επαληθεύει κι ένα άλλο γεγονός. Προ πέντε – έξι ετών στη γειτονιά μου της Θεσσαλονίκης γνώρισα την κόρη του Στουγιαννάκη, η οποία έχει μαζί με τον άνδρα της οδοντοτεχνουργείο (Στιλπώνος – Κυριακίδου 1 το σπίτι μου, Στιλπώνος – Κυριακίδου 3, στο ισόγειο, το οδοντοτεχνουργείο. Επειδή ήξερα ότι ο Στουγιαννάκης έγραψε κι ένα δεύτερο βιβλίο, της ζήτησα να το αγοράσουμε με το σύλλογο Αριστοτέλη (κ. Ευθυμιάδη). Μου είπε έλα τη Δευτέρα, αλλά πήγα δύο – τρεις Δευτέρες και μου αρνήθηκαν με τον άνδρα της. Έγινε λόγος και μου δόθηκε απάντηση ότι απειλήθηκαν τηλεφωνικώς να μη δώσουν τα γραπτά Στουγιαννάκη για δημοσίευση. Έτσι το ολοκαύτωμα της Νάουσας του 1822 παραμένει μισή σελίδα στα γυμνασιακά βιβλία της νεοελληνικής ιστορίας και σε κανένα σχολείο της Ελλάδος δεν υπάρχει ούτε ένας ήρωας της επαναστάσεως της Ναούσης και της κατοπινής δράσης στη Νότιο Ελλάδα. Ας δώσαμε δέκα χιλιάδες θύματα και την ευκαιρία στο Μωριά να εδραιώσει την επανάσταση του 1821, με τη νίκη στη Μάχη του Δοβρά, καθυστερώντας ετοιμοπόλεμες τουρκικές δυνάμεις 16-20 χιλιάδων για 1,5-2 χρόνια. Αλλά η αλήθεια είναι μια και μόνη: η προδοσία είναι επιβεβαιωμένη και από τη μητέρα του παππού μου Χατζηαναστάση (13 ετών τότε, που πουλήθηκε σκλάβα) ότι στο Κιόσκι ήταν σκηνές πολεμιστών που συνελήφθησαν στον ύπνο και δέθηκαν πισθάγκωνα -μαζί με τον πατέρα της Ντίνη Σπάρτση- και σφάχτηκαν, ύστερα από το ξαφνικό άνοιγμα της πύλης Αγ. Γεωργίου, ενώ μπορούσαν να πολεμήσουν.

ΠΗΓΗ

(Σσ: Ὅσες ἀπό τίς παραπάνω ἡμερ/νίες ἀναφέρονται στό 2ο δεκαήμερο τοῦ Ἀπρ.1822,ἔχουν ὑπολογισθεῖ μέ τό νέο ἡμερολόγιο)

Advertisements