Γράφει ο Παναγιώτης Μωυσιάδης

Το ζήτημα του αντάρτικου άνοιξε για πρώτη  φορά στην Ελλάδα η Εύξεινος Λέσχη Πτολεμαΐδας το 1986 μαζί με τη Γενοκτονία  του ποντιακού ελληνισμού.

Είναι γεγονός, ότι από την ελληνική ιστορία απουσιάζει το περήφανο ποντιακό αντάρτικο, που από το 1914   ως την ανταλλαγή του 1922 έκανε τις βουνοκορφές του Πόντου να τρέμουν και μαζί με αυτές και τις  τουρκικές αρχές.

Μια επανάσταση υπεράσπισης της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας, εφάμιλλη με την επανάσταση του 1821 γεννήθηκε και ξαπλώθηκε σ’ όλη την επικράτεια του Πόντου.

Περισσότεροι από 20000 χιλιάδες αντάρτες κρατούσαν ελεύθερα τα βουνά της Σαμψούντας, της Κερασούντας και της Πάφρας  και ήταν έτοιμοι να ιδρύσουν την ελεύθερη δημοκρατία του Πόντου, αν πετύχαινε το ποντιακό κίνημα.

Κέντρο αυτού του αγώνα ήταν η μητρόπολη της Σαμψούντας και ιθύνοννους ο ηρωικός μητροπολίτης της, ο μακεδονομάχος της Καστοριάς, Γερμανός Καραβαγγέλης.

Δυστυχώς όλα αυτά τα σχέδια ναυάγησαν με τη μικρασιατική καταστροφή και τον ξεριζωμό.

Το  ποντιακό αντάρτικο και το εθνικό απελευθερωτικό κίνημα των Ποντίων για ανεξαρτησία του Πόντου και ένωσή του με τη μητέρα Ελλάδα είναι από τα πιο ηρωικά και ένδοξα κομμάτια της ελληνικής ιστορίας.

Οι δεκάχρονοι αγώνες του ποντιακού ελληνισμού είναι ποτισμένοι με σελίδες απαράμιλλου ηρωισμού και αυτοθυσίας.

Αποτελεί μοναδικό φαινόμενο  ενός  επαναστατημένου λαού να αγωνίζεται για δέκα ολόκληρα χρόνια στην καρδιά μιας στρατιωτικής αυτοκρατορίας χωρίς οικονομική και στρατιωτική στήριξη. Το ποντιακό αντάρτικο είχε σύμμαχο την ανθρώπινη  παλικαριά και αυταπάρνηση.

Περισσότερα

Advertisements