Αρχική

Εγκύκλιος του ΥΠΕΞ για τη χρήση του ονόματος «Βόρεια Μακεδονία»

Σχολιάστε


Από τις 12 Φεβρουαρίου η επίσημη χρήση του συνταγματικού ονόματος της βόρειας γείτονας είναι «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», ενώ το σύντομο όνομα θα είναι «Βόρεια Μακεδονία» και οι επιθετικοί προσδιορισμοί για το κράτος και τα όργανά του θα είναι «κυβέρνηση/υπουργός της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας ή Βόρειας Μακεδονίας».

Αυτό τονίζει το υπουργείο Εξωτερικών με ενημερωτική εγκύκλιο, που απέστειλε σε όλους τους δημόσιους φορείς της Ελλάδας, δίνοντας την ορθή κατεύθυνση ως προς τη χρήση ονόματος, ορολογιών και επιθετικών προσδιορισμών, αλλά και οδηγίες ως προς την τήρηση και εφαρμογή της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Η επίσημη διμερής αλληλογραφία δεν θα γίνεται αποδεκτή και θα επιστρέφεται άμεσα, αν δεν τηρείται η ορθή ονομασία και οι συναφείς ορολογίες της

Κατ αρχήν το ΥΠΕΞ επισημαίνει πως το νέο όνομα ισχύει για όλες τις χρήσεις, όλους τους σκοπούς, σε όλους τους διεθνείς και περιφερειακούς οργανισμούς, θεσμούς και φόρουμ και θα χρησιμοποιείται σε όλες τις διμερείς σχέσεις της γειτονικής χώρας με όλα τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ, καθώς και στο εσωτερικό της.

Το νέο όνομα επίσης θα αναφέρεται σε όλα τα έγγραφα που θα εκδίδει η γειτονική χώρα, κάθε είδους αλληλογραφία της με ημερομηνία έκδοσης μεταγενέστερη της 12ης Φεβρουαρίου. Ενώ σε ό,τι αφορά προγενέστερα έγγραφα, τονίζεται ότι προβλέπονται δύο μεταβατικές περίοδοι, μία «τεχνική» και μία «πολιτική».

Περισσότερα

Διονύσης Γραμμένος στην «Κ»: Η χώρα έχει ανεκμετάλλευτα ταλέντα

Σχολιάστε


 

ΓΙΟΥΛΗ ΕΠΤΑΚΟΙΛΗ

«Οταν προσπαθώ να πάω πίσω στον χρόνο και να βρω την πρώτη μου ανάμνηση, θυμάμαι αυτή τη σκηνή στην Κέρκυρα: Nα με κρατάει ο πατέρας μου στην αγκαλιά του και να βλέπω τη Φιλαρμονική να περνάει. Αυτό το σώμα ανθρώπων με τις πολύχρωμες στολές, με το ηχητικό κύμα που δημιουργεί, όχι μόνον μπορεί να εντυπωσιάσει ένα παιδί, αλλά και να το παρακινήσει. Μάλλον έτσι ξεκίνησαν όλα…».

Η Κέρκυρα με τις περίπου 22 φιλαρμονικές –κάθε χωριό και φιλαρμονική–, τα μικρότερα και μεγαλύτερα μουσικά σχήματα, τις χορωδίες, το μουσικό πανεπιστήμιο. Το… terroir, λοιπόν, εξηγεί πολλά για την περίπτωση του Κερκυραίου κλαρινετίστα και μαέστρου Διονύση Γραμμένου, ο οποίος στα 18 του κέρδισε την πρώτη θέση στον Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό Ταλέντων με το κλαρινέτο του και σήμερα, στα 30 του χρόνια, ταξιδεύει από το Βερολίνο στη Νέα Υόρκη και από τη Βιέννη και το Αμστερνταμ στο Τορόντο, για συμπράξεις με σημαντικά σύνολα.

Σε ένα διάλειμμα από τα ταξίδια του, και με αφορμή τη συναυλία της Ελληνικής Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων, της οποίας είναι ιδρυτής και διευθυντής ορχήστρας, στην Εναλλακτική Σκηνή της Λυρικής τον Μάρτιο, συναντηθήκαμε ένα μεσημέρι στο εστιατόριο του Μουσείου Μπενάκη της οδού Κουμπάρη για να μου μιλήσει για όσα έχει κάνει μέχρι σήμερα και για όσα σχεδιάζει για το μέλλον. Πιάσαμε λοιπόν το νήμα από την αρχή.

Η οικογένειά του

«Μοιράστηκα μαζί σας την ανάμνησή μου αυτή, γιατί πιστεύω ότι παίζει εξαιρετικά σημαντικό ρόλο για ένα παιδί να έχει τέτοιες εικόνες στην καθημερινότητά του», τονίζει ο Δ. Γραμμένος. «Το οικογενειακό μου περιβάλλον δεν είχε σχέση με τη μουσική. Η μητέρα μου δεν εργάζεται, ο πατέρας μου είναι δημόσιος υπάλληλος, δεν υπήρχε κανείς που να έχει καλλιτεχνικό “μικρόβιο». Αρα ήταν το νησί», λέει χαμογελώντας.

«Στη φιλαρμονική πήγαινα μετά το σχολείο και σίγουρα περνούσα περισσότερες ώρες εκεί παρά στο σπίτι μου. Με μαγνήτιζε το μέρος. Και με ιντρίγκαρε και το κλαρινέτο, γι’ αυτό και το επέλεξα. Για την μπάντα είναι κεντρικό όργανο, το αντίστοιχο βιολί της ορχήστρας. Τη δεκαετία του ’90 στην Κέρκυρα δεν ήταν εύκολο να βρει κάποιος παρτιτούρες. Επίσης, δεν υπήρχε η ευκολία που δίνει σήμερα το Διαδίκτυο, όπου μπορείς να βρεις όλες τις νότες σε λίγα δευτερόλεπτα. Είχα στη διάθεσή μου όμως τη δισκογραφία δύο σπουδαίων σολίστ του κλαρινέτου, της Σαμπίνε Μάγερ και του Καρλ Λάιστερ από τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου, που ήταν για μένα ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης. Ηταν από τους πρώτους που εξέλιξαν το όργανο και τους οφείλουμε πολλά. Σε αυτούς τους δύο οφείλω όλες τις εικόνες που πήρα από μικρή ηλικία για το όργανο και τις δυνατότητές του».

Περισσότερα

Ωρολογιακή βόμβα κάτω από το χαλί

1 σχόλιο


Σταύρος Λυγερός

Τις προηγούμενες ημέρες συνελήφθησαν σε Λέσβο Χίο και Σάμο 31 συνολικά ανήλικοι πρόσφυγες-μετανάστες, οι οποίοι προκάλεσαν επεισόδια και καταστροφές στις δομές που τους φιλοξενούσαν. Τα επεισόδια δεν ήταν πολύ σοβαρά, αλλά αποτελούν μία σαφή ένδειξη ότι υπάρχει μία ωρολογιακή βόμβα εκεί που είναι άγνωστο εάν και πότε θα εκραγεί. Έχουν προηγηθεί, άλλωστε, αιματηρά επεισόδια μεταξύ προσφύγων-μεταναστών ειδικά στη Μόρια. Για την ακρίβεια έχουμε έναν ακόμα κρίκος σε μία ήδη μακριά αλυσίδα.

Κάθε τόσο στα κέντρα φιλοξενίας, ειδικά στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, ξεσπούν επεισόδια, τα οποία κάποιες φορές προσλαμβάνουν μεγάλες διαστάσεις και επεκτείνονται. Τα παραδείγματα είναι πολλά: εκτός από τη Λέσβο, τέτοια επεισόδια έχουν λάβει χώρα στη Χίο, στη Σάμο και αλλού. Είναι προφανές ότι σ’ αυτή την αλυσίδα θα προστίθενται με την πάροδο του χρόνου ολοένα και περισσότεροι κρίκοι.

Η σημαντικά αυξημένη ροή νέων προσφύγων-μεταναστών τον τελευταίο καιρό αναπόφευκτα ανέβασε περαιτέρω το θερμόμετρο στους καταυλισμούς, που ήταν ήδη εδώ και καιρό στο κόκκινο. Η πρόσφατη μεταφορά προσφύγων-μεταναστών από τα νησιά στην ηπειρωτική Ελλάδα αποσυμφόρησε κάπως τα κέντρα φιλοξενίας, αλλά αυτό δεν αρκεί. Συχνά, για ασήμαντες αφορμές ξεσπούν συγκρούσεις μεταξύ εθνικών ομάδων. Ο συνήθης απολογισμός είναι περισσότεροι ή λιγότεροι τραυματίες από ξύλα, πέτρες και μαχαίρια. Και βεβαίως μεγαλύτερες ή μικρότερες καταστροφές στην υποδομή και στον εξοπλισμό των κέντρων.

Το 2016, στη Σχολή Εθνικής Άμυνας εξετάστηκε σενάριο, σύμφωνα με το οποίο σε κάποιο κλειστό κέντρο σε νησί ξεσπούν συμπλοκές μεταξύ εθνικών ομάδων με πέντε τραυματίες. Οι κλεισμένοι στο κέντρο πρόσφυγες-μετανάστες σπάζουν την περίφραξη και ξεχύνονται σαν όχλος στο νησί, λεηλατώντας. Οι ντόπιοι αντιδρούν με κάθε διαθέσιμο μέσο, γεγονός που μετατρέπει τις ενδομεταναστευτικές συγκρούσεις σε συγκρούσεις μεταξύ Ελλήνων και προσφύγων/μεταναστών.

Περισσότερα

Γιατί πρέπει να είναι δυσαρεστημένοι όσοι υποστηρίζουν τη Συμφωνία των Πρεσπών

1 σχόλιο


Σταύρος Λυγερός

Η Συμφωνία των Πρεσπών αποτελεί πλέον νόμο του ελληνικού κράτους. Εάν σε λίγο κυρωθεί και το πρωτόκολλο ένταξης της Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ, δρόμος διαφυγής δεν θα υφίσταται πλέον. Από τη στιγμή που η Συμφωνία ετέθη σε ισχύ καταργήθηκε η Ενδιάμεση Συμφωνία της δεκαετίας του 1990.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι εάν η Ελλάδα καταγγείλει τις «Πρέσπες», τα Σκόπια θα έχουν δικαίωμα να αλλάξουν το Σύνταγμά τους να επαναφέρουν το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας».
Για την ακρίβεια, να το επαναφέρουν στο εσωτερικό τους και ταυτοχρόνως να ζητήσουν και να επιτύχουν χωρίς δυσκολία να αναγνωρισθούν από όλους τους διεθνείς οργανισμούς σαν «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και όχι σαν FYROM, όπως ίσχυε μέχρι τώρα.

Μετά την κύρωση της Συμφωνίας, το FYROM έχει πάψει να υφίσταται και δεν μπορεί να επανέλθει. Δεδομένου, μάλιστα, ότι η Βόρεια Μακεδονία θα έχει ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, η Αθήνα δεν θα έχει αποτελεσματικό μοχλό πίεση για να την πιέσει προς την κατεύθυνση μίας νέας συμφωνίας.
Είναι αληθές ότι η Αθήνα διαθέτει τη δυνατότητα με άσκηση βέτο να εμποδίσει την πορεία ένταξης των Σκοπίων στην ΕΕ. Αυτό, ωστόσο, είναι μακρινή προοπτική και ως εκ τούτου δύσκολα τουλάχιστον τα επόμενα χρόνια μπορεί να λειτουργήσει ως αποτελεσματικός μοχλός πίεσης. Με άλλα λόγια, με την κύρωση, η Ελλάδα έδεσε τα χέρια της όσον αφορά τη δυνατότητα να επιτύχει μία καλύτερη συμφωνία.

Αυτό, ωστόσο, είναι πρόβλημα μόνο για όσους πολίτες (σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις περίπου 70%) θεωρούν τις «Πρέσπες» επιβλαβή συμφωνία. Οι υπόλοιποι που την θεωρούν ή έναν καλό συμβιβασμό ή και διπλωματικό θρίαμβο είναι ικανοποιημένοι. Υπάρχουν, όμως, λόγοι που θα έπρεπε κι αυτοί να είναι τουλάχιστον δυσαρεστημένοι και να κατηγορούν την κυβέρνηση Τσίπρα για ασυνέπεια.
Ένα πρώτο επίπεδο είναι εάν κάποιος θεωρεί καλή ή κακή τη Συμφωνία των Πρεσπών. Ένα δεύτερο επίπεδο είναι, όμως, το εάν τα Σκόπια εφάρμοσαν ή όχι τη Συμφωνία των Πρεσπών. Αυτό το δεύτερο θα έπρεπε να απασχολεί και όσους υποστηρίζουν τη συγκεκριμένη Συμφωνία κι όχι γενικά κι αφηρημένα είναι οπαδοί της κυβέρνησης Τσίπρα και χειροκροτούν ό,τι κι αν κάνει.

Περισσότερα

Βάση δεινών για την Ελλάδα οι Πρέσπες

Σχολιάστε


H Μαρία Ευθυμίου είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιστορίας στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

ΓΙΩΡΓΟΣ Π. ΤΕΡΖΗΣ

Γεννήθηκε στη Λάρισα το 1955 και σε ηλικία 7 ετών ήρθε στην Αθήνα. Στην πρωτεύουσα η Μαρία Ευθυμίου σπούδασε Ιστορία στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, πριν από τις μεταπτυχιακές σπουδές και το διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Από το 2006 έχει πραγματοποιήσει εκατοντάδες διαλέξεις σε όλη την Ελλάδα διδάσκοντας δωρεάν, επί χιλιάδες ώρες, σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους παγκόσμια και ελληνική ιστορία. Σε αυτή τη διαδρομή η ιστορική της προσέγγιση κινείται, ενίοτε, μακριά από το κυρίαρχο «εθνικό αφήγημα» αναδεικνύοντας πτυχές της ελληνικής ιστορίας που εξηγούν τα τρέχοντα: την τάση μας, ως λαός, να επιλέγουμε τη διένεξη αντί της σύνθεσης· τη σχιζοφρενική σχέση εξάρτησης, θαυμασμού και μίσους με την Ευρώπη· την εμμονή μας σε κατασκευές και μύθους· τη διάθεσή μας να «γραπωθούμε» από την αρχαία μας Ιστορία ως σανίδα σωτηρίας έναντι ενός ολιγότερου λαμπερού παρόντος· την άρνησή μας να αυτοαναλυθούμε και να αλλάξουμε τα σημεία που μας κρατούν πίσω.

Εν μέσω των συλλαλητηρίων για το Μακεδονικό και της τοξικότητας της πολιτικής αντιπαράθεσης για τη συμφωνία των Πρεσπών, η αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιστορίας στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών εμφανίστηκε επιφυλακτική στην ιδέα μιας «Σαββατιάτικης Συνάντησης». Οχι γιατί διστάζει να εκφράσει τις απόψεις της –το έχει πράξει πολλές φορές και χωρίς μισόλογα, ακόμη κι εάν θα ενοχλούσε κάποιους– αλλά για το γεγονός ότι άλλοι συνάδελφοί της, όπως λέει, είναι περισσότερο καταρτισμένοι και ειδικευμένοι στο συγκεκριμένο αντικείμενο. Και, επίσης, γιατί δεν επιθυμούσε να αποτελέσει η ίδια μέρος αυτής της εν εξελίξει αντιπαράθεσης. Ωστόσο, απάντησε ολιγόλογα και ήρεμα σε κάποιες ερωτήσεις μου.

Περισσότερα

Από την Συμφωνία των Πρεσπών στην διδασκαλία «μακεδονικής» γλώσσας στην Ελλάδα

Σχολιάστε


 

ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΛΟΗ, PH.D. – ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ-ΣΛΑΒΟΛΟΓΟΣ, ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ (ΣΕΠ) ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΝΟΙΚΤΟΥ ΠΑΝ/ΜΙΟΥ, ΠΡΟΕΔΡΟΣ «Ι.Ε.Θ.Π. – ΠΑΤΡΑΣ»

Σύμφωνα με το άρθρο 7, του Συντάγματος των Σκοπίων (1992): «Η Μακεδονική γλώσσα με το Κυριλλικό αλφάβητο είναι η επίσημη γλώσσα στη Δημοκρατία της Μακεδονίας…».

Βασιζόμενος στο ανωτέρω άρθρο και στην Συμφωνία των Πρεσπών (17/6/2018) ο Πρωθυπουργός της FYROM Ζόραν Ζάεφ (1/12/2018), ομίλησε για «Μακεδόνες» του Αιγαίου και για την πιθανότητα, μετά από 27 έτη ύπαρξης της FYROM, να εισαχθεί και να διδάσκεται η «μακεδονική», όπως οι ίδιοι αυτοαποκαλούν την σερβο-βουλγαρική διάλεκτο, στην βόρεια Ελλάδα.

Ακόμη και ο πιο καλοπροαίρετος αντιλαμβάνεται την προκλητική και αλυτρωτική συμπεριφορά που υιοθετεί σταδιακά και η παρούσα Κυβέρνηση της FYROM απέναντι στην Ελλάδα. Να υπενθυμίσουμε ότι ο Ζάεφ και η Κυβέρνησή του «υποτίθεται» ότι δεν ανήκουν στους εθνικιστικούς κύκλους των Σκοπίων, όπως αυτοί διαμορφώθηκαν, στο εσωτερικό της χώρας, τις προηγούμενες δεκαετίες. Όμως με τέτοιου περιεχομένου δηλώσεις ενισχύονται οι αλυτρωτικές τάσεις.

Από το κείμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών γνωρίζουμε ότι αναγνωρίζεται η λεγόμενη «μακεδονική» γλώσσα (άρθρο 1,3). Όμως στο ίδιο κείμενο υπάρχει η διευκρίνιση πως η γλώσσα αυτή ανήκει στην σλαβική οικογένεια και δεν σχετίζεται με την αρχαία Ελλάδα ή τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό (άρθρο 7,4) κάτι που όπως φαίνεται τους Σκοπιανούς δεν ενδιαφέρει και ιδιαίτερα.

Η ανωτέρω όμως δήλωση είναι κατά του πνεύματος και του γράμματος της συμφωνίας των Πρεσπών σύμφωνα: α) με το άρθρο 19 της ίδιας Συμφωνίας, β) το προοίμιο όπου αναφέρει ότι «Δεσμεύονται (τα μέλη) να ενισχύσουν, να διευρύνουν και να εμβαθύνουν τις διμερείς τους σχέσεις και να θέσουν σταθερά θεμέλια για την εδραίωση και τον σεβασμό των καλών γειτονικών σχέσεων…», κάτι που τορπιλίζεται από τέτοιου είδους δηλώσεις και διεκδικήσεις και γ) το άρθρο 6, το οποίο απαγορεύει την καλλιέργεια προπαγάνδας. Στην προκειμένη περίπτωση το Πρώτο Μέρος (Ελλάδα) πρέπει να γνωστοποιήσει διεθνώς (να καταγγείλει) ότι το Δεύτερο Μέρος (FYROM) δεν δρα σύμφωνα με τα αναφερόμενα στην Συμφωνία, διότι δεν δικαιούται, ούτε σύμφωνα με το κείμενο των Πρεσπών, να ομιλεί για «μακεδονική» γλώσσα στην Ελλάδα, διότι όπως αναφέραμε και ανωτέρω στο κείμενο διευκρινίζεται ότι πρόκειται για γλώσσα, η οποία ανήκει στην σλαβική οικογένεια (άρθρο 7,4).

Περισσότερα