aeroplana-1560x690_c

 

Του Θέμη Μαγκανά

Το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων είναι καυτό και αποτελεί μείζονα ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση μεταξύ κομμάτων, θεωρητικών, ακαδημαϊκών αλλά απλών πολιτών.

Ξεκινώντας από το γεγονός ότι ΚΑΝΕΝΑΣ δεν θα ήθελε να βλάψει ηθελημένα το Εθνικό και Δημόσιο συμφέρον, οφείλουμε όλοι να αποδεχθούμε ότι ορισμένες δραστηριότητες, επενδύσεις, επιχειρήσεις δεν «ταιριάζουν» στο Κράτος, δημιουργούν ολιγοπωλιακές ή/και μονοπωλιακές συνθήκες, μετατρέπονται σε κρατικοδίαιτες και γενικώς δεν αποδίδουν στους Φορολογούμενους όσα θα μπορούσαν. Οι εκάστοτε αρμόδιοι και επιφορτισμένοι με τη διαχείριση της Δημόσιας Περιουσίας οφείλουν να αξιολογούν κάθε περίπτωση και να την αξιοποιούν κατά τον καλύτερο δυνατόν τρόπο. Στην αξιοποίηση συμπεριλαμβάνονται η εκμίσθωση (μακροχρόνια και μη), η παραχώρηση για χρήση, η πώληση μετοχών, η σύμπραξη του Δημοσίου με Ιδιώτες και βεβαίως η πώληση. Το ποιά επιλογή θα γίνει πρέπει να τεκμηριώνεται αυστηρά από τις αρμόδιες Υπηρεσίες, με σχετική μελέτη, που ναι μεν μπορεί να παραμένει κρυφή, στο πλαίσιο ενός διαγωνισμού ή μιας διαπραγμάτευσης, πρέπει όμως να δημοσιοποιείται και να είναι διαθέσιμη ευρέως, προκειμένου να διασφαλίζεται η διαφάνεια και η πλήρης εφαρμογή της νομιμότητας.

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι υπό συνθήκες οικονομικής πίεσης και έλλειψης ρευστότητας, η συμφωνία που είναι εφικτή συνήθως προσιδιάζει της εκποίησης και μετά βεβαιότητας δεν πλησιάζει στις εκάστοτε ισχύουσες αγοραίες αξίες. Είναι λοιπόν λογικό οι προσδοκίες να περιορίζονται και εξ ανάγκης ο ιδιοκτήτης να αποδέχεται μειωμένο τίμημα. Υπάρχει βεβαίως και χειρότερη περίπτωση, που αφορά όσους (ιδιώτες και Κράτη) βρίσκονται υπό Τραπεζικό στραγγαλισμό και υπό πτώχευση. Τότε ακόμη και μια μέτρια προσφορά μοιάζει με «όαση» μπροστά την κατάσχεση και στην εκποίηση περιουσιακού στοιχείου σε εξευτελιστικές τιμές και χωρίς να προσφέρει ουσιαστική ελάφρυνση στον ιδιοκτήτη.

Η Ελλάδα λοιπόν των μνημονίων έχει βρεθεί στην πολύ δύσκολη κατάσταση να παλεύει για την οικονομική της επιβίωση, ενώ οι πολίτες με την ουσιαστική τους επιβίωση. Οι «συνταγές» των μνημονίων, οι επιλογές των οικονομικών επιτελείων, οι αναλύσεις των οικονομικών εμπειρογνωμόνων και συμβούλων, οι επιταγές και «εντολές» των Θεσμών και κάθε «ευυπόληπτος»  Ευρωπαίος πολίτης, προτρέπουν τις Κυβερνήσεις μας για μεταρρυθμίσεις, για μείωση του Δημοσίου και για ιδιωτικοποιήσεις. «Αγωνιούν» τόσο πολύ για την Χώρα μας και για εμάς τους ιδίους, που μας το υπενθυμίζουν καθημερινά και επιτακτικά. Μας «βοηθούν» βεβαίως και με άλλους τρόπους, όπως επί παραδείγματι μας προτείνουν και προωθούν δικές τους επιχειρήσεις (πολλάκις κρατικές ή δημοσίου ενδιαφέροντος) που θα «θυσιαστούν» για χάρη μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα Αεροδρόμια και τα Λιμάνια, η ιδιωτικοποίηση των οποίων αποτελούσε προτεραιότητα για την προηγούμενη Κυβέρνηση, ενώ φαίνεται ότι αποτελεί δεσμευτική υποχρέωση για την παρούσα, παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις της. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι οι αρμόδιοι Υπουργοί επανεξετάζουν τους όρους διαγωνισμών και συμβάσεων, προκειμένου να επιτύχουν ευνοϊκότερα αποτελέσματα για το Δημόσιο.

Στο πλαίσιο αυτό εξελίσσεται μια επανεξέταση της σύμβασης για την παραχώρηση 14 Περιφερειακών Αεροδρομίων στην Κοινοπραξία FRAPORT AG – SLENTEL Ltd, για την οποία υπάρχουν σημαντικές αντιρρήσεις από Τοπικούς Φορείς, Υπηρεσιακούς και Πολίτες (Χανιά, Περιφέρεια Ιονίων Νήσων κλπ), από την Ομοσπονδία Συλλόγων της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας (ΟΣΥΠΑ) αλλά και από Κομματικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Χαρακτηριστικά δημοσιεύματα βρίσκονται στις παρακάτω διαδικτυακές διευθύνσεις:

http://www.naftemporiki.gr/finance/story/922891/antitheti-i-osypa-stin-paraxorisi-ton-perifereiakon-aerodromion

http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=20638:galiatsatos-aerodromia&catid=42:ergasiakes-sxeseis&Itemid=168

http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=20726:ke-chfisma-aerodromia&catid=82:kommata&Itemid=199

http://www.candianews.gr/2015/05/30/stathakis-epidiokoume-kaliterous-orous-gia-tis-idiotikopiisis-pou-ine-se-exelixi/

http://anemosantistasis.blogspot.gr/2015/06/blog-post_51.html?utm_source=dlvr.it&utm_medium=facebook

Σχετικό με τα παραπάνω είναι επίσης ένα πολύ καλό και άκρως κατατοπιστικό άρθρο – παρέμβαση, που δημοσιεύθηκε στο Candia News στις 27.04.15

http://www.candianews.gr/2015/04/28/idiotikopiisis-aerodromion-lathi-tou-parelthontos-ke-prooptikes/

και αφορά στην ιδιωτικοποίηση 14 Περιφερειακών Αεροδρομίων, με τίτλο «Ιδιωτικοποιήσεις αεροδρομίων, λάθη του παρελθόντος και προοπτικές» από το Μανόλη Καμηλάκη, Γενικό Γραμματέα του Πανελληνίου Συλλόγου Αερολιμενικών και τα στοιχεία που παρατίθενται και αναλύονται εκτενώς, είναι προφανές ότι ορθώς τα Υπουργεία και η Κυβέρνηση επανεξετάζουν τους όρους του Διαγωνισμού και της Σύμβασης. Είναι θετικό ότι το άρθρο δεν περιορίζεται στον καταγγελτικό λόγο αλλά προβαίνει σε σοβαρές επισημάνσεις και σε προτάσεις, που στόχο έχουν την αξιοποίηση ενός σημαντικού για την Ελληνική Οικονομία περιουσιακού και αναπτυξιακού στοιχείου.

Με αφορμή τις προαναφερθείσες δημοσιεύσεις εγείρονται διάφορα θέματα και απορίες, που οδηγούν στην αναγκαιότητα μιας κριτικής θεώρησης και ανάλυσης, από όπου είναι δυνατή η εξαγωγή συμπερασμάτων, που θεωρώ ότι ενδιαφέρουν κάθε σκεπτόμενο και ευαισθητοποιημένο πολίτη.

Το εάν η Δημόσια Διαχείριση των Αεροδρομίων χρήζει ριζικής αναβάθμισης (με επενδύσεις και με στελέχωση) είναι αδιαμφισβήτητο. Άλλωστε τα ετήσια έσοδα από την χρήση τους και τη διακίνηση 21 και πλέον εκατ. επιβατών (στοιχεία 2014) ανέρχονται σε περίπου 250 εκατ. € και υπερεπαρκούν για τη χρηματοδότηση μιας επικερδούς Δημόσιας και Κοινωφελούς  Επιχείρησης.

Η Ελλάδα έχει ριχτεί στα βράχια του Μνημονίου. Ένα από τα «σωσίβια» που μας έχουν «προσφέρει» οι «Εταίροι» μας είναι η εκποίηση της Δημόσιας Περιουσίας και η χρησιμοποίηση της «φιλανθρωπίας» των δικών τους Εταιριών, σε σύμπραξη με τους ντόπιους Επιχειρηματίες – Ευεργέτες για «αποπληρωμή» μέρους του Δημόσιου Χρέους, που μας έχουν φορτώσει στην πλάτη. Άλλη μια «δεκάρα» στο απύθμενο κιτίον…

Το ΤΑΙΠΕΔ όμως και οι Μνημονιακές Κυβερνήσεις θριαμβολογούν για το εφάπαξ «τίμημα» των 1,234 δισ. €, τα 22,9 εκατ. € ετησίως και τα 1,7 δισ. € για «επενδύσεις» στο σύνολο των 39 χρόνων. Θριαμβολογούν για το «ύψιστο» αποτέλεσμα του Διαγωνισμού και λησμονούν ή μάλλον βάζουν στο περιθώριο «μικροθεματάκια» που αφορούν σε έργα που έχουν γίνει με Ευρωπαϊκούς πόρους (120 εκατ. € για το Α/Δ Χανίων, 400 εκατ. € για το Α/Δ Θεσσαλονίκης και πιθανόν άλλα «μικροποσά» για τα υπόλοιπα Α/Δ) και τα οποία το Δημόσιο θα κληθεί να «επιστρέψει» στην ΕΕ, δηλαδή να τα χρεώσει σε βάρος Εθνικών Πόρων του ΠΔΕ. Αυτό σημαίνει ότι το «όφελος» του Δημοσίου από την εκποίηση «κουρεύεται» κατά 520 εκατ. €, τουλάχιστον. Δηλαδή, το εφάπαξ «τίμημα» από 1,234 δισ. € περιορίζεται σε περίπου 0,7 δισ. €!!!

Σημειώνεται ότι με την ιδιωτικοποίηση, τα Τέλη Επιβατών θα αυξηθούν από 12 € ανά επιβάτη, που ισχύουν σήμερα, σε 26,5 € για τα πρώτα 4 χρόνια και σε 32 € για τα υπόλοιπα 35 χρόνια της παραχώρησης. Η επιβατική κίνηση θεωρείται ότι παραμένει σταθερή (πολύ συντηρητική υπόθεση). Σημειώνεται επίσης ότι στην ανάλυση δεν συμπεριλαμβάνονται άλλα έσοδα όπως: Τέλη Χρήσης Αερολιμένα (10 εκατ. €, περίπου ετησίως), καθώς και για Εμπορικές Χρήσεις (25 εκατ. €, περίπου ετησίως).

Ο σημαντικότερος όμως λόγος για επανεξέταση των όρων και την πιθανή ακύρωσή του Διαγωνισμού είναι ότι, υπό την πίεση των Δανειστών και των συμφερόντων των «επενδυτών», θεωρώ ότι δεν έχουν τηρηθεί στοιχειώδεις κανόνες χρηματοοικονομικής ανάλυσης, από την πλευρά του ΤΑΙΠΕΔ και όλων όσων ήταν αρμόδιοι και συνυπεύθυνοι. Η αξιολόγηση της επένδυσης μέσω της Παραχώρησης είναι σχετικά απλή διαδικασία και μπορεί να καταδείξει το συμφέρον ή μη της πράξης αυτής, από πλευράς του Δημοσίου. Με έχει απασχολήσει πολλαπλώς η μυστικοπάθεια των ενεργειών και των αποφάσεων των Επιτροπών και των Αρμοδίων, που βάζουν τους όρους και τις προδιαγραφές διαγωνισμών, που αξιολογούν προσφορές και προσφέροντες, που εισηγούνται και εντέλει κατακυρώνουν τα αποτελέσματα. Γιατί όλα αυτά να αποτελούν «άβατο», προσωπικά και επαγγελματικά δεδομένα και προνομιακή πληροφόρηση για ορισμένους; Η διαχείριση της Δημόσιας περιουσίας πρέπει να είναι ΔΗΜΟΣΙΑ, ΔΙΑΦΑΝΗΣ και ΕΛΕΓΚΤΕΑ από Θεσμούς και Συλλογικούς τουλάχιστον Φορείς. Ποιός λοιπόν και με ποιά εξουσία ή εξουσιοδότηση χειρίζεται τα θέματα αυτά με πλήρη μυστικότητα, προκαλώντας την κοινή γνώμη και εγείροντας αμφισβητήσεις περί διαφάνειας, αξιοκρατίας, ακόμη και νομιμότητας; Βεβαίως, δεν είναι όλοι ειδικοί και δεν μπορούμε να αξιολογήσουμε όλα τα θέματα. Δεν είμαστε όμως και τελείως αδαείς, ούτε τόσο βραδύνοες ώστε να καταλάβουμε και να αποδεχθούμε τα επιχειρήματα, την ανάλυση και το σκεπτικό της οποιασδήποτε απόφασης, που αφορά στα κρίσιμα θέματα της οικονομίας της Χώρας μας. Άλλωστε, ακόμη και οι γέροντες και τα νήπια έχουν πλέον εξοικειωθεί με έννοιες όπως το πρωτογενές πλεόνασμα, το GREXIT, τα ομόλογα, το δημοσιονομικό έλλειμμα κλπ.

Μπορεί να συμφωνώ ή να διαφωνώ κάθετα με επιλογές, μεθόδους και αποφάσεις της εκάστοτε Κυβέρνησης. Προσπαθώ όμως τουλάχιστον να ενημερωθώ, να κατανοήσω τις ενέργειες και το σκεπτικό πίσω από αποφάσεις, που βρίσκω δυσνόητες και όπου μού είναι δυνατόν, να προσπαθήσω να συγκρίνω και να αναλύσω δεδομένα, που θα με βοηθήσουν να αποκτήσω μια πιο στέρεη βάση και άποψη.

Μια από τις περιπτώσεις, που με έχουν προβληματίσει τελευταία είναι και αυτή της ιδιωτικοποίησης των Περιφερειακών Αεροδρομίων, η όλη διαδικασία που έχει ακολουθηθεί, η καθαρή αντίθεση των Κομμάτων της τότε Αντιπολίτευσης και η στροφή (κατά πόσες μοίρες, δεν μπορώ να προσδιορίσω) που φαίνεται ότι επιχειρεί το Υπουργείο, αφού με πρόσφατες δηλώσεις του ο αρμόδιος Υπουργός εκφράζει τη «βούληση» της Κυβέρνησης (μάλλον την «αδυναμία» υπαναχώρησης, υπό την ισχυρότατη πίεση των Εταίρων-Δανειστών και των Επιχειρηματιών) να προχωρήσει στην ιδιωτικοποίηση των 14 αεροδρομίων, επιχειρώντας όμως να αλλάξει τους όρους της σύμβασης.

Στο πλαίσιο αυτό επιχειρήθηκε λοιπόν μια έστω και «απλή» ανάλυση της επένδυσης, με σκοπό να διερευνηθεί ποιά θα είναι τα κέρδη του Δημοσίου, καθώς και τι θα συνέβαινε αν το Δημόσιο συνέχιζε μεν τη διαχείριση αλλά με όρους (λειτουργίας, συντήρησης και επένδυσης) όμοιους με αυτούς που παρουσιάζεται ότι θα ακολουθήσει η Κοινοπραξία (Κ/Ξ) FRAPORT AG – SLENTEL Ltd.

Επειδή, εκ των πραγμάτων, ακολουθούν ποσά, ποσοστά, συγκρίσεις και αξιολογήσεις που πιθανόν να είναι κάπως δυσνόητες, θεωρώ ότι όποιος δεν θέλει να «μπλεχτεί» μπορεί να υπερπηδήσει τις επόμενες 4 παραγράφους. Συνιστώ όμως σε όσους έχουν έστω και στοιχειώδεις γνώσεις ή αντίληψη περί οικονομικών θεμάτων, να ξοδέψουν λίγο χρόνο και να προβληματιστούν με όσα παρουσιάζονται – αναδεικνύονται στις 4 αυτές παραγράφους.

Οι παραδοχές, που έγιναν αναγκαστικά λόγω έλλειψης δεδομένων, βασίστηκαν στις πληροφορίες, που περιέχονται στο άρθρο του Μανόλη Καμηλάκη και η ανάλυση (με τα απαραίτητα σενάρια) σε βασικές αρχές των Οικονομικών. Για την «αξιολόγηση» θεωρήθηκε ότι το αρχικό κεφάλαιο της Κ/Ξ ανέρχεται σε 1,4 δισ. € (1,423 δισ. € το εφάπαξ τίμημα προς το Δημόσιο και 166 εκατ. € σαν κεφάλαιο κίνησης) και προέρχεται από 10ετές δάνειο, με επιτόκιο 1%. Προκύπτει λοιπόν ότι τα συνολικά καθαρά κέρδη της Κ/Ξ στα 39 χρόνια της επένδυσης, ανέρχονται σε περίπου 12,1 δισ. € (με Καθαρή Παρούσα Αξία (ΚΠΑ) 7,15 δισ. € για επιτόκιο αναφοράς ίσο με 2,5%). Τα αντίστοιχα έσοδα του Δημοσίου από εφάπαξ τίμημα, από ετήσιο ενοίκιο και φόρους ανέρχεται σε περίπου 6,3 δισ. € (με ΚΠΑ 4,2 δισ. € για το ίδιο επιτόκιο αναφοράς ίσο με 2,5%). Οι υπόλοιπες παράμετροι, που χρησιμοποιήθηκαν για την ανάλυση στην απλούστερη δυνατή μορφή, είναι ότι:

  • η επιβατική κίνηση παραμένει σταθερή σε 21 εκατ. επιβάτες κατ’ έτος,
  • το τέλος επιβατών είναι 26,5 € για τα 4 πρώτα χρόνια και 32 € για τα υπόλοιπα,
  • οι επενδύσεις εκσυγχρονισμού είναι 82,5 εκατ. € για τα 4 πρώτα χρόνια και 40 εκατ. € για τα υπόλοιπα (δηλαδή 1,7 δισ. €, συνολικά),
  • οι δαπάνες Λειτουργίας και Συντήρησης ανέρχονται στο 25% των ετήσιων εσόδων και
  • επιβάλλεται φόρος εισοδήματος με συντελεστή 26% επί των καθαρών κερδών.

 

Σε αντιδιαστολή, είναι πολύ ενδιαφέρον να αξιολογήσουμε και μια «επένδυση» της Δημόσιας Λειτουργίας με αντίστοιχους όρους, όπως της Ιδιωτικής,  εξετάζοντας την αξία προεξόφλησης μιας χρηματορροής διάρκειας 10 ετών, με ετήσια ποσά δόσης 235 εκατ. € για τα πρώτα 4 χρόνια και 364 εκατ. € για τα υπόλοιπα 6 χρόνια. Η ΚΠΑ, δηλαδή το αντλούμενο Κεφάλαιο των 1,4 δισ. € (1,423 δισ. € που αντιστοιχεί στο εφάπαξ «τίμημα και 166 εκατ. € σαν κεφάλαιο κίνησης) επιτυγχάνεται με προεξοφλητικό επιτόκιο της τάξης των 17,44%!!! Σημειώνεται ότι στα 10 αυτά χρόνια το Δημόσιο θα εισπράττει το ποσό των 100 εκατ. € ετησίως (που αντιστοιχούν και «αναπληρώνουν» το «ενοίκιο» 22,9 εκατ.  € και «φόρους 77,1 εκατ. €»). Είναι σημαντικό επίσης να αναφερθεί ότι μετά τα 10 έτη τα ετήσια κέρδη για το Δημόσιο ανέρχονται  σε 464 εκατ. € και οι συνολικές εισπράξεις του Δημοσίου για τα 39 χρόνια της «επένδυσης» ανέρχονται σε 15,85 δισ. € (με ΚΠΑ 9,45 δισ. € για επιτόκιο αναφοράς ίσο με 2,5%). Στην περίπτωση αυτή το Δημόσιο εξασφαλίζει και το αρχικό κεφάλαιο, των 1,234 δισ. €, που μπορεί να πληρωθεί έναντι του χρέους (πιθανή αδήριτη απαίτηση των Δανειστών), πολύ μεγαλύτερες χρηματορροές μετά την αποπληρωμή  του δανείου και υπερδιπλάσια ΚΠΑ από ό,τι με την ακολουθούμενη διαδικασία ιδιωτικοποίησης.

Σε περίπτωση που η προεξόφληση (δηλαδή ο δανεισμός έναντι μελλοντικών εσόδων) πραγματοποιηθεί με επιτόκιο 10%, τότε το Δημόσιο εκτός του ποσού των 1,234 δισ. €, εξασφαλίζει επιπλέον ρευστότητα, που ανέρχεται σε 480 εκατ. €, οι συνολικές εισπράξεις του Δημοσίου για τα 39 χρόνια της «επένδυσης» ανέρχονται σε 16,3 δισ. € (με ΚΠΑ 9,9 δισ. € για επιτόκιο αναφοράς ίσο με 2,5%). Αντιστοίχως, αν το επιτόκιο προεξόφλησης περιοριστεί σε 5%, τότε το Δημόσιο εκτός του ποσού των 1,234 δισ. €, εξασφαλίζει επιπλέον ρευστότητα, που ανέρχεται σε 980 εκατ. €, οι συνολικές εισπράξεις του Δημοσίου για τα 39 χρόνια της «επένδυσης» ανέρχονται σε 16,8 δισ. € (με ΚΠΑ 10,4 δισ. € για επιτόκιο αναφοράς ίσο με 2,5%). Τέλος, αν το επιτόκιο προεξόφλησης είναι «κυμαινόμενο» με τιμές 10% για τα 2 πρώτα χρόνια, 5% για τα 2 επόμενα και 1% για τα υπόλοιπα 6, τότε το Δημόσιο εκτός του ποσού των 1,234 δισ. €, εξασφαλίζει επιπλέον ρευστότητα, που ανέρχεται σε 1,5 δισ. €, οι συνολικές εισπράξεις του Δημοσίου για τα 39 χρόνια της «επένδυσης» ανέρχονται σε 17,3 δισ. € (με ΚΠΑ 10,9 δισ. € για επιτόκιο αναφοράς ίσο με 2,5%).

Πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη ότι οι επενδύσεις της Κ/Ξ χρεώνονται στο 100% (και πιθανόν και «πάνω» από αυτό) του κόστους που προσδιορίζεται για Δημόσια Έργα, στο οποίο περιλαμβάνεται επιπλέον «κέρδος» (ΓΕ & ΟΕ) 18%, καθώς και Απρόβλεπτα μέχρι και 15%. Στην περίπτωση της Δημόσιας διαχείρισης και με βάση το νομικό πλαίσιο περί Δημοσίων Έργων, το κόστος περιορίζεται με βάση εκπτώσεις, που για τους συγκεκριμένους τύπους έργων ανέρχονται σε τουλάχιστον 20%  μέχρι και πάνω από 50%. Άρα για μεν την Ιδιωτική Επένδυση το κέρδος για την Κ/Ξ μπορεί να φθάσει και τα 8 δισ. €, ενώ στην περίπτωση της Δημόσιας Διαχείρισης, οι συνολικές εισπράξεις του Δημοσίου μπορεί να υπερβούν τα: 18 δισ. € (με ΚΠΑ 11,2 δισ. € για επιτόκιο αναφοράς ίσο με 2,5%).

Στο σημείο αυτό οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι για μεν την ιδιωτικοποίηση, η «δημόσια» εταιρεία FRAPORT AG και η ιδιωτικών συμφερόντων SLENTEL Ltd (Offshore???) χρησιμοποιούν την οικονομική (και πιθανόν πολιτική) τους επιφάνεια και αντλούν την απαιτούμενη χρηματοδότηση. «Εξυπηρετούν» έτσι και βγάζουν (εν μέρει) το Ελληνικό Δημόσιο από τον αποκλεισμό που έχουν επιβάλλει οι Αγορές, με το… αζημίωτο. Αυτό το μοντέλο δεν είναι εκ προοιμίου απορριπτέο. Απαιτείται όμως να τηρηθούν βασικοί κανόνες των Αγορών και κυρίως οι περιορισμοί και οι κόκκινες γραμμές, που επιβάλλει ο νόμος και η χρηστή διαχείριση της Δημόσιας περιουσίας. Η Ελλάδα σίγουρα αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, τα οποία επιτείνονται με τον στραγγαλισμό της ρευστότητας, που μας έχει επιβληθεί, στο πλαίσιο της «έντιμης» διαπραγμάτευσης με τους Δανειστές.

Από την προηγηθείσα απλή και απλουστευμένη «ανάλυση» είναι πασίδηλο ότι η Ελλάδα διαθέτει περιουσία «φιλέτο», την οποία οι «επιτήδειοι» προσπαθούν να υφαρπάξουν έναντι ψιχίων. Η Κυβέρνηση ΟΦΕΙΛΕΙ να μην επιτρέψει το ξεπούλημα και να διαπραγματευθεί όχι απλώς ευνοϊκότερους όρους, αλλά να τεκμηριώσει ένα τελείως διαφορετικό μοντέλο αξιοποίησης της Δημόσιας Περιουσίας. Ένα μοντέλο, που θα χρησιμεύσει για την άντληση της απαραίτητης ρευστότητας έναντι μελλοντικών εσόδων από ενοικίαση, μακροχρόνια μίσθωση, παραχώρηση ή συνεκμετάλλευση. Ακόμη και η πώληση δεν πρέπει να αποκλειστεί, αρκεί το τίμημα να είναι αποδεδειγμένα το σωστό. Η απόφαση για το ποια περιουσιακά στοιχεία θα περιλαμβάνονται στην παραπάνω διαδικασία αποτελεί ΕΥΘΥΝΗ και ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ της Κυβέρνησης και θα πρέπει να συμβαδίζει με την Εθνική Στρατηγική για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση και την Αντιμετώπιση της Ανθρωπιστικής Κρίσης.

Για μένα είναι κάτι περισσότερο από προφανές το τι συμφέρει το Δημόσιο, τους Φορολογούμενους και κάθε Έλληνα πολίτη. Και ΔΕΝ είναι αυτό  που μετά περισσής βιασύνης, πίεσης αλλά και εκβιασμών μας επιβάλλουν οι Δανειστές, οι «Κρατικές» εταιρίες τους αλλά και οι Κοινοπρακτούσες Ελληνικές εταιρίες – ολιγοπώλια. Μένω λοιπόν με την απορία: Είναι δυνατόν οι «αρμόδιοι», οι «υπεύθυνοι» και οι εκ των υστέρων «ανησυχούντες» για την πορεία της Χώρας μας, να μην έχουν κάνει έστω και αυτή την ανάλυση-θεώρηση;  Το μυαλό μου αρνείται να αποδεχθεί ότι υπάρχουν Έλληνες, που θα προωθούσαν ένα τόσο εξόφθαλμα βλαπτικό εγχείρημα! Ελέγχω και ξαναελέγχω το «μοντέλο» μου, τα δεδομένα, τους τύπους, τις παραδοχές και αδυνατώ να βρω κάτι προφανώς λάθος. Οι διαφορές στα ποσά του Δημοσίου και το ύψος των κερδών των Ιδιωτών είναι τόσο μεγάλες, που η πείρα με προτρέπει να αποδεχθώ τα αποτελέσματα. Και να κρούσω καμπάνες κινδύνου!!!  στην Κυβέρνηση και κυρίως στους αρμόδιους Υπουργούς, που διαθέτουν (ή θα έπρεπε να διαθέτουν) ΟΛΑ τα στοιχεία και τις τεχνικοοικονομικές αναλύσεις της επένδυσης.

Θα πλήγωνε βέβαια τον «εγωισμό» μου, αλλά ευπρόσδεκτα θα αποδεχόμουν την τεκμηρίωση για το επωφελές της Ιδιωτικοποίησης των 14 Αεροδρομίων, έστω και με μια βελτίωση των όρων της Σύμβασης. Θα ήταν νομίζω χρήσιμο και μάλλον ΑΠΑΙΤΗΤΟ και ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΟ τα Υπουργεία και η Κυβέρνηση να παρουσιάσουν τα πλήρη στοιχεία και την τεκμηρίωση, σε όλους μας.

Η διαφάνεια όχι μόνο δεν βλάπτει αλλά ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ!!!

Σε κάθε περίπτωση (ακόμα και αν σφάλλω τελείως) θεωρώ ότι συμβάλλω στην προσπάθεια για αξιοποίηση και όχι εκποίηση ή ακόμα και διασπάθιση της Δημόσιας Περιουσίας.

Τα Υπουργεία και η Κυβέρνηση οφείλουν να ανταποκριθούν και είμαι σίγουρος ότι θα το πράξουν!

*Ο Θέμης Μαγκανάς είναι Δρ. Αεροναυπηγός Μηχανικός

http://www.candianews.gr/

Advertisements