Αρχική

Τουρκία: άγριο θηρίο στη γωνία……

Σχολιάστε


ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΓΚΟΣ

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η κατάσταση στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο επιδεινώνεται, χωρίς βεβαίως το Αιγαίο να μένει απέξω. Στην πραγματικότητα πρόκειται για κρίσιμη κατάσταση με καθοριστική ευθύνη της Τουρκίας του Ταγίπ Ερντογάν, καθώς δική της επιδίωξη ήταν και είναι η κλιμάκωση της έντασης ώστε τα πράγματα να φτάσουν εδώ που τώρα βρίσκονται. Χωρίς μάλιστα κανείς να είναι σε θέση να προβλέψει το αύριο το οποίο μπορεί να περιλαμβάνει και θερμά γεγονότα.

Είναι φανερό ότι η Αγκυρα αισθάνεται στριμωγμένη στη γωνία, εξαιτίας εξελίξεων που δεν είχε προβλέψει, όπως η ανακάλυψη πλούσιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην περιοχή, κυρίως όμως λόγω των αντιφατικών πολιτικών του Ερντογάν με βασικό κίνητρο τη διεθνή αναγνώριση της ηγεμονίας του (και της χώρας του φυσικά) στην περιοχή. Στο πλαίσιο αυτών των πολιτικών εντάσσεται η προσπάθειά του να κάνει ξανά την Τουρκία το κέντρο και προστάτη του σουνιτικού Ισλάμ –διατηρώντας όμως καλές σχέσεις με το σιιτικό– και εθνική μητρόπολη όλων των λαών που θεωρεί ότι έχουν τουρκικές ρίζες. Την ιδέα της μητρόπολης την εγκατέλειψε σχετικά γρήγορα γιατί βρήκε απέναντί του τη Ρωσία, αφού οι συγκεκριμένοι λαοί ανήκαν στο παρελθόν στη Σοβιετική Ενωση, αλλά επέμενε και επιμένει να εμφανίζεται η Τουρκία κέντρο και προστάτης του Ισλάμ στη Μέση Ανατολή και ο ίδιος ηγέτης του.

Οι στρατηγικές επιδιώξεις και οι πρακτικές που χρησιμοποίησε ο Ερντογάν τον έφεραν σταδιακά σε σύγκρουση με όλους σχεδόν τους γείτονές του, με άλλες δυνάμεις της περιοχής, όπως το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος και ταυτόχρονα κατάφερε να εξοργίσει την Ουάσιγκτον και να έχει ψυχρές σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ενωση στο σύνολό της. Αυτά όλα –και άλλα, όπως η απειλή που συνιστούν οι Κούρδοι για την ακεραιότητα της χώρας– κράτησαν την Τουρκία εκτός ενεργειακών εξελίξεων στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και τώρα πασχίζει με κάθε τρόπο να μπει στο παιχνίδι, αλλά όχι ως περιθωριακός ή παίκτης πάγκου. Θέλει να είναι απολύτως βασικός, αν όχι κυρίαρχος του παιχνιδιού.

Με αυτά και μ’ εκείνα, η Τουρκία κατάφερε να μπει μόνη της στη γωνία. Από την άλλη πλευρά γνωρίζει πολύ καλά το μέγεθος του πληθυσμού της και τη μεγάλη αξία του οικοπέδου της για τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, τη Δύση και προς το παρόν ρισκάρει, γιατί αποκλείεται η Ουάσιγκτον να αποδεχθεί αμαχητί απώλεια της επιρροής σ’ αυτήν. Παράλληλα, ο Ερντογάν εκβιάζει παρανομώντας και προκαλώντας, ως ηγέτης, όχι απλά περιφερειακής, αλλά μεγάλης δύναμης, την οργή των ΗΠΑ – Ισραήλ και της Ευρώπης.

Αγνωστο πώς θα καταλήξει όλη αυτή η ιστορία, γιατί σήμερα η Τουρκία θυμίζει άγριο θηρίο εγκλωβισμένο στη γωνία που προσπαθεί να ξεφύγει. Ψάχνει λοιπόν να βρει κάποιον αδύναμο να κτυπήσει, όπως η Κύπρος, ή και η Ελλάδα. Να θυμόμαστε επίσης ότι συνήθως η Αγκυρα δεν μπλοφάρει, άρα απαιτείται πολύ μεγάλη προσοχή στη μακρά περίοδο μεγάλης έντασης που έρχεται.

http://www.kathimerini.gr

 

 

 

Advertisements

Εκδήλωση για τις «Γεωπολιτικές Δυναμικές σε Μεσόγειο και Βαλκάνια μετά τις Πρέσπες» σήμερα με τον καθηγητή Ιωάννη Μάζη

Σχολιάστε


 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΧΕΠΑ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΣΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ELITE ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

ΠΩΣ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ η συμφωνία των Πρεσπών τις εξελίξεις στη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια; Δημιουργούνται θετικά ή αρνητικά τετελεσμένα στο Αιγαίο και στην Κύπρο; «Οι νέες γεωπολιτικές δυναμικές στη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια υπό το φως των Πρεσπών» είναι το επίκεντρο της ομιλίας – συζήτησης που θα γίνει σήμερα στην πόλη μας από τον καθηγητή Γεωπολιτικής και Οικονομικής Γεωγραφίας του ΕΚΠΑ, Ιωάννη Θ. Μάζη.

Ο εξαίρετος καθηγητής του ΕΚΠΑ θα επιδιώξει μέσω της Συμφωνίας των Πρεσπών και της υπάρχουσας κατάστασης στις εξελίξεις στο Κυπριακό, να αναλύσει τα προβλήματα που παρουσιάζονται ως προς την εγκυρότητα και ισχύ της συμφωνίας και ακολούθως να εξετάσει εάν δημιουργούνται θετικά ή αρνητικά τετελεσμένα στο Αιγαίο και στην Κύπρο.

ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ…

Χθες στον πολυχώρο House by Phaos, της Νέλλης Κουβελάκη, δόθηκε συνέντευξη Τύπου παρουσία του προέδρου του τμήματος HJ-07 του ΑΧΕΠΑ Μεσσηνίας και πρώην κυβερνήτης ΑΧΕΠΑ Ελλάδος, Ιωάννη Μητρόπουλου και του καθηγητή Γεωπολιτικής και Οικονομικής Γεωγραφίας Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Ιωάννη Μάζη, όπου έγινε μια πρώτη προσέγγιση όλων των εξαιρετικά ενδιαφερόντων και επίκαιρων θεμάτων που θα αναλυθούν κατά τη σημερινή εκδήλωση, στο ξενοδοχείο Elite City Resort, στην Καλαμάτα.

  • Ιωάννης Μητρόπουλος: «Για εμάς και την ΑΧΕΠΑ είναι ένα ιδιαίτερο θέμα, μέσα από την θέση που η οργάνωσή μας έχει λάβει και κατά την επίσημη επίσκεψη στον Λευκό Οίκο. Δράττοντας την ευκαιρία να πω ότι μέσα στους πυλώνες της οργάνωσής μας είναι και τα μεγάλα μας εθνικά θέματα. Υπ’ αυτή την έννοια είναι και η παρουσία εδώ του άξιου φίλου και καθηγητή». Κλείνοντας ο κ. Μητρόπουλος ευχαρίστησε τα έντυπα και τηλεοπτικά τοπικά ΜΜΕ που στηρίζουν ως χορηγοί επικοινωνίας την εκδήλωση του ΑΧΕΠΑ Μεσσηνίας, μεταξύ αυτών και η εφημερίδα «ΦΩΝΗ», καθώς και τον φιλόξενο πολυχώρο της Νέλλης Κουβελάκη.
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΝΕΟΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΙ
  • Ιωάννης Μάζης: «Έχω σκοπό να μιλήσω για τις γεωπολιτικές αντιλήψεις οι οποίες μετατραπείσες σε δόγματα εθνικής ασφαλείας της Δύσεως χαρακτηρίζουν και τους ανταγωνισμούς και την εξέλιξη αυτών στην περιοχή της Μεσογείου και των Δυτικών Βαλκανίων.»

Ο κ. Μάζης θα ξεκινήσει την ομιλία του με μια μικρή εισαγωγή η οποία όπως είπε «θα καταδεικνύει το μοντέλο διεθνούς ασφάλειας το οποίο κυριαρχεί στις αντιλήψεις της Ουάσινγκτον και θα προχωρήσω στην περιοχή των ανταγωνισμών μεταξύ Ουάσινγκτον και Μόσχας και η τρίτη φάση είναι πως αυτοί οι ανταγωνισμοί επηρεάζουν την Βαλκανική και Ανατολική Μεσόγειο κι όταν ομιλώ για Ανατολική Μεσόγειο μιλώ για ανατολικά της Ιταλίας!»

Περισσότερα

Βανδαλισμός του παγκόσμιου πολιτισμού η «Συμφωνία των Πρεσπών» – Γιατί οι επιπτώσεις είναι εγκληματικές

Σχολιάστε


 

Γράφει ο Γιώργος Ρωμανός, Συγγραφέας, ιστορικός ερευνητής

Η χωρίς προηγούμενο στη διεθνή διπλωματία ανομία-«Συμφωνία των Πρεσπών» αποτελεί και βανδαλισμό του παγκόσμιου πολιτισμού, αφού επιχειρείται να πληγεί αντιεπιστημονικά στο διεθνές συλλογικό ασυνείδητο το οποίο λειτουργεί μονοσημάντως και με συλλογικές προκρούστειες εντυπώσεις, ένα τεράστιο κεφάλαιό του: η παράδοση του Έλληνος Μεγάλου Αλεξάνδρου του Μακεδόνα και ο αντίστοιχος αρχαίος Μακεδονικός πολιτισμός, έστω και εάν «συμβατικά» υποτίθεται ότι προστατεύεται. Ακόμη και τα διεθνώς καταδικασθέντα πολιτιστικά εγκλήματα με τις ανατινάξεις αγαλμάτων του Βούδα στο Αφγανιστάν και αρχαίων ναών σε Ιράκ και Συρία δεν μπορούν να συγκριθούν με τις οδυνηρές εθνικές επιπτώσεις που θα έχει αυτή η «Συμφωνία».

Και τούτο διότι, αγάλματα και μνημεία ξαναγίνονται, έστω και υπό μορφήν κακόγουστων και χονδροειδών απομιμήσεων. Ενώ, με τη «Συμφωνία των Πρεσπών» επιχειρείται η αντίστοιχη «ανατίναξη» και ολική διαγραφή από την συλλογική μνήμη των λαών της γης, όχι μόνο της διαιώνιας εδαφικής υπόστασης της μίας και μοναδικής, ελληνικού πολιτισμού και Ιστορίας, Μακεδονίας μας, αλλά κυρίως -και επακριβώς- η σκοπούμενη εξαφάνιση όλων των άυλων στοιχείων του πολιτισμού και της ιστορίας της. Στοιχεία που επί 2.700 χρόνια συνεχούς μακεδονικής ιστορίας δημιούργησαν με αίμα και θυσίες οι μοναδικοί αυτόχθονες Μακεδόνες που είναι Έλληνες και μόνο.

Παρ’ όλα αυτά η αυτουργός της «Συμφωνίας» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ παρακολουθεί με διαρκώς αυξανόμενο ενδοτισμό το βαρύτατο αυτό εθνικό της λάθος, κομπάζοντας μάλιστα για τη διάπραξη του!

Περισσότερα

Οι «μύθοι» του ’21 και οι ψευδο-επιστημονικές «τεχνικές» της αποδόμησης

1 σχόλιο


Από Κατάνυξη

Κρυφό σχολειό

του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Ιστορίας

Λίγες μόλις μέρες μετά την 25η Μαρτίου, είναι ομολογουμένως μία καλή αφορμή για να ξαναθυμηθούμε κάποια πράγματα σχετικά με την επίσημη «γραμμή» που περνά εδώ και αρκετά χρόνια μέσα στα Πανεπιστήμια, στα ΜΜΕ (και σταδιακά βεβαίως και στα σχολεία) σχετικά με τη μεγάλη μας Επανάσταση του 1821. Τη «γραμμή» την οποία διαμορφώνει η ανθελληνική κυρίαρχη πολιτική ιδεολογία του σύγχρονου ελλαδικού κράτους, σε συνεργασία με τη λεγόμενη αποδομητική σχολή, δηλαδή μια ομάδα δήθεν ιστορικών, που σχετίζονται ενεργά με διάφορα νεοταξίτικα όργανα και που χρησιμοποιώντας κατά το δοκούν τις ιστορικές πηγές, προσπαθούν να απονευρώσουν και να ακυρώσουν το ιστορικό μας παρελθόν. Για μας τους…«άλλους» ιστορικούς, που δεν μάθαμε να συμπεριφερόμαστε στις πηγές με τη γνωστή προκρούστεια μέθοδο, ώστε να «επιβεβαιώνουν» πάση θυσία τις ιδεοληψίες μας, ετούτη η ιστορία είναι γνωστή στην Ελλάδα εδώ και 25 τουλάχιστον χρόνια, αν και βέβαια ο πολύς κόσμος ήταν μάλλον ανυποψίαστος ως τη στιγμή που εμφανίστηκε το εκκωφαντικό εκείνο ανοσιούργημα της Μαρίας Ρεπούση. Για τους κάπως πιο υποψιασμένους βέβαια το πρώτο εμβληματικό ίσως έργο αυτού του αποδομητικού κλίματος υπήρξε το διαβόητο «Τι είν’ η πατρίδα μας» (1997), όπου οι κυρίες Δραγώνα, Φραγκουδάκη, Αβδελά και άλλα ερίτιμα μέλη αυτής της ελληνοφοβικής συνάξεως, εξέμεσαν διάφορα απίστευτα για την ελληνική εθνογένεση.

Χοντρικά και σχηματικά, σύμφωνα με τους εθνοαποδομητές, η εθνογένεση αυτή χρονολογείται μέσα στον 19ο αιώνα – και μάλιστα αρκετά μετά από την Επανάσταση του ’21. Αυτήν δεν την έκαναν συνεπώς εξ αίματος Έλληνες (τέτοιοι άλλωστε δεν υπήρχαν πια), αλλά ένα συνονθύλευμα από απογόνους Σλάβων, Βλάχων και κυρίως Αλβανών, που απλώς χάρη στη Γαλλική Επανάσταση και τον Διαφωτισμό επιζητούσαν ελευθερία, λαμβάνοντας έμπνευση και από ένα τεχνητό ρομαντικό αρχαιοελληνικό παρελθόν. Το λεγόμενο νεοελληνικό έθνος προέκυψε αργότερα, στην προσπάθεια να επιτευχθεί η εσωτερική ομοιογένεια του ελληνικού βασιλείου. Και επρόκειτο ουσιαστικά για μία εθνογένεση τεχνητή.

Και μετά το πόνημα της Ρεπούση (ευκλεούς εξάλλου τέκνου της ίδιας ομάδας), φτάσαμε βεβαίως και σε μία ακόμη μετωπική επίθεση μέσα από εκείνο το απερίγραπτο τηλεοπτικό… έπος του Σκάι «1821-Η γέννηση ενός έθνους» (το β΄ μέρος του τίτλου παραπέμπει ακριβώς στην προαναφερθείσα «εθνογένεση»). Όσα είχαν ακουστεί στο εν λόγω πολύωρο αντι-ιστορικό παραλήρημα, ήταν απολύτως χαρακτηριστικά αφηγήματα των αποδομητών: συνεχείς αναφορές στην ανεξιθρησκεία και τις ευρύτερες φιλελεύθερες συνθήκες ή για την οικονομική ανάκαμψη και άνθηση των πρώτων αιώνων της Τουρκοκρατίας, ενώ ούτε λέξη φυσικά για τους μαζικούς εξισλαμισμούς, τις σφαγές, τα βασανιστήρια, την απόλυτα ντροπιαστική νομικά θέση του «ραγιά» και γενικά για την πιο βάρβαρη σκλαβιά που γνώρισε ποτέ ο τόπος. Συνεχείς προσπάθειες συμψηφισμού μεταξύ των δήθεν αγριοτήτων που διεπράχθησαν «και από τις δύο πλευρές» (η γνωστή καραμέλα της εξίσωσης θυτών και θυμάτων), αλλά και με συνεχή προσβλητικά σχόλια για τους αγωνιστές και τη δράση τους. Και φυσικά συνεχείς και οι υπαινιγμοί για τη μη ελληνική προέλευση των επαναστατών. Με έμφαση εννοείται στην πλήρη ταύτιση των αλβανόφωνων με τους Αλβανούς (δεν συζητάμε δηλαδή καν το να πέρασε έστω και ως απλή…υπόνοια το ενδεχόμενο να επρόκειτο για πληθυσμούς με ελληνική προέλευση και ελληνική εθνική συνείδηση που απλώς έχασαν την επαφή με τη γλώσσα τους μες στο σκοτάδι της δουλείας – κάτι σαν τους τουρκόφωνους Έλληνες της Καππαδοκίας ή τους σλαβόφωνους Έλληνες της Μακεδονίας – και ειδικά σε μια περιοχή, που, όπως δείχνει και η δράση του πατρο-Κοσμά, τόσο υπέφερε η ελληνική γλώσσα και παιδεία).

Περισσότερα…

Αποψη: Η λάθος συμφωνία

1 σχόλιο


 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΙΡΙΔΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 

Η συμφωνία Ελλάδας – ΠΓΔΜ έχει πολλά και κρίσιμα προβληματικά σημεία. Δυστυχώς η διαδικασία που ο πρωθυπουργός επέλεξε, να τη δημοσιοποιήσει την Τετάρτη το βράδυ και να την υπογράψει τρεις μέρες μετά, χωρίς να ενημερώσει ούτε καν το υπουργικό του συμβούλιο, αποτελεί την αποθέωση της μυστικής προσωπικής διπλωματίας. Η χώρα δεσμεύεται για ένα μείζονος σημασίας εθνικό θέμα που έχει ταλαιπωρήσει τη διπλωματία της επί 27 χρόνια και στο οποίο ξόδεψε τεράστιο διπλωματικό κεφάλαιο, με διαδικασίες fast-track, «αποφασίζομεν και διατάσομεν» και πλήρη περιφρόνηση της δημοκρατικής αρχής. Οπως και με το δημοψήφισμα του 2015, ο Αλέξης Τσίπρας θέτει ασφυχτικό χρονικό πλαίσιο και ποντάρει στον εθνικό διχασμό για να ανακατέψει την πολιτική τράπουλα. Αυτά ξέρει να κάνει, αυτά κάνει.

Η συμφωνία δεν εξασφαλίζει το erga omnes στη χρήση του ονόματος. Αυτή αφορά τη χρήση:
1. Στους πολυμερείς οργανισμούς.
2. Στις διμερείς σχέσεις.
3. Την εσωτερική χρήση.

Το 1 το έδινε χωρίς πρόβλημα και ο Νίκολα Γκρούεφσκι. Το 2 το εξασφάλιζαν οι Αμερικανοί με απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Το κρίσιμο ήταν πάντα το 3. Η συμφωνία συνδέει το 3 με την ενταξιακή πορεία της ΠΓΔΜ στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ομως η Ελλάδα δεν είναι αυτή που αποφασίζει γι’ αυτή την πορεία. Αποφασίζουν και οι υπόλοιπες 27 χώρες της Ε.Ε. Ηδη η Γαλλία αρνείται τη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Περισσότερα

Ανχελ Γκουρία: Δεν αρκεί ο τουρισμός για βιώσιμη ανάπτυξη

Σχολιάστε


«Εμείς διαγνώσαμε τα προβλήματα, κάναμε τις συστάσεις και η δική μας ιδέα ήταν να εφαρμοσθούν σταδιακά, όχι όλες από την πρώτη στιγμή. Αυτό που έγινε τελικά δεν ήταν δική μας επιλογή. Δεν προβλέψαμε, όμως, πόσο δημοφιλείς θα ήταν οι προτάσεις μας για την εργαλειοθήκη στην τρόικα», λέει ο Ανχελ Γκουρία.

«Οι προοπτικές της ελληνικής οικονομίας μπορεί να είναι τελικά πιο αδύναμες, καθώς ως μικρή και ανοιχτή οικονομία επηρεάζεται από την επιβράδυνση στην παγκόσμια ανάπτυξη». Τον προβληματισμό αυτό διατυπώνει ο γενικός γραμματέας του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) Ανχελ Γκουρία σε συνέντευξη που παραχώρησε αποκλειστικά στην «Καθημερινή» της Κυριακής, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Ελλάδα. Ο ίδιος θεωρεί ότι η μορφή προστασίας της Ελλάδας από τους αρνητικούς εξωτερικούς παράγοντες είναι η ανάπτυξη της μεταποίησης και η εστίαση στις δεξιότητες του ανθρώπινου δυναμικού. Με πάθος τάσσεται υπέρ της αύξησης του κατώτατου μισθού, ενώ επιρρίπτει ευθύνες στους δανειστές για τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν κατά την εφαρμογή της πρώτης εργαλειοθήκης ανταγωνισμού. Ο κ. Γκουρία βρέθηκε στην Αθήνα από τις 18 έως τις 20 Μαρτίου για να συμμετάσχει στη συνάντηση της Επιτροπής Πολιτικής Περιφερειακής Ανάπτυξης του ΟΟΣΑ σε επίπεδο υπουργών.

– Σύμφωνα με τις προβλέψεις του ΟΟΣΑ τον περασμένο Νοέμβριο, ο ρυθμός ανάπτυξης της Ελλάδας το 2019 θα είναι 2,2% και 2,1% το 2020. Σήμερα πιστεύετε ότι θα επιβεβαιωθούν αυτές οι προβλέψεις; Είναι αισιόδοξες ή απαισιόδοξες;
– Το πρόβλημα δεν είναι εάν οι προβλέψεις αυτές είναι αισιόδοξες ή απαισιόδοξες. Το πρόβλημα είναι το τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο. Η Ελλάδα είναι μία μικρή, ανοιχτή οικονομία και επομένως πρόκειται να επηρεασθεί από οτιδήποτε συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο, είτε αυτό αφορά το παγκόσμιο εμπόριο, είτε τις επενδύσεις είτε τους ρυθμούς ανάπτυξης των άλλων χωρών. Δυστυχώς, η παγκόσμια ανάπτυξη είναι ασθενής. Το παγκόσμιο εμπόριο είναι ασθενές. Οι επενδύσεις είναι ασθενείς. Χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, ακόμη και η Ολλανδία, αναπτύσσονται με ρυθμούς χαμηλότερους από αυτούς που αναμέναμε.

Περισσότερα

Το κλείσιμο της Θεολογικής Σχολής Χάλκης

Σχολιάστε


 

Η Ιερά Θεολογική Σχολή Χάλκης, που ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια της πρώτης πατριαρχικής θητείας του Γερμανού Δ΄ το 1844 στους χώρους της σταυροπηγιακής Μονής της Αγίας Τριάδος, συνδέθηκε όχι μόνο με την πορεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου τα τελευταία 175 χρόνια αλλά και με την πνευματική και εκπαιδευτική ανόρθωση της Ρωμιοσύνης της Καθ’ Ημάς Ανατολής της περιόδου 1850-1922.

Το επιβλητικό πέτρινο κτίσμα που δεσπόζει σήμερα, γεωγραφικά και τοπογραφικά, στον λόφο Ελπίδα της νήσου Χάλκης και αποτελεί σημείο αναφοράς της συστάδας των Πριγκηποννήσων, οικοδομήθηκε το 1896 από τον επιφανή Ρωμιό αρχιτέκτονα Περικλή Φωτιάδη, με χορηγία του μεγάλου ευεργέτη του Γένους τραπεζίτη Παύλου Στεφάνοβικ-Σκυλίτση. Η Ιερά Θεολογική Σχολή υπήρξε ένα κατεξοχήν εκκλησιαστικό εκπαιδευτικό κέντρο που από τη σύστασή του είχε ένα ιδιόμορφο καθεστώς, όπου οι σπουδαστές, όλοι υπότροφοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ζούσαν στο οικοτροφείο μια απερίσπαστη εκκλησιαστική ζωή.

Μοναστική αδελφότητα λοιπόν με κοινοβιακή και κολεγιακή μορφή, η Θεολογική Σχολή Χάλκης ιδρύθηκε επτά χρόνια μετά τη σύσταση της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού Πανεπιστημίου Αθηνών (1837), με στόχο να παραμείνει πιστή στη βυζαντινή παράδοση και στις πανορθόδοξες οικουμενικές αξίες του πατριαρχικού θεσμού. Στην ουσία, η Χάλκη δεν ήταν ποτέ ένα άχρωμο και εσωστρεφές εκπαιδευτικό καθίδρυμα, καθώς η κατάρτιση στη θεολογική επιστήμη των σπουδαστών εμπλουτίστηκε με τη μεταλαμπάδευση του οικουμενικού πνεύματος και της παγκόσμιας εκκλησιαστικής συνείδησης.

Φυτώριο ιεραρχών και δεξαμενή σκέψης

Τόσο κατά τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου αλλά και για 48 χρόνια από το 1923 έως το 1971 επί τουρκικής δημοκρατίας, το θεολογικό αυτό φυτώριο προσέφερε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, στη Ρωμιοσύνη, στον οικουμενικό Ελληνισμό αλλά και γενικότερα στην Ορθοδοξία 930 αποφοίτους. Από αυτούς οι 343 έγιναν αρχιερείς και 12 εξ αυτών αναδείχθηκαν Οικουμενικοί Πατριάρχες, δύο Πατριάρχες Αλεξανδρείας, δύο Αντιοχείας, τέσσερις Αρχιεπίσκοποι Αθηνών και ένας Αρχιεπίσκοπος Τιράνων. Συνολικά 318 υπηρέτησαν (ορισμένοι συνεχίζουν ακόμη να υπηρετούν) την Εκκλησία ως πρεσβύτεροι και διάκονοι.

Περισσότερα

Older Entries

Αρέσει σε %d bloggers: