a1c202aeeb0a1dc7c37603b8d49bdffa_taytotites_0_768_480_c______

 

Άννα Α. Ξυδιά

Η εξαγγελία από τη νέα κυβέρνηση χορήγησης της ελληνικής υπηκοότητας σε μετανάστες δεύτερης γενιάς έχει διχάσει, νομίζω, την κοινή γνώμη. Από τη μια φαίνεται μια δίκαιη λύση για τα παιδιά των μεταναστών, που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και πηγαίνουν στο ελληνικό σχολείο. Από την άλλη νομίζω ότι η ιδιότητα του Έλληνα δεν αποκτάται ούτε αποδεικνύεται από ένα κομμάτι χαρτί.

Είναι μια διαρκής πνευματική προσπάθεια για την κατάκτηση της ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού, δύσκολη ακόμη και για εμάς που ανήκουμε γονιδιακά σε αυτόν τον λαό. Από την άλλη η σύνδεση της ελληνικότητας με την ορθοδοξία είναι σαν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Πού αλλού ακούγεται η ελληνική γλώσσα όχι όπως ομιλείται στους δρόμους, αλλά με όλον τον πλούτο των καταβολών της;

Στο κάθε ξωκλήσι σε κάθε χωριό και νησί της χώρας, κι ας μη γνωρίζουν όλοι αρχαία ελληνικά. Όμως τα μαντεύουν και συναισθάνονται τα νοήματα της γλώσσας. Και μάλιστα είναι φορείς αυτής της κληρονομιάς, με όποια ευθύνη αυτό συνεπάγεται για τη συνέχισή της. Η αλληλεπίδραση είναι τόσο σφιχτή και αυτονόητο που έχει περάσει μέσα στα έθιμα και την παράδοσή μας. Πόσοι αλλοδαποί θα γιορτάσουν την Τσικνοπέμπτη, έστω και με ένα ποτήρι κρασί, για να ευχηθούν Καλή Σαρακοστή; Και πόσοι Έλληνες, αν και δεν πάνε στην εκκλησία, (κατανυκτικά) θα «τιμήσουν το έθιμο»; Γλώσσα και θρησκεία συνθέτουν αυτό που λέμε Ελληνισμό, ανεξαρτήτως υπηκοότητας.

Advertisements