cyprus_c

ΕΛΕΝΗ ΑΡΤΕΜΙΟΥ – ΦΩΤΙΑΔΟΥ

Σαράντα γκρίζες σκέψεις
αποβραδίς στο προσκεφάλι μου
κάνουνε πως κοιμούνται
μα με τα μάτια κόκκινα
σαν φλόγες καημοί με καίνε

Σκληρές στιγμές γεννά ο χρόνος
σαν δεν τον χαϊδεύεις
σαν δε λειαίνεις τις αιχμές
που γίνονται ακίδες

Μπαίνουνε τότε
ευθεία στη σταύρωσή σου
και σε ποτίζουν όξο και θυμό
Και πού η ανάσταση;
Σε ποιες ανάσες μυροφόρες
από περβόλια του Βορρά ;
Σε ποια ανακοινωθέντα
για ανάνηψη πατρίδας;

Αμμόχωστος, Κερύνεια, Μεσαριά
κι εσύ βουνό μoυ Πενταδάχτυλε
που σε ζωγράφισα σαν κόκκινο κυκλάμινο
αίμα γεμάτο
ακούω τα βράδια τον ανήσυχό σας ύπνο
έτσι καθώς στριφογυρίζετε
σε θλίψη και σε όνειρο αντάμα
Και την καρδιά δεν κλείνω
Ούτε σφαλώ τα βλέφαρα της μνήμης

΄Εχω σαράντα γκρίζες σκέψεις
να ταξιδεύουν στα μαλλιά μου
Κουβέντα πιάνουν με τον άνεμο
και στο μαντείο του επίμονα ρωτούν
πότε και πάλι ούριος θα φυσήξει
στης λευτεριάς τα λευκοφορεμένα στήθη.

Advertisements