Αρχική

“Στην ηθική όλα είναι σχετικά”, μια θολή και επικίνδυνη θέση

Σχολιάστε


Από Νόστιμον ήμαρ

Φιλοσοφικοί Περίπατοι με τον Θωμά Γιούργα

 Υπερβολικά συχνά, ακούμε σε συζητήσεις γύρω από ένα ζήτημα ηθικού ενδιαφέροντος, πως η Ηθική είναι σχετική και ποικίλλει ανάλογα με τις απόψεις του καθενός. Μάλιστα, αυτή η μεταμοντέρνα στάση εκδηλώνεται και με έναν αέρα προοδευτισμού και διανοητικής υπεροχής. Το πρόβλημα δεν είναι πως αυτή η στάση είναι αφελής, αλλά ότι είναι και επικίνδυνη. Η πεποίθηση πως το περιεχόμενο και η υπόσταση μιας ηθικής κρίσης ξεκινά και σταματά στην άποψη ενός ανθρώπου ή μιας ομάδας ανθρώπων είναι ρηχή, ασυνεπής και βαθύτατα προβληματική. Ας ονομάσουμε αυτή τη στάση, δηλαδή ότι η ηθική είναι σχετική ανάλογα με τις απόψεις ενός ανθρώπου ή μιας κοινωνικής ομάδας, «ηθικό σχετικισμό».

Ο ηθικός σχετικισμός είναι ρηχός διότι δεν επιτρέπει την ουσιαστική διαφωνία. Αν όλες οι απόψεις για ένα ηθικό ζήτημα είναι ισάξιες και δεν υπάρχει κάποιος τρόπος να δούμε την αντικειμενικά ορθότερη, τότε δεν υπάρχει κάποιο ουσιαστικό νόημα στο να διαφωνούμε. Ο ένας πιστεύει ότι ο βιασμός είναι ηθικά ανεκτός και όχι καταδικαστέος, ο άλλος πιστεύει ότι πρόκειται για σοβαρότατο ηθικό παράπτωμα και ποινικό αδίκημα. Αν η ηθική είναι σχετική, όχι μόνο δεν υπάρχει τρόπος να δούμε ποια άποψη είναι καλύτερη αλλά δεν έχει καν ουσιαστικό νόημα η συζήτηση αφού όλες οι απόψεις είναι εξίσου έγκυρες. Η διαφωνία θα είχε τόσο αξία όσο να διαφωνούν δύο άνθρωποι για το πώς προτιμάνε να τρώνε το παστίτσιο.

Ο ηθικός σχετικισμός είναι ασυνεπής διότι υποκρίνεται πως δεν προτείνει καμία αντικειμενική ηθική αλήθεια ή ηθική «συνταγή». Κι όμως, κατά βάθος, ο ηθικός σχετικισμός προτείνει πως θα πρέπει να σεβόμαστε τις απόψεις του άλλου (ή του άλλου πολιτισμού, κοινωνικής ομάδας, κλπ), αφού δεν υπάρχει αντικειμενική ηθική αλήθεια και επομένως όλες οι ηθικές απόψεις έχουν την ίδια βαρύτητα. Αν όμως η ηθική επιταγή του σεβασμού αποκτά αντικειμενική και οικουμενική ισχύ, τότε καταλήγουμε με μια θεωρία που αυτοαναιρείται. Με άλλα λόγια, ο ηθικός σχετικιστής δεν μπορεί να πιστεύει ταυτόχρονα ότι (α) δεν υπάρχει αντικειμενική ηθική αλήθεια, και (β) πως θα πρέπει να σεβόμαστε κάθε διαφορετική ηθική άποψη. Που στηρίζεται η αντικειμενικότητα και η οικουμενικότητα αυτού του ηθικού «πρέπει»;

Τέλος, ο ηθικός σχετικισμός είναι βαθύτατα επικίνδυνος ως ηθική στάση. Σκεφτείτε όλα τα ηθικά ζητήματα για τα οποία έχουμε ξεκάθαρη άποψη. «Η σκλαβιά είναι ανήθικη, απάνθρωπη πρακτική», «οι ναζί διέπραξαν φρικτά εγκλήματα κατά αθώων», «δεν πρέπει να σκοτώνουμε ζώα για την διασκέδαση μας», «οι γυναίκες έχουν ίσα δικαιώματα με τους άνδρες», «ο πλούτος θα πρέπει να ελέγχεται από τους πολλούς και να μοιράζεται δίκαια». Τώρα, σκεφτείτε αν αυτές οι ηθικές κρίσεις έχουν (ή θα έπρεπε να έχουν) τοπική ισχύ ή καθολική ισχύ. Είναι τουλάχιστον υποκριτικό και τελικά επικίνδυνο, να εγκλωβιστούμε σε μια αφελή θέση περί «σχετικής, μη απόλυτης ηθικής», απομειώνοντας την καθολικότητα που πρέπει να διέπει κάποιες ηθικές κρίσεις και πρακτικές.

Εν τέλει, όχι δεν είναι δείγμα διανοητικής άνεσης, ηθικής ανοχής, κοινωνικής προοδευτικότητας, δεν είναι «κουλ» να πιστεύει κανείς ότι απλά η ηθική είναι σχετική. Προφανώς, η αναζήτηση αντικειμενικών βάσεων όπου δικαιολογείται και από όπου πηγάζει η αντικειμενικότητα ηθικών αξιών είναι ένα τρομακτικά δύσκολο εγχείρημα με τους δικούς του κινδύνους. Σίγουρα όμως, δεν είναι ένα εγχείρημα εξ αρχής καταδικασμένο, όπως αυτό του ηθικού σχετικισμού.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ στον “Δρόμο”, τo Σάββατο 5.5.2018

Advertisements

Ο Σ. Καλεντερίδης στο Militaire.gr : “Η Δύση θα κάνει ακόμη και Παγκόσμιο Πόλεμο για την Τουρκία”!

Σχολιάστε


Από Ινφογνώμων Πολιτικά

Ο Σάββας Καλεντερίδης, γνώστης της Τουρκίας όσο κανένας άλλος, αναλυτής και αρθρογράφος μιλά στο Militaire.gr για την επόμενη ημέρα της Τουρκίας. Αναλύει με σαφήνεια τις μεγάλες προκλήσεις και τα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει. Εκτιμά τις κινήσεις του Ερντογάν επισημαίνοντας ότι πράγματι έχει κάνει σοβαρές κινήσεις για να απομακρυνθεί από τη Δύση. Αν θα ολοκληρώσει όμως αυτή τη πορεία θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το πόσο μπορεί να αντέξει τους τριγμούς στην οικονομία του. Με τη φράση περί Παγκοσμίου Πολέμου δίνει απάντηση για τις προθέσεις της Δύσης σχετικά με την Τουρκία.

Δείτε την πραγματικά χορταστική σε πληροφορίες και εκτιμήσεις συνέντευξη του Σάββα Καλεντερίδη.

Εξηγεί ποιο θα ήταν το ιδανικό σενάριο για την Ελλάδα, σε σχέση με το τι μπορεί να συμβεί στην Τουρκία.

Χαρακτηρίζει τη συμφωνία των Πρεσπών προδοτική και εξηγεί το γιατί.

Υποστηρίζει ότι η Ελλάδα έχει κάτι πολύ πιο σημαντικό να εκμεταλλευθεί στο Αιγαίο από τα ενεργειακά αποθέματα στην ΑΟΖ.

Τέλος μιλώντας για τις συζητήσεις με την Αλβανία, λέει πως “το κλειδί για τη λύση στο Αιγαίο το κρατάει η Αλβανία”.

Ηλίας Παπαναστασίου : Η Μεταμοντέρνα Αριστερά

Σχολιάστε


Το ακόλουθο κείμενο αναφέρεται στον ΣΥΡΙΖΑ, προφανώς για να υπάρχει η δυνατότητα κατανόησης εκ των πεπραγμένων του, αλλά στην ουσία του περιγράφει την «αριστερά» (και όχι μόνο) διεθνώς.


Από Αντίφωνο

Ο όρος «Μεταμοντέρνος» (Post Modern) αφορά ουσιαστικά την τάση, προσπάθεια και προδιάθεση αποδόμησης – διάλυσης ουσιαστικά – όλου του «Μοντέρνου» επιστημονικού, θεωρητικού κεκτημένου, δηλαδή όλου του Πολιτιστικού Κεκτημένου της Νεώτερης εποχής από το τέλος του Μεσαίωνα και δώθε. Θα χρειαστεί μια σειρά άρθρων για να εξηγήσουμε απλά και στρωτά την αποδομητική – δήθεν εκσυγχρονιστική -τάση των Μεταμοντέρνων Επιστημόνων και των δήθεν ανατρεπτικών τάσεών τους. Ουσιαστικά οι Μεταμοντέρνοι μάς πάνε όχι μπροστά, αλλά πίσω από τους «Μοντέρνους» ή νεωτερικούς. Όσο και να διαμαρτύρονται οι Μεταμοντέρνοι και η θεωρία τους, αποτελούν μια Επανάσταση ενάντια στη Λογική και μια ασύντακτη και πρωτόγονη επιστροφή στην Προ-Λογική ή Μυθολογική περίοδο. Καλύπτουν δε την βαθιά αντιδραστικότητά τους με κραυγές επιστημοσύνης και προχωρημένης σκέψης…

Αφήνοντας για τις μετέπειτα δημοσιεύσεις την ανάλυση των θεωριών τους, σήμερα θα ασχοληθούμε με την Μεταμοντέρνα Αριστερά (Αριστερά εντός εισαγωγικών), επικεντρώνοντας σε πέντε χαρακτηριστικά της για να τονίσουμε την ιδιαιτερότητά της.

  • Η Μεταμοντέρνα «Αριστερά» έχει σαν κύρια τάση τον Κοινωνιολογισμό. Έχοντας αλλεργία και ενστικτώδη απέχθεια στην Βιολογία, οι Μεταμοντέρνοι θεωρούν την Βιολογική κατασκευή σαν Κοινωνική Κατασκευή κατά πρώτο λόγο. Με αποκορύφωμα την θεωρία του φύλου, την οποία πρεσβεύουν, θεωρούν πως τα δυο φύλα είναι κατά πρώτο λόγο «Κοινωνική Κατασκευή». Ουσιαστικά δεν γεννιέσαι βιολογικά σαν άνδρας ή γυναίκα, αλλά «δημιουργείσαι» ή «διαπλάθεσαι» από την Κοινωνία. Έχοντας σαν συνειδητό στόχο να αποδομήσουν τον Βιολογικό Πυρήνα των Φύλων υπερτονίζουν την Κοινωνική Επιρροή στην διαμόρφωση των Φύλων μειώνοντας με κάθε τρόπο τον βιολογικό πυρήνα των δυο φύλων.
  • Η Μεταμοντέρνα Αριστερά έχει αναγάγει την «Ελευθερία Επιλογής» σε υπέρτατο Αγαθό.Υπερπηδώντας Κοινωνία, Κοινωνική Επιρροή και Περίγυρο – για να μην μιλήσουμε για κάποιες «Διαβόητες» Έννοιες τις οποίες απεχθάνεται, όπως Κοινωνική Ηθική και Κοινωνική Ευθύνη – η «Αριστερά» αυτή θεωρεί την Ελευθερία Επιλογής Υπέρτατο Αγαθό, Suprema Lex, Lex Regis. Έτσι, εάν κάποιος που είναι Gay ή Lesbian αποζητά όχι μόνο Σύμφωνο Συμβίωσης αλλά και υιοθεσία τέκνων, ανατροφή κ.λπ. είναι ελεύθερος να το κάνει και φυσικά όλη η υπόλοιπη κοινωνία οφείλει να υπακούσει. Η τελευταία πρόταση από τον ΣΥΡΙΖΑ για υιοθεσία παιδιών από Ομοφυλόφιλους πιστοποιεί του λόγου το αληθές. Όσοι αρνούνται ή τέλος πάντων έχουν ενστάσεις είναι Ομοφοβικοί – στην καλύτερη περίπτωση… – ή απλά «Νεοναζί» και «Φασίστες». Είναι ουσιαστικά η αποθέωση της εγωκεντρικής αντίληψης του κόσμου, δηλαδή η αναγόρευση του Φιλελεύθερου Εγώ σε υπέρτατη Αρχή. Η Μεταμοντέρνα «Αριστερά» είναι ουσιαστικά Φιλελευθερισμός και Νεοφιλελευθερισμός με «Ροζ Πετσέτα».
  • Στον τομέα των εθνικών ζητημάτων η αναγόρευση του «Εθνικού Φαντασιακού» σε κύριο κριτήριο όλων των θεμάτων περί έθνους είναι το θεμελιακό τους χαρακτηριστικό. Για την Μεταμοντέρνα «Αριστερά» δεν υπάρχει έθνος σαν ιστορική κατασκευή – κοινωνική, ταξική, πολιτική, ιδεολογική, θρησκευτική, βιολογική –, αλλά όλα ανάγονται στην Φαντασιακή παραγωγή/αναπαραγωγή του εκάστοτε Εθνικισμού. Με αυτή την λογική δεν υπάρχουν Εθνικοαπελευθερωτικοί Αγώνες – όπως των Αντιαποικιοκρατικών Κινημάτων του Τρίτου Κόσμου, του ΕΑΜ επί Κατοχής ή της Επανάστασης του ’21 – αλλά εθνικοί «Εθνικισμοί». Η λογική πως καθένας που μιλά για Έθνος, Πατρίδα ή Εθνική Απελευθέρωση είναι Εθνικιστής και – εννοείται… – Ακροδεξιός ή και Ναζί δεν είναι Μακριά.
  • Περισσότερα…

Η Ελλάδα, η Κύπρος και η χειρότερη κρίση στις ελληνορωσικές σχέσεις

1 σχόλιο


Από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Δημοσιεύουμε το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του βετεράνου της (πραγματικής, όχι εξωνημένης) αριστεράς, πρώην υποψηφίου με τον ΣΥΡΙΖΑ στη Β’ Αθηνών, δημοκράτη δημοσιογράφου και πρώην Διευθυντή Σύνταξης της εφημερίδας Ελευθεροτυπία, Παπαδόπουλου-Τετράδη, για το θέμα των απελάσεων των Ρώσων διπλωματών.

Να συμπληρώσουμε μόνο στα όσα γράφει τα εξής ιστορικά γεγονότα.

Η Ρωσία υπήρξε το κύριο στήριγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ από τότε που υπάρχει αυτό το διαρκώς απειλούμενο κράτος και η Μόσχα (συχνά μαζί με το Πεκίνο και το Παρίσι) ήταν που εμπόδισε τις αμερικανο-βρετανικές μεθοδεύσεις εναντίον του. Μόνο οι σοσιαλιστικές χώρες υποστήριξαν τον αγώνα μας, έγραψε ο αρχηγός της ΕΟΚΑ, του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος των Ελλήνων της Κύπρου, στα Απομνημονεύματά του.

Ο σοβιετικός ηγέτης Νικήτα Χρουστσώφ απέτρεψε με την παρέμβασή του την προετοιμαζόμενη, σε συνεργασία με τις ΗΠΑ, τουρκική εισβολή στην Κύπρο του 1964.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανέτρεψαν τον λαοπρόβλητο Πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου με την Αποστασία του 1965-67, για να μπορέσουν να επιβάλουν το 1967 τη Χούντα των Συνταγματαρχών και να “λύσουν” το κυπριακό με την τουρκική εισβολή του 1974. ‘Οπως είπε στην φράση του που έμεινε ιστορική ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Λύντον Τζόνσον προς τον ‘Ελληνα Πρωθυπουργό, το 1964

“Σου γαμώ τη Βουλή, σου γαμώ το Σύνταγμα”.

Τόπε και τόκανε

Η Ρωσία ήταν η μόνη χώρα που δέχτηκε να εξοπλίσει την Κυπριακή Δημοκρατία όταν της το ζήτησε, και επί Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και μετά την εισβολή του 1974. Της παρείχε αντιαεροπορικό εξοπλισμό και θωρακισμένα που οι Ηνωμένες Πολιτείες, οργανωτής και αρχιτέκτων της τουρκικής εισβολής του 1974, όχι μόνο αρνήθηκαν να της δώσουν, αλλά και έφτασαν στο σημείο να επιβάλλουν εμπράγκο όπλων στο θύμα της εισβολής που οι ίδιοι οργάνωσαν. Ακόμα και σήμερα, οι ΗΠΑ διατηρούν εμπάγκο όπλων κατά της Κύπρου, που κατοικείται κατά 82% από ‘Ελληνες, κράτους που οι ίδιες επιχείρησαν και παρολίγον να καταστρέψουν.

Γι’ αυτό και για πολλά άλλα, ακόμα και οι πιο φιλοαμερικανοί, πιο φιλοδυτικοί πολιτικοί της Ελλάδας, πρόσεχαν πάρα πολύ πως χειρίζονται τα θέματα των ελληνορωσικών σχέσεων.

Καταλάβαιναν το πιο στοιχειώδες, το πιο βασικό που πρέπει να καταλαβαίνει όποιος κυβερνάει την Ελλάδα. ‘Οτι αυτό το κράτος δεν μπορεί να διατηρηθεί χωρίς παράπλευρες σχέσεις και αντιστηρίγματα. Γιατί η κύρια εξωτερική απειλή που αντιμετωπίζει στην πραγματικότητα, πιο σημαντική και από αυτήν, την πολύ σημαντική κατά τα άλλα που είναι η τουρκική, είναι η απειλή από τους υποτιθέμενους φίλους και συμμάχους. ‘Οχι τώρα, από τον καιρό της πρώτης ‘Αλωσης της Πόλης από τους Σταυροφόρους, από τον καιρό που σκότωναν τον Ρε στην Κύπρο, η Δύση ήταν μεγάλος δάσκαλος και ο ακόμα πιο φοβερός εχθρός των Ελλήνων.

Το καταλαβαίνουν αυτό απολύτως και οι εχθροί της Ελλάδας. Γι’ αυτό και είναι πρώτης προτεραιότητας μέλημά τους, και των υπηρεσιών τους, και των πάμπολλων ανθρώπων τους στο πολιτικό σύστημα, στο κράτος, στην οικονομική ολιγαρχια, στα μέσα, πάντα, διαχρονικά, και πολύ περισσότερο τώρα, η συστηματική καταστροφή των ελληνορωσικών σχέσεων (όπως και των ελληνοσερβικών, των ελληνοιρανικών σχέσεων και λοιπών “παράπλευρων”, εναλλακτικών σχέσεων).

Περισσότερα…

Το σκληρό πόκερ των Βαλκανίων και η απέλαση των Ρώσων διπλωματών

1 σχόλιο


Από pontosnews

Φωτ.: ΑΠΕ-ΜΠΕ / Κώστας Τσιρώνης

Από τότε που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επισκέφθηκε ως πρωθυπουργός τη Μόσχα τη δεκαετία του ’70, η Ελλάδα είναι πολύ προσεκτική στις σχέσεις της με τη Ρωσία. Διότι παρά το γεγονός ότι οι δύο χώρες ανήκουν σε διαφορετικά στρατόπεδα, και η Αθήνα και η Μόσχα αναγνώριζαν πως είχαν συμφέρον από τη διατήρηση χαμηλών τόνων και καλών σχέσεων στις διμερείς τους επαφές.

Το γεγονός ότι το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών αναγκάστηκε να απελάσει δύο Ρώσους διπλωμάτες, δείχνει πόσο η δραστηριότητά τους ενόχλησε την Αθήνα. Το τι ακριβώς συνέβη δεν είναι γνωστό. Αλλά θα πρόκειται για κάτι πολύ σοβαρό.

Το παιχνίδι γίνεται και σκληρό και απροκάλυπτο. Και οι συνέπειές του δεν μπορούν ακόμη να εκτιμηθούν. Το ότι οι Ρώσοι θα απελάσουν ίδιο αριθμό Ελλήνων διπλωματών από τη Μόσχα είναι το ελάχιστο που θα ανέμενε κανείς.

Οι ελληνορωσικές σχέσεις δεν αποκλείεται να περάσουν μια φάση «ψυχρού πολέμου» και αυτό δεν θα είναι καθόλου καλή εξέλιξη, τη στιγμή μάλιστα που αυτήν την περίοδο οι σχέσεις της Μόσχας με την Άγκυρα είναι καλές και οι δύο χώρες έχουν δείξει το ενδιαφέρον τους για τα Βαλκάνια.

Με μια πρώτη προσέγγιση, η ελληνορωσική κρίση έχει να κάνει με τη βαλκανική πολιτική της Μόσχας και την αμερικανική προσπάθεια εξοβελισμού της. Μετά την ένταξη της Αλβανίας στο ΝΑΤΟ (αν και η Αλβανία ουδέποτε είχε αγαθές σχέσεις με τη Ρωσία πλην μιας μικρής περιόδου επί Ενβέρ Χότζα όταν η χώρα πέρασε στο κομμουνιστικό στρατόπεδο), την ένταξη επίσης του Μαυροβουνίου στη Συμμαχία και την επίλυση της ελληνοσκοπιανής διαφοράς, τα Βαλκάνια γίνονται προνομιακό πεδίο για την Ουάσινγκτον.

Τα πράγματα θολώνουν κάπως στη Σερβία, η οποία δεν θέλει να εγκαταλείψει τα ρωσικά της ανοίγματα αλλά οι σχέσεις του Βελιγραδίου με τη Δύση (Ευρώπη και ΗΠΑ), και κυρίως η προοπτική τους, δεν εμπνέουν ιδιαίτερη ανησυχία για τον αναγκαστικό προσανατολισμό της χώρας.

Περισσότερα…

Επιτροπή Αγώνα για την υπεράσπιση της Μακεδονίας: Αντισυνταγματική η συμφωνία των Πρεσπών

1 σχόλιο


Ομάδα διακεκριμένων νομικών χαρακτηρίζει άκυρη τη συμφωνία και ανακοινώνει ότι ξεκινά τη συλλογή υπογραφών με αίτημα τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ως προς την αποδοχή ή μη της εν λόγω συμφωνίας

Αντισυνταγματική και άκυρη σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο χαρακτηρίζει την συμφωνια για το «Σκοπιανό» ομάδα νομικών που συγκροτούν την Επιτροπη Αγώνα για την υπεράσπιση της Μακεδονίας και τη μη αλλαγή συνόρων στη Βαλκανική.

Σε συνεντευξη τύπου που παραχώρησαν σημερα στα γραφεία του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών η ομάδα διακεκριμένων νομικών ανέπτυξε το ζήτημα των νομικών θεμάτων που αναφύονται σχετικά με τη Συμφωνία των Πρεσπών και ενημερωσαν πως ξεκινά συλλογή υπογραφών με αίτημα τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ως προς την αποδοχή ή μη της εν λόγω συμφωνίας.

Αυτό ακριβώς τόνισε ο συντονιστής της συνέντευξης τύπου και μέλος της επιτροπής Γιώργος Μπούτρης, ο οποίος άνοιξε τη συνέντευξη τύπου διαβάζοντας το κείμενο για τη συλλογή υπογραφών.

Οι τοποθετήσεις των νομικών άρχισαν με παρέμβαση του ομότιμου καθηγητή συνταγματικού δικαίου του ΕΚΠΑ κ. Γεωργίου Κασιμάτη, κατά την οποία εξέφρασε την άποψη ότι: «Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι άκυρη ως αντίθετη σε διατάξεις δημοσίου διεθνούς δικαίου και σε συνταγματικές διατάξεις. Ο Έλληνας συνταγματολόγος τόνισε ότι η συμφωνία είναι άκυρη, επειδή δεν πληροί τους όρους της διαφάνειας, της αλήθειας και της ακρίβειας του δημοσίου διεθνούς δικαίου, αλλά και διότι δεν μπορεί να υπάρξει έγκυρη συμφωνία, με την οποία να αναγνωρίζονται εθνότητα και γλώσσα, που δεν έχουν αναγνωριστεί διεθνώς. Επεσήμανε ότι ανεξαρτήτως των λοιπών νομικών κωλυμάτων δεν μπορεί να ισχύσει οποιαδήποτε συμφωνία που αναγνωρίζει μη υφιστάμενη εθνότητα, στηριζόμενη σε αποδεδειγμένα ιστορικά ψεύδη και αντεπιστημονική απόπειρα σφετερισμού της ιστορικής κληρονομίας άλλου κράτους, καθώς και ότι η Συμφωνία των Πρεσπών συνιστά ένα βήμα επιβολής των σχεδίων των ΗΠΑ για τα Βαλκάνια, γεγονός που θέτει σε κίνδυνο ακόμα και την εδαφική ακεραιότητας της χώρας μας. Τέλος, ο καθηγητής Κασιμάτης εξέφρασε την πολλάκις εκπεφρασμένη αγωνία του για την ανάγκη μετωπικής ένωσης του Ελληνικού λαού, όχι μόνο για τη μη εφαρμογή της συμφωνίας αυτής, αλλά και για την ανατροπή των άκυρων δανειακών συμβάσεων και μνημονίων.

Περισσότερα

Εγώ και η Πατρίδα

Σχολιάστε


Διονύσης Χαριτόπουλος*

Τι είναι η Πατρίδα;

Η Πατρίδα είναι σαν ένα μεγάλο δέντρο που απαρτίζεται από:

  • Την Εθνικήν Ιστορία μας
  • Την Εθνική Γλώσσα μας
  • Τους τάφους και τη μνήμη των Προγόνων μας
  • Το Έδαφος που πατούμε εμείς και τα παιδιά μας
  • Την Θάλασσα που κολυμπάμε εμείς και τα παιδιά μας
  • Τον Αέρα που αναπνέουμε εμείς και τα παιδιά μας
  • Το Σπίτι που γεννηθήκαμε
  • Την Οικογένειά μας και τους γειτόνους μας.

Ώστε, όλοι εμείς και η Πατρίδα μας είμαστε Ένα. Εμείς, τα παιδιά μας, ο Γεωγραφικός χώρος, η Γλώσσα μας και η Ιστορία μας είμαστε Ένα. Μόνο με πολλά ξύλα μαζί ανάβει ένα τζάκι γιατί το ένα κομμάτι ζεσταίνει τ’ άλλο. Χωρίς την ομάδα που είναι η Πατρίδα δεν είναι δυνατόν να συνεχίσουμε να υπάρχουμε.

Η Πατρίδα είναι μια Ιστορία της οποίας αναλαμβάνουμε την ευθύνη και παίρνουμε μαθήματα προς μίμησιν η αποφυγήν. Ενεργούμε ο καθένας μας και όλοι μαζί: Ό,τι καλό να βελτιώνουμε και ό,τι κακό να απορρίπτουμε.

Τώρα στη μεγάλη κρίση, για να επιζήσει η Πατρίδα, ο Έλληνας έχει χρέος να διοχετεύει προσοχή και αγάπη προς την Πατρίδα και όχι στο Εγώ (Φιλοπατρία). Δέκα εκατομμύρια Εγώ ξεχωριστά σαν μικρά κλαδιά τα παίρνει ο άνεμος, αλλά ένα μεγάλο Δέντρο στέκει σταθερά.

Όλα τα έθνη για να προοδεύσουν πρέπει να βαδίσουν εμπρός, πλην των Ελλήνων που, λόγω του ανεξάντλητου Ιστορικού πλούτου των, πρέπει να στραφούν πίσω. Σωτήριες ιδέες για “λύση” υπάρχουν μόνο στην Ιστορία μας.

Η Νέα Τάξη

  • Απ’ ότι απαρτίζει την Πατρίδα, δεν είναι κάτι που η Νέα Τάξη δεν έχει με σχέδιο διαβρώσει. Για δεκαετίες τώρα, μέσα από ανθέλληνες ηγέτες υποσκάπτουν την Πατρίδα μας και με δόλο μάς την διαλύουν και μας την αποσπούν.
  • Μάς θέλουν απάτριδες. Να μην έχουμε “πού την κεφαλήν κλείναι” …δηλαδή γίνεται μια Γενοκτονία. Είμαστε σαν ένας δύτης σφουγγαράς που σταδιακά του στενεύουν τον σωλήνα του οξυγόνου… Και ακόμα συνεχίζουμε να απέχουμε από κάθε ενέργεια απόσπασης και αποσόβησης… Και συνεχίζουμε να ελπίζουμε ότι η σωτηρία θα βγει μέσα από το κουτί της Τηλεόρασης…
  • Ας στρίψουμε το κεφάλι μακριά από το χαζοκούτι για να δούμε καθαρά: Δεν μας θέλουν να υπάρχουμε… (τι είναι 10 εκατομμυριάκα μπροστά σ’ αυτά που αφάνισαν τις δεκαετίες του 1910 και 1940;;;)

Tο κράτος δεν είναι πατρίδα.

Το κράτος είναι απλώς ένα σύστημα διαχείρισης της κοινωνίας που αλλάζει ανάλογα με τα πρόσωπα τα οποία εντελώς πρόσκαιρα και συγκυριακά το στελεχώνουν. Το κράτος πιθανόν να είναι δίκαιο ή άδικο, ικανό ή ανίκανο, αφερέγγυο, αυταρχικό και σπανίως στοργικό να δέρνει τους συνταξιούχους, να μη σέβεται ζώντες και τεθνεώτες, να μεροληπτεί, να ψεύδεται, να εξαπατά, να χρηματίζεται, να τρομοκρατεί.

Η πατρίδα είναι κάτι ακλόνητο, βαθύ και καθοριστικό για τον άνθρωπο.

Η πατρίδα είναι η πανάρχαιη γειτονιά μας στον κόσμο.

Αυτή μας προσδιορίζει και νοηματοδοτεί την ύπαρξή μας. Επειδή είμαστε πρόσωπα, και όχι τυχαία άτομα, υπάρχουμε εν χώρω και χρόνω με δικό μας ήθος και έθος. Άλλωστε η ανθρώπινη ποικιλία τρόπων, αισθημάτων, εμπειριών και έκφρασης συνιστά τη διαφορετικότητα, που είναι ζωή και ευλογία, δίνει μορφή και περιεχόμενο στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά.

Όμως όλα έχουν ένα όριο.

Η πορεία ενός έθνους δεν καθορίζεται από ευκαιριακά συμφέροντα και ανεπαρκείς ηγεσίες. Περιλαμβάνεται στις θυσίες των νεκρών μας, στο παρόν το δικό μας και στο μέλλον αυτών που έρχονται. Τα κυριαρχικά μας δικαιώματα μπορεί να τα χάσουμε μόνο μετά από στρατιωτική ήττα, ουδείς από τους κρατούντες νομιμοποιείται να τα παραχωρήσει σε διαπραγματεύσεις.

Όποιος μιλάει για ελευθερία και ανεξαρτησία χωρίς να είναι έτοιμος να ματώσει είναι απατεώνας. Ούτε το δικαστήριο της Χάγης ούτε οποιοσδήποτε άλλος διεθνής οργανισμός μπορεί να αποφανθεί αν επιτρέπεται να αναπνέουμε ακόμη τον αέρα της πατρίδας μας ή αν η Θράκη, η Κύπρος και τα νησιά είναι δικά μας.

Η αλήθεια είναι μία και πανάρχαιη: Δικό σου είναι μόνο αυτό που μπορείς να προστατεύσεις.

Πηγές

* Απόσπασμα από το βιβλίο του, «Ημών των Ιδίων».

Older Entries

Αρέσει σε %d bloggers: