Αρχική

Γιατί οι Τούρκοι δεν εξορύσσουν το φυσικό τους αέριο σε Μεσόγειο και Aιγαίο;

1 σχόλιο


 

image4_thumb[4]

 

Του Καθηγητή Γ.Ζουγανέλη

 

Το έχω ξανγράψει και άλλες φορές. Αυτή τη φορά θα το επαναλάβω πιο ξεκάθαρα. Ας υποθέσουμε ότι οι Τούρκοι δεν αποδέχονται τα όρια της ΑΟΖ στο Αιγαίο όπως τα θεωρεί η “σωστή” Ελληνική πλευρά (Λέγοντας “σωστή” δεν αναφέρομαι στη συμπολίτευση ή την αντιπολίτευση στην Ελλάδα. Παρείτσα είναι.). Γιατί η Τουρκία δεν έχει προχωρήσει σε εξόρυξη στις περιοχές της Τουρκικής ΑΟΖ για τις οποίες δεν θα υπάρξει αντίδραση απο την Ελληνική πλευρά ή άλλους;
Αυτό δεν είναι κάτι τωρινό. Σίγουρα, κάτι δεν πάει καλά με τη πολιτική του Ερντογάν για τους υδρογονάνθρακες.

Η Τουρκία ερευνά σε μέρη που κατά την Ελληνική πλευρά ή κατα το Διεθνές Δίκαιο δεν έχει δικαίωμα να κάνει έρευνα αλλά δεν εξορύσσει εκεί που μπορεί. Στη συνέχεια, θα σας υποδείξω μέρη που κατά τη γνώμη μου η Ελληνική πλευρά αλλά και κανένας δεν θα προέβαλλε αντίσταση. Οι Αμερικανοί δεν τους αφήνουν; Ποιούς φοβάται ο Ερντογάν και δεν ξεκινάει τις εξορύξεις; Πόσα χρόνια θα κοιτάει τους άλλους γύρω του να προχωρούν; Aυτό δεν είναι έξυπνο ούτε πολιτικά ούτε οικονομικά ούτε στρατηγικά.

Στο πρώτο χάρτη παρατηρείστε τις περιοχές 1, 2 και 3. Ωραιότατα κοιτάσματα. Δικαιολογίες πάντα μπορεί να υπάρξουν. Αλλά οι περιοχές τις οποίες προτείνω είναι εμφανώς μέσα στη Τουρκική ΑΟΖ.
Ας δούμε τι συμβαίνει στο Αιγαίο σε ένα άλλο χάρτη. Παρατηρείστε πόσα ωραία πιθανά σημεία εξόρυξης κοιτασμάτων υπάρχουν στον επόμενο χάρτη και πάλι μέσα στη Τουρκική ΑΟΖ. Περιοχές 4-10.
Το συμπέρασμά μου είναι πως δεν είναι μόνο ότι κάποιοι εμπόδισαν τους Έλληνες να ανατπυχθούν σαν χώρα τα χρόνια που πέρασαν αλλά και τους Τούρκους. Ευήκοα ώτα πάντα μπορεί να βρεί κανείς παντού.

Περισσότερα

Advertisements

Ο μεγάλος πονοκέφαλος από τις βιομηχανικές ανανεώσιμες πηγές

Σχολιάστε


Στην Ελλάδα και στο εξωτερικό πληθαίνουν οι αμφισβητήσεις για τα ενεργειακά οφέλη και οι ανησυχίες για τις επιπτώσεις

Από ENET.gr

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΦΙΛΗΣ ΚΑΪΤΑΤΖΗΣ

Απ’ άκρου εις άκρον της χώρας, οι αντιδράσεις ενάντια στις ΒΑΠΕ ξεκινούν από αρνητικές γνωμοδοτήσεις, συνεχίζουν με κινητοποιήσεις και προσφυγές στο ΣτΕ, ενώ 57 κυβερνητικοί βουλευτές και συνάδελφοί τους από τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ «βομβαρδίζουν» τον υπουργό ΥΠΕΚΑ με ερωτήματα που εμπεριέχουν σχόλια και καταγγελίες

aiolika

«Καταζητούνται» σχεδόν σε όλη την χερσαία και νησιωτική Ελλάδα με την κατηγορία ότι δεν αποφέρουν τα αναμενόμενα ενεργειακά αποτελέσματα, οφελούν τους λίγους ισχυρούς που συνήθως επιδοτούνται σε βάρος των πολλών και υποβαθμίζουν περιβάλλον, πολιτιστική κληρονομιά και τοπικές κοινωνίες.

Το προφίλ των ΒΑΠΕ (βιομηχανικών ανανεώσιμων πηγών ενέργειας) φιγουράρει πλέον σε… προκηρύξεις με κατηγορώ και αρνητικές γνωμοδοτήσεις δημοτικών συμβουλίων, περιφερειών και τοπικών κοινωνιών «ερήμην των οποίων αποφασίζεται η εγκατάσταση φαραωνικών αιολικών πάρκων». Παράλληλα πληθαίνουν οι προσφυγές κινήσεων και πρωτοβουλιών πολιτών στο Συμβούλιο Επικρατείας (ΣτΕ).

Συντονιστικές επιτροπές αγώνα στρέφονται κατά των ΒΑΠΕ και αντιπαρατίθενται απ’ άκρου εις άκρου της χώρας: Ευρυτανία, Φθιώτιδα, Τήνος, Πάρος, Νάξος, Άνδρος, Κρήτη, Ροδόπη, Έβρος, Ρόδος, Αχαΐα, Κορινθία, Λακωνία, Εύβοια, Γυάρος, Μακρόνησος, Σκύρος, Σύρος, Μύκονος, Κεφαλονιά, Χίος, Λήμνος, Ικαρία, Μυτιλήνη και αλλού.

Η επιχειρηματολογία κοινή: «Με βάση την εμπειρία που έχει αποκτηθεί από την λειτουργία των μεγάλων αιολικών πάρκων σε παγκόσμια κλίμακα, καθώς και τις νεότερες σύγχρονες επιστημονικές μελέτες, αυξάνεται συνεχώς, η αμφισβήτηση για τα ενεργειακά οφέλη από τις ΒΑΠΕ.

Περισσότερα…

Ο Νίκος Δήμου, ο Δόκτωρ Μένγκελε και ο συντηρητισμός

Σχολιάστε


Από Αντίβαρο

Homo DimouΕίναι η πρώτη, νομίζω, φορά που ένα δημόσιο πρόσωπο, ένας «πνευματικός άνθρωπος» της Ελλάδας εκφράζει ρητώς και υπερηφάνως τον ορισμό: όσοι συμφωνούν μαζί μου είναι βιολογικώς έξυπνοι, όσοι διαφωνούν μαζί μου βιολογικώς χαζοί, και αυτό θα μπορούσε να το αποδείξει η ιατρική.

Ο λόγος που έχει νόημα να σχολιάζει κανείς τις παρεκτροπές του Νίκου Δήμου είναι το ότι ένα κομμάτι της λεγόμενης κοινής γνώμης ακούει με ευλαβή προσοχή τις αποφάνσεις του, τον θεωρεί «πνευματικό άνθρωπο», περίπου σοφό ή έστω φιλόσοφο. Άρα ο σχολιασμός δεν αφορά «μια μεμονωμένη περίπτωση», αλλά και το κομμάτι της κοινωνίας που επηρεάζει.

Γράφει λοιπόν ο Νίκος Δήμου σε άρθρο του με τίτλο «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι» στην προσωπική του ιστοσελίδα, το οποίο αναδημοσιεύθηκε χαρωπά σε διάφορα φιλελεύθερα ιστολόγια: «Ξαφνικά βρέθηκα μπροστά σε ένα εκπληκτικό συμπέρασμα: Δεν υπάρχουν συντηρητικοί και φιλελεύθεροι – ούτε οπισθοδρομικοί και προοδευτικοί: υπάρχουν απλώς κουτοί και έξυπνοι. Η τοποθέτηση ενός ανθρώπου είναι ανάλογη με τις νοητικές του ικανότητες. Ο συντηρητικός είναι κατά βάση κουτός […] Είμαι σίγουρος πως αν γινόταν μια μεγάλη έρευνα που θα συσχέτιζε την τοποθέτηση των ανθρώπων με το δείκτη νοημοσύνης τους, η νέα θεωρία μου θα επιβεβαιωνόταν απόλυτα». Για τον κ. Δήμου, η πολιτική και ιδεολογική του τοποθέτηση είναι βιολογική συνάρτηση φυσικής ευφυίας που χωρίζει την κοινωνία σε έξυπνους-προοδευτικούς-φιλελευθέρους και χαζούς-συντηρητικούς. Δύο διαφορετικά είδη, με κατά βάσιν βιολογική την διαφοροποίησή τους (τα πολιτικά φέρονται ως επιφαινόμενα αυτής της βάσης), αφού «αν γινόταν μια μεγάλη έρευνα που θα συσχέτιζε την τοποθέτηση των ανθρώπων με το δείκτη νοημοσύνης τους, η νέα θεωρία μου θα επιβεβαιωνόταν απόλυτα».

Στην περίπτωση που ο αναγνώστης δεν έχει ήδη αντιληφθεί ότι εδώ πρόκειται για την αναγωγή της μικρότητας και της ολιγόνοιας σε υψηλή φιλοσοφία, ας διαβάσει την συνέχεια του άρθρου: «Ο συντηρητικός είναι καχύποπτος και φοβισμένος. Δεν εμπιστεύεται κανέναν, δεν ανοίγεται, δεν τολμάει. Την εξυπνάδα που του λείπει, την αναπληρώνει με πονηριά. [Ο συντηρητικός] είναι ψεύτης[, …] ζηλόφθονος, μικρόψυχος, εκδικητικός,[…] πουριτανός, σεμνότυφος, δουλικός, πειθήνιος». Τέτοια σύναξη αποκρουστικών χαρακτηριστικών για έναν ολόκληρο τύπο ανθρώπου θα βρίσκαμε μάλλον μόνο στο Der Ewige Jude (σ.σ. : Ο αιώνιος Εβραίος): δύσκολο να δεχθεί οποιοσδήποτε μη ναζιστικά φυλετιστής άνθρωπος τέτοια γενικευτική επίρριψη χυδαίων χαρακτηριστικών σε ομάδα ανθρώπων βιολογικά, απ’ ό,τι φαίνεται, οριοθετημένη.

Θυμίζουμε πως εδώ δεν πρόκειται για γενικές αξιολογικές κρίσεις. Πρόκειται, σύμφωνα με τον Δήμου, για φυσικές, βιολογικές καταστάσεις, που θα μπορούσε κάλλιστα να τις αποδείξει η επιστήμη: «Είμαι σίγουρος πως αν γινόταν μια μεγάλη έρευνα που θα συσχέτιζε την τοποθέτηση των ανθρώπων με το δείκτη νοημοσύνης τους, η νέα θεωρία μου θα επιβεβαιωνόταν απόλυτα». Ο κ. Δήμου υποστηρίζει ότι όσοι διαφωνούν με τις αρχές και τις ιδέες του, όσοι δεν δηλώνουν κατ’ επάγγελμα προοδευτικοί και φιλελεύθεροι, δεν έχουν απλώς άδικο, δεν κάνουν απλώς λάθος: ο κ. Δήμου υποστηρίζει ότι υστερούν νοητικά, φυσικά, βιολογικά, με τρόπο που «θα επιβεβαιωνόταν απόλυτα» από την επιστήμη, την στατιστική, την ιατρική. Δεν θέλει και πολύ για να καταλήξει κάποιος (αν όχι ο ίδιος ο κ. Ν.Δ., τότε σίγουρα οι αναγνώστες του) στο αναπόφευκτο συμπέρασμα για το πώς ακριβώς θα μπορούσαμε να απαλλαγούμε επιτέλους από αυτά (και κυρίως αυτούς) που «μας κρατάνε πίσω».

Αν κάτι θυμίζουν όλα αυτά, είναι βέβαια την προσπάθεια να αποδειχθεί ιατρικώς και επιστημονικώς η «ανωτερότητα της αρίας φυλής» (εδώ, η βιολογική ανωτερότητα του προοδευτικού και φιλελευθέρου) κατά τα χρόνια του ναζισμού, όταν υπολογιζόταν το ακριβές μέγεθος των κρανίων άλλων φυλών για να «επιβεβαιωθεί απόλυτα» η βιολογική κατωτερότητά τους, η φυσική τους μειονεξία. Στον ρόλο του Δόκτωρ Μένγκελε, ο Νίκος Δήμου. Για καλό σκοπό όμως, που αγιάζει τα μέσα: για τον Διαφωτισμό, για τον Ορθό Λόγο, για την Πρόοδο, για να γίνουμε επιτέλους κι εμείς Ευρώπη. Ενάντια στον σκοταδισμό της παράδοσης και σε όσους όσοι δεν δέχονται να υπολογίσουν κρανία για να «επιβεβαιώσουν απόλυτα» πολιτικές τοποθετήσεις.

Η ενασχόλησή μας με τον κ. Νίκο Δήμου δεν αφορά μεμονωμένα το άτομό του: άλλωστε ο ίδιος έχει φωραθεί πάμπολλες φορές συνειδητά ψευδόμενος και φρικτά λαϊκίζων (παράδειγμα: «μόνο η ακίνητη περιουσία του Παναγίου Τάφου στην Ελλάδα θα ξεχρέωνε το δημόσιο χρέος της χώρας» – και των ΗΠΑ και του Κρόνου, να προσθέσω), καίτοι ο ίδιος ανάγει τον λαϊκισμό στο μέγιστο πολιτικό πρόβλημα, συγκρίσιμο σε κακότητα μόνον με το να αγαπάς την πατρίδα σου. Η κατάκριση αφορά κυρίως την κοινωνία που αναγνωρίζει το πρόσωπό της στις φιγούρες που στέφει πνευματικούς ανθρώπους και opinion makers (αν και ο κ. Δήμου παίζει πάντοτε, όπως και στο σχολιαζόμενο άρθρο, το χαρτί του κυνηγημένου, του μειοψηφούντος, του ηττώμενου, του ριγμένου. Είναι ρόλος που αρέσει στους διαφωτίζοντες την Ελλάδα, ιδίως όταν κυριαρχούν).

Περιμένουμε με αγωνία την ημέρα που ο Νίκος Δήμου ή κάποιος άλλος «προοδευτικός, φιλελεύθερος πνευματικός άνθρωπος» θα προτείνει ξεκάθαρα την… ευγονική, για να διαφυλαχθεί η πρόοδος από τους τεκμαρτώς κουτούς αντιφρονούντες, διότι εκείνην την ημέρα θα έχει αποδειχθεί το ούτως ή άλλως προφανές: ότι πίσω από την εν Ελλάδι λογική που επικαλείται με θρησκοληψία την «πρόοδο», τον «διαφωτισμό», τον «ορθό λόγο», τις «αρχές του φιλελευθερισμού» και την θλιβερή κακομοιριά του «πότε θα γίνουμε Ευρώπη» κρύβεται ένας στυγνός πόθος ολοκληρωτισμού, μια λογική που δεν αναγνωρίζει στην διαφωνία το δικαίωμά της να υπάρχει – όσο κι αν λεκτικώς κόπτονται για το αντίθετο. Κι όποιος δεν το βλέπει, ίσως να έχει το έλλειμμα ευφυίας ενός, κατά Δήμου, …συντηρητικού.

Να ανοίξουμε τα μάτια μας

Σχολιάστε


Από Ινφογνώμων Πολιτικά

eyes-above-water

Σάββας Καλεντερίδης

Το έχουμε αναφέρει αρκετές φορές από αυτήν εδώ τη στήλη και είμαστε υποχρεωμένοι να το επαναλάβουμε και σήμερα, γιατί δυστυχώς η εντύπωση που έχουμε είναι ότι η κυβέρνηση και οι κρατικοί φορείς, που εκ του καθήκοντός τους είναι επιφορτισμένοι με τη διαχείριση των ζητημάτων αυτών, δεν έχουν αντιληφθεί τι ακριβώς συμβαίνει στον περίγυρό μας.

Οι εξελίξεις στη Μεσοποταμία και τη Μέση Ανατολή είναι οι σοβαρότερες από τη δεύτερη δεκαετία του 20ού αιώνα, οπότε καθορίστηκαν τα σύνορα, οι γεωπολιτικοί συσχετισμοί και οι ισορροπίες στην ως άνω περιοχή, στην Ανατολική Μεσόγειο, στο Αιγαίο, στην Ελλάδα και τη Βαλκανική.

Δηλαδή, 100 χρόνια μετά, η «τράπουλα» ξαναμοιράζεται και μπαίνουν τα θεμέλια για τη νέα «αρχιτεκτονική» της περιοχής!

Τότε, 100 χρόνια πριν, όταν έμπαιναν τα θεμέλια που ξεθεμελιώνονται στις μέρες μας, η Ελλάδα δεν κατόρθωσε να διακρίνει τι ακριβώς πρόκειται να συμβεί, με αποτέλεσμα να μην έχουμε εθνικό στρατηγικό σχέδιο για την αντιμετώπιση της κρίσης. Αυτό είχε ως «φυσικό» επακόλουθο να ζήσουμε τον Εθνικό Διχασμό, να λειτουργήσουν δύο κυβερνήσεις, των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης και να πάμε χωρίς στρατηγικό σχέδιο στη Μικρά Ασία για να βιώσουμε τη μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία του Ελληνισμού, μια καταστροφή η οποία καθόρισε την εκφυλιστική και αποκαρδιωτική πορεία του Ελληνισμού ολόκληρο τον 20ό αιώνα, που κατέληξε στην τραγωδία την οποία βιώνουμε τα τελευταία 10 χρόνια.

Τότε, η γεωπολιτική μυωπία της άρχουσας τάξης και των λεγόμενων «ελίτ» δεν κατόρθωσε να προστατέψει τον εξωελλαδικό Ελληνισμό, που ήταν και η πραγματική δύναμη της Ελλάδας, και τον άφησε έρμαιο στις ορέξεις των Νεοτούρκων και των κάθε λογής συνεργατών και υποστηρικτών τους. Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, πολύ πριν αποσταλούν στρατεύματα στη Σμύρνη, το ελληνικό κράτος και οι ελληνικές κυβερνήσεις ήταν απλοί θεατές στο έγκλημα της γενοκτονίας των Ελλήνων της Θράκης, του Πόντου και της Μικράς Ασίας.

Περισσότερα…

Ένας Τούρκος λοχίας θυμάται την εισβολή του 1974 στην Κύπρο

1 σχόλιο


Μιλά για δολοφονίες, βιασμούς και πλιάτσικο…

Tourkoi stin Kupro

O Μουσταφά Ονγκάν, ένας Τούρκος λοχίας αφηγείται την εισβολή μέσα από τα δικά του μάτια. Μία από τις αφηγήσεις που ξεφεύγει από την γραμμή της Άγκυρας για επέμβαση που είχε σκοπό την απελευθέρωση των Τουρκοκυπρίων

Ο Κούρδος δημοσιογράφος, Ρόνι Αλάσορ γεννήθηκε στο χωριό Γκιοβεντίκ, της επαρχίας Χινίς του Ερζερούμ. Ένα τόπο ιστορικό αφού, όπως αναφέρει στο βιβλίο του “Διαταγή: Εκτελέστε τους αιχμαλώτους” που κυκλοφόρησε και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καστανιώτη, σε αυτόν ζούσαν οι Αρμένιοι πριν την γενοκτονία του 1915.

“Τα χρόνια που ακολούθησαν μετά την γενοκτονία των Αρμενίων το Χινίς αποτέλεσε τόπο εξορίας και εξολόθρευσης των Ελλήνων του Πόντου. (…) Και παρ’ ότι πέρασαν πολλά χρόνια από την γενοκτονία των Αρμενίων και των Ποντίων, οι μνήμες είναι ακόμη ζωντανές μέσα από τις αφηγήσεις των πατεράδων και των παππούδων μας”.

Tourkoi stin Kupro 2

Ο Ρόνι μεγάλωσε με τις μαρτυρίες ενός συγχωριανού του που πολέμησε στην “απελευθέρωση” της Κύπρου και τα δημοσιεύματα των τουρκικών εφημερίδων. Χρόνια μετά, όταν το 1980 λόγω του πραξικοπήματος διέφυγε στο εξωτερικό, άρχισε μεταξύ άλλων να ψάχνει την αλήθεια για το τι πραγματικά συνέβη στην Κύπρο.

Ταξίδευσε αρκετά και συγκέντρωσε μαρτυρίες από Τούρκους στρατιώτες που έλαβαν μέρος στην εισβολή. Τις συγκέντρωσε και το 1999 τις συμπεριέλαβε στο βιβλίο του “Διαταγή: Εκτελέστε τους αιχμάλωτους (το 2001 κυκλοφόρησε και στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Καστανιώτη). Από εκεί το WE του news247 επέλεξε και παρουσιάζει την μαρτυρία του δεκανέα Μουσταφά Ονγκάν.

Περισσότερα…

Το Άγιο Όρος «ξεπλένει» τη ντροπή της εξωτερικής μας πολιτικής

Σχολιάστε


Από NEWSBOMB.GR

agio-oros

Η είδηση είχε πριν από μερικές εβδομάδες περάσει στα ψιλά. Ο αδελφός του νεοεκλεγέντος Δημάρχου Κιέβου και θερμού υποστηρικτή του «προέδρου» της Ουκρανίας Ποροσένκο, ο Βλαντίμιρ Κλιτσκό, επίσης πυγμάχος, επισκέφθηκε το Άγιο Όρος.

Όμως οι μοναχοί αρνήθηκαν τότε να του επιτρέψουν να κοινωνήσει και το γεγονός αυτό ήταν μια πρώτη «διεθνής καταδικαστική αντίδραση» για το καθεστώς του Κιέβου, που καλόμαθε να υποστηρίζεται από τη Δύση, ΕΕ και ΗΠΑ, ακόμη κι όταν αποφασίζει και υλοποιεί πρωτοφανή εγκλήματα.

Η «διεθνής κοινή γνώμη» και μαζί της οι «διεθνείς οργανισμοί» έχουν την τάση να ξεχνούν γρήγορα όσα δυσάρεστα θέματα δεν εξυπηρετούν τις τρέχουσες σκοπιμότητες, που στην περίπτωσή μας είναι μία και μόνη: να εδραιωθεί πάση θυσία το εγκληματικό καθεστώς του Κιέβου. Κι ας έχει ήδη χρεωθεί την πρόσληψη ελεύθερων σκοπευτών, που σκότωναν αδιακρίτως υποστηρικτές και αντιπάλους του Γιανουκόβιτς για να σκορπίσουν το χάος, την πυρπόληση του Μεγάρου των Συνδικάτων στην Οδησσό και τους εκατό ή περισσότερους καμένους ζωντανούς, εκατοντάδες δολοφονίες αμάχων, δημοσιογράφων και πολλά άλλα τερατώδη, όπως η χρήση βομβών φωσφόρου κ.ο.κ. Κι ας υπόσχονται άπαντες ότι θα εγγυηθούν τη «διεθνή αμερόληπτη διερεύνηση» κλπ. Όσο είδατε εσείς διεθνή έρευνα για τους ελεύθερους σκοπευτές ή για την Οδησσό, που υποτίθεται ότι συζητείτο με την ΕΕ, άλλο τόσο κι εμείς…

Αλλά ας επιστρέψουμε στους μοναχούς του Αγίου Όρους, σε ορισμένους εκ των οποίων είχαμε απευθυνθεί προ μερικών εβδομάδων με το ερώτημα περί Κλιτσκό και περί της φημολογίας ότι θα επισκεφθεί τον Άθω ως και ο νεοεκλεγείς «πρόεδρος» Ποροσένκο. Μιμούμενος προφανώς τη συνήθεια του προκατόχου του (και εξαφανισμένου μέσα στη ντροπή…) Γιανουκόβιτς να τον επισκέπτεται.

«Ό, τι έγινε με τον Κλιτσκό, θα γίνει και με τον Ποροσένκο. Δεν μπορείς να χύνεις το αίμα συνανθρώπων σου και μάλιστα αδελφών σου και να τύχεις οποιασδήποτε κοινωνίας αν δεν μετανιώσεις ειλικρινά. Το ίδιο θα του πουν σε όποιο μοναστήρι κι αν πάνε», μας είπε τότε ο βασικός συνομιλητής μας, γνωστός και εξέχων μοναχός, το όνομα του οποίου δεν αποκαλύπτουμε, γιατί δεν έχουμε κάποια σχετική εξουσιοδότηση.

Περισσότερα…

Η κακοποίηση, η αλλοίωση και η αποτέφρωση της ΓΛΩΣΣΑΣ

Σχολιάστε


Από Ρεσάλτο

school_lowres

Η ΓΛΩΣΣΑ –όπως έγραψε ο πατέρας της σύγχρονης γλωσσολογίας, Φερδινάρδος Ντε Σοσίρ- είναι συγχρόνως «μεταβλητή» και «αμετάβλητη». Είναι «αμετάβλητη» επειδή είναι «μεταβλητή». Ζει και διαρκεί επειδή αλλάζει.

Το πέρασμα της γλώσσας από γενιά σε γενιά είναι το «αμετάβλητο». Το νήπιο μαθαίνει τη γλώσσα που μιλούν οι δικοί του. Το «μεταβλητό»: Κάθε γενιά αλλάζει τη γλώσσα, γιατί αλλάζουν οι τρόποι σκέψης, οι κοινωνικές σχέσεις, οι ιδέες και τα πράγματα.

Η γλώσσα αλλάζει ασταμάτητα. Κάθε γενιά έχεις νέες ιδέες, που γίνονται καινούργιες λέξεις. Φτιάχνει νέα αντικείμενα που γίνονται λέξεις. Αλλάζουν οι ανθρώπινες σχέσεις και οι αλλαγές αυτές γίνονται γλωσσικές αλλαγές. Η γλώσσα που μιλάμε σήμερα θα αλλάξει κι αυτή. Αρκεί να διαβάσουμε ένα κομμάτι γραμμένο όταν οι πατεράδες μας ήταν παιδιά, για να δούμε την εξέλιξη και τη διαφορά.

Άλλο, όμως, αυτή η διαλεκτική «μεταβλητότητα» της Γλώσσας, η οποία καθορίζεται από το κοινωνικό γίγνεσθαι και άλλο η κακοποίηση και η καταστροφή της Γλώσσας. Αυτή επιβάλλεται τεχνητά, «πραξικοπηματικά», δόλια, από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα εξουσίας και τους πολυκέφαλους μηχανισμούς τους, μέσω στατικών γλωσσικών κατασκευών: Με άκαμπτα σχήματα μηχανοποίησης, κωδικοποίησης και κομπιουτεροποίσης της Γλώσσας…

Σήμερα η ιστορία, η επιστήμη, η τέχνη, η αισθητική, η ηθική, η σκέψη, το πνεύμα γενικότερα, βρίσκονται στο στόχαστρο των υπερεθνικών ελίτ εξουσίας, διώκονται αγρίως και ανηλεώς…

Η ΓΛΩΣΣΑ είναι η «ψυχή», το «πνεύμα» και η «συνείδηση» όλων αυτών, δηλαδή το «εργαλείο», όχι μόνο της επικοινωνίας ενός λαού αλλά το «εργαλείο», μέσω του οποίου ένας λαός έχει σφυρηλατήσει και αποτυπώσει της ιστορικές του κατακτήσεις, τους αγώνες του, τον Πολιτισμό του, τη Σκέψη του και τη Συνείδησή του (εθνική και κοινωνική).

Δεν μπορεί να υποτάξεις ολοκληρωτικά μια κοινωνία και το λαό της, αν δεν αποτεφρώσεις και διαλύσεις τη ΓΛΩΣΣΑ του: Την «ψυχή» του και τον τρόπο σκέψης του, διότι ΓΛΩΣΣΑ και ΣΚΕΨΗ και ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ («ψυχή») είναι άρρηκτα συνδεδεμένα…

Περισσότερα…

Older Entries

Αρέσει σε %d bloggers: