Αρχική

Βάσος Λυσσαρίδης: «να επανατοποθετήσουμε το Κυπριακό στη σωστή του αντικατοχική βάση»!

Σχολιάστε


Από Στοχασμός-Πολιτική

Την ανάγκη όπως επανατεθεί το Κυπριακό στη σωστή βάση, επεσήμανε ο Επίτιμος πρόεδρος του ΚΣ ΕΔΕΚ Βάσος Λυσσαρίδης, προσθέτοντας ότι όταν το Κυπριακό προβάλλεται ως διακοινοτική διαμάχη προσφέρεται άλλοθι στην Τουρκία.

«Το Κυπριακό είναι θέμα εισβολής, εθνοκάθαρσης, κατοχής και καταπάτησης της εδαφικής ακεραιότητας και της ανεξαρτησίας μιας χώρας μέλους του Ο.Η.Ε. και της Ε.Ε. και καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του συνόλου των πολιτών της. Όταν το Κυπριακό προβάλλεται ως διακοινοτική διαμάχη προσφέρεται άλλοθι στην Τουρκία», ανέφερε σε ομιλία του σε μνημόσυνο στο Στρόβολο.

Όπως είπε, «με την de facto διχοτόμηση να οδηγείται σε επικίνδυνη χρονιότητα και με διάφορους παράγοντες να επικαλούνται αυτούς τους κινδύνους για να επιβάλλουν λύσεις που δεν αναιρούν τη διχοτόμηση αλλά οδηγούν σε πλήρη Τουρκοποίηση με τον εποικισμό που δημιουργεί κινδύνους Αλεξανδρεττοποίησης».

«Εκβιάζουν για αποδοχή λύσης με φυλετικά κριτήρια, Μπαντουστάνς, χωριστές πλειοψηφίες, εγγυητές, που οδηγούν σ’ ένα μεταποικιοκρατικό μόρφωμα και τελικά στην Τουρκοποίηση της Κύπρου», πρόσθεσε.

Ο κ. Λυσσαρίδης είπε πως πρέπει «να επανατοποθετήσουμε το Κυπριακό στη σωστή του αντικατοχική βάση».

Περισσότερα…

Η εισβολή στην Κύπρο – Μία τραγωδία που δεν έκλεισε ποτέ (video)

Σχολιάστε


Από Στοχασμός-Πολιτική

Ο κυπριακός Ελληνισμός τίμησε χθες (20 Ιουλίου) τους πεσόντες της βάρβαρης τουρκικής εισβολής και καταδίκασε την συνεχιζόμενη κατοχή του ενός τρίτου της Κύπρου.

Στις 5:30 το πρωί, ώρα που άρχισε η εισβολή του Αττίλα, ήχησαν οι σειρήνες στις ελεύθερες περιοχές.

Χθες το πρωί (20 Ιουλίου) τελέσθηκε στο στρατιωτικό κοιμητήριο στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας επιμνημόσυνη δέηση υπέρ των πεσόντων αξιωματικών και οπλιτών κατά την τουρκική εισβολή του 1974, στην παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, Δημήτρη Χριστόφια, του Προέδρου της Βουλής των Ελλήνων, Ευάγγελου Μεϊμαράκη.

Μετά την επιμνημόσυνη δέηση έγινε προσκλητήριο των «φονευθέντων στο πεδίο μάχης» και ακολούθησε κατάθεση στεφάνων «εις μνήμη των πεσόντων εις τους αγώνας υπέρ της ελευθερίας της Κύπρου» στο μνημείο των ηρώων που βρίσκονται θαμμένοι στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας. Παράλληλα, οργανώθηκαν διάφορες εκδηλώσεις και αντικατοχικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.

Ας θυμηθούμε όμως τα όσα τραγικά συνέβησαν στην Κύπρο, στο βίντεο που ακολουθεί, φωνάζοντας όλοι …

Δεν Ξεχνώ!

Κηδεύτηκαν τα οστά ακόμα τριών ηρώων της τουρκικής εισβολής

Σχολιάστε


Από Ὁ Φιλελεύθερος μέσω cummulus στόν οὐρανό τῆς Μακεδονίας

Είχαν συλληφθεί με πολιτική περιβολή στις 2 Αυγούστου 1974

… Η κηδεία τελέστηκε στην εκκλησία Αποστόλου Λουκά, συν. Αγίου Αθανασίου στη Λεμεσό.

… Ο Αλέξανδρος και Ανδρέας Γερμανού και ο Αιμίλιος Μιλτιάδους είχαν συλληφθεί με πολιτική περιβολή στις 2 Αυγούστου 1974 από μια ομάδα ενόπλων Τούρκων στρατιωτών, που είπαν ότι τους παίρνουν για ανάκριση και θα επιστρέψουν.

Την επόμενη μέρα της σύλληψής τους, άγνωστος Τούρκος στρατιώτης ζήτησε από τον πεθερό του Μιλτιάδους να επισκεφθεί τον Αστυνομικό Σταθμό Κερύνειας γιατί ήθελαν να τον δουν τα παιδιά και ο γαμπρός του. Όταν, όμως, έφτασε στο Σταθμό, του είπαν ότι δεν έχουν τίποτα υπόψη για κράτηση εκεί των παιδιών του και του γαμπρού του.

Ο κ. Χριστοφίδης (υφυπουργός παρά τω Προέδρω της Κυπριακής Δημοκρατίας) είπε πως «ο Αλέξανδρος, ο Ανδρέας, ο Αιμίλιος, και τόσοι άλλοι νέοι, που αργότερα διαπιστώθηκε ότι είναι νεκροί, δεν σκοτώθηκαν στο πεδίο της μάχης. Είχαν συλληφθεί και είχαν κρατηθεί σε κάποιο Αστυνομικό Σταθμό ή σε κάποιους χώρους που οι εισβολείς μετέτρεψαν σε κρατητήρια. Ειδικά, οι νέοι που σήμερα κηδεύουμε, δεν αιχμαλωτίστηκαν καν στο πεδίο της μάχης, αλλά στο σπίτι του πεθερού του Μιλτιάδους. Είναι φανερό ότι οι εισβολείς αργότερα εκτέλεσαν εν ψυχρώ τα δύο αδέλφια και το γαμπρό τους. Η περίπτωση των αδελφών Αλέξανδρου και Ανδρέα Γερμανού και του Αιμίλιου Μιλιτιάδους, αποτελεί ακόμα ένα κρίκο στην αλυσίδα των εγκλημάτων πολέμου που διέπραξαν οι Τούρκοι εισβολείς στην Κύπρο», είπε ο κ. Χριστοφίδης.

Οι τελευταίοι ήρωες

Σχολιάστε


Από thinkfree.gr

Του Γ.Θ. Κεσσόπουλου / gkessopoulos@gmail.com

Τρεις συγκλονιστικές μαρτυρίες πολεμιστών της ΕΛΔΥΚ ‘74

—————–

“Μέσα από αυτά τα γεγονότα εγώ σα νέος δεν έζησα. Αναγκάστηκα να σκέφτομαι σαν πενηντάρης, να ζω με ορισμένα πράγματα που ήταν μόνο για τον εαυτό μου, δεν μπορούσα να τα εξωτερικεύσω τότε διότι κανείς δεν θα με καταλάβαινε”. Αυτή ήταν η κατακλείδα της συγκλονιστικής αφήγησης του Γιάννη Χατζηπαρασκευαΐδη, δεκανέα της 105 σειράς, στο 2ο Λόχο της ΕΛΔΥΚ, που πολέμησε στην πρώτη γραμμή κατά τη δεύτερη κυρίως φάση της τουρκικής εισβολής στη «γη της λεμονιάς, της ελιάς», στην Κύπρο το 1974.
Το να ακούς έναν από τους τελευταίους Έλληνες που έδωσαν τον εαυτό τους για την πατρίδα να μιλά γι’ αυτό που έζησε, είναι ούτως ή άλλως μοναδική εμπειρία. Ιδίως όταν πρόκειται για ανθρώπους παραμελημένους από πατρίδα – πολιτεία – κράτος, για ιστορίες θαμμένες χάριν σκοπιμότητας στα συρτάρια της συλλογικής μνήμης, όταν πίσω από την πίκρα κρύβονται μεταπολεμικά ανθρώπινα δράματα.

Όταν γύρισαν στην Ελλάδα οι Ελλαδίτες πολεμιστές, έχοντας γράψει ηρωικές στιγμές αυτοθυσίας αποκλειστικά για ανιδιοτελή “ιδανικά”, εννιά μήνες μετά το μακελειό της 16ης Αυγούστου, αντί για τιμές και δόξες αποβιβάσθηκαν στο Λουτράκι ενώπιον… τελωνειακών υπαλλήλων που βρέθηκαν εκεί για να τους ελέγξουν! Το γεγονός προδιέγραφε και τη συνέχεια. Έπρεπε να περάσουν 24 χρόνια για να άρει η επίσημη Ελλάδα τη ρετσινιά του “πραξικοπηματία” από πάνω τους και να αναγνωρίσει ρηματικά (χωρίς κανένα προνόμιο ή δικαίωμα) το αυτονόητο –την ίδια την Ιστορία: ότι συμμετείχαν “από 20-7-1974 έως 20-8-1974 στη ζώνη πολεμικών επιχειρήσεων το 1974 στην Κύπρο”. Χάρη στον Σύνδεσμο Βορειοελλαδιτών Πολεμιστών ΕΛΔΥΚ ’74 και στον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας Άκη Τσοχατζόπουλο, ο οποίος “πέρασε” από τη Βουλή το νόμο 2641/1998.

Περισσότερα…

Μήπως ξεχάσαμε τους αγνοούμενους της Κύπρου;

Σχολιάστε


Από Αντίβαρο

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων

Η είδηση μας συγκλόνισε όλους. Η Κυπρία Ευρωβουλευτής Ελένη Θεοχάρους κατήγγειλε στο Ευρωκοινοβούλιο ότι στις τουρκικές φυλακές του Ντιαρμπακίρ βρέθηκαν 38 σκελετοί πυροβολημένοι με περίστροφο στο κρανίο. Η κ. Θεοχάρους είναι βεβαία από τα υπάρχοντα στοιχεία ότι πρόκειται για τα λείψανα Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων αγνοουμένων από την εισβολή του Αττίλα το 1974. Η ιστορία αυτή φέρνει όλους μας ενώπιον των ευθυνών μας και αξίζει να αναρωτηθούμε: Μήπως ξεχάσαμε το δράμα των αγνοουμένων και των συγγενών τους; Μήπως χαλαρώσαμε στην κριτική μας έναντι της Τουρκίας, η οποία βαρύνεται με σοβαρά εγκλήματα κατά αμάχων το μαύρο καλοκαίρι του 1974; Μήπως θα έπρεπε να συζητήσουμε μία προσφυγή κατά της Άγκυρας στο Διεθνές Δικαστήριο Ποινικού Δικαίου της Χάγης;

Πάντα είχα την απορία: Γιατί η Διεθνής Κοινότητα εξάντλησε όλη τη δικαστική και αστυνομική αυστηρότητά της κατά των Σέρβων για τα υπαρκτά και ανύπαρκτα εγκλήματά τους στη Βοσνία και δεν ασχολήθηκε καθόλου με όσα διέπραξε ο τουρκικός Αττίλας το 1974. Με το φτωχό μυαλό μου έδωσα δύο απαντήσεις. Πρώτον ότι οι ΗΠΑ και άλλες δυτικές δυνάμεις βλέπουν την Τουρκία ως το ιδανικό εργαστήριο όπου δοκιμάζεται η ανάμιξη του ελαφρού Ισλάμ με την υποτυπώδη κοινοβουλευτική δημοκρατία και την ελεύθερη αγορά. Ο αείμνηστος Βρετανός ιστορικός και διπλωμάτης Άρνολντ Τόυνμπη είχε γράψει στο βιβλίο του «Ο πολιτισμός δικάζεται- Ο κόσμος και η Δύση» ότι η Δύση μετά τον Κεμάλ αποδέχθηκε με χαρά τη βιαία δυτικοποίηση της τουρκικής κοινωνίας και θα της ανεχθεί κάθε έγκλημα και κάθε παρεκτροπή ανθρωπιστική, διότι θα τη χρησιμοποιεί ως πρότυπο και για τις υπόλοιπες μουσουλμανικές χώρες. Ο δεύτερος λόγος είναι η δική μας αδράνεια και υποχωρητικότητα. Αν ήμασταν Εβραίοι ή Αρμένιοι δεν θα είχαμε αφήσει την Τουρκία σε χλωρό κλαρί. Θα θυμίζαμε συνεχώς τα εγκλήματα του Αττίλα και θα προβάλλαμε όσα στοιχεία υπάρχουν περί των 1619 αγνοουμένων μας.

Περισσότερα…

Π. Ήφαιστος – Το μεταπολεμικό διεθνές σύστημα: Σταθερά και μεταβλητά κριτήρια του κυπριακού ζητήματος πριν και μετά το 1974 και τα αίτια του ελλείματος εθνικής στρατηγικής

Σχολιάστε


Από Παναγιώτης Ήφαιστος

Με διαχρονικά κριτήρια και υπό το πρίσμα του κύματος εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων προς το τέλος του 19ου αι. και στις αρχές του 20ου αι., ο αγώνας των κυπρίων κατά της Βρετανικής αποικιοκρατικής δύναμης την δεκαετία του 1950 αποτέλεσε μια γνήσια αξίωση ελευθερίας. Κανείς δεν μπορούσε να σταματήσει μια κοινωνία να αξιώσει αυτοδιάθεση όταν το σύνολο των κοινωνιών του πλανήτη ξεσηκώθηκε κατά των αποικιοκρατών αγωνιζόμενος για την ανεξαρτησία τους. Το αίτημα για αυτοδιάθεση και ένωση με τον υπόλοιπο ελληνικό κορμό, εξάλλου, δεν ήταν νέο. Όταν άρχισε η Επανάσταση για την Ελληνική Εθνική Ανεξαρτησία του 1821 οι κύπριοι δεν ήταν απόντες.

Βέβαια, η δημιουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1959-60 αποστέρησε στους κυπρίους το δικαίωμα αυτοδιάθεσης. Επιπλέον, όπως και με σχεδόν όλα τα άλλα κράτη που προέκυψαν μέσα από την κατεδάφιση των αποικιακών δομών, η ανεξαρτησία της Κύπρου λόγω των στρατηγικών του διαίρει και βασίλευε[1]αποδείχθηκε η αφετηρία νέων δεινών. Με την ενθάρρυνση της Μεγάλης Βρετανίας οι τουρκικοί επεκτατικοί σκοποί έγιναν πιο συγκεκριμένοι και οι τουρκικές μεθοδεύσεις εις βάρος της Κύπρου πιο συστηματικές.

Σε κάθε περίπτωση, αυτά αφορούν τις ιδιαιτερότητες της κυπριακής περίπτωσης. Μιλώντας σε ένα γενικότερο πλαίσιο, καλό είναι να γνωρίζει κανείς ότι το διεθνές σύστημα δεν είναι και ποτέ δεν θα είναι ανθόσπαρτο. Η κατάκτηση της ανεξαρτησίας από μια οποιαδήποτε κοινωνία δεν είναι ένα τερματικό αλλά μια νέα αφετηρία διαφύλαξης αυτής της ανεξαρτησίας. Επειδή το διεθνές σύστημα είναι πλήρες αιτιών πολέμου και κυρίως πλήρες ηγεμονικών αξιώσεων ισχύος[2], η ανεξαρτησία για κάθε κοινωνία ακόμη και όταν την κερδίσει απαιτεί άγρυπνη εγρήγορση διασφάλισής της.

Βασική λοιπόν θέση που υιοθετούμε εδώ είναι ότι υπό τις συνθήκες των δύο πρώτων ρευστών δεκαετιών της μεταπολεμικής περιόδου υπήρχαν οι προϋποθέσεις ενός εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα οι σκοποί του οποίου αν υπήρχε μια ελληνική Υψηλή Στρατηγική θα μπορούσαν να είχαν εκπληρωθεί πλήρως. Παραμένει το γεγονός, εν τούτοις, ότι από το 1945 μέχρι σήμερα το νεοελληνικό κράτος, σ’ αντίθεση με την Βρετανία και Τουρκία, ποτέ δεν διέθετε μια υψηλή εθνική υψηλή στρατηγική όπως αυτή είναι κατανοητή στην στρατηγική ανάλυση[3].

Περισσότερα…

Πεθαίνοντας στη Κύπρο

Σχολιάστε


Από Το Χωνί

Του Σπύρου Παπασπύρου

Όλα όσα συνέβησαν στην Κύπρο τον «Μαύρο Ιούλιο» του 1974, δεν ήταν απλά σκοτεινές συνωμοσίες και παρασκήνια και μάλιστα των τελευταίων ετών. Ήταν το τέλος (;) του χρονικού «ενός προαναγγελθέντος θανάτου», που άρχισε κάπου στις αρχές τις δεκαετίας του 1950. Όταν η Βρετανία, που κατείχε τότε την Κύπρο, «έβαλε στο παιγνίδι» και την Τουρκία. Τον μόνιμο «πειρατή» της περιοχής.

Οι ευθύνες της «επισήμου» Ελλάδος (των κυβερνήσεών της διαχρονικώς αλλά και μεμονωμένων πολιτικών ανδρών), όπως και των Κυπριακών κυβερνήσεων,  για την εισβολή και την συνεχιζόμενη κατοχή είναι τεράστιες. Όσο και αν προσπαθούν να καλυφθούν πίσω από την πραξικοπηματική επιχείρηση ανατροπής του Μακαρίου από τον Ιωαννίδη, η οποία ήταν ΜΟΝΟ η αφορμή…. Δυστυχώς η πλευρά αυτή, η «συνωμοτική», μονοπωλεί συνήθως όσα γράφονται για τις (ηρωϊκές και συνάμα τραγικές για το Έθνος)  ημέρες εκείνες.

Υπάρχει και μια άλλη πτυχή. Αυτή της θυσίας των Αξιωματικών και Οπλιτών (Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων) που έπεσαν μαχόμενοι, «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι». Η θυσία των οποίων, για άλλη μία φορά στην Ιστορία μας, ούτε δικαιώθηκε ούτε έγινε έστω σεβαστή από το επίσημο Ελληνικό Κράτος.

Φανταστείτε ότι μόλις πριν ελάχιστα χρόνια, το Κράτος μας αναγνώρισε ότι το 1974 στην Κύπρο έγινε πόλεμος! Και αυτό, από μνησικακία κατά του Σώματος των Αξιωματικών. Για να μην τιμήσει αυτούς για τους οποίους έτρεφαν μίσος οι πολιτικοί. Και όταν απεφάσισε να αναγνωρίσει το γεγονός και να απονείμει «τιμητικές διακρίσεις» στους πολεμιστές της Κύπρου (ζώντες, φονευθέντες και αγνοουμένους), εξαίρεσε τους Αξιωματικούς. Με το πρόσχημα ότι υπηρέτησαν το Δικτατορικό Καθεστώς!

Θέλοντας να αποτίσω έναν ελαχιστότατο Φόρο Τιμής σ΄αυτούς τους Αξιωματικούς που δεν εφείσθησαν της ζωής τους και έπεσαν μαχόμενοι στον βωμό του καθήκοντος ή συλληφθέντες «αγνοούνται», θα αναφερθώ με λίγα λόγια σε τρεις, τους χαρακτηριστικότερους, από αυτούς, χωρίς επ΄ουδενί να έχω σκοπό να υποβαθμίσω την θυσία των υπολοίπων ηρώων.

Περισσότερα…

ΕΛΔΥΚ – 1974 (ματρυρίες)

Σχολιάστε


Συγκλονιστικό!!!

Οι μαρτυρίες των Ελλήνων που πολέμησαν τους Τούρκους.

Πρόκειται για τους στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ που το 1974 απέκρουσαν την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ξεχασμένοι για πολλά χρόνια αφού «οι λαοί θυμούνται μόνον τους πολέμους που κέρδισαν». Το 1998 ο Αργύρης Ντινόπουλος σε μια σειρά εκπομπών που έκανε για την τηλεόραση του Αντέννα με γενικό τίτλο «Στον δρόμο» κατέγραψε τις ζωές και τις μαρτυρίες των στρατιωτών της ΕΛΔΥΚ 1974.

Η σκηνοθεσία είναι του Μιχάλη Γαλανάκη.
Βοηθός σκηνοθέτης ο Γιάννης Μαρούδας.

Δεν ξεχνώ…

Σχολιάστε


ή

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ;

Μετά από τόσα χρόνια όχι μόνο δεν έχει γίνει τίποτα για να λυθεί το πρόβλημα, αλλά η επίσημη Ελληνική πολιτεία έχει καταφέρει να επιβάλλει μία πρωτοφανή λήθη για ό,τι έχει σχέση με το Κυπριακό… Σήμερα οι νέοι Έλληνες (αλλά και οι παλαιότεροι, αυτοί δηλαδή που δεν έζησαν τα γεγονότα) «κάτι έχουν ακούσει, κάτι έχουν δει στην τηλεόραση», αλλά γενικώς έχει πέσει ένα πέπλο και έχει σκεπάσει γεγονότα, αγώνες, ήρωες, Εφιάλτες και ευθύνες…

Η συλλογική μας μνήμη έχει καταγράψει τα τεκταινόμενα απολύτως επιδερμικά, με τρόπο σχεδόν παιδιάστικο και με την απαραίτητη δόση συνομοσιολογίας. Κάτι ξέρουμε για την «προδοσία» της χούντας, τους «κακούς» Αμερικάνους, τους «κακούς» Τούρκους, τον «καλό» Μακάριο και τον «σωτήρα» Καραμανλή. Από εκεί και πέρα, κενό…

Όμως οι άνθρωποι που βρέθηκαν εκείνον τον Ιούλιο να μάχονται υπέρ «βωμών και εστιών» δεν ξέχασαν, κυρίως επειδή κατέληξαν ξεχασμένοι, απαξιωμένοι, ψυχικά και σωματικά καταρακωμένοι.

Οι άνθρωποι που έχασαν αγαπημένους, δεν ξέχασαν.

Οι άνθρωποι που είδαν το σπίτι τους να παραδίδεται στις φλόγες, δεν ξέχασαν.

Οι υπαίτιοι της τραγωδίας δεν ξέχασαν. Και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να ξεχάσουμε εμείς οι υπόλοιποι…

Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της. Και μάλιστα ξεκινάει από τα άριστα εξ αυτών!!!

~~~

Και εγώ σαν τυπικός νεοέλληνας λίγα πράγματα ξέρω για τότε… Παρουσιάζω το ακόλουθο υλικό με την ελπίδα να αποτελέσει την αφορμή για έρευνα των γεγονότων της περιόδου

Περισσότερα…

Επειδή τα γραπτά μένουν…

Σχολιάστε


Από TaXalia

Μέρες που είναι, ας θυμηθούμε τι έγραψε το παιδί του γνωστού συστήματος Καθημερινή-ΕΛΙΑΜΕΠ-Θάνου Βερέμη, Φίλιος Στάγκος, για τον αείμνηστο Τάσσο Παπαδόπουλο και για τους χειρισμούς του στο Κυπριακό. Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε, όταν ο σημερινός υπάλληλος του Μπουτάρη συνέκρινε με άρθρο του στην «Καθημερινή» τον Τάσσο Παπαδόπουλο με τον Νίκολα Γκρουέφσκι! Για διαβάστε το…

Ο φόβος μπροστά σε μια ιστορική απόφαση

Του Φιλιου Σταγκου

«Η είδηση κυκλοφόρησε από το απόγευμα του Σαββάτου αφήνοντας τους πάντες να αναρωτιούνται «πού το πάει ο Νίκολα Γκρούεφσκι;». Η δήλωσή του στο τηλεοπτικό δίκτυο «Σίτελ»,
δεν άφηνε περιθώριο παρερμηνείας: «Εφόσον η επίσημη πρόταση του διαμεσολαβητή κ. Μάθιου Νίμιτς για την ονομασία είναι «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», για όλες τις χρήσεις διεθνώς, εγώ θα θέσω την πρόταση αυτή σε δημοψήφισμα. Αν σας ενδιαφέρει η προσωπική μου θέση, θα ψηφίσω κατά».

Η απόφαση του πρωθυπουργού της ΠΔΓΜ να απορρίψει την πιο ρεαλιστική πρόταση συμβιβασμού απ’ όσες έχουν δει το φως της ημέρας μέχρι σήμερα –και μαζί της να δυναμιτίσει ολόκληρη τη διαδικασία διαμεσολάβησης υπό την αιγίδα του ΟΗΕ– στερείται κάθε λογικής. Ενδεχομένως ο κ. Γκρούεφσκι να ζήλεψε τη δόξα του τέως προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Τάσσου Παπαδόπουλου, ο οποίος είχε διαπραγματευθεί με μισή καρδιά το Σχέδιο Ανάν και εν συνεχεία κάλεσε τους Ελληνοκυπρίους να το καταψηφίσουν. Με τη διαφορά, όμως, ότι τον Απρίλιο του 2004, η Κύπρος είχε ήδη εξασφαλίσει το εισιτήριο στην Ε.Ε., ενώ στην περίπτωση της ΠΓΔΜ η ένταξη στους ευρω-νατοϊκούς θεσμούς είναι το ζητούμενο. Περισσότερα…

Newer Entries