Αρχική

Η ιστορική κωμόπολη της Χαλκιδικής, η Ιερισσός, γιορτάζει την απελευθέρωσή της και την απελευθέρωση της ΒΑ Χαλκιδικής από τον Οθωμανικό ζυγό.

1 σχόλιο


Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΗΡΘΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΙΣΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ ΤΟ 1912

Του Χρήστου Μ. Καραστέργιου

   (Μέλος της πολιτισμικής ομάδας του «Κυττάρου Ιερισσού»)

         «Ειπόντες (οι κάτοικοι της Ιερισσού) ότι πλέον δεν έχομεν ζωήν εάν μείνωμεν εις τον Τούρκον. Επροτιμήσαμεν θάνατον παρά ζωήν, αλλά δόξα σοι ο Θεός είδαμεν ζωήν παρά θάνατον. Ζωή ελευθέραν, συζούντες με τους αδελφούς μας χριστιανούς και όχι πλέον με Τούρκους βαρβάρους».

Χριστόδουλος Σακελαρίου [1]– ημερολόγιο, σελ.53.

Το θωρηκτό «ΑΒΕΡΩΦ», ζωγραφική του Λυκούργου Κογεβίνα

Η απελευθέρωση της Ιερισσού και η ένταξή της στο Ελληνικό κράτος δικαίωσε όσους από τους κατοίκους της αγωνίστηκαν για την ανεξαρτησία της περιοχής και της χώρας γενικότερα. Οι αγώνες τους άρχισαν το 1821 με την επανάσταση της Χαλκιδικής  και ολοκληρώθηκαν για την περιοχή μας και τον ευρύτερο Μακεδονικό χώρο το 1912, με το τέλος του Α’ Βαλκανικού πολέμου.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Η καταπίεση των εθνικών μειονοτήτων μέσω της  κακής εφαρμογής των βασικών όρων του Συντάγματος από τους Νεότουρκους και κυρίως η κοινή διαπίστωση ότι κατέρρεε η Οθωμανική Αυτοκρατορία αποτέλεσαν τις αιτίες για μια Βαλκανική συμμαχία επιθετικού χαρακτήρα εναντίον της Τουρκίας, ανάμεσα στη Βουλγαρία, τη Σερβία και το Μαυροβούνιο. Πραγματοποιήθηκε με την παρότρυνση της Ρωσίας σε μια χρονική περίοδο που οι σύμμαχοί της πίστεψαν ότι κινδύνευαν τα ζωτικά τους συμφέροντα και διαμορφώνονταν οι κατάλληλες συνθήκες διεκδίκησης νέων εδαφών στη Βαλκανική.

Aντιθέτως στην Ελλάδα υπήρχαν σοβαρές αντιρρήσεις για το αν και κατά πόσο η χώρα ήταν έτοιμη για ένα νέο άνοιγμα μετώπου με την Τουρκία. Ο ατυχής πόλεμος του 1897, που είχε προηγηθεί, έριχνε ακόμη βαριά τη σκιά του… Πίστευαν πως ο μεγάλος κίνδυνος για τον Ελληνισμό της Μακεδονίας, κατά τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, θεωρούνταν η Βουλγαρία και όχι η Τουρκία. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος  διέβλεψε με την πολιτική του οξυδέρκεια τον κίνδυνο οριστικής απώλειας ζωτικών εδαφών στη Μακεδονία και στη Θράκη. Αποφάσισε τη σύναψη συνθήκης συνεργασίας με την Βουλγαρία, τον Μάιο του 1912, κόντρα στις απόψεις του Ίωνα Δραγούμη και των άλλων πολιτικών της εποχής, που για την αντιμετώπιση των επεκτατικών τάσεων της Βουλγαρίας επεδίωκαν συμμαχία με την Τουρκία. Η Βουλγαρία, από την πλευρά της, αν και επιφυλακτική στην αρχή για μια ενδεχόμενη συνθήκη με την Ελλάδα, συναίνεσε στη συνέχεια, κρίνοντας ενδεχομένως ότι η επιχειρησιακή ικανότητα του Ελληνικού στρατού ήταν αμελητέα και η προσάρτηση εδαφών της Μακεδονίας στο Βουλγαρικό κράτος σχετικά εύκολη [2]. Γι’ αυτό τον λόγο απέφυγε να διευθετήσει με την Ελλάδα τις εδαφικές διεκδικήσεις από τον πόλεμο, που συμπίπτανε και με τις εθνικές διεκδικήσεις των δύο κρατών. Αυτό αφέθηκε να γίνει στο πεδίο των μαχών με την προσάρτηση κάθε κατεκτημένης περιοχής. Εδώ έπεσε και ο σπόρος του μετέπειτα Β’ Βαλκανικού πολέμου.

Περισσότερα

Advertisements

Η 28η Οκτωβρίου 1940 μέσα από τα πρωτοσέλιδα του Τύπου τότε…

1 σχόλιο


 

Στις 28 Οκτωβρίου 1940 η Ιταλία κηρύσσει τον πόλεμο προσβάλλοντας τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Ο Χίτλερ συναντά στην Φλωρεντία τον Μουσολίνι ο οποίος του ανακοινώνει: «Φύρερ, προελαύνουμε».

Με την επίδοση του τελεσιγράφου από τον Ιταλό Πρέσβη στη Αθήνα Εμανουέλε Γκράτσι στον Έλληνα πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά και το περίφημο «όχι» οι ιταλικές στρατιωτικές δυνάμεις άρχισαν τις επιχειρήσεις εισβολής στην Ελλάδα. Έτσι αρχίζει ο ελληνοϊταλικός πόλεμος που θα διαρκέσει, με αυτή τη μορφή του, έως τον Απρίλιο του 1941, οπότε η χώρα καταλήφθηκε από γερμανικές δυνάμεις.

Οι εφημερίδες της εποχής καλύπτουν με πηχυαίους τίτλους τις πολεμικές εξελίξεις, τα διαγγέλματα και τα πολεμικά ανακοινωθέντα.

«Ιτε παίδες Ελλήνων» γράφει στις 28 Οκτωβρίου η εφημερίδα «Η Βραδυνή».

 

Με την προτροπή «Ας είμεθα και πειθαρχικοί όσον εδείχθημεν χθες ηρωικοί» το πρωτοσέλιδο της 29ης Οκτωβρίου.

Περισσότερα

Αναλαμβάνω αυτόν τον αγώνα με όλην μου την ψυχήν και με την ιδέαν ότι είμαι υποχρεωμένος να τον αναλάβω.

Σχολιάστε


 

Είναι Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 1904, ώρα πέντε το απόγευμα, και στα Κορέστεια
σουρουπώνει. Εσήμανε ο Εσπερινός στη Στάτιτσα. Αύριον ξημερώνει η δωδεκάτη
επέτειος των γάμων του. Αλλά εκείνη η επέτειος δεν ήλθε ποτέ. Το ίδιο βράδυ έπεσε
νεκρός. Στο μεγάλο ρολόι της Ιστορίας εσήμανε η Ώρα της Μακεδονίας. Ο Θάνατος
του Παληκαριού αφύπνισε την Αθήνα. Συνήγειρε όλον τον Ελληνισμό.

Ο Κωστής Παλαμάς του αφιέρωσε στίχους της καρδιάς:

Σε κλαίει λαός. Πάντα χλωρό να σειέται το χορτάρι
στον τόπο που σε πλάγιασε το βόλι, ω παλληκάρι!
Πανάλαφρος ο ύπνος σου, του Απρίλη τα πουλιά
σαν του σπιτιού σου να τ’ ακούς λογάκια και φιλιά
και να σου φτάνουν του χειμώνα οι καταρράχτες
σαν τουφεκιού αστραπόβροντα και σαν πολέμου κράχτες.
Πλατιά του ονείρου μας η Γη και απόμακρη. Και γέρνεις εκεί και σβεις γοργά. Ιερή στιγμή!
Σαν πιο μακριά Σαν πιο κοντά του ονείρου μας η γη.

 

Ο Κυβερνήτης

1 σχόλιο


Από Αντίβαρο

του Απόστολου Σαραντίδη*

Άλλη μια θλιβερή επέτειος αυτές τις ημέρες από εκείνες που θα ευχόταν ο γνώστης της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, να μην υπήρχε ποτέ. Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια (9 Οκτωβρίου/27 Σεπτεμβρίου 1831). Του μεγαλύτερου, μοναδικού, πρώτου και τελευταίου ορθόδοξου πολιτικού της σύγχρονης Ελλάδας. Η πολιτική δολοφονία και μάλιστα τη στιγμή της κυριακάτικης εισόδου του στον ναό, από τις χειρότερες στιγμές στη σύγχρονη ελληνική ιστορία και που αν δεν συνέβαινε, όλη η μετέπειτα ιστορική πορεία του ελληνικού κράτους θα ήταν απαλλαγμένη από πολλά δεινά.

Έκτοτε, στο μεταπρατικό μετεπαναστατικό ελληνικό παρακμιακό κρατίδιο οι ξένες δυνάμεις φρόντιζαν ώστε όλοι οι πολιτικοί να είναι συμβατοί με τα συμφέροντά τους και η ελληνική κοινωνία αποκομμένη από τη ζωηφόρο βιωματική της παράδοση. Ο σκοπός και ο στόχος σήμερα τουλάχιστον, προφανέστατος.

Ο κυβερνήτης που δεν πήρε ακόμη τη θέση που δικαιωματικά του ανήκει και που πολλά θα είχαμε να διδαχθούμε αν στρέφαμε σε αυτόν τη σκέψη και όχι σε «φίλους» που μας παρουσιάζονται «λόγω μεν εν ονόματι του δικαίου, έργω δε εν ονόματι του συμφέροντος».

Πόσοι είναι εκείνοι σήμερα που μπορούν να συλλάβουν και να εκτιμήσουν την αξία του Καποδίστρια; Το επίτευγμά του στο Λάϋμπαχ ώστε ο Τσάρος  και οι υπόλοιποι σύνεδροι να μην καταδικάσουν τους επαναστάτες και το  τελεσίγραφο του Τσάρου της 6ης Ιουλίου 1821 προς την Υψηλή Πύλη να μη στείλει τις στρατιές της από τα Βαλκάνια; Τον καταιγισμό με διπλωματικά έγγραφα και πολιτικά επιχειρήματα προς τις ευρωπαϊκές Αυλές; Την ανιδιοτέλεια και σεβασμό προς το δημόσιο χρήμα;

Περισσότερα…

Η δολοφονία του Καποδίστρια

Σχολιάστε


Από ovigreek.wordpress.com

Στις 9 Οκτωβρίου του 1831, οι Κωνσταντίνος και Γεώργιος Μαυρομιχάλης δολοφονούν τον πρώτο μετά την Επανάσταση κυβερνήτη του ελεύθερου ελληνικού κράτους, Ιωάννη Καποδίστρια, έξω από τον ιερό ναό του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο, όπου συνήθιζε να παρακολουθεί την κυριακάτικη λειτουργία.

Το προηγούμενο έτος (1830) είχε ξεκινήσει αρκετά αισιόδοξο για την Ελλάδα. Η Πύλη είχε αναγνωρίσει στον Καποδίστρια την πολιτική της ανεξαρτησία και ο κυβερνήτης ήταν αποφασισμένος να πετύχει τη βελτίωση των εδαφικών ορίων, που αρχικά προσδιόριζαν την ελληνική επικράτεια. Από την άλλη, είχε εξασφαλίσει πλήρη έλεγχο του κρατικού μηχανισμού και των διοικητικών οργάνων, με ένα όμως σύννεφο να σκιάζει τους στόχους του: την άρνηση των σημαντικότερων ανδρών της αντιπολίτευσης να συνεργασθούν με το καθεστώς του. Στο γενικότερο κλίμα ηρεμίας που φάνηκε να επικρατεί προσωρινά, η παραίτηση από τη Γερουσία μεγάλων ονομάτων που είχαν υποστηρίξει την Επανάσταση (μεταξύ αυτών των Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, Ανδρέα Ζαΐμη, Εμμανουήλ Τομπάζη, Ανδρέα Μιαούλη, Γεώργιου Κουντουριώτη) είχε στείλει στον κυβερνήτη το δυσοίωνο μήνυμα, ότι δεν θα είχε τη συναίνεσή τους να ασκήσει την πολιτική του όπως επιθυμούσε, δίνοντας δηλαδή προτεραιότητα στην εξωτερική πολιτική και στις διπλωματικές σχέσεις του νεοσύστατου κράτους με τις μεγάλες Δυνάμεις.

Λίγο αργότερα, η παραίτηση του Λεοπόλδου από τον θρόνο χρεώθηκε από την αντιπολίτευση στον Καποδίστρια, συνοδευόμενη από τη φήμη ότι ο κυβερνήτης επεδίωκε να αναλάβει στη θέση του την απόλυτη εξουσία του κράτους. Από την άλλη ο ίδιος, στηριζόμενος από νωρίς στις αρχές της αυστηρής αστυνομικής επιτήρησης , τον έλεγχο του Τύπου και τις διώξεις των αντιφρονούντων, προέβαινε διαρκώς σε όλο και πιο αυστηρά μέτρα, οδηγώντας την αντιπολίτευση σε μια συστράτευση, που σύντομα απέκτησε εθνικό χαρακτήρα. Όλη αυτή η κατάσταση, σε μια εποχή που τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα, ταλαιπωρημένα από τα χρόνια που είχαν προηγηθεί, περίμεναν με αγωνία έναν «σωτήρα» που θα έδινε λύσεις στα προβλήματα της καθημερινής τους ζωής, επέφερε νέους κραδασμούς.

Περισσότερα…

Έρχονται τα 20ά Ευξείνια από την Ένωση Ποντίων Μενεμένης «Ο Εύξεινος Πόντος»

Σχολιάστε


Ένας αγαπημένος πολιτιστικός θεσμός επιστρέφει σε λίγα 24ωρα, πιστός στο ραντεβού που δίνει με τους Ποντίους εδώ και 20 χρόνια. Τα 20ά Ευξείνια που διοργανώνει και υλοποιεί με ιδιαίτερο τρόπο, κάθε χρόνο, η Ένωση Ποντίων Μενεμένης «Ο Εύξεινος Πόντος» φέτος πραγματοποιούνται το τριήμερο 31 Αυγούστου & 1-2 Σεπτεμβρίου, στο πρώην στρατόπεδο Μ. Αλεξάνδρου του Δήμου Αμπελοκήπων – Μενεμένης.

Το παρών θα δώσουν σπουδαίοι Πόντιοι καλλιτέχνες ενώ χορευτικά συγκροτήματα θα παρουσιάσουν χορούς του Πόντου.

Όλες οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιούνται στις 20:00 και η είσοδος είναι ελεύθερη.

Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων

Παρασκευή 31 Αυγούστου 

  • Γώγος Ιωαννίδης (λύρα-τραγούδι)
  • Ανέστης Βενετικίδης (λύρα-τραγούδι)
  • Νίκος Αβραμίδης (λύρα)
  • Βασίλης Τοπαλίδης (τραγούδι)
  • Νίκος Παπουνίδης (νταούλι)

Χορούς θα παρουσιάσουν το παιδικό τμήμα Ένωσης Ποντίων Μενεμένης και το χορευτικό τμήμα του Αθλητικού Πολιτιστικού Συλλόγου Αμπελοκήπων «Κωνσταντίνος Παλαιολόγος».

Σάββατο 1 Σεπτεμβρίου

  • Γιώργος Πουλαντζακλής (λύρα-τραγούδι)
  • Νίκος Δουλγερίδης (λύρα-τραγούδι)
  • Πολύς Παυλίδης (λύρα-τραγούδι)
  • Γιάννης Μυλωνάς (λύρα)
  • Ιωάννα Τσολερίδου (τραγούδι)
  • Περπερίδης Χάρης (νταούλι)

Συμμετέχουν το κρητικό χορευτικό τμήμα Ένωσης Ποντίων Μενεμένης και ο Σύλλογος Σερραίων Κατοίκων Δήμου Θέρμης.

Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου

Συμμετέχει το τμήμα παραστάσεων της Ένωσης Ποντίων Μενεμένης.

http://www.pontos-news.gr

5 Μαΐου 1904 Οι κομιτατζήδες σκοτώνουν τον Μακεδονομάχο Καπετάν Βαγγέλη στο Αμύνταιο

Σχολιάστε


Γράφει ο Αντγος ε.α. Νικόλαος Φωτιάδης, Επίτιμος Υδκτης Δ’ ΣΣ.

Μετά την προσάρτηση της Ανατολικής Ρωμυλίας στους Βουλγάρους το 1885 και ύστερα από τη δημιουργία κομιτάτων στη Βουλγαρία και την εισβολή συμμοριών στα βορειοανατολικά της Μακεδονίας, άρχισε η αντίδραση των Ορθοδόξων Ελλήνων, οι οποίοι παρέμειναν Πατριαρχικοί παρά την πίεση της Εξαρχίας.

Δύο άντρες σλαβόφωνοι (δεν γνώριζαν καθόλου Ελληνικά) έδειξαν τον ορθό πατριωτικό δρόμο δράσης. Ο καπετάν Κώττας, μικρόσωμος και φαλακρός με ψυχική και σωματική ρώμη γίγαντα, και ο καπετάν Βαγγέλης, ψηλός και επιβλητικός, χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της ελληνικής λεβεντιάς.

Ο καπετάν Βαγγέλης γεννήθηκε το 1876 στο Στρέμπενο (Ασπρώγεια) της Φλώρινας. Οι κάτοικοι του χωριού ήταν σλαβόφωνοι και οι περισσότεροι προέρχονταν από την Ήπειρο, τα άγραφα και το Βόλο. Η οικογένεια του Βαγγέλη ήταν από την Τσαμουριά της Ηπείρου.

Από τη Φλώρινα, όπου δούλευε, πήγε εθελοντής στον πόλεμο του 1897, όπου τραυματίστηκε στη μάχη του Βελεστίνου. Όταν γύρισε στη Φλώρινα, θεωρήθηκε ύποπτος από την Τουρκική Αστυνομία και τον εξόρισαν στο χωριό του για την ενέργειά του ως Τούρκου υπηκόου να πολεμήσει το 1897.

Οι συμπατριώτες του, γνωρίζοντας τον πατριωτισμό του και το μίσος του εναντίον των Τούρκων και των Βουλγάρων κομιτατζήδων, τον διόρισαν αρχηγό (υπεύθυνο) πολλών χωριών. Ρίχτηκε στον αγώνα “για τη λευτεριά και την αυτονομία, για τον σταυρό και τον Χριστό” όπως έλεγε. Οι κομιτατζήδες ήξεραν ότι άντρες σαν το Βαγγέλη ήταν πολύτιμοι για το Κομιτάτο και την προπαγάνδα του και τον επισκέφθηκαν για να τον μεταπείσουν και να τον διορίσουν αρχηγό των Κορεστίων.

Δεν δέχτηκε και αποφάσισαν να ξεμπερδέψουν μαζί του αν δε δεχόταν να γίνει πειθήνιο όργανό τους. Επιτέθηκαν στο σπίτι του, όπου ο Βαγγέλης πολεμούσε από μέσα με μόνους βοηθούς τον Χρήστο Παναγιωτίδη και την αδελφή του Σοφία. Διέφυγε και εξοπλίζοντας λίγους συγχωριανούς του και μερικούς από το γειτονικό Λέχοβο με τη βοήθεια του Μητροπολίτη Γερμανού Καραβαγγέλη κήρυξε ιερό πόλεμο κατά των Κομιτατζήδων.

Περισσότερα

Older Entries

Αρέσει σε %d bloggers: