Αρχική

Ο κύκλος κλείνει [Αφηγήσεις του Δεκαπενταύγουστου]

Σχολιάστε


Από Άρδην-Ρήξη

SYRIZA

του Γιώργου Καραμπελιά

Κλείνει ένας χρόνος, σχεδόν, από τότε που άρχισε να γίνεται όλο και πιο πιθανή η άμεση κατάληψη της κυβερνητικής εξουσίας από μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, με την ευκαιρία της προεδρικής εκλογής και την πρόκληση πρόωρων εκλογών στις αρχές του 2015. Τα μηνύματα ήταν αδιάψευστα. Η Νέα Δημοκρατία, μετά τις ευρωεκλογές, έδειχνε να καταρρέει ενώ πύκνωναν τα σημάδια από τους Αμερικανούς, και ταυτόχρονα από τους Γερμανούς, ότι εγκαταλείπουν σταδιακώς τη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Πράγμα που συνέβη για πολλούς λόγους.

Γιατί Αμερικανοί και Γερμανοί προτίμησαν τον ΣΥΡΙΖΑ;

Κατ’ αρχάς, η απειλή πολιτικής αποσταθεροποίησης, από την εξάντληση των δύο παλαιών μαστοδόντων του δικομματισμού, έβαζε τις μεγάλες δυνάμεις σε τροχιά αναζήτησης εναλλακτικών λύσεων και υποχρεωτικώς έπεφταν πάνω στον ΣΥΡΙΖΑ.

Συν τοις άλλοις, οι Αμερικανοί και οι Γερμανοί, ο καθένας για δικούς του λόγους, δεν ήθελαν να κλείσει η εποχή των μνημονίων για την Ελλάδα, όπως φαινόταν πιθανό να συμβεί μετά το τέλος του 2014, ή τουλάχιστον κατά το 2015.

Για τους Γερμανούς και ιδιαίτερα τη στρατηγική Σόιμπλε: Η Ελλάδα, μετά το ξεζούμισμα επτά χρόνων (η ύφεση είχε αρχίσει από το 2008), θα είχε ίσως τη δυνατότητα να ξεφύγει από τη μέγγενη των μνημονίων και θα αποκτούσε μεγαλύτερη ανεξαρτησία, αναδεικνύοντας κυβερνήσεις που θα αναιρούσαν εν μέρει τα «κεκτημένα» των μνημονιακών χρόνων και θα επανέφεραν στο τραπέζι το ζήτημα του Κατοχικού Δανείου και των αποζημιώσεων. Σε πιθανές εκλογές, το 2015, ή ακόμα και το 2016, θα ήταν δυνατό να αναδειχθεί μια κυβέρνηση αντιμνημονιακών δυνάμεων με πραγματικές δυνατότητες – αν όχι «να σκίσει τα μνημόνια»– να αναιρέσει ένα μεγάλο μέρος του μνημονιακού κορσέ. Αυτό, παράλληλα με τις ανάλογες εξελίξεις στην Ισπανία ή την Ιρλανδία, κινδύνευε να θέσει σε κίνδυνο τη γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη και να δώσει τη δυνατότητα στους Γάλλους και τους Ιταλούς να σηκώσουν κεφάλι. Εξάλλου, η πολιτική Ντράγκι, σχετικά με την ποσοτική χαλάρωση, και η εκλογή Γιουνκέρ, ως προέδρου της Κομισιόν, δεν προοιωνίζονταν κάποια θετική εξέλιξη για τη γερμανική ηγεμονία. Γι’ αυτό και θα ήταν προτιμότερη μια πρόωρη, και σε συνθήκες μνημονίου, άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, ώστε να αποτύχει παταγωδώς και να μεταβληθεί στο αρνητικό παράδειγμα για την Ευρώπη.

Οι Αμερικανοί, από την άλλη, εξ αιτίας των γεωπολιτικών αναταραχών στην ευρύτερη περιοχή και της αντιπαράθεσης Τουρκίας-Ισραήλ, δεν είχαν κατορθώσει ακόμα να κλειδώσουν τα δύο βασικά τους «θέματα», σχετικά με την Ελλάδα, το ζήτημα των Σκοπίων και προπαντός το Κυπριακό, δεδομένου ότι θεωρούσαν την κυβέρνηση Σαμαρά υπερβολικά «εθνικιστική». Εξάλλου, από την εποχή της κυβέρνησης Σημίτη –με μοναδική εξαίρεση το διάλειμμα του ΓΑΠ που με εντολή τους οδήγησε την Ελλάδα στα μνημόνια για να πλήξει την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ–, η Αμερική είχε απολέσει σε μεγάλο βαθμό την απόλυτη ηγεμονία στην ελληνική πολιτική σκηνή: ο Σημίτης, ο Κώστας Καραμανλής και οι Σαμαράς -Βενιζέλος βρίσκονταν πιο κοντά στους Ευρωπαίους και τους Γερμανούς, ή τουλάχιστον προσπαθούσαν να κρατούν ίσες αποστάσεις.

Περισσότερα

Τα βραβεία της Ακαδημίας και ο πραγματικός Ρήγας Βελενστινλής

Σχολιάστε


Από Κνωσταντίνος Χολέβας

rigas2Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος η Ακαδημία Αθηνών βράβευσε πρόσωπα και σωματεία για την πολιτιστική, επιστημονική και κοινωνική προσφορά τους. Μία διάκριση με ιδιαίτερη σημασία είναι η απονομή ειδικού βραβείου για τη μελέτη των χρόνων της Τουρκοκρατίας. Το βραβείο έλαβε με σχεδόν ομόφωνη απόφαση της Ακαδημίας ο Γιώργος Καραμπελιάς, ιστορικός ερευνητής, εκδότης του περιοδικού ΑΡΔΗΝ και συγγραφεύς πολλών βιβλίων. Ο Καραμπελιάς βραβεύθηκε για το έργο του με τον τίτλο «Η ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα», το οποίο εκδόθηκε από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις και αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές της πολυσύνθετης προσωπικότητας του Εθνομάρτυρα Ρήγα Βελεστινλή (Φεραίου).

Ο Γ. Καραμπελιάς δίνει έμφαση στα νεανικά χρόνια του Ρήγα, όταν η επαναστατική του ιδεολογία βασιζόταν στην Ορθόδοξη Χριστιανική παράδοση του λαού μας. Τότε εξέδωσε ως εκδότης- επιμελητής τους «Χρησμούς του Αγαθάγγελου», ένα έργο με προφητείες ενός ανυπάρκτου προσώπου, στην πραγματικότητα γραμμένου το 1760 από τον Θεόκλητο Πολυειδή. Οι προφητείες αυτές, έστω και αν δεν προέρχονται από αληθινό Άγιο της Εκκλησίας μας, βοήθησαν το Ελληνορθόδοξο Γένος να ανακτήσει την ελπίδα του μετά από δεκάδες αποτυχημένες επαναστάσεις εναντίον του Οθωμανικού ζυγού. Αρχικά ο Ρήγας ήλπιζε στη ρωσική βοήθεια, αργότερα όμως προσανατολίσθηκε προς τη Γαλλία και τον Ναπολέοντα. Όχι από θαυμασμό ή από ιδεολογική επιρροή, αλλά για το συμφέρον του Ελληνισμού. Ήταν η εποχή που ο Ναπολέων εστράφη κατά των Βενετών, οι οποίοι μεταξύ πολλών άλλων περιοχών κυριαρχούσαν και στα Επτάνησα.

Ο Καραμπελιάς καταδεικνύει ότι ο Ρήγας δεν ήταν πιστό τέκνο του δυτικού Διαφωτισμού, ο οποίος είχε αρκετά αντιχριστιανικά στοιχεία. Ο Βελεστινλής είχε μία Ελληνορθόδοξη αντίληψη για τη Μεγάλη Ιδέα και για το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας μετά την απελευθέρωση. Αυτή η αλήθεια ενοχλεί ορισμένους ιστορικούς, οι οποίοι τον παρουσιάζουν σαν αντιγραφέα του δυτικού Διαφωτισμού και αρνούνται άλλες πνευματικές και πολιτιστικές επιρροές στον γενναίο αυτό λόγιο και οραματιστή.

Η ομάδα των φανατικών Διαφωτιστών, οι οποίοι αρνούνται τον επαναστατικό ρόλο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ενοχλήθηκε από το γενικότερο έργο του Καραμπελιά και ειδικότερα από την απόφαση της Ακαδημίας να τον βραβεύσει. Προσπάθησαν να εμποδίσουν την βράβευση, αλλά απέτυχαν. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ακαδημαϊκών στάθηκε στο ύψος της, όπως και τον Μάρτιο του 2007, όταν απέρριψαν το βιβλίο της Μ. Ρεπούση. Η Ακαδημία βράβευσε έναν αντικειμενικό και σοβαρό ιστορικό, ο οποίος δεν είναι πανεπιστημιακός καθηγητής, αλλά τεκμηριώνει και μελετά την Νεοελληνική Ιστορία καλύτερα από πολλούς Πανεπιστημιακούς.

Ο Γ. Καραμπελιάς προέρχεται από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, αλλά έχει το θάρρος να παραδέχεται την ανάγκη να διατηρήσουμε την Ορθοδοξία, τη γλώσσα και τη διαχρονική συνέχεια της Ελληνικής Ιστορίας. Τον συγχαίρω!

Άρθρο μου στην Κυριακάτικη Δημοκρατία, 21 Δεκεμβρίου 2014

«Η Ελλάδα και οι γεωπολιτικές προκλήσεις» – Με τον Σάββα Καλεντερίδη στην Αθήνα 22.09.2014

Σχολιάστε


Από Ινφογνώμων Πολιτικά

gevpolitika

Το Άρδην οργανώνει τη Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου στις 19.30 συζήτηση με θέμα:
Η Ελλάδα και οι γεωπολιτικές προκλήσεις“. Για το θέμα θα μιλήσουν:
Κώστας Γρίβας, καθηγητής γεωπολιτικής
Σωτήρης Δημόπουλος, διεθνολόγος
Σάββας Καλεντερίδης, εκδότης – δημοσιογράφος
Γιώργος Καραμπελιάς, εκδότης – συγγραφέας
Σταύρος Λυγερός, δημοσιογράφος
Στο χώρο πολιτικής και πολιτισμού “Ρήγας Βελεστινλής”, Ξενοφώντος 4, 6ος όροφος.

Μπορεί ο εθνομηδενισμός να είναι «αντισυστημικός»;

Σχολιάστε


Από Άρδην-Ρήξη

Του Γιώργου Καραμπελιά

bar-krit-tsi-e1400682062185

21 Μαΐου 2014

Από τις Εκλογές του Ιουνίου 2012 και μετά, τα εγχώρια και τα ξένα συμφέροντα επιχειρούν συστηματικά να ελέγξουν τις μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, κατ’ εξοχήν μέσω του ελέγχου του νέου –πρόσκαιρου ή μονιμότερου– πόλου εξουσίας, που ανεδείχθη από εκείνες τις εκλογές, δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ.

Βασικός μοχλός, για την υλοποίηση της επιδίωξης των συστημικών δυνάμεων και των μεγάλων συμφερόντων, είναι η αποτελεσματική χρησιμοποίηση της ψαλίδας που υπάρχει ανάμεσα στη στενή οργανωτική βάση του ΣΥΡΙΖΑ και την πολύ ευρύτερη εκλογική του απεύθυνση. Αυτή η ψαλίδα οδηγεί αναπόφευκτα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε μια στρατηγική διεύρυνσης, ώστε να μπορέσει να αποκτήσει τα μεγέθη και τις δυνατότητες διαχείρισης της εξουσίας. Και γύρω από τον χαρακτήρα αυτής της διεύρυνσης παίζεται και το μέλλον αυτού του κόμματος.

Οι εγχώριοι και διεθνείς «ρυθμιστές» της κοινωνικής και πολιτικής ζωής παρεμβαίνουν αποφασιστικά σε αυτό το πεδίο. Το κύριο όπλο που διαθέτουν είναι ο λεγόμενος χώρος της κεντροαριστεράς και του εκσυγχρονισμού, ο οποίος, τα προηγούμενα χρόνια, εκφραζόταν κατ’ εξοχήν με το ΠΑΣΟΚ, αλλά διατηρούσε εκλεκτικές συγγένειες, στο πεδίο της ιδεολογίας, και με την ανανεωτική Αριστερά, ακόμα και ένα κομμάτι της άκρας αριστεράς (χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις του «Ιού» της παλιάς Ελευθεροτυπίας). Η λεγόμενη κεντροαριστερά αποτελεί τον κεντρικό ιδεολογικό μοχλό ελέγχου της εξουσίας στην Ελλάδα, από τη δεκαετία του 1980 και μετά. Με τα συγκροτήματα Τύπου που ελέγχει (βλέπε Νέα, Βήμα, Έθνος, παλιότερα Ελευθεροτυπία, Μega κ.λπ.). Με τον έλεγχο των πανεπιστημιακών και ακαδημαϊκών ελίτ, καθώς και της πνευματικής και πολιτιστικής ελίτ. Με την ηγεμονία στο ίδιο το φαντασιακό και τις συμπεριφορές των νεώτερων γενεών. Γι’ αυτό εξάλλου, όπως έχουμε τονίσει πάρα πολλές φορές, η ύστερη μεταπολίτευση σφραγίστηκε αποφασιστικά από την ιδεολογία του εκσυγχρονισμού και εθνομηδενισμού.

Το μεγάλο στοίχημα αυτών των συμφερόντων ήταν πώς θα κατορθώσουν να ελέγξουν τον ελληνικό λαό σε μια στιγμή κρίσης του κυρίαρχου μοντέλου, όπως διαμορφώθηκε μετά το 2010. Και το πρόβλημα που αντιμετώπιζαν έμοιαζε με τον «τετραγωνισμό του κύκλου». Πώς να αποφύγουν την κατάρρευση της ιδεολογικής τους ηγεμονίας, τη στιγμή που κατέρρεαν τα εκλογικά ποσοστά και η ισχύς της «επίσημης» κεντροαριστεράς, δηλαδή του ΠΑΣΟΚ. Ιδιαίτερα στην περίοδο που διανύουμε, κατά την οποία το σύστημα δεν έχει κατορθώσει να σταθεροποιηθεί και η φτωχοποίηση και η οικονομική καταστροφή συνεχίζουν να απειλούν τη μεγάλη μάζα των Ελλήνων, έπρεπε να διασφαλιστεί η σχετική σταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος. Τη μία πλευρά του συστήματος εξουσίας, τη Ν.Δ. και τη δεξιά, κατόρθωσαν να την ελέγξουν εν τέλει, παρά τις αντιμνημονιακές κορώνες του Σαμαρά μετά το 2011, και την μετέβαλαν στον βασικό πυλώνα του συστήματος, μαζί με το καταρρέον ΠΑΣΟΚ.

Περισσότερα…

Το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ ή η επιτομή του εθνομηδενισμού

Σχολιάστε


Από Άρδην-Ρήξη

Του Γιώργου Καραμπελιά

Sampixa Souleiman

Το σκανδαλώδες «κόψιμο» της Σαμπιχά Σουλεϊμάν από τα ευρωψηφοδέλτια του Σύριζα δεν αποτελεί παρά την τελική πινελιά στην ολοκλήρωση ενός ψηφοδελτίου, το οποίο σηματοδοτεί και μία ρεβάνς –ή αποκάλυψη;– των απροκάλυπτα εθνομηδενιστικών κύκλων στο εσωτερικό του κόμματος.

Διότι το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ήδη σκανδαλώδες –και απολύτως μονομερές ως προς την κύρια κατεύθυνσή του, τόσο ως άνοιγμα προς το εκσυγχρονιστικό ΠΑ.ΣΟ.Κ. όσο και ιδιαίτερα βεβαρυμμένο σε μια απολύτως εθνομηδενιστική κατεύθυνση. Οι παρουσίες ανθρώπων όπως ο Δημήτρης Χριστόπουλος, διαβόητο μέλος του ΚΕΜΟ (Κέντρου Ερεύνης Μειονοτικών Ομάδων) και απροκάλυπτου υποστηρικτή των Σκοπίων και των νατοϊκών επεμβάσεων στη Γιουγκοσλαβία˙ η παρουσία της πασίγνωστης ανανικής Σίας Αναγνωστοπούλου· η υποψηφιότητα του Σημιτογιωργακικού Στέλιου Κούλογλου, θα ήταν ήδη αρκετές, με το ειδικό βάρος τους και την κατεύθυνση την οποία σηματοδοτούν, για να σφραγίσουν αυτό το ψηφοδέλτιο. Όμως δεν έμειναν μόνον εκεί οι φωστήρες της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ενέταξαν στο ψηφοδέλτιο και το αγαπημένο παιδί του ΓΑΠ, Κρίτωνα Αρσένη, που, όπως δηλώνει στο βιογραφικό του, υπήρξε «ο μόνος μη Τούρκος εργαζόμενος στο υπουργείο Οικονομικών της Τουρκίας» (σημειωτέον αυτή η επαγγελματική του δραστηριότητα δεν περιλαμβάνεται στο σημερινό του βιογραφικό το οποίο έχει αλλοιώσει) και ο Αντώνης Κανάκης, υπαρχηγός της Λούκας Κατσέλη, σημιτικός και υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, το 2004. Αυτοί ήρθαν να προστεθούν σε πολλούς άλλους γνωστούς και μη εξαιρετέους «αντιεθνικιστές», όπως ο Γιάννης Μηλιός, ο Δημήτρης Παπαδημούλης, και άλλοι ών ουκ έστιν αριθμός.

Διότι το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ήδη σκανδαλώδες –και απολύτως μονομερές ως προς την κύρια κατεύθυνσή του, τόσο ως άνοιγμα προς το εκσυγχρονιστικό ΠΑ.ΣΟ.Κ. όσο και ιδιαίτερα βεβαρυμμένο σε μια απολύτως εθνομηδενιστική κατεύθυνση.

Η προσπάθεια μιας φαινομενικής εξισορρόπησης αυτής της κυρίαρχης επιλογής, με την παρουσία και κάποιων διαφορετικών φωνών, όπως του Νίκου Ξυδάκη, της Πέπης Ρηγοπούλου ή της Σοφίας Σακοράφα, αποτελούσε τη στάχτη στα μάτια των αφελών. Ωστόσο, το έσχατο επιχείρημα όλων εκείνων των φίλων μας, που είτε συμμετέχουν, είτε ερωτοτροπούν με τον ΣΥΡΙΖΑ, ήταν η παρουσία –όντως εμβληματική– της Σαμπιχά Σουλεϊμάν, μιας Ρομά μουσουλμάνας που αντιστρατευόταν την πολιτική ενσωμάτωσης της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης στην Τουρκία, διακηρύσσοντας πως είναι Ελληνίδα και όχι Τουρκάλα μουσουλμάνα. Αυτή η υποψηφιότητα αποτελούσε την πέτρα του σκανδάλου για όλους τους υποταγμένους στην τουρκική πολιτική και τους κήνσορες του αντιεθνικισμού. Γι’ αυτό και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να την εκδιώξουν από το ψηφοδέλτιο. Και το πέτυχαν. Διότι, όπως δήλωσε ο Δημήτρης Χριστόπουλος, που φαίνεται πως είναι αυτός που καθορίζει την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και όχι ο Τσίπρας, αυτός δεν μπορούσε να είναι συνυποψήφιος με μια υποψήφια που αρνείται ότι «η μειονότητα είναι ένα ενιαίο συμπαγές τούρκικο πράμα», και «δούλεψε» για να διωχθεί! Εξάλλου, προχθές μόλις, ο Κούλογλου επιτέθηκε στον φίλο του Σταύρο Θεοδωράκη, γιατί δεν υπερασπίστηκε όπως όφειλε τον Νίκο Δήμου, υποχωρώντας στον «λαϊκισμό», σε μια χώρα που ο Κούλογλου χαρακτήρισε σαν το «Ιράν της Ευρώπης»!

Έτσι, ολοκληρώθηκε μια πορεία αποκάλυψης του βαθειά ριζωμένου, στην ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, εθνομηδενισμού, που δεν μπορεί να θεραπευτεί με την συχνή επανάληψη της λέξης «πατρίδα» από τον Τσίπρα. Εξάλλου, και ένας γνωστός προδότης –που κυβέρνησε, για κακή μας τύχη, και τη χώρα – μιλούσε συχνά-πυκνά για την «πατρίδα». Χρειάζεται ρήξη με τα κυκλώματα του εκσυγχρονισμού και του εθνομηδενισμού, τα οποία ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την σημερινή κατάντια της χώρας και τα οποία αποδεικνύεται ότι είναι κυρίαρχα σε αυτό το κόμμα, γι’ αυτό και το εμποδίζουν να μεταβληθεί σε ηγεμονική πολιτική δύναμη.

Διότι, στην Ελλάδα της κρίσης, της πείνας των μνημονίων και του τσαλαπατήματος της αξιοπρέπειάς μας, από Δύση και Ανατολή, δεν μπορεί να υπάρξει αυθεντική αντιμνημονιακή δύναμη αν δεν είναι ταυτόχρονα πατριωτική. Και ακριβώς γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αποπνέει αυτό το ισχυρό «άρωμα» του εθνομηδενισμού, δεν κατορθώνει να μεταβληθεί σε πραγματικά πλειοψηφική πολιτική δύναμη. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να ξεκολλήσει από τα χαμηλά δημοσκοπικά ποσοστά, γι’ αυτό και είναι συνυπεύθυνος, όπως όλοι οι εθνομηδενιστές, για την γιγάντωση της Χρυσής Αυγής, διότι εγκαταλείπει τον πατριωτισμό και τα εθνικά συμφέροντα στη ρητορική των φασιστών.

Αν στην Ελλάδα υπήρχε σήμερα μια αντιμνημονιακή πατριωτική δύναμη, θα μπορούσε να συσπειρώσει την πλειοψηφία του λαού. Και αυτή η δύναμη δεν είναι ούτε μπορεί να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ.  Και, πάντως, σε καμία περίπτωση δεν είναι το ευρωψηφοδέλτιό του.

Κρυφό Σχολειό. Χρονικό μιας Ιστορίας. Γιώργος Καραμπελιάς

1 σχόλιο


Από ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

Ο Κωνσταντίνος Χολέβας με καλεσμένο τον Γιώργο Καραμπελιά για το βιβλίο του Γιώργου Κεκαυμένου με τίτλο Κρυφό Σχολειό. Χρονικό μιας Ιστορίας. Βίντεο με πλήθος φωτογραφιών από πρωτότυπες πηγές.

Το Αντίβαρο έλαβε στα χέρια του το ηχητικό της ραδιοφωνικής εκπομπής του Κ. Χολέβα στον ραδιοφωνικό σταθμό της Πειραϊκής Εκκλησίας στις 23 Δεκεμβρίου 2012 με καλεσμένο τον Γ. Καραμπελιά. Το θέμα της συζήτησης ήταν το πρόσφατο βιβλίο του συνεργάτη του Αντίβαρου Γιώργου Κεκαυμένου «Το ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ. Χρονικό μιας Ιστορίας».

Έτσι, ντύσαμε το ηχητικό με πληθώρα φωτογραφιών και πρωτότυπων πηγών, οι οποίες παρουσιάζονται στο βιβλίο και φτιάξαμε ένα βίντεο 21 λεπτών.

Ένα βίντεο που από μόνο του αποτελεί ατράντχτο ντοκουμέντο κατά των αναθεωρητών ιστορικών.

Ο πρόλογος του βιβλίου http://www.antibaro.gr/article/6553

πηγή: «Αντίβαρο»

Ελλάδα, η παρασιτική απόφυση της Δύσης

Σχολιάστε


Από Ελευθεροτυπία

Mia yponpmeumeni AnoixiΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ [Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά «Μια υπονομευμένη Άνοιξη – Στις ρίζες της οικονομικής εξάρτησης», που μόλις κυκλοφόρησε από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις]

Η εκθεμελιωτική οικονομική κρίση που βιώνει η Ελλάδα υπακούει σε μεγάλα διεθνή ρεύματα -κρίση της ηγεμονίας της Δύσης, μεταφορά του επικέντρου της παγκόσμιας συσσώρευσης από τη Δύση στην Ανατολή. Ωστόσο, αποτελεί παράλληλα συνέπεια και κορύφωση της παρασιτικής ένταξης της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας στη Δύση.

Η ημιαποικιακή ενσωμάτωση του ελληνικού κόσμου στη Δύση ολοκληρώθηκε στη διάρκεια μιας μακράς ιστορικής διαδρομής, που ξεκινά από τον 11ο αι., όταν ο βυζαντινός ελληνικός κόσμος άρχισε να υποτάσσεται οικονομικά στη Βενετία και τη Γένοβα. Σταθμοί σε αυτή την πορεία απώλειας της αυτονομίας μας -που θα συνεχιστεί με την κατάκτηση και το διαμελισμό του Βυζαντίου, μετά το 1204- υπήρξαν αρχικώς η Αλωση του 1453 και, εν συνεχεία, η ατελής και ανολοκλήρωτη εθνική μας χειραφέτηση. Μέσα από τη διαρκή οικονομική και στρατιωτική πίεση της Δύσης και την επεκτατική παρουσία της τουρκικής Ανατολής, η ελληνική οικονομία δεν μπόρεσε να μετεξελιχθεί σε έναν αυτόνομο παραγωγικό πόλο και οι άρχουσες τάξεις της προσδέθηκαν παρασιτικά στη Δύση, ως μεταπράτες προϊόντων, ιδεών, προτύπων.

Οι επανειλημμένες απόπειρες για οικονομική και κοινωνική ολοκλήρωση, κάθε φορά, σκόνταφταν σε μια διπλή πίεση, όπου το τουρκικό ξίφος, σε συνδυασμό με τις δυτικές κανονιοφόρους και τη δυτική βιομηχανία, υποχρέωναν την ελληνική οικονομία σε παραγωγική συρρίκνωση και τις άρχουσες τάξεις σε μεταπρατική μετάλλαξη. Αυτή ακριβώς τη μακρόσυρτη διαδικασία συγκρότησης και αποδόμησης θα αποκαλέσει «καημό της ρωμιοσύνης» ο Κωστής Μοσκώφ.

Πολλές φορές, για οκτώ ολόκληρους αιώνες, οι Ελληνες θα δοκιμάσουν να αντιδράσουν. Στην Αυτοκρατορία της Νικαίας (1204-1261), στο Δεσποτάτο του Μορέως, στα Αμπελάκια, τη Μοσχόπολη, τα Ζαγοροχώρια και στα νησιά μας, πριν από την Επανάσταση· κάθε φορά, η αρχόμενη διαδικασία αυτόκεντρης ανάπτυξης θα ανακόπτεται από τη συνδυασμένη -συνήθως- δράση των δυνάμεων που δεν επιθυμούσαν την ανασύσταση ενός αυτόνομου πόλου στην Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια.

Περισσότερα…

Older Entries

Αρέσει σε %d bloggers: