7e0fae92ca35c484ca10b370130b05be_xl

Δημαράς Νίκος

Όταν με υποχρέωσαν να βγω στη σύνταξη λόγω 35ετίας, είχα μία κρυφή ελπίδα: Ότι θα αναπνέω αέρα ελευθερίας και δημιουργικής δραστηριότητας χωρίς να δίνω λογαριασμό σε κανέναν. Αυτός είναι ο λόγος που είπα τότε ότι “συνταξιούχος είναι ένας ελεύθερα και δημιουργικά εργαζόμενος άνθρωπος”, καθώς ετοιμαζόμουν να αποχαιρετήσω τους συνεργάτες και φίλους στην ΕΡΤ 3, που με κάλεσαν στο στούντιο για συνέντευξη.

Τελικά αλλιώς είναι τα πράγματα. Αν καταφέρεις να βρεις μια δημιουργική ημιαπασχόληση, σου κόβουν το 70% της σύνταξης. Αν βγάλεις και “μπλοκάκι”, πληρώνεις ΟΑΕΕ (ΤΕΒΕ) περί τα 640 ευρώ το δίμηνο. Χώρια, που με το “μπλοκάκι” φορολογείσαι ως ελεύθερος επαγγελματίας και σε τσακίζουν.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, δεν κάνεις τίποτα αποδοτικό… Το πολύ πολύ να φυτεύεις κάνα μαρούλι και καμιά ντομάτα το καλοκαίρι ή να γραφτείς σε κάποιο σύλλογο και να παίρνεις τα βουνά, όσο κρατούν τα πόδια σου. Η άλλη λύση είναι να παίρνεις σβάρνα τα καφενεία, όπως θα έλεγε ο Σαββόπουλος. Παντού καφετέριες. Και παντού συνταξιούχοι. Οι καλύτεροι πελάτες. Μερικοί πάνε σε πιο “σκληρά” στέκια με τσόχα στα τραπέζια. Παίζουν μέχρι το μεσημέρι “μπιρίμπα” και “μπουρλότο”, ενώ τα βράδια φτάνουν μέχρι και “21”.

Οι πιο “προχωρημένοι” στέκονται στο πεζοδρόμιο της Αιγαίου, περιμένοντας το ειδικό λεωφορείο για το καζίνο της Γευγελής. Δύο δρομολόγια την ημέρα, όπως μου είπε ένας εξ αυτών. Τόσο καλά. “Τι να παίξεις, βρε έρμε, στο καζίνο;”, ρώτησα. “ Ψιλά παίζουμε, για να περνάει η ώρα”, μου απάντησε. Ένας άλλος μου είπε ότι πηγαίνουν για το δωρεάν φαγητό! Τρώνε τζάμπα, κάνουν καμιά βόλτα και γυρίζουν.

Άλλοι κόβουν βόλτες το πρωί στην παραλία, αλλά επανέρχονται στις καφετέριες όπου εμπλέκονται σε θορυβώδεις συζητήσεις για τα έργα και τις ημέρες της κυβέρνησης. Αρκετοί οργίζονται και χειρονομούν, ενώ άλλοι σιωπούν ηττοπαθώς. Οι πρώτοι παροτρύνουν τους πάντες για εξεγέρσεις και για συμμετοχή σε πιο δυναμικές διαδηλώσεις, θεωρώντας ληστρικές τις περικοπές συντάξεων. Όμως οι πιο ψύχραιμοι συνιστούν ηρεμία, θέτοντας το ερώτημα: Από ένα “μαγαζί” που δεν δουλεύει, πώς να πληρωθεί το προσωπικό;

Ένας κόσμος που παραπαίει οργισμένος μέσα στη μίζερη καθημερινότητά του. Ένας κόσμος σε απάθεια, απόγνωση και παραζάλη. Και ούτε ένα κίνητρο, ούτε μια σκέψη για δημιουργική απασχόληση, για κάτι που να πιάνει τόπο. Άνθρωποι 47, 50, 55 ετών, συνταξιούχοι σωμάτων ασφαλείας, ΔΕΚΟ, Τραπεζών κτλ. σε αχρηστία. Πάνω από 2.700.000 συνταξιούχοι. Αν προσθέσεις και 1.200.000 ανέργους, ε, τότε συμπεραίνουμε ότι η χώρα δεν αντέχει.

Και όσο κι αν οργιζόμαστε, προοπτική δεν φαίνεται. Μόνη οδός είναι αυτή της δημιουργίας. Ας σκεφτούν κάτι τα μέλη της νέας κυβέρνησης, ίσως μέσα από κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις, για να βρει όλος αυτός ο κόσμος μια απασχόληση, έστω με μειωμένο ωράριο.

Είναι κρίμα να βλέπεις τόσους ζωντανούς ανθρώπους σε αδράνεια ή να περπατούν στην παραλία διανύοντας χιλιόμετρα και να νομίζουν ότι έτσι καταπολεμούν την πεζή καθημερινότητα…

http://makthes.gr/

Advertisements