Αρχική

Εμμανουήλ Αργυρόπουλος 1889 – 1913

Σχολιάστε


Emmanuel_Argyropoulos

 

Έλληνας μηχανικός και αεροπόρος. Πρωτοπόρος της ελληνικής αεροπορίας και o πρώτος νεκρός της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας.

Ο Εμμανουήλ Αργυρόπουλος γεννήθηκε το 1889 και ήταν γιος του διπλωμάτη Γεωργίου Αργυρόπουλου, πρεσβευτή της Ελλάδας στη Ρωσία. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στη Γερμανία και αεροπλοΐα στη Γαλλία. Τον Ιανουάριο του 1912 επέστρεψε στην Ελλάδα, φέρνοντας μαζί του το διαλυμένο σε κομμάτια ιδιόκτητο αεροπλάνο του, ένα μονοπλάνο τύπου Νιεπόρ (Nieuport IVG), ιπποδυνάμεως 50 ίππων.

Με τη βοήθεια των μηχανικών της στρατιωτικής μονάδας του Ρουφ στην Αθήνα, το συναρμολόγησε και ύστερα από λίγες ημέρες ήταν έτοιμος για την πρώτη του πτήση στους ελληνικούς ουρανούς. Στις 6 Φεβρουαρίου 1912 ανακοίνωσε μέσω των αθηναϊκών εφημερίδων το εγχείρημά του αυτό, ορίζοντας ως τόπο απογείωσης την περιοχή του Ρουφ και χρόνο την Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου.

Πράγματι, την προκαθορισμένη ημερομηνία πλήθος κόσμου κατέκλυσε τον χώρο του αυτοσχέδιου αεροδρομίου για να θαυμάσει το πρωτοφανές θέαμα. Ακριβώς στις 8:10 το πρωί ο Αργυρόπουλος «σήκωσε» το αεροπλάνο του, υπό τις επευφημίες του πλήθους, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονταν ο βασιλιάς Γεώργιος Α’, ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος και πολλοί επίσημοι. Η πτήση αυτή, που σηματοδοτεί τη γέννηση της ελληνικής αεροπορίας, διήρκεσε 16 λεπτά και υπήρξε απόλυτα επιτυχής. Μία ώρα αργότερα έγινε και δεύτερη πτήση, με συνεπιβάτη τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Το αεροπλάνο διέγραψε μερικούς κύκλους πάνω από τον χώρο απογειώσεως σε ύψος 80 μέτρων και προσγειώθηκε ύστερα από 4 λεπτά με επιτυχία.

Μετά και τη δεύτερη πτήση ακολούθησε η βάπτιση του αεροπλάνου, με ανάδοχο τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος του έδωσε το όνομα Αλκυών (αποδημητικό πτηνό, κοινώς ψαροπούλι) και με ένα ποτήρι σαμπάνια στο χέρι ευχήθηκε τα ακόλουθα: «Εύχομαι όπως η Αλκυών τερματίσει φυσικόν τον βίον. Εύχομαι όπως ο κ. Αργυρόπουλος, ο πρώτος Έλλην αεροναύτης, που πέταξε υπέρ τα ιερά εδάφη, συνεχίσει επί άλλου τελειότερου μηχανήματος, το οποίον να οφείλεται εξ ολοκλήρου εις αυτόν, τας ενδόξους παραδόσεις του Ικάρου, χωρίς τας ατυχίας εκείνου, προς δόξαν και αυτού και της Ελληνικής Πατρίδος».

Στις 12 Φεβρουαρίου 1912 ο Εμμανουήλ Αργυρόπουλος πραγματοποίησε νέα πτήση πάνω από το Παλαιό Φάληρο. Ως χώρος απογειώσεως αυτή τη φορά χρησιμοποιήθηκε η περιοχή του Ζωολογικού Κήπου. Πλήθη λαού από την Αθήνα και τον Πειραιά έσπευσαν να θαυμάσουν τον ατρόμητο Έλληνα αεροπόρο, σε μία εξίσου επιτυχημένη πτήση, που κατέληξε σε ανέλπιστη αεροπορική γιορτή. Το πλήθος σήκωσε στα χέρια τον Αργυρόπουλο και τον έφερε θριαμβευτικά στη βασιλική εξέδρα, όπου δέχθηκε τα θερμά συγχαρητήρια του βασιλιά Γεωργίου A’.

Όταν ξέσπασαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι τον Οκτώβριο του 1912, ο Αργυρόπουλος εντάχθηκε στις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων, με τον βαθμό του υπολοχαγού. Στις 4 Απριλίου 1913 απογειώθηκε από το αεροδρόμιο Λεμπέτ της Θεσσαλονίκης (στη σημερινή Σταυρούπολη), με ένα αεροπλάνο τύπου Μπλεριό 11 (λάφυρο από τον τουρκικό στρατό) και συνεπιβάτη τον αγωνιστή και ποιητή Κωνσταντίνο Μάνο. Η αποστολή τους ήταν αναγνωριστική για την ανίχνευση των κατεχομένων από τον βουλγαρικό στρατό περιοχών πλησίον της Θεσσαλονίκης. Κατά τη διάρκεια της πτήσης το αεροσκάφος του υπέστη μηχανική βλάβη και κατέπεσε κοντά στον Λαγκαδά Θεσσαλονίκης. Και οι δύο επιβαίνοντες βρήκαν ακαριαίο θάνατο. Ο πρωτοπόρος της Ελληνικής Αεροπορίας Εμμανουήλ Αργυρόπουλος ήταν μόλις 24 ετών και ο Κωνσταντίνος Μάνος 44 ετών.

http://www.sansimera.gr/

Advertisements

Βιβλίο : Ευάνθης Χατζηβασιλείου – Βιώματα του Μακεδονικού Ζητήματος

Σχολιάστε


Από Ακρίτας της Μακεδονίας

Biwmata tou Makedonikou zitimatosΤο καινούργιο βιβλίο των εκδόσεων Πατάκη και του Ευάνθη Χατζηβασιλείου, αναλύει και παρακολουθεί τους μηχανισμούς της ανάδειξης ενός ελληνικού εθνικού συμβόλου στον χώρο της Μακεδονίας, και συγκεκριμένα του Δοξάτου Δράμας, κατά την περίοδο από τους Βαλκανικούς Πολέμους έως την επαύριον του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Στο διάστημα αυτό, η Ανατολική Μακεδονία γνώρισε τρεις βουλγαρικές κατοχές (1912-13, 1916-18, 1941-44), κατά τις οποίες το Δοξάτο κατέβαλε επανειλημμένα βαρύ φόρο αίματος. Βασικός ερμηνευτικός άξονας του βιβλίου είναι η επισήμανση ότι, ενώ οι συγκρούσεις ήταν ευρύτερες (Βαλκανικοί και Παγκόσμιοι Πόλεμοι), «κρυμμένες» μέσα σε αυτές βρίσκονταν φάσεις του ιστορικού φαινομένου που περιγράφεται με τον όρο «Μακεδονικό ζήτημα».

Μέσα στις μεγάλες διεθνείς συγκρούσεις, το Μακεδονικό είχε την τάση να αναβιώνει και να δημιουργεί τις δικές του τρομερές πιέσεις, τοπικές, εθνικές και περιφερειακές. Έτσι, το βιβλίο, αναλύοντας τη … διαδικασία σχηματισμού των προσλήψεων σε εθνικό επίπεδο, παράλληλα επιχειρεί να αποδώσει και πτυχές της εμπειρίας του μέσου ανθρώπου της Ανατολικής Μακεδονίας – μια ιστορία που δεν έχει λεχθεί έως τώρα, τουλάχιστον στον βαθμό που της αξίζει.

Ήξεραν τι θα γίνει 100 χρόνια μετά

2 Σχόλια


ΑΡΘΡΟ

 

«Η πτώση της Κωνσταντινούπολης για το έθνος μας, δεν είχε τέτοια σημασία, όπως αυτή η έξοδος του ελληνισμού από ολόκληρη την Ανατολή. Ένα φοβερό πράμα…».       Διδώ Σωτηρίου

 

Η Μικρασιατική καταστροφή αποτέλεσε αναμφίβολα την μεγαλύτερη συμφορά στην ιστορία του νεότερου Ελληνισμού… Τα παραπάνω λόγια της Διδώς Σωτηρίου μπορεί να φαντάζουν λίγο υπερβολικά, αφού το Ελληνικό Έθνος έχει βιώσει και πιο «ηχηρές» ιστορικά συμφορές, όπως είναι η πτώση της Κωνσταντινούπολης, ωστόσο αν προσεγγίσουμε τα ιστορικά γεγονότα, με γεωστρατηγικά και συνακόλουθα με οικονομοτεχνικά κριτήρια, δεν έχουμε παρά να συμφωνήσουμε με την μεγάλη Ελληνίδα συγγραφέα…
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν πως η Ελλάδα δεν απελευθερώθηκε από τους Έλληνες, αλλά από τις τρεις μεγάλες δυνάμεις της εποχής εκείνης, Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία. Κάποιοι θεωρούν ότι η Ελληνική επανάσταση υποκινήθηκε απ’ αυτές τις δυνάμεις, για να διαλυθεί η Οθωμανική Αυτοκρατορία, σ’ ένα πλαίσιο γεωπολιτικών ανακατατάξεων της εποχής εκείνης, που στόχο είχε την αναδιανομή του πλούτου που διαχειριζόταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία, τον οποίο οι μεγάλες δυνάμεις ήθελαν να τις καρπωθούν προς όφελος τους, σε μια νέα μορφή αποικιοκρατίας.
Αν συνυπολογίσουμε ότι το νεοσύστατο Ελληνικό κράτος υποθηκεύτηκε από τα δάνεια που μας έδωσαν οι Άγγλοι, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως η παραπάνω άποψη δεν απέχει πολύ από την αλήθεια…

Περισσότερα

15 Μαίου 1911: Tο Πολεμικό Ναυτικό παραλαμβάνει το θωρηκτό «Αβέρωφ»

Σχολιάστε


Το θωρηκτό «Αβέρωφ» είναι ένα πλοίο-θρύλος του Πολεμικού μας Ναυτικού. Οι επιτυχίες του στο Αιγαίο του χάρισαν αμέσως τον χαρακτηρισμό «το τυχερό πλοίο», ενώ έγινε ο φόβος και ο τρόμος του τουρκικού στόλου.

Το θωρηκτό «Αβέρωφ» είναι ένα πλοίο-θρύλος του Πολεμικού μας Ναυτικού. Οι επιτυχίες του στο Αιγαίο του χάρισαν αμέσως τον χαρακτηρισμό «το τυχερό πλοίο», ενώ έγινε ο φόβος και ο τρόμος του τουρκικού στόλου.

Το πολεμικό πλοίο Αβέρωφ είναι το πλέον θρυλικό πλοίο της νεότερης Ελλάδας. Παρά την ονομασία του ως θωρηκτού, στην πραγματικότητα είναι θωρακισμένο καταδρομικό, κλάσης ΠΙΖΑ (ακριβές αντίγραφο του ιταλικού θωρακισμένου καταδρομικού «Pisa» που είχε ναυπηγηθεί το 1907 με βάση σχέδιο του ναυπηγού Ιωσήφ Ορλάντο), το οποίο ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία του Oρλάντο στο Λιβόρνο της Ιταλίας την περίοδο 1908 – 1911, και εντάχθηκε στο τότε Ελληνικό Βασιλικό Ναυτικό.

Η καθέλκυση του Αβέρωφ, στις 12 Μαρτίου 1910

Η καθέλκυση του Αβέρωφ, στις 12 Μαρτίου 1910

Το πλοίο παραδόθηκε στη χώρα μας στις 15 Μαΐου 1911. Την 1η Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου κατέπλευσε στο Φάληρο κι έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από τον ελληνικό λαό.

Κόστισε συνολικά 25.000.000 χρυσές ελληνικές δραχμές. Το 1/3 της τιμής του κατέβαλε ο εθνικός ευεργέτης Γεώργιος Αβέρωφ και τα 2/3 το ελληνικό δημόσιο με εξωτερικό δανεισμό.

Περισσότερα…

William Mallinson – Βιβλιοκριτική: Ελληνική ιστορία αναθεωρημένη;

Σχολιάστε


Από Σύγχρονη άποψη

Κριτική του William Mallinson για το βιβλίο του Θάνου Βερέμη «Greeks and Turks in War and Peace», Athens, Athens News, 2007, ISBN 978-960-89200-2-6

Το βιβλίο είναι απλώς επιφανειακό, παραλείπει ορισμένα από τα πλέον ζωτικής σημασίας γεγονότα και μοιάζει ωσάν να έχει λογοκριθεί από τη Βρετανική ή/και την Αμερικανική πρεσβεία.

Greeks and Turks in War and PeaceΠρόκειται, δίχως αμφιβολία, περί απλής σύμπτωσης το γεγονός ότι το βιβλίο του Καθηγητή κ. Βερέμη δημοσιεύθηκε τη στιγμή που μαινόταν ο δημόσιος διάλογος σχετικά με τις παραποιήσεις, τις μεροληπτικές προσεγγίσεις και τις καταφανώς ανακριβείς αναφορές του βιβλίου Ιστορίας της Έκτης δημοτικού. Το βιβλίο είναι αφιερωμένο σε κάποιους Τούρκους φίλους του κ. Βερέμη από το Ελληνοτουρκικό Φόρουμ, ορισμένοι εκ των οποίων είχαν συμβάλλει στη διαμόρφωση της κατάστασης των Ελληνοτουρκικών σχέσεων σχετικά με το Κυπριακό και τις λεγόμενες ’Γκρίζες Ζώνες’. Ο εκδότης, που περιέγραψε το βιβλίο ως ’τόμο’, αναφέρει ότι το βιβλίο απευθύνεται στους ’μη ειδικούς’ στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις. Το γεγονός ότι δημοσιεύθηκε στα Αγγλικά και όχι στα Ελληνικά περιορίζει τον αριθμό των σοβαρών, μη ειδικών αναγνωστών του σε ένα μικρό κύκλο Βρετανών και Αμερικανών διπλωματών που ενδιαφέρονται για το θέμα. Το λογικό θα ήταν ένα τέτοιο βιβλίο να είχε δημοσιευθεί στα Ελληνικά και τα Τουρκικά.

Οι πρώτες παραλείψεις

veremisΑν και έχει συνταχθεί από έναν καθηγητή Πολιτικής Ιστορίας, το συγκεκριμένο βιβλίο είναι προφανές ότι δεν έχει ακαδημαϊκό χαρακτήρα. Απουσιάζουν, λοιπόν, οι πρωτογενείς πηγές, ιδίως τα Βρετανικά, Ελληνικά, Αμερικανικά και τα εν πολλοίς δυσπρόσιτα Οθωμανικά και Τουρκικά διπλωματικά έγγραφα, τα οποία, σε πολλές περιπτώσεις, αφηγούνται μια μάλλον διαφορετική ιστορία από αυτή του βιβλίου. Η πρώτη κιόλας πρόταση του πρώτου κεφαλαίου το ’ορεκτικό’ για τον αναγνώστη- μας ’κερνά’ δύο επικίνδυνα απλουστευτικές απόψεις, οι οποίες μαρτυρούν είτε άγνοια είτε σκόπιμη παράλειψη: «Η πτώση της Κωνσταντινούπολης ήταν το αποκορύφωμα μιας σταδιακής συρρίκνωσης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η οποία είχε ξεκινήσει με τη μάχη του Ματζικέρτ το 1071. Το 1453, η κυριαρχία της αυτοκρατορίας είχε μειωθεί …». Ο συγγραφέας παραλείπει να αναφέρει ότι κάποια χρόνια μετά από τη μάχη του Ματζικέρτ, Βυζαντινοί και Σταυροφόροι είχαν νικήσει τους Σελτζούκους Τούρκους, καθώς και τις επιθέσεις των Νορμανδών εναντίον του Βυζαντίου κάποια χρόνια αργότερα. Παραλείπει επίσης να αναφέρει ότι το Βυζάντιο ουσιαστικά καταστράφηκε από τους Σταυροφόρους του 1204, οι οποίοι μοίρασαν το μεγαλύτερο μέρος της αυτοκρατορίας σε φέουδα και ότι ο Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγος ανέκτησε το 1261 μια ακρωτηριασμένη Κωνσταντινούπολη, έπειτα από τη μάχη της Πελαγονίας το 1259. Ο κίνδυνος από την απλουστευτική και ανώδυνη προσέγγιση του συγγραφέα έγκειται στο ότι ο αμύητος μη ειδικός, στον οποίο προφανώς απευθύνεται το βιβλίο, δεν θα μάθει ότι η Χριστιανοσύνη της Δύσης είναι εξ ίσου υπεύθυνη με τις τουρκικές φυλές για την τελική πτώση της Κωνσταντινούπολης στα χέρια των Οθωμανών.

Περισσότερα…

Πόσο «Μακεδόνες» είναι οι Σκοπιανοί;

1 σχόλιο


Nikolaos TsirelisΕκπληκτική παρουσίαση του Σύγχρονου Ελληνικού κράτους και των γειτόνων του, μέσα από 250 διαφάνειες από τον κ.Νικόλαο Τσιρέλη.

Μία εξαιρετικά τεκμηριωμένη ομιλία, με θέμα «Πόσο «Μακεδόνες» είναι οι Σκοπιανοί;» είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν οι φίλοι της Σχολής Γονέων Κατερίνης- Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κατερίνης τη Δευτέρα 18/11/2013, από τον δικηγόρο κ. Νικόλαο Τσιρέλη στο συνεδριακό Κέντρο του δήμου Κατερίνης.

Συνδιοργανωτές της εξαιρετικής αυτής εκδήλωσης ήταν τα Αικατερίνεια 2013, ο Σύλλογος Μικρασιατών Πιερίας και ο Μορφωτικός Σύλλογος «Αλέξανδρος Υψηλάντης».

Ο 19ος αιώνα με τον έντονο εθνικισμό των Βουλγάρων, τη δημιουργία της «Μεγάλης Βουλγαρίας» με τη συνθήκη του Αγ. Στεφάνου το 1878 (διάρκειας 130 ημερών), την ίδρυση για 7 χρόνια της Ανατολικής Ρωμυλίας και την ανακατάληψή της από τους Βουλγάρους. Με την αποσκίρτηση της Εκκλησίας από το Πατριαρχείο δημιουργείται η Εξαρχική Εκκλησία της Βουλγαρίας και αρχίζει στην Οθωμανική ακόμη Μακεδονία έντονη προπαγάνδα και στη συνέχεια βιαιοπραγίες από τους κομιτατζήδες για αλλοτρίωση του ελληνικού στοιχείου της Μακεδονίας. Περισσότερα στο βίντεο που ακολουθεί!!!

«Tι χρωστούν τα Γιάννινα στον Εσάτ Πασά για να τον τιμήσουν»;

Σχολιάστε


Από Πρωινός Λόγος (Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013)

esat

Πολίτες δε θέλουν δρόμο με το όνομά του.

Πρόσωπα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορική διαδρομή και την εξέλιξή τους συνηθίζουν να τιμούν οι πόλεις, δίνοντας το όνομά τους σε δρόμους, πλατείες και πάρκα.

Μια πρακτική που ακολουθείται φυσικά και στα Γιάννινα από την αρμόδια Επιτροπή Ονοματοδοσίας του Δήμου, χωρίς ωστόσο να λείπουν οι ενστάσεις κατά καιρούς από φορείς και πολίτες για τις επιλογές της.

Ένα βασικό ερώτημα που προκύπτει εδώ είναι το εξής: Εκτός απ’ τους θετικούς πρωταγωνιστές της τοπικής ή γενικότερης ιστορίας πρέπει ως πόλη να τιμάμε και εκείνους που με κάποιο τέλος πάντων τρόπο έπαιξαν αρνητικό ρόλο; Πρέπει να μνημονεύουμε, για παράδειγμα, καθημερινά τους αντιπάλους μας σε πολέμους ή τους δυνάστες μας;

Mια μεγάλη συζήτηση μπορεί να ανοίξει πάνω σ’ αυτό το ζήτημα με επίκεντρο το πρόσωπο του Εσάτ Πασά, του τελευταίου Τούρκου διοικητή των Ιωαννίνων, ο οποίος και παρέδωσε την πόλη στον ελληνικό στρατό το Φεβρουάριου του 1913. Ο Δήμος θεωρεί ότι ο Εσάτ πρέπει να τιμηθεί, γι’ αυτό και έδωσε το όνομά του σε δρόμο της Κιάφας, δίπλα μάλιστα στην οδό Βελισσαρίου! Το αιτιολογικό του ότι ο Πασάς υπήρξε… φιλέλληνας!

Οι κάτοικοι αντιδρούν

Διαφορετική γνώμη, ωστόσο, έχουν οι κάτοικοι της συγκεκριμένης οδού που εδώ και τρία χρόνια αγωνίζονται να αλλάξουν την ονομασία της. Όπως υποστηρίζουν, ο Εσάτ Πασάς μόνο… φιλέλληνας δεν ήταν. Οργάνωσε την αντίσταση των Ιωαννίνων απέναντι στον ελληνικό στρατό, μ’ αυτήν καθυστέρησε την προέλαση των Ελλήνων προς τη Βόρειο Ήπειρο και τελικά, όταν διαπίστωσε ότι όλα είχαν χαθεί, αναγκάστηκε να παραδόσει την πόλη. Για την προσφορά του αυτή, λοιπόν, υποστηρίζουν πως πρέπει να τιμηθεί απ’ τους συμπατριώτες του κι όχι από τα Γιάννινα!

Οι κάτοικοι της «οδού Εσάτ Πασά» καθώς μέχρι σήμερα δεν έχουν βρει κατανόηση απ’ την αρμόδια Επιτροπή του Δήμου, επανήλθαν αυτές τις ημέρες με νέο έγγραφό τους, με το οποίο ζητούν να συζητηθεί το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο. Το έγγραφο υπογράφουν τα μέλη της αντιπροσωπείας τους Θεόδωρος Σούλης, Ιωάννης Σφήκας, Ευάγγελος Παλάσκας, Κων/νος Νταλάκος και Γιάννης Σομάκος. Παράλληλα, δημοσιοποιούν μέσω του «Π.Λ.» τις αντιρρήσεις τους για ένα θέμα που μπορεί για κάποιους να μοιάζει «μικρό», για τους ίδιους όμως έχει ιδιαίτερη σημασία.

Περισσότερα…

Older Entries

Αρέσει σε %d bloggers: