Αρχική

Αμφίπολη: Οι ομορφιές της αρχαίας μητρόπολης και το σύγχρονο ενδιαφέρον της

1 σχόλιο


Για δώδεκα αιώνες, από το 437 πΧ έως και τον 7ο αιώνα μΧ, υπήρξε το μεγάλο μητροπολιτικό κέντρο της ελληνικής αρχαιότητας στη Βόρεια Ελλάδα…

Η πρωτοκαθεδρία της Αμφίπολης ήταν αδιαμφισβήτητη στον ελληνικό κόσμο, πολύ πριν δημιουργηθούν άλλες μεγάλες πόλεις στη Μακεδονία. Σήμερα, υπάρχουν πολλά ακόμη να ανακαλύψει κανείς, επισκεπτόμενος αυτήν την αρχαία «μητρόπολη» και τη σύγχρονη εκδοχή της…

Η Αμφίπολη, χτισμένη σε περίοπτη θέση κοντά στη θάλασσα και στις εκβολές του Στρυμόνα, στις παρυφές του δυτικού Παγγαίου, για μια πολύ μεγάλη περίοδο στην αρχαιότητα υπήρξε νευραλγικός ναυτικός κόμβος, λιμάνι και εμπορικός σταθμός, με στρατηγική σημασία.

Κατά τους κλασσικούς, μακεδονικούς, ελληνιστικούς, ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους, υπήρξε σημείο διαρκούς αναφοράς, κέντρο σημαντικής οικονομικής, κοινωνικής, εμπορικής, πολιτιστικής ζωής.

Η πρόσφατη ανακάλυψη στο λόφο Καστά είναι ενδεικτική του ειδικού βάρους και της θέσης της Αμφίπολης στον αρχαίο κόσμο, όμως δεν αποτελεί τη μόνη ένδειξη της σπουδαιότητας της. Ενισχύει και επιβεβαιώνει όσα ήδη είναι γνωστά από τις πηγές, τους μύθους, τις μαρτυρίες, για το βαρύ ιστορικό φορτίο της.
Η σημερινή κωμόπολη, με το πλουσιότατο σε εκθέματα, αρχαιολογικό μουσείο της, βρίσκεται στο επίκεντρο μιας εκτεταμένης περιοχής με πολυκύμαντη ιστορική διαδρομή, με ιστορικούς «πρωταγωνιστές» της, τον Θουκυδίδη, τον Άγνωνα, τον Βρασίδα και τον Κλέωνα. Τους Μακεδόνες Βασιλείς, τον Φίλιππο τον Β’ και τον Μέγα Αλέξανδρο, τη σύζυγο του Ρωξάνη και τον γιό του, τον Κάσσανδρο, μέχρι και την κατάλυση της Μακεδονίας, από τον Περσέα και τον Ρωμαίο Αιμίλιο Παύλο. Και τον Απόστολο Παύλο, που ακολουθώντας την Εγνατία οδό την επισκέφθηκε το 49 ή 50 μΧ, έδρα επισκόπου ως το 692 μ Χ με τη βυζαντινή εποχή να τη διοικούν οι άρχοντες Αλέξιος και Ιωάννης Πριμικίρης και ως τους νεώτερους χρόνους και τη «σκοτεινή» ανάμνηση των μαρτυρικών και κατεστραμμένων χωριών της Κορμίστας και των Κερδυλλίων των θυμάτων της κατοχής και της αντίστασης.

Περισσότερα

Θράκη: το επόμενο βήμα

Σχολιάστε


ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ

Η αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης από τον Ταγίπ Ερντογάν είναι η κορύφωση μιας αναθεωρητικής πολιτικής που ξεδιπλώνεται μεθοδικά τα τελευταία χρόνια, με αναφορά όχι μόνο στο εσωτερικό του ακροατήριο, ούτε φυσικά μόνο στην Ελλάδα. Απευθύνεται κυρίως στη διεθνή κοινότητα, προειδοποιώντας ότι την πίεση που δέχεται στα ανατολικά του σύνορα με το Κουρδικό δεν θα διστάσει να τη μεταφέρει ως ένταση δυτικά, στοχοποιώντας μεταξύ άλλων (Βαλκάνια, Αιγαίο) και τη Θράκη, όπου διαβιοί η θρησκευτική μουσουλμανική μειονότητα (τουρκογενείς, Πομάκοι και Αθίγγανοι), την οποία συστηματικά η διπλωματία της γείτονος, χρησιμοποιώντας θρησκεία και γλώσσα, επιδιώκει να την «τουρκοποιήσει».

Αντιπροσωπευτικές κινήσεις αυτής της στρατηγικής είναι:

1. Η επιμονή της Αγκυρας για άμεσα εκλεγμένους μουφτήδες, κάτι που δεν συμβαίνει σε σχεδόν καμία ισλαμική χώρα, ούτε καν στην Τουρκία. Δηλαδή η δημιουργία πολιτικοθρησκευτικής ηγεσίας.

2. Η επανεμφάνιση στις τελευταίες Ευρωεκλογές του μειονοτικού εθνικιστικού κόμματος DEB, του αειμνήστου ανεξάρτητου βουλευτή Αχμέτ Σαδίκ, που κυριάρχησε στη Θράκη το 2014, επιτυγχάνοντας την πρώτη θέση στη Ροδόπη με 41,68%, την πρώτη θέση στην Ξάνθη με 25,89% και την τρίτη θέση συνολικά στην Περιφέρεια Αν. Μακεδονίας και Θράκης με 12,23%.

Περισσότερα

Αβραμόπουλος και Μουζάλας υπέρ μιας παγκόσμιας προσέγγισης του μεταναστευτικού

Σχολιάστε


«Αμιγώς εθνικά μέτρα δεν αρκούν»

«Χρειάζεται όχι απλά μια ευρωπαϊκή, αλλά μια παγκόσμια προσέγγιση στη διαχείριση του μεταναστευτικού. Έχει αποδειχθεί, ότι αμιγώς εθνικά μέτρα δεν αρκούν» επισήμανε ο επίτροπος Μετανάστευσης, Εσωτερικών Υποθέσεων και Ιθαγένειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Δημήτρης Αβραμόπουλος, μιλώντας στο συνέδριο για τη διαχείριση της μετανάστευσης, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στις Βρυξέλλες, που πραγματοποιείται ενόψει της ευρωπαϊκής Συνόδου Κορυφής, στις 22 και 23 Ιουνίου.

Η Συνθήκη του Δουβλίνου απέδειξε, πως δεν αντέχει στο τεστ του χρόνου και της εξέλιξης, συνέχισε ο κ. Αβραμόπουλος και τάχθηκε υπέρ ενός «δεύτερου, καλύτερου Δουβλίνου». Αν θέλουμε να διορθώσουμε τα κενά, εξήγησε, πρέπει το εθνικό σύστημα ασύλου κάθε χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να δώσει τη θέση σε μια κοινή ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική.

Ο κ. Αβραμόπουλος τόνισε, πως η «Ευρώπη-φρούριο» δεν είναι κάτι θεμιτό, αλλά μια ανοιχτή Ευρώπη, με ισχυρά εξωτερικά σύνορα και ελεύθερη μετακίνηση εντός των εσωτερικών συνόρων.

Περισσότερα

Νέα δεδομένα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις μετά την επίσκεψη Γιλντιρίμ στην Αθήνα

Σχολιάστε


Αθανασόπουλος Αλ. Άγγελος

Η επίσκεψη του Μπιναλί Γιλντιρίμ στην Αθήνα είχε σαφή σκοπό. Έπειτα από μία περίοδο κατά την οποία, όπως είπε και ο Αλέξης Τσίπρας, δεν ήταν δυνατό να προωθηθεί μία θετική ατζέντα στις διμερείς σχέσεις – εξαιτίας των τουρκικών προκλήσεων και της, ορισμένες φορές, εμπρηστικής ρητορικής του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και άλλων Τούρκων αξιωματούχων στην πορεία προς το δημοψήφισμα – οι δύο χώρες εμφανίζονται διατεθειμένες να εστιάσουν σε θέματα στα οποία μπορούν να υπάρξουν αμοιβαία οφέλη.

Είναι ξεκάθαρο ότι η ρητορική περί Λωζάννης έχει υποχωρήσει, ενώ και η Αθήνα αποφεύγει επιμελώς να σχολιάσει ο,τιδήποτε θα αφορούσε την εσωτερική πολιτική κατάσταση στην Τουρκία (όπου υπενθυμίζεται εξακολουθεί να ισχύει η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης σχεδόν ένα χρόνο μετά την απόπειρα πραξικοπήματος). Το ζήτημα των 8 αξιωματικών είναι φυσικά παρόν, αλλά όσο οι προσφυγές τους για την απόρριψη του αιτήματος ασύλου εκκρεμούν, δεν πρέπει να αναμένονται εξελίξεις. Η ενέργεια, ο τουρισμός και οι μεταφορές αποτελούν μερικούς τομείς όπου οι δύο χώρες θα μπορούσαν να εστιάσουν ώστε να αποκομίσουν κάποια πιο απτά οφέλη και διαφαίνεται μία πρόθεση να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση.

Περισσότερα

Αιμίλιος Χατζηγεωργίου (Καδίογλου) – Ο οπλαρχηγός του ποντιακού αντάρτικου (μέρος 1ο)

Σχολιάστε


Γράφει ο Παναγιώτης Μωυσιάδης

Το ζήτημα του αντάρτικου άνοιξε για πρώτη  φορά στην Ελλάδα η Εύξεινος Λέσχη Πτολεμαΐδας το 1986 μαζί με τη Γενοκτονία  του ποντιακού ελληνισμού.

Είναι γεγονός, ότι από την ελληνική ιστορία απουσιάζει το περήφανο ποντιακό αντάρτικο, που από το 1914   ως την ανταλλαγή του 1922 έκανε τις βουνοκορφές του Πόντου να τρέμουν και μαζί με αυτές και τις  τουρκικές αρχές.

Μια επανάσταση υπεράσπισης της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας, εφάμιλλη με την επανάσταση του 1821 γεννήθηκε και ξαπλώθηκε σ’ όλη την επικράτεια του Πόντου.

Περισσότεροι από 20000 χιλιάδες αντάρτες κρατούσαν ελεύθερα τα βουνά της Σαμψούντας, της Κερασούντας και της Πάφρας  και ήταν έτοιμοι να ιδρύσουν την ελεύθερη δημοκρατία του Πόντου, αν πετύχαινε το ποντιακό κίνημα.

Κέντρο αυτού του αγώνα ήταν η μητρόπολη της Σαμψούντας και ιθύνοννους ο ηρωικός μητροπολίτης της, ο μακεδονομάχος της Καστοριάς, Γερμανός Καραβαγγέλης.

Δυστυχώς όλα αυτά τα σχέδια ναυάγησαν με τη μικρασιατική καταστροφή και τον ξεριζωμό.

Το  ποντιακό αντάρτικο και το εθνικό απελευθερωτικό κίνημα των Ποντίων για ανεξαρτησία του Πόντου και ένωσή του με τη μητέρα Ελλάδα είναι από τα πιο ηρωικά και ένδοξα κομμάτια της ελληνικής ιστορίας.

Οι δεκάχρονοι αγώνες του ποντιακού ελληνισμού είναι ποτισμένοι με σελίδες απαράμιλλου ηρωισμού και αυτοθυσίας.

Αποτελεί μοναδικό φαινόμενο  ενός  επαναστατημένου λαού να αγωνίζεται για δέκα ολόκληρα χρόνια στην καρδιά μιας στρατιωτικής αυτοκρατορίας χωρίς οικονομική και στρατιωτική στήριξη. Το ποντιακό αντάρτικο είχε σύμμαχο την ανθρώπινη  παλικαριά και αυταπάρνηση.

Περισσότερα

Η ιστορία διδάσκει….

Σχολιάστε


Tάδε έφη Ιωάννης Καποδίστριας

«Ελπίζω ότι όσοι εξ’ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ’ εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλά ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της. Εφ’όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν». Ιωάννης Καποδίστριας Πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος, προς την Δ΄ Εθνοσυνέλευση (Άργος, 11 Ιουλίου – 6 Αυγούστου 1829)

 Φυσικά δολοφονήθηκε!

 

 

 

 

 

Η άλωση της Πόλης. [Aπό το βιβλίο του Β.Ραφαηλίδη «Oι λαοί των Βαλκανίων»]

Σχολιάστε


Την 29η Μαΐου 1453 οι Τούρκοι μπαίνουν στην Κωνσταντινούπολη χωρίς μεγάλο κόπο, αν και η αντίσταση που προβάλλει ο τελευταίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος είναι όντως ηρωική, πράγμα που δικαιολογεί τους περί αυτόν θρύλους. Όμως, ξεχνούμε να πούμε πως αυτοί που τον βοηθούν να αποκρούσει τις πρώτες επιθέσεις είναι κυρίως Ιταλοί, και ειδικότερα Γενουάτες, ο ρόλος των οποίων υποτιμάται σκόπιμα προκειμένου να τονιστεί ο κλασικός ηρωισμός των Ελλήνων, δηλαδή των χριστιανών, να εξηγούμαστε.

Το μπέρδεμα έχει γίνει προ πολλού. Το δόγμα πας χριστιανός, Έλλην, πας μη χριστιανός, Τούρκος είναι μια ανιστόρητη πραγματικότητα, που συνεχίζει να μας ταλανίζει. Όμως, ο ελληνισμός και η ορθοδοξία δεν είναι έννοιες ταυτόσημες. Η ορθοδοξία είναι πάρα πολύ ευρύτερη έννοια. Υπάρχουν πολλά εκατομμύρια ορθοδόξων στον κόσμο και μόνο δέκα εκατομμύρια Ελλήνων.

Ας δούμε, λοιπόν, την τελευταία πράξη του δράματος που έμελλε να αποκόψει την Ελλάδα και τα Βαλκάνια απ’ την Ευρώπη και να την αφήσει έξω απ’ το μεγάλο πανηγύρι της Αναγέννησης, που αρχίζει σε λίγο. Η άλωση της Πόλης είναι απ’ τα πιο μεγάλα και σημαντικά γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας. Διότι η τουρκική κατοχή που θα διαρκέσει τέσσερις αιώνες, θα απομακρύνει πολιτιστικά την Ελλάδα και τα Βαλκάνια απ’ την Ευρώπη κατά τέσσερις αιώνες και αργότερα θα δημιουργήσει το «βαλκανικό ζήτημα» που είναι μέρος του ευρύτερου «ανατολικού ζητήματος». Οι υπό τουρκική κατοχή περιοχές δεν είχαν την ευκαιρία να αναπτύξουν αβίαστα και απρόσκοπτα την εθνική τους συνείδηση, και αντ’ αυτής προέκυψε μια θρησκευτική συνείδηση που προτάθηκε σαν εθνική, διότι η θρησκεία ήταν ο μόνος συνεκτικός δεσμός για τους υπόδουλους.

Περισσότερα

Older Entries

Αρέσει σε %d bloggers: