Αρχική

Μαζί χορεύοντας & Πολιτιστική κληρονομιά

Σχολιάστε


Ζητούμενο υπήρξε η αποτελεσματική συνεργασία, η οποία απαιτεί άρση των εμποδίων επικοινωνίας στη διαχείριση των δυσκολιών και είναι ουσιαστικά ο μονόδρομος για τη δημιουργική δράση πάντοτε μέσα από την ομαδική ανάπτυξη.

Ασφαλώς όλες οι οι σχέσεις συνεργασίας δεν είναι τέλειες και εύλογο είναι να υπάρχουν φυσιολογικές εντάσεις και διαφωνίες. Εδώ απαιτείται αλληλοσεβασμός, συζήτηση για τις διαφορές και υπομονή, με παράλληλη ανάληψη δεσμεύσεων. Εκφράζω τα συγχαρητήρια μου στους διοργανωτές του » Μαζί Χορεύοντας», για την άψογη εκδήλωση, η οποία δείχνει ότι μέσα από την ομαδική δουλειά,  λύθηκαν τα όποια  προβλήματα. Χαίρομαι ιδιαίτερα για το μήνυμα που ταξίδεψε στην Κερκυραϊκή κοινωνία, ότι η εκμετάλλευση των διαφορετικών δεξιοτήτων του καθενός, είναι ο προθάλαμος ενός επιτυχημένου αποτελέσματος. Άλλωστε σε όλες τις συνεργασίες κάποιος είναι πιο έξυπνος, κάποιος πιο εργατικός, κάποιος καλύτερος στις αναλύσεις καταστάσεων και σίγουρα κανείς δεν είναι ο καλύτερος σε όλα.

Η εκδήλωση «Μαζί Χορεύοντας» στόχευσε στην ενίσχυση της συνεργασίας, της συμμετοχικότητας, της αλληλεγγύης, του εθελοντισμού, της διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς και βρήκε το στόχο της, προσφέροντας στους συμμετέχοντες ένα υγιές πολιτιστικό περιβάλλον συνεχούς εποικοδομητικής  συνεργασίας και επικοινωνίας. Παράλληλα σηματοδοτείται η διατήρηση και συντήρηση του άυλου πολιτισμού μας με τη μορφή της λαογραφίας, της παράδοσης, της γλώσσας, της γνώσης, με σκοπό την παραχώρηση στις επόμενες γενιές για να  επωφεληθούν.

Η πολιτιστική κληρονομιά είναι μοναδική και αναντικατάστατη, γεγονός το οποίο φορτίζει το σύγχρονο πολιτισμό μας με την ευθύνη της διατήρησης και διαφύλαξης. Μάλιστα βάση των κανόνων της ηθικής, ό,τι έχει κληροδοτηθεί δεν πρέπει να καταλώνεται, αντιθέτως οφείλει να κληροδοτηθεί ξανά, πιθανά εμπλουτισμένο σε διαδοχικές γενιές.

Χάρης Αλεξανδράτος

Advertisements

Φωτογραφικό υλικό από τη συμμετοχή μας στην παρέλαση της 155ης επετείου της Ένωσης της Επτανήσου με την Ελλάδα

Σχολιάστε


Η παρέλαση δεν είναι χαιρετούρες προς τους επισήμους. Απλά και διευκρινιστικά οι επίσημοι είναι ντεκόρ για τους πραγματικά τιμώμενους αγωνιστές και πρωταγωνιστές της Ένωσης των Επτανήσων με την Ελλάδα.Τιμή και μνήμη αλλά και ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους πολέμησαν, αγωνίστηκαν, θυσιάστηκαν υπέρ πατρίδας, για να μπορούμε εμείς σήμερα να απολαμβάνουμε την ελευθερία μας.

Η παρέλαση δεν έχει καμία σχέση με την στρατιωτική πειθαρχία, αλλά είναι η μοναδική χρονική περίοδος που ο ασύνταχτος και ελεύθερος λαός συντονίζεται και συγχρονίζει το βήμα του, την σκέψη του και την καρδιά του με το νταούλι, ακολουθώντας τη σημαία, για να τιμήσει όλα αυτά που έγραψα παραπάνω.

Χορός και μνημόσυνο ταυτόχρονα, τίποτε περισσότερο τίποτε λιγότερο.

Χάρης Αλεξανδράτος

   

Περισσότερα

Φωτογραφικό υλικό από τη συμμετοχή μας σε πολιτιστικό χορευτικό δρώμενο

Σχολιάστε


 

Τα έθιμα καθορίζονται ως ένα σημείο από τη λαϊκή παράδοση και πρέπει να τονίσουμε ότι η παράδοση, δεν είναι κάτι το στατικό, κάτι που λιμνάζει. Η παράδοση είναι στοιχείο ζωής και ακολουθεί τους νόμους της, που διαιωνιζόμενο μέσα στο παρελθόν, στο χτες, γίνεται σήμερα και γονιμοποιεί το αύριο και επί πλέον, ότι παράδοση είναι η πιστοποίηση της ταυτότητας μας, έχει βαθιές ρίζες , τη φέρουμε μέσα μας, είναι ο πολιτιστικός μας πολιτισμός.

Ο Ελληνικός λαός περισσότερο από κάθε άλλο, είναι εκείνος που παρ όλες τις εκούσιες ή ακούσιες μεταναστεύσεις, τους αποικισμούς και εποικισμούς, τις επιδρομές, υποδουλώσεις και επιμειξίες, συνεχίζει να ζει με τους κληρονομημένους τρόπους ζωής.

Στο πλαίσιο πολιτιστικού χορευτικού δρώμενου σε συνεργασία με άλλους πολιτιστικούς φορείς και συνδυάζοντας το τρίπτυχο  ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑΣ – ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ – ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑΣ, παρουσιάσαμε παραδοσιακούς χορούς της Δράμας.

Περισσότερα

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου.

Σχολιάστε


« Το κουν καν είναι για βαρετές κωλόγριες, εμένα μου αρέσει η πόκα», γεννήθηκε το 1893 στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας από γονείς πλούσιους, καλομαθημένη με υπηρέτες, σπούδασε δασκάλα, παντρεύεται με προξενιό ένα πλούσιο έμπορο 20 χρόνια μεγαλύτερο της, κάνει μαζί του δύο κόρες, στην κουζίνα του σπιτιού της, μια πόντια μαγείρισσα την μύησε στα μυστικά της τράπουλας, οι Τούρκοι καίνε το Αϊδίνι, έρχονται Αθήνα, ερωτεύεται ένα ηθοποιό και λέει στον άντρα της και στα πλούτη του «άντε γεια», γίνεται και αυτή ηθοποιός, αυτός δεν της δίνει διαζύγιο, τον αγνοεί, συστήνεται παντού ως Αλεξίου το όνομα του ηθοποιού αν και χωρίς διαζύγιο, παίζει ως κορυφαία του χορού με την Μαρίκα Κοτοπούλη στην ιστορική παράσταση μπροστά στο Παναθηναϊκό Στάδιο, γυναίκα του πάθους, σύντομα βαριέται τον ηθοποιό και ερωτεύεται ένα αστυφύλακα με καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα, ζει μαζί του ωραία, τον παντρεύεται μόλις πέθανε ο πρώτος της άντρας.

 

Η κόρη της η Μαίρη, μια καλλονή, παντρεμένη με τον μεγάλο κωμικό Φραγκίσκο Μανέλλη, μια από τις τσιγγάνες που πλαισίωναν τον Μίμη Φωτόπουλο και τον Βασίλη Αυλωνίτη στην ταινία «Λατέρνα Φτώχεια και Φιλότιμο», πεθαίνει 42 χρονών από εγκεφαλικό και ο θάνατος της την τρέλανε, μόνη διέξοδος η πόκα, για να βρει χρήματα πουλάει τα στιχάκια της για ψίχουλα, τα σουξέ της μεγάλα. Η πιάτσα ξαφνιάζεται, ψάχνεται και βρίσκει στο πρόσωπο της Ευτυχίας Παπαγιανοπούλου, φλέβα χρυσού ! η φήμη της εξαπλώνεται «η γριά χρειάζεται λεφτά, παίζει κάθε βράδυ και πουλάει όσο όσο», την αποκαλούσαν γριά μια που μπήκε στο τραγούδι 60 χρονών και με τα μαύρα που φορούσε (λόγω της κόρης της) και δεν έβγαλε ποτέ, έμοιαζε με 100 ! ότι κέρδιζε το ξόδευε μέσα σε λίγες ώρες, πάντα άφραγκη, «Εγώ δεν τρώω φαΐ αλλά λεφτά» έλεγε!

Περισσότερα

Διονύσης Γραμμένος στην «Κ»: Η χώρα έχει ανεκμετάλλευτα ταλέντα

Σχολιάστε


 

ΓΙΟΥΛΗ ΕΠΤΑΚΟΙΛΗ

«Οταν προσπαθώ να πάω πίσω στον χρόνο και να βρω την πρώτη μου ανάμνηση, θυμάμαι αυτή τη σκηνή στην Κέρκυρα: Nα με κρατάει ο πατέρας μου στην αγκαλιά του και να βλέπω τη Φιλαρμονική να περνάει. Αυτό το σώμα ανθρώπων με τις πολύχρωμες στολές, με το ηχητικό κύμα που δημιουργεί, όχι μόνον μπορεί να εντυπωσιάσει ένα παιδί, αλλά και να το παρακινήσει. Μάλλον έτσι ξεκίνησαν όλα…».

Η Κέρκυρα με τις περίπου 22 φιλαρμονικές –κάθε χωριό και φιλαρμονική–, τα μικρότερα και μεγαλύτερα μουσικά σχήματα, τις χορωδίες, το μουσικό πανεπιστήμιο. Το… terroir, λοιπόν, εξηγεί πολλά για την περίπτωση του Κερκυραίου κλαρινετίστα και μαέστρου Διονύση Γραμμένου, ο οποίος στα 18 του κέρδισε την πρώτη θέση στον Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό Ταλέντων με το κλαρινέτο του και σήμερα, στα 30 του χρόνια, ταξιδεύει από το Βερολίνο στη Νέα Υόρκη και από τη Βιέννη και το Αμστερνταμ στο Τορόντο, για συμπράξεις με σημαντικά σύνολα.

Σε ένα διάλειμμα από τα ταξίδια του, και με αφορμή τη συναυλία της Ελληνικής Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων, της οποίας είναι ιδρυτής και διευθυντής ορχήστρας, στην Εναλλακτική Σκηνή της Λυρικής τον Μάρτιο, συναντηθήκαμε ένα μεσημέρι στο εστιατόριο του Μουσείου Μπενάκη της οδού Κουμπάρη για να μου μιλήσει για όσα έχει κάνει μέχρι σήμερα και για όσα σχεδιάζει για το μέλλον. Πιάσαμε λοιπόν το νήμα από την αρχή.

Η οικογένειά του

«Μοιράστηκα μαζί σας την ανάμνησή μου αυτή, γιατί πιστεύω ότι παίζει εξαιρετικά σημαντικό ρόλο για ένα παιδί να έχει τέτοιες εικόνες στην καθημερινότητά του», τονίζει ο Δ. Γραμμένος. «Το οικογενειακό μου περιβάλλον δεν είχε σχέση με τη μουσική. Η μητέρα μου δεν εργάζεται, ο πατέρας μου είναι δημόσιος υπάλληλος, δεν υπήρχε κανείς που να έχει καλλιτεχνικό “μικρόβιο». Αρα ήταν το νησί», λέει χαμογελώντας.

«Στη φιλαρμονική πήγαινα μετά το σχολείο και σίγουρα περνούσα περισσότερες ώρες εκεί παρά στο σπίτι μου. Με μαγνήτιζε το μέρος. Και με ιντρίγκαρε και το κλαρινέτο, γι’ αυτό και το επέλεξα. Για την μπάντα είναι κεντρικό όργανο, το αντίστοιχο βιολί της ορχήστρας. Τη δεκαετία του ’90 στην Κέρκυρα δεν ήταν εύκολο να βρει κάποιος παρτιτούρες. Επίσης, δεν υπήρχε η ευκολία που δίνει σήμερα το Διαδίκτυο, όπου μπορείς να βρεις όλες τις νότες σε λίγα δευτερόλεπτα. Είχα στη διάθεσή μου όμως τη δισκογραφία δύο σπουδαίων σολίστ του κλαρινέτου, της Σαμπίνε Μάγερ και του Καρλ Λάιστερ από τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου, που ήταν για μένα ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης. Ηταν από τους πρώτους που εξέλιξαν το όργανο και τους οφείλουμε πολλά. Σε αυτούς τους δύο οφείλω όλες τις εικόνες που πήρα από μικρή ηλικία για το όργανο και τις δυνατότητές του».

Περισσότερα

Χρόνια Πολλά – Καλή Χρονιά, με πρωτοχρονιάτικα κάλαντα από Κέρκυρα.

Σχολιάστε


 

 

 

 

 

Ὁ Ῥωμηός

Σχολιάστε


 

Στὸν καφενὲ ἀπ᾿ ἔξω σὰν μπέης ξαπλωμένος,
τοῦ ἥλιου τὶς ἀκτῖνες ἀχόρταγα ρουφῶ,
καὶ στῶν ἐφημερίδων τὰ νέα βυθισμένος,
κανέναν δὲν κοιτάζω, κανέναν δὲν ψηφῶ.

Σὲ μία καρέκλα τὅνα ποδάρι μου τεντώνω,
τὸ ἄλλο σὲ μίαν ἄλλη, κι ὀλίγο παρεκεῖ
ἀφήνω τὸ καπέλο, καὶ ἀρχινῶ μὲ τόνο
τοὺς ὑπουργοὺς νὰ βρίζω καὶ τὴν πολιτική.

Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί οὐρανὸς ! τί φύσις !
ἀχνίζει ἐμπροστά μου ὁ καϊμακλῆς καφές,
κι ἐγὼ κατεμπνευσμένος γιὰ ὅλα φέρνω κρίσεις,
καὶ μόνος μου τὶς βρίσκω μεγάλες καὶ σοφές.

Βρίζω Ἐγγλέζους, Ρώσους, καὶ ὅποιους ἄλλους θέλω,
καὶ στρίβω τὸ μουστάκι μ᾿ ἀγέρωχο πολύ,
καὶ μέσα στὸ θυμό μου κατὰ διαόλου στέλλω
τὸν ἴδιον ἑαυτό μου, καὶ γίνομαι σκυλί.

Φέρνω τὸν νοῦν στὸν Διάκο καὶ εἰς τὸν Καραΐσκο,
κατενθουσιασμένος τὰ γένια μου μαδῶ,
τὸν Ἕλληνα εἰς ὅλα ἀνώτερο τὸν βρίσκω,
κι ἀπάνω στὴν καρέκλα χαρούμενος πηδῶ.

Τὴν φίλη μας Εὐρώπη μὲ πέντε φασκελώνω,
ἀπάνω στὸ τραπέζι τὸν γρόθο μου κτυπῶ…
Ἐχύθη ὁ καφές μου, τὰ ροῦχα μου λερώνω,
κι ὅσες βλαστήμιες ξέρω ἀρχίζω νὰ τὶς πῶ.

Στὸν καφετζῆ ξεσπάω… φωτιὰ κι ἐκεῖνος παίρνει.
Ἀμέσως ἄνω κάτω τοῦ κάνω τὸν μπουφέ,
τὸν βρίζω καὶ μὲ βρίζει, τὸν δέρνω καὶ μὲ δέρνει,
καὶ τέλος… δὲν πληρώνω δεκάρα τὸν καφέ.

http://users.uoa.gr

Older Entries

Αρέσει σε %d bloggers: