Αρχική

Οι δοσίλογοι της Θεσσαλονίκης – Οι τρόποι που πλούτισαν την περίοδο της Kατοχής

Σχολιάστε


13215c85b38921e9427ab279853c57c0_L

Την περίοδο της Γερμανικής κατοχής στη Θεσσαλονίκη, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού πεινούσε. Όπως όμως σε όλη την Ελλάδα έτσι κι εδώ υπήρξαν  και κάποιοι που όχι απλά επιβίωσαν χωρίς δυσκολίες, αλλά και πλούτισαν. Αυτοί οι λίγοι που πέρασαν  καλά και απέκτησαν μεγάλες περιουσίες, είναι αυτοί οι οποίοι στην πλειοψηφία τους ονομάστηκαν  «δοσίλογοι».

Ρεπορτάζ: Θεολόγος Ηλιού

Δυστυχώς η Θεσσαλονίκη, ήταν μια πόλη που είχε πολλά και σκληρά Τάγματα Ασφαλείας κατά την ναζιστική κατοχή του 1941 έως το 1944. Οι συγκεκριμένοι συνεργάτες των Γερμανών βοηθούσαν στο έργο τους, να διωχθούν οι Εβραίοι από την Θεσσαλονίκη και κατάσχεσαν τις περιουσίες που αφήναν πίσω τους.

Ο «Δοσιλογισμός» στη Θεσσαλονίκη

Ο Μάνος Μαλαμίδης, πρόεδρος του Συλλεκτικού Αρχείου Θεσσαλονίκης και συνδιοργανωτής της έκθεσης   «Μνήμες Κατοχής-απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης» μίλησε στο Seleo για αυτή την περίοδο και για το πώς λειτουργούσαν οι δοσίλογοι και οι πλουτισάντες. «Πρόκειται για μια σειρά από κοινούς εγκληματίες οι όποιοι έδρασαν σε βάρος των Ελλήνων Θεσσαλονικιών  όταν βρήκαν ευκαιρία. Η στιγμή αυτή ήταν  όταν οι Γερμανοί ενεργοποίησαν τους νόμους της Νυρεμβέργης στη Θεσσαλονίκη. Ήταν άνθρωποι των Ταγμάτων Ασφαλείας, όπως τα Τάγματα Ασφαλείας του Αντώνη Βήχου. Ο Αντώνης Βήχος ήταν αξιωματικός απόστρατος του κινήματος του 35 και συνεργάστηκε με τους Γερμανούς. Προσφέρθηκε να τους βοηθήσει και οι Γερμανοί τον οπλίσανε και έντυσαν έναν ορισμένο αριθμό απ’ τους άντρες του. Η έδρα του ήταν στην οδό Πολωνίας,  απέναντι της σημερινής οδού Σβόλου. Επίσης υπήρχαν τα Τάγματα του Δάγκουλα, Κισά Μπατζάκ (Κυριάκος Παπαδόπουλος) κ.α».  Σύμφωνα με τον κύριο Μαλαμίδη το πιο αιμοβόρο Τάγμα ήταν του Δάγκουλα, ο οποίος είχε την έδρα του στο Βαρδάρη. Οι άνδρες του Δάγκουλα συλλάμβαναν, φυλάκιζαν και εκτελούσαν. Κατά καιρούς όμως η δύναμη των Ταγμάτων εναλλασσόταν.

saloniki-nazi-3

Εκτός από τα Τάγματα Ασφαλείας , που ήταν οι κατ΄εξοχήν συνεργάτες των Γερμανών,  δοσίλογοι ήταν και αρκετοί μεμονωμένοι πολίτες που είχαν διάφορα οφέλη την συγκεκριμένη περίοδο.  Στο βιβλίο «Έλληνες εναντίον Ελλήνων» υπάρχουν ονόματα με τους λεγόμενους «δοσίλογους» της Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα, λοιπόν με αυτό το βιβλίο, οι σημαντικότεροι δοσίλογοι της κατοχής στη Θεσσαλονίκη, εκτός του Βήχου, Δάγκουλα και του Κισά Μπατζάκ είναι : ο   Γεώργιος Πούλος, ο οποίος είχε και δικό του Τάγμα Ασφαλείας, ο Γεώργιος Σπυρίδης που δραστηριοποιήθηκε ως Γερμανόφιλος πριν τον πόλεμο, ως αρχηγός κόμματος, ο Γρηγόριος Παζιώνης, υπαρχηγός του Σπυρίδη, ο Διονύσιος Αγάθος, κατάσκοπος των Γερμανών, ο καθηγητής Θεολογικής του ΑΠΘ, Βασίλειος Έξαρχος, ο δικηγόρος Νικόλαος Ζωγράφος, επικεφαλής ενός γραφείου πληροφοριών υπό την αιγίδα των ΕΕΕ Αθηνών, οι Κυλινδρέας, Γραμματικόπουλος, Σούμπερτ, Βασιλείου λεγόμενοι ως  «Τα μικρά πιράνχας του δωσιλογισμού» και ο Λάσκαρης Παπαναούμ που εμφανίζεται ως ο σημαντικότερος δοσίλογος.

H παρακάτω φωτογραφία «είναι πλαστή και κατασκευασμένη από Γερμανική προπαγάνδα, για να δέιξουν ότι υπήρχαν φίλοι τους που τους ακουμπάνε και από κοντά. Φαίνεται απο τις διαστάσεις του Γερμανού στη μέση,ότι είναι μοντάζ. Ουδέποτε οι Θεσσαλονικείς,πλήν των δοσιλόγων δεν τους αντιμετώπισαν έτσι» σχολιάζει ο Μάνος Μαλαμίδης.

Saloniki_Nazi-_1941-700x535

Γνωστοί ως συνεργάτες των Γερμανών ήταν και ο δήμαρχος της πόλης, Κωνσταντίνος Μερκουρίου και ο καθηγητής Περικλής Βιζουκίδης. Ο περίφημος Φον Βιζουκίδης, όπως τον φώναζαν οι μαθητές του και ο Μερκουρίου συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς και ήταν αυτοί που τους υποδέχθηκαν στο Βαρδάρη. Συγκεκριμένα ο Κωνσταντίνος Μερκουρίου ως δήμαρχος, με διάγγελμα του καλούσε τους Θεσσαλονικείς να επιδείξουν εμπιστοσύνη, «προς  τον Στρατόν της Γερμανίας, όστις από της πρώτης στιγμής της εισόδου του εις την πόλιν, ετήρησεν έναντι ημών στάσιν γενναιόφρονα και ιπποτικήν». Από την αρχή και ο Περικλής Βιζουκίδης συνεργάστηκε μαζί τους. Παρ’ όλα αυτά σήμερα, οδοί της Θεσσαλονίκης συνεχίζουν να έχουν τα ονόματα των δυο ανδρών…

Η εκμετάλλευση των περιουσιών των Εβραίων

Αυτοί που απέκτησαν περιουσίες από το πουθενά, ήταν σαφώς  οι άνδρες από τα Τάγματα Ασφαλείας και οι συνεργάτες των Γερμανών στη Θεσσαλονίκη. Αλλά και οι «μαυροαγορίτες»  εκμεταλλεύτηκαν την κατάρρευση της αγοράς και πουλούσαν στην μαύρη αγορά, εξού και το όνομα τους, αντικείμενα και τρόφιμα σε πολλαπλάσιες τιμές της αξίας τους. Η μαύρη αγορά ήταν στημένη στην Εγνατία από την Ίωνος Δραγούμη έως τον Βαρδάρη. Οι Γερμανοί είχαν κατασχέσει τα πάντα, οπότε όλος κόσμος ψώνιζε από την μαύρη αγορά τα πάντα.

Τα μαγαζιά και τα σπίτια που απέκτησαν Θεσσαλονικείς, ήταν όλα των Εβραίων, με τους οποίους ποτέ δεν είχαν οι ντόπιοι και κάποια ιδιαίτερη σχέση. «Ο Χίτλερ είχε στείλει στη Θεσσαλονίκη δυο ανώτατα στελέχη των SS, τον Ντίτερ Βισλιτσένι και τον Αλόις Μπρίνερ, οι οποίοι ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη στην οδό Βελισαρίου, σε κοντινή απόσταση από την έδρα της εβραϊκής κοινότητας. Οι Γερμανοί αμέσως πίεσαν και ζήτησαν απαιτητικά από τον Αρχιραββίνο της Θεσσαλονίκης, Κόρετς, τις λίστες με τα ονόματα των Ισραηλιτών. Ο Αρχιραββίνος τους τα έδωσε και ξεκίνησαν να τους μαζεύουνε» όπως μας λέει περιγραφικά ο Μάνος Μαλαμίδης.

katoxi

Βασική μέθοδος για να τους βγάλουν από τα σπίτια τους ήταν η ακραία τρομοκρατία και η βία και μετά ερχόταν η αδίστακτη λεηλασία της περιουσίας των Εβραίων της πόλης. Οι Γερμανοί είχαν σχηματίσει έναν θησαυρό στα ισόγεια τους από χαλιά και πολύτιμα πράγματα. Κάθε εβδομάδα έστελναν ένα τρένο στη Γερμανία με τα αντικείμενα, κρατώντας βέβαια και αυτοί το μερίδιο τους.

Όμως, σύμφωνα με τον Μάνο Μαλαμίδη και οι Θεσσαλονικείς δεν φερθήκαν καλά στους Εβραίους, καθώς πολλοί ήταν αυτοί που περίμεναν κάτω από τα σπίτια Εβραίων για να πάρουν ο,τι πετάξουν οι Γερμανοί από τα μπαλκόνια. «Σε όλη την διάρκεια της καταστροφής αυτής, είχαν εντοπίσει φορτηγά στην Πελοπόννησο να μεταφέρουν σαλόνια, ρούχα και συσκευές από την Θεσσαλονίκη. Δεν φέρθηκαν καλά οι Θεσσαλονικείς στους Εβραίους, υπήρχε μια γενικότερη άρνηση βοήθειας τους. Βέβαια υπήρξαν και εξαιρέσεις, καθώς σε μερικούς Θεσσαλονικείς οι Εβραίοι είχαν παραδώσει τα κλειδιά του σπιτιού τους, για να τους τα δώσουν όταν ξανά γυρίσουν, έχοντας την ελπίδα πως θα επιβιώσουν. Οι ελάχιστοι που γύρισαν, όντως πήραν πίσω τα κλειδιά τους και βρήκαν τα σπίτια τους ακέραια».

plateia_eleuterias_nazi

Όταν εκτελέστηκε η «τελική λύση», όπως έλεγαν οι Γερμανοί, έδωσαν εντολή  να συγκεντρωθούν όλοι οι Εβραίοι στο συνοικισμό Χιρς, που το είχαν κλείσει με συρματοπλέγματα και τους απαγόρευαν να βγαίνουν έξω από αυτά. Αφού τους συγκέντρωσαν όλους ξεκίνησαν τις διαδικασίες για να τους μεταφέρουν στο Νταχάου και στο Άουσβιτς, ώστε να τους εξοντώσουν. Τότε οι Γερμανοί δημιούργησαν την Υπηρεσία Διαχείρισης Ισραηλιτικών Περιουσιών (ΥΔΙΠ).

Η ΥΔΙΠ  όριζε μεσεγγυούχους για τα καταστήματα και τα σπίτια Εβραίων και τους παρέδιδε τα κλειδιά των ακινήτων, ώστε να τα διατηρήσουν και όταν επιστρέψουν οι Εβραίοι να τους τα παραδώσουν. Όμως όλοι γνώριζαν πως δεν υπάρχει ενδεχόμενοι επιστροφής των Εβραίων στην πόλη.

Μέσω συμβολαίων οι Γερμανοί όριζαν ως μεσεγγυούχους τους Έλληνες συνεργάτες τους και αυτόματα οι περιουσίες περνούσαν σε αυτούς, εφόσον γνώριζαν πως οι Εβραίοι δεν θα γυρίσουν αλλά ακόμα και να γύριζαν, δεν θα τους τα επέστρεφαν. Υπήρξαν καταστήματα Εβραίων που είχαν κοσμήματα, κρύσταλλα, αντικείμενα αξίας, ρούχα και άλλα είδη πολυτελείας, τα οποία όλα «εξαφανίστηκαν». Έτσι πλούτισαν μερικοί στην περίοδο της ναζιστικής κατοχής.

http://www.seleo.gr/

Advertisements

Η τριπλή κατοχή της Ελλάδας (1941-1944)

Σχολιάστε


Από Ερανιστής

distomo42028small29

Στην Ελλάδα, με το τέλος των επιχειρήσεων, που ολοκληρώθηκαν με την πτώση της Κρήτης τον Μάιο του 1941, οι Γερμανοί επέβαλλαν τριζωνική κατοχική διοίκηση, δηλαδή γερμανική, ιταλική και βουλγαρική.

Το Ράιχ είχε λίγα εδάφη υπό τον άμεσο έλεγχό του, που όμως ήταν περιοχές μεγάλης οικονομικής και στρατηγικής σημασίας. Τέτοιες ήταν η Αττική με την πρωτεύουσα Αθήνα, το αεροδρόμιο, το λιμάνι του Πειραιά και τα νησιά του Σαρωνικού. Επιπλέον η Θεσσαλονίκη, αλλά και όλη η κεντρική Μακεδονία από τον Αλιάκμονα μέχρι το Στρυμόνα. Και από τα νησιά τη Μήλο, τη Λήμνο, τη Μυτιλήνη, τη Χίο και τους 3 από τους 4 νομούς της Κρήτης, δηλαδή Χανίων, Ρεθύμνου και Ηρακλείου. Τέλος έλεγχε την ουδέτερη ζώνη στην ελληνο-τουρκική μεθόριο, για να μην προκληθεί ένταση μεταξύ Τούρκων και Βούλγαρων.

Οι Βούλγαροι πήραν ξανά την ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη, όπως είχαν κάνει και στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο πριν από 23 χρόνια! Και οι Ιταλοί όλο το υπόλοιπο κομμάτι της χώρας, που ήταν και το μεγαλύτερο, αλλά και μειωμένης οικονομικής και στρατηγικής σημασίας. Οι τρεις ζώνες κατοχής είχαν και διαφορετικό νόμισμα, το κατοχικό μάρκο το «γερμανικό έδαφος», τη μεσογειακή δραχμή το «ιταλικό έδαφος» και το λέβα το «βουλγαρικό έδαφος».

Στην αρχή οι Γερμανοί απελευθέρωσαν τους Έλληνες αιχμαλώτους και επέτρεψαν την ελληνική σημαία στα δημόσια κτήρια, πράγμα που προκάλεσε την αντίδραση του Μουσολίνι. Αυτό το έκαναν δείχνοντας ας πούμε «ευμενή μεταχείριση» αναγνωρίζοντας τη γενναία αντίσταση των Ελλήνων στρατιωτών. Όμως πολύ γρήγορα διαψεύστηκαν όσοι πίστευαν ότι οι Γερμανοί θα έδειχναν συμπάθεια στους Έλληνες, επειδή θαύμαζαν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Ακόμη και το γεγονός ότι η χώρα μας ήταν φτωχή σε πρώτες ύλες έκανε πολλούς να πιστεύουν ότι δε θα ενδιέφερε το γερμανικό ιμπεριαλισμό.

Περισσότερα…

Σαράντος Καργάκος – Οι Γερμανικές Εκτελέσεις

1 σχόλιο


Πηγή: www.sarantoskargakos.gr

distomo-sfages1

Αθηναϊκό Ημερολόγιο 2012, Εκδόσεις Φιλιππότη

Ημερομηνία: 01/12/2011

Απέφευγα για λόγους προσωπικής ευαισθησίας (έχουμε κι εμείς βέβαια τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μας!) ν’ αναφερθώ στο περιβόητο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Ήμουν εξήμισυ ετών όταν ανήμερα σχεδόν του Αγίου Νικολάου του 1943 οι Γερμανοί πηγαίνανε για σκοτωμό τ’ αδέρφια του πατέρα μου. Η μάνα μου λέει πως με κρατούσε από το χέρι. Πέρασε το αυτοκίνητο με τους μελλοθάνατους από μπροστά μας, ο μικρός θείος μου που ήταν δεν ήταν 30 ετών, σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτισε μ’ ένα πικρό χαμόγελο.

Και μετά το αυτοκίνητο χάθηκε σε κάποια στροφή. Τότε για πρώτη φορά άκουσα κι έμαθα τη λέξη εκτέλεση. Κι η λέξη έμεινε άσβηστη στη συνείδησή μου, γιατί έκτοτε είχαμε κι άλλες, κι άλλες πολλές ακόμη εκτελέσεις. Έφευγαν από κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα κι ο κόσμος έλεγε: «Τα πήγαν για εκτέλεση»!

Κάποτε τα δεινά έληξαν και στον τόπο εγκαθιδρύθηκε μια κουτσή και στραβή τάξη. Η οικογένειά μου περνούσε δύσκολες ώρες αφόρητης φτώχειας. Η Κατοχή μάς είχε εξουθενώσει. Κάποιοι δικηγόροι ξεκίνησαν έναν αγώνα για αποζημιώσεις. Μάζευαν υπογραφές από συγγενείς θυμάτων. Υπόσχονταν –αν θυμάμαι καλά- δύο χιλιάδες το «κεφάλι». Πήγαν και στον πατέρα μου να υπογράψει, μα ο φτωχούλης αρνήθηκε με βδελυγμία. «Δεν κοστολογούνται τα κεφάλια των αδελφών μου», είπε. Κι ένιωσε πως ανταπέδιδε με τη φράση αυτή την καλύτερη τιμωρία στην επηρμένη μεταπολεμική Γερμανία, τη Γερμανία του οικονομικού θαύματος, που στηρίχθηκε στην ξένη εργασία και στην αφειδώς παρεχόμενη αμερικανική βοήθεια.

Αν σ’ όλη αυτή τη μακρά διαδικασία με πληγώνει κάτι, είναι όχι αυτή καθαυτή η εκτέλεση, αλλά η «νομιμότητα» αυτής της εκτέλεσης. Οι γερμανικές αρχές είχαν διακηρύξει πως για κάθε σκοτωμένο Γερμανό θα εκτελούνταν 40 άμαχοι Έλληνες. Ας το σκεφθούμε αυτό: 40 Έλληνες έναντι ενός Γερμανού! Έτσι μας κοστολόγισαν κι έτσι μας κοστολογούν. Ένας Έλληνας είναι υποπολλαπλάσιο του Γερμανού. Αυτό εκφράζει όχι απλώς τη ναζιστική θηριωδία αλλά τη γενικώτερη ευρωπαϊκή νοοτροπία. Γιατί, όπως πολύ σοφά έλεγε ο Ντισραέλι, «μπορεί μια αποικία ν’  απέκτησε ανεξαρτησία, αλλά δεν παύει γι’  αυτό το λόγο να είναι αποικία».

Αν σήμερα οι Γερμανοί δυστροπούν να πληρώσουν την επιδικασθείσα από τα Δικαστήρια αποζημίωση στους μαρτυρικούς κατοίκους του Διστόμου (και όχι μόνον του Διστόμου), δεν το κάνουν μόνο από τσιγκουνιά, το κάνουν για να μας ταπεινώσουν ακόμη μια φορά. αρνούνται υπόσταση στα δικαστήριά μας. Ουσιαστικά δεν αναγνωρίζουν σε μας υπόσταση κράτους. Παραπέμπουν το ζήτημα στον Υπουργό. Αυτός είναι ένας περιδεής εκπρόσωπος της Νέας Τάξης που δεν λογοδοτεί στον ελληνικό λαό αλλά στα Διευθυντήρια των Νέων Καιρών.

Περισσότερα…

Οι δωσίλογοι της Θεσσαλονίκης

1 σχόλιο


5901

Όσο ψάχνει κανείς, βρίσκει. Ο Στράτος Δορδανάς έψαξε για τους δωσίλογους της Θεσσαλονίκης και το αποτέλεσμα είναι το βιβλίο «Έλληνες εναντίον Ελλήνων», Εκδόσεις επίκεντρο, 2006. Με το βιβλίο αυτό μαθαίνουμε ποιοι ήταν οι δωσίλογοι της Θεσσαλονίκης, πόσοι ήταν, ποιες ήταν οι διαφοροποιήσεις τους, τι ακριβώς έκαναν και ποια τύχη τους περίμενε μετά την αποχώρηση των Γερμανών.

Ο Δορδανάς χρησιμοποιεί τον υπότιτλο «ο κόσμος των Ταγμάτων Ασφαλείας στην κατοχική Θεσσαλονίκη, 1941-1944», παρ’ όλο που και ο ίδιος δεν τον θεωρεί ικανοποιητικό: οι ένοπλες ομάδες στη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία δεν είχαν καμιά σχέση με την κατοχική κυβέρνηση Ράλλη, ούτε λογοδοτούσαν σε αυτήν. Η εξάρτηση τους ήταν αποκλειστικά από τους Γερμανούς, οι οποίοι τις εξόπλιζαν και τις έλεγχαν, για να έχουν ήσυχο το κεφάλι τους στη σφηκοφωλιά της Μακεδονίας, την οποία, ας μη ξεχνάμε ότι διεκδικούσαν οι σύμμαχοί τους Βούλγαροι. Ακόμα περισσότερο, στη Θεσσαλονίκη ευδοκίμησε ένα φρούτο που δεν πρόκοψε ιδιαίτερα αλλού: κάποιοι «ηγέτες» του δωσιλογικού χώρου ήταν όχι απλά τυχοδιώκτες ή αντικομμουνιστές, αλλά εθνικοκοσοσιαλιστές. Ταυτίζονταν δηλαδή και ιδεολογικά με το Τρίτο Ράιχ. Τα ένοπλα αυτά μορφώματα βρισκόντουσαν συνήθως σε αντιπαράθεση και με τους ελληνικούς κατοχικούς θεσμούς (πχ τη Χωροφυλακή ή τις πολιτικές διοικήσεις διάφορων περιοχών). Στην πραγματικότητα, με το πανίσχυρο άλλοθι της προσήλωσης στο Τρίτο Ράιχ, δρούσαν ως ομάδες αδίσταχτων κακοποιών εις βάρος του πληθυσμού και δεν έδιναν λογαριασμό πουθενά. Με προτεραιότητα την προσπάθεια εξόντωσης των «κομμουνιστών», βεβαίως, η οποία όμως δε μπορούσε να σταθεί σε οποιονδήποτε  σοβαρό έλεγχο, καθώς οι ίδιοι διάλεγαν τους «στόχους», οι ίδιοι ήταν εκτελεστικά όργανα και δικαστές, οι ίδιοι ήταν οι βασανιστές αλλά και  οι δήμιοι των θυμάτων τους.

Περισσότερα

Η καταστροφή της ελληνικής οικονομίας από τους Γερμανούς κατακτητές την τριετία 1941-1944

Σχολιάστε


Από Θέματα Ελληνικής Ιστορίας

Οι Γερμανοί εισήλθαν στην Αθήνα ως κατακτητές στις 27 Απριλίου του 1941. Λίγες μέρες πριν, είχε συνθηκολογήσει ο στρατηγός Τσολάκογλου, ενώ η Ελληνική Κυβέρνηση και ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ είχαν μεταφερθεί στην Κρήτη για να συνεχίσουν τον Αγώνα. Ο στρατηγός Τσολάκογλου σχημάτισε μια κυβέρνηση «δοσίλογων», που αρχικά μέσα από την συνεργασία με τον Κατακτητή προσπάθησε να ομαλοποιήσει την ζωή στην Χώρα εξασφαλίζοντας την ειρηνική επάνοδο όλων των Ελλήνων στρατιωτών από τα μέτωπα στις εστίες τους. Ο Τσολάκογλου προσπάθησε επίσης να έρθει σε συνεννόηση με τον Κατακτητή για να διασώσει την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας έναντι της Βουλγαρίας.

Οι Γερμανοί όμως είχαν εντελώς διαφορετικές προτεραιότητες που δεν συμβάδιζαν με τις Ελληνικές επιδιώξεις. Αφού τεμάχισαν την Ελλάδα μοιράζοντας τα εδάφη της σε Βουλγαρία και Ιταλία, αποφάσισαν να μεταβάλλουν την Χώρα σε προκεχωρημένη αποθήκη προμηθειών για την στρατιά του Ρόμελ που αγωνιζόταν στην Μέση Ανατολή. Για να πετύχουν τον σκοπό αυτό ακολούθησαν μια εξοντωτική «κρυφή» οικονομική πολιτική. Συγκεκριμένα επέβαλλαν στην κυβέρνηση δοσίλογων να πληρώνει χρήματα με την μορφή δανείων για την συντήρηση των Γερμανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα («δαπάνες κατοχής»). Το Ελληνικό δημόσιο όμως, δεν είχε ταμειακά διαθέσιμα για να ανταπεξέλθει καθώς είχε ήδη ένα τεράστιο έλλειμμα (7,5 δις δρχ)που άφησε η Ελληνική εμπλοκή στον πόλεμο, ενώ η Ελληνική κυβέρνηση φεύγοντας απέσυρε και τον χρυσό από την τράπεζα της Ελλάδος για να μην πέσει στα χέρια του εχθρού.

Έτσι τα δάνεια αυτά για τις «δαπάνες κατοχής» δεν ήταν τίποτε άλλο από τυπωμένα πληθωριστικά χαρτονομίσματα (δραχμές) που οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν για να αγοράσουν τρόφιμα, εμπορεύματα και πρώτες ύλες από την Ελληνική αγορά. Για το 1941 μόνο, οι «δαπάνες Κατοχής» ήταν 25 εκατομμύρια δρχ, δηλαδή το 40% του τότε εθνικού εισοδήματος που ούτως η άλλως είχε μειωθεί αφού η οικονομική δραστηριότητα είχε εκμηδενιστεί και δεν εισπράττονταν φόροι. Το αποτέλεσμα της πολιτικής αυτής ήταν άμεσο: είχαμε τον υψηλότερο πληθωρισμό στην σύγχρονη Ιστορία μας, ενώ η Ελληνική αγορά «στέγνωνε» από τρόφιμα και αγαθά επιδεινώνοντας περαιτέρω την αναντιστοιχία προσφοράς – ζήτησης. Περισσότερα…

Σαν σήμερα…

Σχολιάστε


Ανακοίνωση ραδιοφωνικού σταθμού Αθηνών (27 Απριλίου 1941)

Η ιστορία κάνει κύκλους…

Αρέσει σε %d bloggers: