Αρχική

«Εθνομηδενιστής καθότι Πατριώτης»

Σχολιάστε


Από Αντίφωνο

Σχόλιο στο άρθρο του κ. Νίκου Δήμου στο ΒΗΜΑ της 17ης 11ου 2019 του Ανδρέα Κ. Παπανικολάου* – 30 Ιουνίου 2020

Όταν ακούμε ότι ο Homo sapiens δεν κατάγεται από την Αφρική αλλά από τα Πετράλωνα της Χαλκιδικής, ή ότι όχι μόνον ο Μέγας Ναπολέων αλλά και ο Ιησούς Χριστός ήταν Έλληνας, ακριβώς όπως λέγεται ότι ήταν και ο πρωτάνθρωπος των Πετραλώνων, αντιπαρερχόμεθα τον ομιλούντα άνευ περιττών σχολίων.

Δεν είναι όμως ομοίως εύκολο να αγνοήσουμε έγκριτο αρθρογράφο του Βήματος,ειδικά αυτοί εξ ημών οι οποίοι τον θεωρούν  διανοούμενο, όταν  διακηρύττει ότι η έννοια «έθνος» είναι μια νεόκοπη και κενή περιεχομένου λεκτική «κατασκευή»  και όταν μας διαβεβαιώνει ότι «είναι εθνομηδενιστής επειδή είναι πατριώτης»!  Και δεν πρέπει να τον αγνοήσουμε διότι κάποιοι τουλάχιστον πρέπει να πιστεύουν ότι τα αινιγματώδη του αυτά ρηματίσκια  ίσως επικαλύπτουν μια βαθύτερη αλήθεια.

Μάλιστα, είναι νομίζω αναγκαίο, ειδικά αυτή την εποχή που ο κάθε ένας οφείλει να πάρει θέση σε μείζονα θέματα όπως το μεταναστευτικό, να εξεταστεί το αληθές τέτοιων δηλώσεων οι οποίες βεβαίως γίνονται με σκοπό να επηρεάσουν την εν λόγω θέση του κάθε αναγνώστη. 

Εν πρώτοις είναι κραυγαλαία ιστορική ανακρίβεια ότι τα «έθνη άρχισαν να δημιουργούνται μετά την Γαλλική επανάσταση» και ότι «έθνος είναι μια πολύ πρόσφατη αφηρημένη κατασκευή». Επιπροσθέτως, το «αφηρημένη κατασκευή» είναι κενολογία (δεδομένου ότι η έννοια δεν μπορεί παρά να είναι αφηρημένη εφόσον αναφέρεται σε πολλές και διάφορες κοινωνικές ομάδες) και, στην περίπτωση που το «κατασκευή» υπονοεί έλλειψη αντικειμενικού σημαινομένου, προφανές λάθος (δεδομένου ότι η λέξη και η έννοια πάντα αναφέρονται σε υπάρχουσες ομάδες).  Η δε απόδειξη της ιστορικής ανακρίβειας του χαρακτηρισμού είναι διάσπαρτη στην κλασική μας γραμματεία —από τον Ηρόδοτο στον Ξενοφώντα και πολλούς άλλους οι οποίοι ως γνωστόν προηγούνται κατά πολύ της Γαλλικής Επαναστάσεως και  στους οποίους τόσο η λέξη όσο και η έννοια «έθνος» αναφέρονται ακριβώς σε αυτό που αναφέρονται και σήμερα: σε ομάδες ατόμων με κάποιο ή κάποια κοινά χαρακτηριστικά.

Περισσότερα…

Όταν τα ιδεολογήματα παριστάνουν την επιστήμη

Σχολιάστε


Από ΕΛΛΑΣ

Γράφει ο Νεκτάριος Δαπέργολας Διδάκτωρ Ιστορίας του ΑΠΘ

Η Ελλάς ευγνωμονούσα, 1858. Λεπτομέρεια από τον πίνακα του Θ. Βρυζάκη

Το «Ελλάδα 2021» είναι η κορύφωση μιας εδώ και πολλά χρόνια οργανωμένης δράσης του καθεστωτικού εθνομηδενισμού. Για τους φίλους που δεν γνωρίζουν λεπτομέρειες, αξίζει να ειπωθούν λίγα λόγια για την ουσία αυτού του νεοταξικού και ψευδοϊστορικού ιδεολογήματος που παριστάνει την επιστήμη. Η ουσία του λοιπόν είναι η απόρριψη της ιδέας του ελληνικού έθνους στη διαχρονία του (χαρακτηριστικές άλλωστε οι γελοιότητες περί της «Γέννησης ενός Έθνους» – όπως θυμίζω ότι υποτιτλιζόταν το διαβόητο εκείνο προ ετών τηλεσκουπίδι του Σκάι για το 1821 – αλλά και το τωρινό σύνθημα «200 χρόνια Έλληνες»). Η απόρριψη δηλαδή ως μύθου της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού από την αρχαιότητα έως σήμερα. Αυτό επιτεύχθηκε αρχικά με την αποδόμηση της μακραίωνης περιόδου του Βυζαντινού Ελληνισμού, που έχει εντελώς αναίτια, αβάσιμα και χυδαία συκοφαντηθεί ως περίοδος παρακμής και σκοταδισμού, αλλά και διακοπής της ελληνικής συνέχειας. Επειδή όμως, αν υποστηριχθεί πως δεν υπήρχε ελληνικό έθνος πριν το 1821, μένει μετέωρη κι ανερμήνευτη και η ίδια η Επανάσταση, ήρθαν μετά οι απατεώνες που υποδύονται τους ιστορικούς, για να αποδομήσουν και την ίδια την Επανάσταση. Να την αποχρωματίσουν και να την απονευρώσουν. Για να την «ερμηνεύσουν» πλέον, με βάση όχι τις ιστορικές πηγές, αλλά τις προκατασκευασμένες ιδεοληψίες τους και τη διατεταγμένη υπηρεσία στην οποία διατελούν.

Μέσα λοιπόν στο πλαίσιο αυτό, διαβάζουμε εδώ και χρόνια απίστευτα πράγματα. Το κύριο είναι η πλήρης αμφισβήτηση, όπως προανέφερα, του ίδιου του ελληνικού έθνους, με μία σωρεία ψευδομελετών που δήθεν «αποδεικνύουν» ότι αυτό δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα και ότι την Επανάσταση την έκανε ένα ιδιόμορφο πολυφυλετικό και πολυπολιτισμικό πληθυσμιακό κράμα (κυρίως σλαβοαλβανικής προέλευσης), που καμία ελληνική συνείδηση φυσικά δεν είχε, αλλά γαλουχήθηκε – τουλάχιστον σε επίπεδο των ηγετικών του ομάδων (μέχρι και για…«περιθωριακές ελίτ» ακούσαμε) – κι απέκτησε κάποια μορφή αυτοσυνειδησίας χάρη στον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και τις ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης. Και τελικά αυτό το ετερόκλητο πληθυσμιακό κράμα επαναστάτησε το 1821, προβάλλοντας πολιτικές διεκδικήσεις, κυρίως ταξικές, ενώ η ελληνική εθνογένεση ακολούθησε αργότερα. Ήταν δηλαδή μία τεχνητή εθνογένεση μέσα από διαδικασίες ενοποίησης και ομογενοποίησης των ετερόκλητων ελλαδικών πληθυσμών, που πραγματοποιήθηκαν μετά το 1832.

Με βάση αυτό το κεντρικό τερατώδες αφήγημα, το μενού φυσικά περιλαμβάνει ακολούθως την απόρριψη της ελληνικής καταγωγής και συνείδησης των ηρώων του ’21, αλλά και τη συκοφάντησή τους, ώστε να εκπέσουν ως προσωπικότητες – κι επομένως ως δυνητικά πρότυπα – στα μάτια ενός λαού (και ιδίως μιας νεολαίας) με ολοένα και πιο αμβλυμένη ιστορική μνήμη και εθνική συνείδηση. Και φυσικά περιλαμβάνει και την αμφισβήτηση όχι μόνο του ελληνικού έθνους, αλλά και της ίδιας της οθωμανικής σκλαβιάς, που κατονομάζεται πια ως περίοδος απλώς οθωμανικής διοίκησης ή και ελληνοτουρκικής συνύπαρξης. Οπότε αποσιωπούνται και όλες οι τουρκικές φρικαλεότητες, οι εξισλαμισμοί, οι χιλιάδες Νεομάρτυρες, ο ζωτικός ρόλος της Εκκλησίας, τα 130 και πλέον επαναστατικά κινήματα που έγιναν στην Ελλάδα πριν από το 1821 (και πνίγηκαν στο αίμα). Κι απορρίπτονται ακόμη ως εθνικιστικοί μύθοι το παιδομάζωμα, το Κρυφό Σχολειό, το Κούγκι και το Ζάλογγο, το αδούλωτο φρόνημα της Κλεφτουριάς και τόσα ακόμη. Ο στόχος είναι να παραγραφεί όλη η αντιστασιακή και δυναμική διάσταση του Ελληνισμού και φυσικά να διαγραφούν οι κινητήριοι μοχλοί που τον κράτησαν ζωντανό επί αιώνες: δηλαδή η ορθόδοξη πίστη και η μέσω της ελληνικής συνείδησης αγάπη στην πατρίδα.

Όσο για το πού αποσκοπεί όλη αυτή η ψευδοεπιστημονική αλητεία που τη ζούμε επί τρεις και πλέον δεκαετίες (και της οποίας, επαναλαμβάνω, το «Ελλάδα 2021» είναι απλά το επιστέγασμα), είναι προφανές. Εδώ και πολλά χρόνια πλήττονται βίαια τόσο η ιστορική μας μνήμη, όσο και η γλώσσα και η ορθόδοξη πίστη μας. Πλήττονται δηλαδή όλοι οι βασικοί δομικοί παράγοντες της ταυτότητάς μας ως λαού. Ο στόχος είναι να αποδομηθεί και να αποσαθρωθεί συνολικά αυτή η ταυτότητα. Γιατί ένας λαός με αμνησία, εθνικά απονευρωμένος, γλωσσικά κατεστραμμένος και θρησκευτικά αποχρωματισμένος, είναι πια εύκολο θύμα, έτοιμος να αποτελέσει μέρος του ευρύτερου παγκόσμιου νεοταξικού χυλού. Κι αυτό το έργο ήδη έχει δυστυχώς αποδώσει καρπούς. Δεν είναι φανερό άραγε ότι ήδη πλέον αποτελούμε ένα λαό σε μεγάλο βαθμό μπερδεμένο και ζαλισμένο, με διασαλεμένο αξιακό σύστημα, χωρίς φρόνημα, που έχει απομείνει να παρακολουθεί σχεδόν παθητικά την προϊούσα καταστροφή του; Όσοι απομείναμε όμως ζωντανοί και θέλουμε ακόμη να αυτοαποκαλούμαστε Έλληνες, οφείλουμε επιτέλους να αντιδράσουμε…

Οι «μύθοι» του ’21 και οι ψευδο-επιστημονικές «τεχνικές» της αποδόμησης

1 σχόλιο


Από Κατάνυξη

Κρυφό σχολειό

του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Ιστορίας

Λίγες μόλις μέρες μετά την 25η Μαρτίου, είναι ομολογουμένως μία καλή αφορμή για να ξαναθυμηθούμε κάποια πράγματα σχετικά με την επίσημη «γραμμή» που περνά εδώ και αρκετά χρόνια μέσα στα Πανεπιστήμια, στα ΜΜΕ (και σταδιακά βεβαίως και στα σχολεία) σχετικά με τη μεγάλη μας Επανάσταση του 1821. Τη «γραμμή» την οποία διαμορφώνει η ανθελληνική κυρίαρχη πολιτική ιδεολογία του σύγχρονου ελλαδικού κράτους, σε συνεργασία με τη λεγόμενη αποδομητική σχολή, δηλαδή μια ομάδα δήθεν ιστορικών, που σχετίζονται ενεργά με διάφορα νεοταξίτικα όργανα και που χρησιμοποιώντας κατά το δοκούν τις ιστορικές πηγές, προσπαθούν να απονευρώσουν και να ακυρώσουν το ιστορικό μας παρελθόν. Για μας τους…«άλλους» ιστορικούς, που δεν μάθαμε να συμπεριφερόμαστε στις πηγές με τη γνωστή προκρούστεια μέθοδο, ώστε να «επιβεβαιώνουν» πάση θυσία τις ιδεοληψίες μας, ετούτη η ιστορία είναι γνωστή στην Ελλάδα εδώ και 25 τουλάχιστον χρόνια, αν και βέβαια ο πολύς κόσμος ήταν μάλλον ανυποψίαστος ως τη στιγμή που εμφανίστηκε το εκκωφαντικό εκείνο ανοσιούργημα της Μαρίας Ρεπούση. Για τους κάπως πιο υποψιασμένους βέβαια το πρώτο εμβληματικό ίσως έργο αυτού του αποδομητικού κλίματος υπήρξε το διαβόητο «Τι είν’ η πατρίδα μας» (1997), όπου οι κυρίες Δραγώνα, Φραγκουδάκη, Αβδελά και άλλα ερίτιμα μέλη αυτής της ελληνοφοβικής συνάξεως, εξέμεσαν διάφορα απίστευτα για την ελληνική εθνογένεση.

Χοντρικά και σχηματικά, σύμφωνα με τους εθνοαποδομητές, η εθνογένεση αυτή χρονολογείται μέσα στον 19ο αιώνα – και μάλιστα αρκετά μετά από την Επανάσταση του ’21. Αυτήν δεν την έκαναν συνεπώς εξ αίματος Έλληνες (τέτοιοι άλλωστε δεν υπήρχαν πια), αλλά ένα συνονθύλευμα από απογόνους Σλάβων, Βλάχων και κυρίως Αλβανών, που απλώς χάρη στη Γαλλική Επανάσταση και τον Διαφωτισμό επιζητούσαν ελευθερία, λαμβάνοντας έμπνευση και από ένα τεχνητό ρομαντικό αρχαιοελληνικό παρελθόν. Το λεγόμενο νεοελληνικό έθνος προέκυψε αργότερα, στην προσπάθεια να επιτευχθεί η εσωτερική ομοιογένεια του ελληνικού βασιλείου. Και επρόκειτο ουσιαστικά για μία εθνογένεση τεχνητή.

Και μετά το πόνημα της Ρεπούση (ευκλεούς εξάλλου τέκνου της ίδιας ομάδας), φτάσαμε βεβαίως και σε μία ακόμη μετωπική επίθεση μέσα από εκείνο το απερίγραπτο τηλεοπτικό… έπος του Σκάι «1821-Η γέννηση ενός έθνους» (το β΄ μέρος του τίτλου παραπέμπει ακριβώς στην προαναφερθείσα «εθνογένεση»). Όσα είχαν ακουστεί στο εν λόγω πολύωρο αντι-ιστορικό παραλήρημα, ήταν απολύτως χαρακτηριστικά αφηγήματα των αποδομητών: συνεχείς αναφορές στην ανεξιθρησκεία και τις ευρύτερες φιλελεύθερες συνθήκες ή για την οικονομική ανάκαμψη και άνθηση των πρώτων αιώνων της Τουρκοκρατίας, ενώ ούτε λέξη φυσικά για τους μαζικούς εξισλαμισμούς, τις σφαγές, τα βασανιστήρια, την απόλυτα ντροπιαστική νομικά θέση του «ραγιά» και γενικά για την πιο βάρβαρη σκλαβιά που γνώρισε ποτέ ο τόπος. Συνεχείς προσπάθειες συμψηφισμού μεταξύ των δήθεν αγριοτήτων που διεπράχθησαν «και από τις δύο πλευρές» (η γνωστή καραμέλα της εξίσωσης θυτών και θυμάτων), αλλά και με συνεχή προσβλητικά σχόλια για τους αγωνιστές και τη δράση τους. Και φυσικά συνεχείς και οι υπαινιγμοί για τη μη ελληνική προέλευση των επαναστατών. Με έμφαση εννοείται στην πλήρη ταύτιση των αλβανόφωνων με τους Αλβανούς (δεν συζητάμε δηλαδή καν το να πέρασε έστω και ως απλή…υπόνοια το ενδεχόμενο να επρόκειτο για πληθυσμούς με ελληνική προέλευση και ελληνική εθνική συνείδηση που απλώς έχασαν την επαφή με τη γλώσσα τους μες στο σκοτάδι της δουλείας – κάτι σαν τους τουρκόφωνους Έλληνες της Καππαδοκίας ή τους σλαβόφωνους Έλληνες της Μακεδονίας – και ειδικά σε μια περιοχή, που, όπως δείχνει και η δράση του πατρο-Κοσμά, τόσο υπέφερε η ελληνική γλώσσα και παιδεία).

Περισσότερα…

Ο «Προοδευτικός» ΄Ελληνας του 2018

Σχολιάστε


Από meaculpa.gr

mea-culpa-kameni-simaia

Του Χρήστου Μυτιλινιού.

Πρόοδος. Ουσιαστικό, γένους θηλυκού.

Η βελτίωση, ο δρόμος προς κάτι καλύτερο. Μέσω της εξέλιξης. Δαρβινικά και όμορφα.

Πάμε να δούμε λίγο στην Ελλάδα τι σημαίνει να είσαι προοδευτικός.

Δεν μιλάς για έθνος. Μιλάς αποκλειστικά για κράτος. Μόλις χρησιμοποιήσεις τη λέξη έθνος, είσαι φασίστας και ρατσιστής.

Δεν υπερασπίζεσαι σε καμία περίπτωση τη σημαία σου. Είσαι ούγγανος Οστρογότθος, απόγονος των Βίκινγκς, που δεν θέλεις η χώρα σου να πάει μπροστά.

«Ένα πανί είναι» έτσι κι αλλιώς πώς κάνεις έτσι;

Απαγορεύεται αυστηρά ο ευρωσκεπτικισμός. Οτιδήποτε έχει νομοθετήσει η Ευρώπη είναι θέσφατο, δεν θέλει απολύτως καμία επανεξέταση. Κάτι σαν τις εντολές του Μωϋσέως ένα πράμα. Ή τις ακολουθείς ή κάηκες.

Ούτε να διανοηθείς ότι μπορείς να πιστεύεις σε κάποιον Θεό. Ή τουλάχιστον αν θες να πιστέψεις κάπου, μπορείς ελεύθερα να είσαι μουσουλμάνος. Όταν είσαι μουσουλμάνος έχεις κάθε δικαίωμα να προσκυνάς όπου σταθείς. Όταν είσαι Χριστιανός, απαγορεύεται αυστηρώς να κάνεις το σταυρό σου σε οποιοδήποτε σημείο. Είσαι οπισθοδρομικός.

Δεν είναι δυνατόν να περνάει από το μυαλό σου ότι μπορείς να διεκδικήσεις ονομασία για τα Σκόπια που να μην περιέχει τον όρο Μακεδονία. Δεν ενδιαφέρει έναν προοδευτικό ούτε η ιστορία, ούτε η δύναμη του έθνους ούτε τίποτα από αυτά. Στον 21ο αιώνα, προέχουν τα ατομικά δικαιώματα και μόνο. Καθείς.. αυτοπροσδιορίζεται.

Ούτε να περάσει από το μυαλό σου ότι μπορείς να μιλήσεις για πρότυπα οικογένειας. Κι αν διανοηθείς να ψελλίσεις κάποιο ψίθυρο περί ψυχανάλυσης Φρόυντ, Λακάν και τα ρέστα, είσαι ένας απλός ρατσιστής και ομοφοβικός που δεν δέχεται τη διαφορετικότητα. Το να δέχεσαι τη διαφορετικότητα αλλά να είσαι αντίθετος στην εναλλακτική μορφή οικογένειας τεκμηριώνοντάς το και επιστημονικά, επίσης σε καθιστά στους σκοταδιστές, οπότε μην το σκεφτείς καν.

Μην τυχόν και αναφερθείς σε τίποτα αρχαίους και μιλήσεις για συνέχεια γλώσσας και τέτοια έτσι;

Και βέβαια μην κάνεις ποτέ το λάθος να ζητήσεις παρέμβαση αστυνομίας και άρση ασύλου σε πανεπιστήμια και τέτοια. Συντηρίκλα! Μούχλα! Ε Μούχλα!

Και μην τολμήσεις ποτέ να βγάλεις από το στόμα σου τη λέξη ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ. Είσαι ρατσιστής και μίασμα της κοινωνίας. Ή παράτυπο μετανάστη θα τον πεις, ή οικονομικό μετανάστη, ή πρόσφυγα. Ξενέρωσες συντηρίκλα; Ξίδι!

Μην απορείτε λοιπόν για τη δεξιά στροφή της κοινωνίας. Δεν είναι λόγω «ψεκασμών» όπως ισχυρίζεστε. Σίγουρα υπάρχει κι αυτό το κομμάτι. Αλλά το γενικότερο και μεγαλύτερο, είναι οι μπούρδες και οι ανοησίες που εκφράζει αυτός ο σάπιος και ψεύτικος προοδευτισμός που προσπαθείτε να επιβάλετε σε όλους.

Λυπούμεθα, μα προτιμούμε άλλη πρόοδο από την ψεύτικη δική σας.

Χαιρετίσματα.

Συνωστισμός στο Αιγαίο

Σχολιάστε


Από Ερανιστής

Γράφει ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης

Σ’ όλη σχεδόν τη Μεταπολίτευση, μας έλεγαν ότι οι Τούρκοι είναι και ήταν καλά παιδιά, ντερβίσηδες και καραμπουζουκλήδες, ότι εμείς φταίγαμε που εξεγερθήκαμε το ’21, κι ότι περνούσαμε μια χαρά στην Τουρκοκρατία, χαϊρλίδικα. Ότι εμείς οι Έλληνες φταίμε για όλα, ακόμα και για το ότι υπάρχουμε και αναπνέουμε. Πως στην Σμύρνη δεν έγινε παρά ένας απλός συνωστισμός με μπόλικο κολλητήρι, ότι Γενοκτονία των Ποντίων δεν υπήρξε ποτέ, ούτε των Αρμενίων. Πως έπρεπε όταν μπήκαμε στην Τριπολιτσά, μετά από αιώνες σφαγών των Ελλήνων, εξανδραποδισμών, γενιτσαρισμών και άπειρων εγκλημάτων και σκότους επί τέσσερις αιώνες, να τους μιλάμε στον πληθυντικό και να τους λέμε υποκλινέστατα μπουγιουρούμ εφέντη μ’. Ότι ο Κολοκοτρώνης ήταν αδερφή και πιθανώς ο Καραϊσκάκης να είχε στάχτες στο πέτο. Να μην μιλάμε περί μπούρκας γιατί η Μπουμπουλίνα σε κάποιον πίνακα ζωγραφικής φορούσε τσεμπέρι κι ότι στο Ζάλογγο οι γυναίκες σάλταραν κατά λάθος, σκοτώθηκαν κάνοντας ακραία σπορ, ή ότι έπεσαν στον γκρεμό απλώς λόγω του άθλιου νόμου της βαρύτητας.

Και είχαν κολλήσει με εμμονή στο ότι δεν υπήρξε κρυφό σχολειό, ούτε Αρκάδι, ούτε Κούγκι, και έπρεπε οι ημιδιανοούμενοι να προσαρμόζονται σε αυτό το μοτίβο μήπως και φανούν μη επαρκώς προοδευτικοί, να απολογούνται στη διάχυτη, λευκή, αριστερή τρομοκρατία συνέχεια και δουλοπρεπώς. Να αναμασούν διαρκώς ανθελληνικά κλισέ, αρνούμενοι την οποιαδήποτε μελέτη των πρωταρχικών πηγών – άσε, εκείνος ο καημένος ο Παλαιών Πατρών που αναδρομικά, ύστερα από εκατόν πενήντα χρόνια τράβηξε περισσότερα από όσα είχε τραβήξει επί Τουρκοκρατίας. Ακόμα λίγο και θα τον έμπλεκαν με τη Novartis και με κανένα τροχήλατο μανουάλι-πεσκέσι απ’ την εταιρεία.

Περισσότερα…

Στάθης : Το όνομα

Σχολιάστε


Από Ο Στάθης στον eniko

sta8is

sta8is_picΠολλές χώρες, οι περισσότερες, έχουν πολλά ονόματα σε πολλές γλώσσες. Η Ελλάδα λέγεται και Hellas και Greece και Γιουνάν, η Γερμανία λέγεται και Germany και Αλεμάνια και Τεντεσκία, η Γαλλία, η Αλβανία, όλες έχουν πολλά ονόματα, που όλα όμως για την κάθε χώρα σημαίνουν ένα πράγμα: την ταυτότητά της. Και η ταυτότητα δεν είναι θέμα αυτοπροσδιορισμού (να δηλώνει η Κίνα, Μογγολία) αλλά αναγνώρισης, να παραδέχονται δηλαδή όλοι οι άλλοι ότι η Κίνα είναι Κίνα.

sta8is_picΗ αρχή της αναγνώρισης στο διεθνές δίκαιο είναι εκ των ων ουκ άνευ! Ένα κράτος δεν «υπάρχει» αν δεν το αναγνωρίζουν τα άλλα, ή το μέρος τους που το αναγνωρίζει. Η Βρετανία αναγνώρισε τις ΗΠΑ, ενώ η Κίνα δεν αναγνωρίζει την Ταϊβάν και η Ταϊβάν την Κίνα (εκτός κι αν στο μεταξύ έχουν αλληλοαναγνωρισθεί). Η Παλαιστίνη (ως κράτος) υπάρχει στον βαθμό που την αναγνωρίζουν ή θα την αναγνωρίσουν άλλα κράτη.

sta8is_picΚατά τούτο η FYROM υπάρχει ως κράτος που το αναγνωρίζουν όλοι, ενώ ορισμένοι, και κυρίως η Ελλάδα, δεν αναγνωρίζουν το όνομά της. (Εδώ να σημειώσουμε πως όσοι κι αν αναγνωρίζουν τη FYROM ως «Μακεδονία», αυτό ελάχιστη αξία έχει για τα αδέλφια μας της γειτονικής χώρας, όσο δεν αναγνωρίζεται η χώρα τους με αυτό το όνομα απ’ την Ελλάδα και συνεπώς από τους διεθνείς οργανισμούς).

sta8is_picΗ FYROM αποτελεί το ιστορικό παράδοξο ενός λαού που προσπαθεί να σφετερισθεί μια αλλότρια ταυτότητα. Τούτο οφείλεται σε δύο λόγους: στον εθνικισμό (και τον αλυτρωτισμό, για τον οποίο θα μιλήσουμε στη συνέχεια) μιας νεοπαγούς νομενκλατούρας που έχει ανάγκη εθνικής αναφοράς και στον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ, που στο κράτος αυτό βλέπουν ένα στήριγμα για την πολιτική τους στα Βαλκάνια. Και στην Ευρώπη.

sta8is_picΌλοι γνωρίζουν, και όχι μόνον οι ακαδημαϊκές κοινότητες διεθνώς, την ιστορία των Σλαβομακεδόνων (που σήμερα αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες). Πρόκειται για Σλάβους από εκείνους που εξαπλώθηκαν σε όλη τη Βαλκανική σε αλλεπάλληλα κύματα. Η εθνική ταυτότητα ορισμένων απ’ αυτές τις φυλές άρχισε να διαμορφώνεται στην περιοχή γύρω απ’ την Αχρίδα (του πρώτου βουλγαρικού βασιλείου) υπό την επιρροή του χριστιανισμού, που εκείνη την εποχή λειτουργούσε και ως υπουργείο εξωτερικών του Βυζαντίου.

Περισσότερα…

«Τζιχαντιστές»… οι Μακεδονομάχοι!

Σχολιάστε


Από arouraios.gr

Δεν αποτέλεσε έκπληξη όταν ο «αρνητής» της Γενοκτονίας των Ποντίων υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης ανακοίνωσε Εθνικό Διάλογο για την Παιδεία. Ούτε αιφνιδίασε κανέναν εντός και πέριξ του Μαξίμου και της Κουμουνδούρου γνωστοποιώντας ότι πρόεδρος της επιτροπής και επικεφαλής της αναθεώρησης του προγράμματος και των σχολικών βιβλίων αναλαμβάνει ο καθηγητής Αντώνης Λιάκος.

Liakos-Filis

Εξάλλου υπουργός και πανεπιστημιακός δονούνται από κοντινές αναγνώσεις. Αν για τον έναν οι Πόντιοι υπήρξαν θύματα εθνοκάθαρσης, για τον άλλον απλώς η γενοκτονία τους ήταν ένα πυροτέχνημα που «αναδύθηκε μαζί με το Μακεδονικό, στο πλαίσιο της αναζωπύρωσης του εθνικισμού στη δεκαετία του ’90». Πίσω , άλλωστε, από παρόμοιες απόψεις και κοινές οχυρώσεις χτίζονται οι καλές συνεργασίες στον ευαίσθητο χώρο της Παιδείας.

Γνωστός στον πνευματικό χώρο, γνωστότατος και πέραν της ακαδημαϊκής κοινότητας, ο από 25ετίας καθηγητής Νεότερης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών είναι μια ιδιαιτέρως ισχυρή προσωπικότητα, που επιχειρεί να αφήσει το δικό του αποτύπωμα στη νεότερη ιστοριογραφία.

Διανοούμενος ορμητικός και πολυγραφότατος, με τις επιστημονικές του παρεμβάσεις και την αρθρογραφία του έχει έρθει κατά καιρούς σε ευθεία σύγκρουση με κατεστημένες απόψεις και στερεότυπα προσπαθώντας να κατεδαφίσει «εθνικούς» μύθους, με αποτέλεσμα να έχει δημιουργήσει αμείλικτους αντιπάλους αλλά και φανατικούς οπαδούς. Στην τελευταία κατηγορία εκ των πρόσφατων θιασωτών των απόψεων του 68χρονου καθηγητή συγκαταλέγεται πλέον και ο πρωθυπουργός που τον επικαλέστηκε παραθέτοντας σε ομιλία του αυτούσιο τσιτάτο του.

Εξάλλου ο Αντώνης Λιάκος ενσαρκώνοντας ακροθιγώς τον ρόλο του οργανικού διανοούμενου ουδέποτε έμεινε αμέτοχος στον δημόσιο βίο, αλλά κρατήθηκε σε απόσταση από τη συμμετοχή σε κυβερνητικό πόστο. Υπήρξε στο παρελθόν προβεβλημένος και εύγλωττος θεωρητικός του εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος, δραστήριο στέλεχος αλλά και πρόεδρος του ΟΠΕΚ, του Ομίλου Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας που είχε ιδρύσει ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης.

Περισσότερα…

Μεταναστευτικό ή η κλινική σχιζοφρένεια της «Αριστεράς των Δικαιωμάτων»

Σχολιάστε


Του Γιώργου Ρακκά

Με δηλώσεις του τύπου «οι πρόσφυγες λιάζονται στα πάρκα» και άλλες τέτοιες γελοιότητες που θυμίζουν αίσχιστου είδους λατινοαμερικάνικη δικτατορία, η «αριστερά των δικαιωμάτων» νομίζει πως μπορεί να διαχειριστεί το μεταναστευτικό ζήτημα της χώρας, την στιγμή μάλιστα που αυτό διολισθαίνει σε ανθρωπιστική κρίση.

la8ro

 Γι’ αυτό και η πραγματικότητα τους εκδικείται αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι όλα αυτά τα κροκοδείλια δάκρυα που έχυναν και όλες αυτές οι υποκριτικές ανθρωπιστικές κορώνες που έβγαζαν γύρω από το μεταναστευτικό ζήτημα, ήταν για… ιδεολογική αυτο-επιβεβαίωση και ουδεμία σχέση δεν είχαν με το ίδιο το πρόβλημα.

Γι’ αυτό και τώρα, η «γραμμή» τους, μια ανθρωπιστική μετάλλαξη του νεοφιλελεύθερου Laissez faire, laissez passer αποδεικνύεται στην πράξη εφιαλτική τόσο για την ελληνική κοινωνία όσο και για τους ίδιους τους πρόσφυγες.

 Τι θα μπορούσε να γίνει, όμως, επί της ουσίας;

Κατ’ αρχάς, το μεταναστευτικό ζήτημα εξελίσσεται στην χώρα μας εδώ και είκοσι χρόνια, και θα πρέπει να αξιοποιήσουμε θετικά τις εμπειρίες που παράγει.

Πρώτον, σε μεγάλο βαθμό, το ζήτημα κατέληξε σε αδιέξοδο επειδή ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας το χρησιμοποίησε ως όπλο στο πλαίσιο της παρατεταμένης εμφύλιας πολιτισμικής σύγκρουσης για το περιεχόμενο της ταυτότητάς μας.

Ανεξάρτητα από το τι ήθελαν οι ίδιοι, ή ίσως και ενάντια στην βούλησή τους, οι εθνομηδενιστές χρησιμοποίησαν τους μετανάστες στο πλαίσιο μιας ευρύτερης εκστρατείας αποδόμησης της ιστορικής ταυτότητας της χώρας. Μόνο οι αντίφα τόλμησαν να το γράψουν στους τοίχους, αλλά όλες οι συνιστώσες αυτής της πτέρυγας το εννοούσαν: «Έλληνες σκάστε!». Εξάλλου, όλοι οι πολιτικοποιημένοι μετανάστες, ανεξαρτήτως τοποθετήσεων, αντιλαμβάνονται πολύ καλά πως στο πλαίσιο αυτού του ψευδο-αντιρατσιστικού λόγου και πρακτικής οι ίδιοι πάντοτε ενέχουν θέση και ρόλο παθητικού αντικειμένου-αποδέκτη της μεγαλοθυμίας των «ευεργετών» τους.

Περισσότερα…

Παγιδευμένοι στον εθνομηδενισμό

Σχολιάστε


Από Καθημερινή

Του Χρήστου Γιανναρά

giannarasΑντιγράφω από ένα μικρό βιβλίο του Γιάννη Πατίλη, με τίτλο «Ελληνικά και Ιστορική Ορθογραφία στην Πλανητική Εποχή», που πρόσφατα κυκλοφόρησε (δυστυχώς, λόγω κρίσης, σε πολύ περιορισμένο αριθμό αντιτύπων).

«Το 1930, στο περιοδικό “Πρωτοπορία”, ο μαρξιστής διανοούμενος Γιάννης Σιδέρης έγραφε χαρακτηριστικά: “Την ημέρα που θα επιβληθεί πια το λατινικό αλφάβητο και που θα μπει στα σχολειά, θα έχουμε προχωρήσει πολύ και θ’ αποδειχτεί πως έχουν γκρεμιστεί ένα σωρό προλήψεις και αμορφωσιές”.

»Οσοι είμαστε σήμερα εκπαιδευτικοί γνωρίζουμε καλά πως το λατινικό αλφάβητο είναι ήδη εδώ, στα σχολειά μας. Αυτό όμως που αστόχαστα παραγνωρίζουμε είναι, πως αυτή τη φορά το λατινικό αλφάβητο, ως φορέας της φωνητικής γραφής, δεν έρχεται από τα πάνω, από κάποια προϋποτιθέμενη προοδευτική εκπαιδευτική πολιτική ή από τις ελίτ των διανοουμένων, τον κ. Γληνό ας πούμε ή τον κ. Φιλήντα, και άλλες σοβαρές μορφές του πρώιμου διαφωτισμού μας, που υποστήριζαν την κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας, όπως ο Γιάννης Βηλαράς ή ο Αθανάσιος Ψαλίδας.

»Τώρα το λατινικό αλφάβητο έρχεται κατευθείαν από τα κάτω, από τη νεολαία, η οποία το χρησιμοποιεί ανεπίσημα παντού, από τα κινητά τηλέφωνα ώς το διαδίκτυο, πράγμα που του δίνει την οικειότητα και το ψυχικό προβάδισμα, την όλη ψυχοπνευματική επένδυση μ’ άλλα λόγια, την οποία στερείται, όχι μόνο στη συνείδηση των μαθητών αλλά και μεγάλης μερίδας εκπαιδευτικών, το ίδιο το κουτσουρεμένο με το μονοτονικό επίσημο και γι’ αυτό “καταναγκαστικό” σύστημα της σχολικής ιστορικής ορθογραφίας. Μια τέτοια ψυχολογικής τάξεως διαφορά δεν ήταν που οδήγησε σταδιακά στην πλήρη κατίσχυση της κοινής ομιλούμενης απέναντι στην γραπτή καθαρεύουσα;

»Τι ελπίδες έχει λοιπόν να επιζήσει το επίσημο σύστημα της ιστορικής ορθογραφίας, όταν το λατινόγραπτο μήνυμα που στέλνω στο κορίτσι μου με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ή με το κινητό μετράει, ως τρόπος γλωσσικής έκφρασης των πιο κρίσιμων συναισθημάτων μου, πολύ περισσότερο από τις ανούσιες σαχλαμάρες που θα πρέπει να γράψω την επομένη στο σχολείο;

Περισσότερα…

Δάσκαλοι τῆς Ρεπούση

Σχολιάστε


Από Αντιφωνητής

repousi

Συχνά πυκνά προκύπτει τό ἀφελές ἐρώτημα στήν μακάρια χώρα μας γιά τό πῶς καί δέν γνωρίζουν τήν ἑλληνική ἱστορία οἱ νεότερες γενιές. Πέρα ἀπό τίς ἄλλες ἀπαντήσεις, πού ἀναφέρονται στό πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας καί σέ γενικῶς ἰσχύοντες παράγοντες, θά ἐπιχειρήσουμε νά δώσουμε ἐδῶ καί μία ἀκόμη: τήν προδοσία τῶν Ἑλλήνων ἱστορικῶν.

Πρίν λίγο καιρό λοιπόν δέχθηκα τό ἐρώτημα νέου ἀνθρώπου πού ἔψαχνε νά διαβάσει μιά συνοπτική Ἱστορία τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας: ὑπάρχει κάποια κατάλληλη ἔκδοση; Δέν ἦταν ἡ πρώτη φορά πού ἔγινα ἀποδέκτης τοῦ ἐρωτήματος καί προσπάθησα νά ψάξω τήν ἀγορά, μέσῳ φίλου βιβλιοπώλη στήν Ἀθήνα. Ἡ ἀπάντηση ἦταν πώς στή μορφή πού ἤθελα ὑπῆρχε μόνο τοῦ «ἐκσυγχρονιστῆ» Β. Κρεμμυδᾶ μέ τίς «γνωστές» ἀπόψεις. Εἶπα λοιπόν νά προμηθευτῶ τήν ἔκδοση γιά νά δῶ περί τίνος πρόκειται – «πόση ἰδεοληψία μπορεῖ νά χωρέσει σέ 180 σελίδες γιά 200 χρόνια;», σκέφτηκα. «Ἄπειρη», ἦταν ἡ ἀπάντηση πού πῆρα μέ τήν ἀνάγνωση ἤδη ἀπό τήν εἰσαγωγική «εἰδοποίηση» τοῦ συγγραφέα πού προειδοποιεῖ γιά τή «ματιά τοῦ ἱστορικοῦ στήν ὕλη».

Ὁλο τό βιβλίο διαρρέεται ἀπό μία οἰκονομίστικη ἀντίληψη μαρξικῆς προέλευσης, κάτι πού δέν θά ἐνοχλοῦσε ἄν περιοριζόταν σέ λογικά πλαίσια. Ταυτόχρονα ὅμως γίνεται μία ἐμπαθής πολεμική κατά τῆς ἐθνικῆς πραγματικότητας, κατά τῆς ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καί κατά τῆς Ρωσίας. ἐκεῖνοι πού κυρίως μένουν στό ἀπυρόβλητο εἶναι οἱ Ἄγγλοι καί οἱ Τοῦρκοι.

Περισσότερα…

Το παιδομάζωμα επί τουρκοκρατίας: Απάντηση στους αναθεωρητές διά χειρός Παπαρρηγόπουλου

Σχολιάστε


Από ΕΛΛΑΣ

Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος

Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος

Αφορμή για το παρόν άρθρο αποτέλεσε μια δημοσίευση που αναφέρεται στους “εθνικούς μύθους”, τους οποίους υποτίθεται ότι προπαγανδίζει η επίσημη ελληνική ιστορία. Κατά τον συγγραφέα του άρθρου, το παιδομάζωμα, η συμβολή της Ορθόδοξης εκκλησίας, ακόμα και η Ελληνική Επανάσταση αποτελούν “μυθεύματα”. Με την εγκυρότητα του καθηγητή Πανεπιστημίου και τη -δήθεν- επιστημονική προσέγγιση του άρθρου, προσπαθεί να παρουσιάσει με αοριστολογίες και γενικό τρόπο, μεμονωμένα περιστατικά σαν την πραγματικότητα που το “εθνικιστικό” κράτος κρύβει τόσα χρόνια από το σύνολο του ελληνικού λαού!

Βέβαια, δεν μας εκπλήσσουν τέτοιες απόψεις. Τα τελευταία χρόνια μέσα από σχολικά εγχειρίδια, ντοκιμαντέρ, μελέτες και βιβλία με χρηματοδοτήσεις γνωστών κύκλων του εξωτερικού, επιχειρούν να ξαναγράψουν την ιστορία για δικά τους οφέλη. Με τη λογική αυτή της προπαγάνδας (τύπου Γκέμπελς, που ελπίζουν ότι στο τέλος κάτι θα μείνει από όσα υποστηρίζουν) φαίνεται πως συμφωνεί και ο συντάκτης του παραπάνω άρθρου που αναφέρουμε.

Τι και αν διακεκριμένοι ιστορικοί, ερευνητές και ακαδημαϊκοί (Σαράντος Καργάκος, Κωνσταντίνος Χολέβας, Κώστας Ζουράρις κλπ) έχουν αναιρέσει τα ψευδοεπιχειρήματα που κατά καιρούς, προβάλουν οι αναθεωρητές (και αποδομητές) της ιστορίας, τι και αν η Ακαδημία Αθηνών έχει αναιρέσει και αυτή τέτοιες λογικές, οι προσπάθειες αλλοίωσης της ιστορικής αληθείας δεν σταματούν. Στο άρθρο αυτό θα επικεντρώσουμε στην άποψη περί “εθνικού μύθου” για το παιδομάζωμα…

Περισσότερα…

Φιλική Εταιρεία, 200 χρόνια από την ίδρυσή της

Σχολιάστε


Από Άρδην-Ρήξη

Το εισαγωγικό σημείωμα από το αφιέρωμα του Άρδην (τ. 97) για τα διακόσια χρόνια από την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας.

Διακόσια χρόνια μετά

filiki etaireiaEδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο ελληνισμός ζει και αναπνέει κοιτάζοντας διαρκώς προς τα «έξω»· έφτασε στα πέρατα της Δύσης –τις στήλες του Ηρακλέους– και της Ανατολής, μέχρι τις Ινδίες. Περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο λαό διαμόρφωσε τον κόσμο και τον πολιτισμό που ξέρουμε, τον χριστιανισμό, τη φιλοσοφία, τον ορθό λόγο, την τέχνη. Και πάντα φεύγοντας, την στενοχωρία ενός τόπου μικρού, τραβώντας για τους ανοικτούς ορίζοντες. Ακόμα και μέχρι τον 19ο αιώνα, σκλαβωμένοι, συνεχίζαμε να αρδεύουμε την ανατολική Ευρώπη, τα Βαλκάνια, την Εγγύς Ανατολή.

Τόσο πολύ που κάποτε εξαντλήσαμε αυτή την αστείρευτη πηγή που έδωσε τον «θαυμαστό ελληνικό κόσμο». Και μείναμε ξέπνοοι, εξαντλημένοι, κουβαλώντας σαν βάρος τρεις ή έξι χιλιάδες χρόνια ιστορία. Η δημογραφική κατάρρευση, η οικονομική κρίση, ο νεο-οθωμανισμός, ο κατακλυσμός από ξένους λαούς και κουλτούρες, η πολιτισμική παρακμή, απειλούν πια με αφανισμό, με τελεσίδικο στέρεμα, την ίδια αυτή πηγή που την πιστεύαμε ανεξάντλητη και γι’ αυτό τόσο γενναιόδωρα την ξοδεύαμε, και σήμερα κινδυνεύουμε να μεταβληθούμε σε ένα απλό σύνορο των κόσμων. Η Φιλική Εταιρεία δοκίμασε να μεταβάλει, και πάλι, αυτό που έγινε σύνορο σε οικουμένη, σε ό,τι δηλαδή υπήρξε για πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια, μέχρι και το Βυζάντιο, ο ελληνικός κόσμος. Γι’ αυτό στοχοθέτησε τη συμπερίληψη όλου του βαλκανικού χώρου, με κέντρο την Κωνσταντινούπολη, τη φυσική του πρωτεύουσα, στο επαναστατικό της σχέδιο.

Συχνά έχει υποστηριχτεί, όπως έγινε και για τη Φιλική Εταιρεία, πως οι δύο μεγάλοι ποιητές της παλιγγενεσίας, ο Σολωμός και ο Κάλβος θα μείνουν αποσπασματικοί, ο Σολωμός θα αφήσει ατελείωτους τους Ελεύθερους Πολιορκημένους, ο Κάλβος θα σιωπήσει από τα τριάντα τέσσερα (34) χρόνια του. Ο Νικόλας Κάλας, μάλιστα, θα γράψει για το θέμα αυτό, ίσως σε μια από τις πιο σφαλερές κριτικές τοποθετήσεις του:

«Ο Σολωμός είχε μάλλον αδύνατη ποιητική φλέβα –μας έδωσε μόνο κάτι ωραία λυρικά τραγούδια– όσο για τον Κάλβο…, ο πατριωτισμός του είναι πολύ διανοητικός και ατομικιστικός για ένα αίσθημα τόσο μαζικό όπως είναι ο πατριωτικός ενθουσιασμός». (Νικόλας Κάλας, Κείμενα ποιητικής και αισθητικής, Πλέθρον, Αθήνα 1982, σ. 56 ).

Για άλλη μια φορά, φαίνεται πως ο Γεώργιος Σεφέρης έλυσε το «μυστήριο» πολύ πιο αποτελεσματικά:

Μπορούμε να στοχαστούμε πολλά για τη μοίρα της φυλής και του ελληνικού λόγου, όταν λογαριάσουμε ότι, σε μια ορισμένη στιγμή που το Γένος αρχίζει να βγαίνει από έναν μεγάλο ύπνο, τα έργα δύο μοναδικών ποιητών είναι σημαδεμένα από κάτι τέτοιες καρβουνοσακούλες.

(Γ. Σεφέρης, Δοκιμές, Α΄ (1936-1947), Ίκαρος, Αθήνα 1974, σ. 210).

Περισσότερα…

Αντιρατσιστικό: «Το έξυπνο πουλί πιάστηκε από τη μύτη»

1 σχόλιο


Από Άρδην-Ρήξη

Το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και οι εθνομηδενιστές του ΣΥΡΙΖΑ, της ΔΗΜΑΡ, και του σημιτικού ΠΑΣΟΚ

Genocide

Των Γ. Καραμπελιά – Γ. Ρακκά από τη Ρήξη φ. 107 (6 Σεπ. 2014)

Είναι εξωφρενικό, και ταυτόχρονα τόσο ενδεικτικό για την κατάσταση εξαχρείωσης που κυριαρχεί στη χώρα μας, το γεγονός ότι η προοπτική συμπερίληψης των γενοκτονιών του Πόντου και της Μικράς Ασίας στο σχετικό άρθρο του λεγόμενου αντιρατσιστικού νομοσχεδίου συγκεντρώνει τόσες αντιδράσεις, όσες θα συναντούσε και η αναγνώρισή τους από το τούρκικο κατεστημένο!

Κι όμως, αυτό συμβαίνει με τις γενοκτονίες του Πόντου και της Μικράς Ασίας εδώ και τριάντα χρόνια –καθώς η λεγόμενη «ακαδημαϊκή αριστερά» πρωτοστατεί στην άρνησή τους και τροφοδοτεί με ρεπούσεια επιχειρήματα την ενδοτική έναντι της Τουρκίας πολιτική στρατηγική της ΔΗΜΑΡ, του ΣΥΡΙΖΑ και του σημιτικού ΠΑΣΟΚ.

Αρχικά, να ξεκαθαρίσουμε τα αυτονόητα: Το «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο είναι από τη φύση του προβληματικό. Επιβάλλεται στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης αντίληψης πολιτικής ορθότητας, που είναι συστατικό στοιχείο της πλανητικής φιλελεύθερης αποικιοκρατίας της Δύσης και ταυτόχρονα αποτελεί πολιτικό εργαλείο μιας «βιομηχανίας του ολοκαυτώματος», που χρησιμοποιεί συστηματικά το oλοκαύτωμα των Εβραίων από τους ναζί ως όργανο νομιμοποίησης της γενοκτονίας των Παλαιστινίων.

Στο πλαίσιο αυτό, τόσο ο αντιρατσισμός όσο και η άρνηση του ολοκαυτώματος ξεχειλώ­νονται ως έννοιες, για να καταστούν όπλα του σιωνισμού και της παγκοσμιοποίησης σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Το αποτέλεσμα αυτής της προπαγανδιστικής στρέβλωσης και της νομικής κατάχρησης των εννοιών είναι ακριβώς αντίθετο από το δήθεν προσδοκώμενο –δηλαδή υπονομεύεται η υπαρκτή ανάγκη να καταπολεμήσουμε τον ρατσισμό ή μορφές σύγχρονου νεοναζισμού που εξαπλώνουν τον αντισημιτισμό τους μέσα από την άρνηση του ολοκαυτώματος.

Περισσότερα…

Το ελληνικό έθνος δεν είναι πρόσφατη κατασκευή

Σχολιάστε


Από Άρδην-Ρήξη

Απόσπασμα από το βιβλίο του Μελέτη Μελετόπουλου, To ζήτημα του πατριωτισμού, το οποίο κυκλοφόρησε πέρυσι (σ.σ. 2010) από τις εκδόσεις Παπαζήση, δημοσιεύτηκε στο Άρδην τ. 84.

Τά στερεότυπα καί οἱ ἰδεοληψίες τῆς «προοδευτικῆς» διανόησης

«Θά ᾽ρθει πρῶτα ἕνα ψευτορωµέϊκο˙
νά µήν τό πιστέψεις. Θά φύγει πίσω».

Κοσµᾶς Αἰτωλός

patriotismos600Μία ὀλιγάριθµη ἀλλά πανταχοῦ παροῦσα ὁµάδα πανεπιστηµιακῶν, δηµοσιογράφων, διανοουµένων καί πολιτευτῶν ἐπιχειρεῖ τά τελευταῖα χρόνια µέ συστηµατικό καί ἐπίµονο τρόπο νά ἐπηρεάσει τήν κοινή γνώµη καί ἰδιαίτερα τήν νεολαία καί νά µεταβάλει τήν ἱστορική συνείδηση καί τούς πολιτικούς προσανατολισµούς τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Προωθεῖ καινοφανεῖς ἀπόψεις γιά γεγονότα µείζονος σηµασίας, ὅπως ἡ Ἑλληνική Ἐπανάσταση, ἀλλά καί ὑποστηρίζει συγκεκριµένες θέσεις γιά τίς σύγχρονες ἑλληνοτουρκικές σχέσεις, τό Κυπριακό, τήν ἐνταξιακή πορεία τῆς Τουρκίας πρός τήν Εὐρωπαϊκή ῞Ενωση, τήν ὑποτιθέµενη ὕπαρξη µειονοτήτων στό ἐσωτερικό τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, τήν ἀπόδοση ρατσιστικῶν καί σωβινιστικῶν χαρακτηριστικῶν στόν ἑλληνικό λαό, τήν σχέση µας µέ τήν Ὀρθοδοξία καί πολλά ἄλλα. Ἡ ἀπήχηση αὐτῶν τῶν ἀντιλήψεων στήν ἑλληνική κοινωνία εἶναι ἐλάχιστη, ἀφοῦ ὅλες οἱ ἔγκυρες µετρήσεις τῆς κοινῆς γνώµης δείχνουν µία συντριπτική κυριαρχία τοῦ πατριωτικοῦ αἰσθήµατος καί τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν σέ ὅλες τίς ἡλικίες καί τίς κοινωνικές ὁµάδες. Παρά ταῦτα, ἡ προσπάθεια χονδροειδοῦς ἀναθεώρησης τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, µαζί µέ τήν προώθηση «ἐναλλακτικῶν» ἀπόψεων στά ἐθνικά µας θέµατα, ἔχουν προκαλέσει κατά καιρούς µεγάλες ἀντιδράσεις καί τήν ὀργή τῆς κοινῆς γνώµης. []

Κεντρικό στοιχεῖο αὐτῆς ὅλης τῆς πολιτικῆς «φιλοσοφίας» εἶναι ἡ ἐπίθεση στήν ἔννοια τῆς Πατρίδας καί στό πατριωτικό συναίσθηµα. ῎Εχουν καταβληθεῖ ἀπό τούς κύκλους αὐτούς ἐπίµονες προσπάθειες νά ταυτισθεῖ ὁ Πατριωτισµός µέ τόν ἐθνικισµό, τόν σωβινισµό, τόν ρατσισµό, τήν µισαλλοδοξία. Κάθε αὐτονόητη, ἀκόµη καί ἡ µετριοπαθέστερη, ἄποψη γιά τήν ὑπεράσπιση τῆς ἐθνικῆς µας κυριαρχίας καί τήν ἀντιµετώπιση ξένης ἐπιβουλῆς συκοφαντεῖται ὡς «ἐθνικιστική ὑστερία» καί ἀντιπροτείνεται ὁ «διάλογος» γιά τά κυριαρχικά µας δικαιώµατα, ὁ κατευνασµός κ.λπ. Λογική ἀπόληξη παρόµοιων ἀντιλήψεων, βεβαίως, εἶναι ἡ διαµόρφωση ἑνός κλίµατος αὐτοενοχοποίησης καί παθητικῆς ἀποδοχῆς τῶν ἀµφισβητήσεων τῆς ἐθνικῆς µας ὑπόστασης. Καί ἡ ἀποδυνάµωση τοῦ πνεύµατος ἀντίστασης στίς ἀπειλές πού πάντοτε ὑπῆρχαν καί πάντοτε θά ὑπάρχουν, στόν ταραγµένο κόσµο πού πορευόµαστε ὡς ἔθνος ἐπί χιλιάδες χρόνια.

῎Αλλοθι καί ἀφορµή τῆς ἐπίθεσης ὁρισµένων προσώπων καί ὁµάδων ἐναντίον τοῦ πατριωτικοῦ αἰσθήµατος, τῆς ἔννοιας τοῦ ῎Εθνους καί ὅλων τῶν ἐθνικῶν συµβόλων, εἶναι ἀσφαλῶς ἡ κατάχρησή τους ἀπό τήν δικτατορία τῶν συνταγµαταρχῶν (1967-1974). Οἱ συνταγµατάρχες κατασκεύασαν ἕνα κάπηλο ἰδεολογικό προσωπεῖο χρησιµοποιώντας τά ἱερά καί τά ὅσια τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ὅπως τό Εἰκοσιένα, τό Σαράντα, τό τρίπτυχο Πατρίς-Θρησκεία-Οἰκογένεια κ.λπ.

῎Ετσι, µόλις κατέρρευσε τό δικτατορικό καθεστώς, τό 1974, ἡ κατάχρηση αὐτή τῶν ἐθνικῶν συµβόλων ἀπό τήν δικτατορία ἔδωσε τό «δικαίωµα» σέ κάποιους κύκλους νά ἐπιτεθοῦν ὄχι µόνον ἐναντίον τοῦ στρατοκρατικοῦ αὐταρχισµοῦ, ἀλλά καί τῶν συµβόλων πού αὐτός καταχράστηκε.

∆ιάφοροι πανεπιστηµιακοί, δηµοσιογραφοῦντες ἱστορικοί κ.λπ., [ ] ἀντέγραψαν καί εἰσήγαγαν ἀτελῶς κάποιες ἄσχετες πρός τά ἑλληνικά δεδοµένα θεωρητικές κατασκευές ἀπό τήν Εὐρώπη καί τίς ΗΠΑ ἤ ξεσήκωσαν κάποιες πολιτικῶς ὀρθές ἰδέες τῆς µόδας ἀπό πολιτικά περιοδικά τῆς Νέας Ὑόρκης ἤ τοῦ ῎Αµστερνταµ καί τίς ὕψωσαν ὡς λάβαρο πανεπιστηµιακῆς σταδιοδροµίας καί ἐπιστηµονικῆς ἀνέλιξης. Καί βρῆκαν στόν κλειστό τους χῶρο εὐνοϊκή ἀνταπόκριση, διότι στήν πανεπιστηµιακή µας κοινότητα ἡ ἄκριτη εἰσαγωγή θεωριῶν (ὅπως καί καταναλωτικῶν προϊόντων) ἀπό τό ἐξωτερικό, πού ὑποκαθιστᾶ τήν κοπιαστική παραγωγή τους, ἔχει δυστυχῶς µακρά παράδοση.

Περισσότερα…

Κάτω η Πηνελόπη Δέλτα!

Σχολιάστε


Από tvxs

156799-mak

05 Ιουλ. 2014

Του Απόστολου Διαμαντή

Διαβάζοντας το άρθρο του Αντώνη Λιάκου για την Πηνελόπη Δέλτα δεν εξεπλάγην. Είναι οι ίδιοι ιστορικοί- Λιάκος, Ρεπούση, Καράβας, Καλύβας και λοιποί- οι οποίοι νυχθημερόν τα βάζουν με ό,τι έχει μετατραπεί σε εθνικό ιστορικό βίωμα, αγνοώντας φυσικά πως η ιστορία δεν είναι προϊόν του ιστορικού, αλλά των ίδιων των μαζών, των ορατών και μη ορατών διεργασιών, που λέει και ο Λε Γκοφ.

Στο μένος τους αυτό, το οποίο έχει πολιτική στόχευση φυσικά, πρώτη θέση κατέχουν οι λογοτέχνες. Τά’ χουν βάλει εδώ και χρόνια με τον Σεφέρη, με τον Ελύτη, με τον Παλαμά, με τον Παπαδιαμάντη, με τον Εγγονόπουλο, με τον Βαλαωρίτη, με τον Μαβίλη, με τον Δροσίνη και γενικώς με όλους…Τώρα τάβαλαν και με την Πηνελόπη Δέλτα! Γιατί; Μα διότι αυτοί όλοι είναι εθνικιστές, σύμφωνα με τον Λιάκο! Δεν αποκλείεται σε λίγο να τα βάλουν και με τον Όμηρο. Όλα πιθανά είναι…

Λέει ο  Λιάκος ότι οι μακεδονομάχοι σκότωναν και αμάχους βουλγάρους. Και λοιπόν; Μέσα σε έναν τέτοιο πόλεμο, στον οποίο πρωταγωνιστούν σώματα ατάκτων, πιθανόν να σκοτώθηκαν και άμαχοι. Εδώ ολόκληρος αμερικανικός τακτικός στρατός και σκότωσε χιλιάδες αμάχους σέρβους στον πρόσφατο βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας- για τον οποίον, ας μην ξεχνάμε, είχαν χειροκροτήσει οι διάφοροι υπερασπιστές της ελευθερίας, μαζί μ’ αυτούς και οι πολιτικοί φίλοι του κ. Λιάκου, εάν δεν απατώμαι. Στο Ιράκ οι αμερικανοί σκότωναν στρατιώτες του Σαντάμ και έριχναν στο ψαχνό και στα παιδάκια. Ο Κολοκοτρώνης όταν μπήκε στην Τριπολιτσά, σκότωσε περίπου 3 χιλιάδες τούρκους, μεταξύ αυτών και αμάχους. Είναι απίθανο λοιπόν ο βουλγαροκτόνος μακεδονομάχος να ρίξει και ξώφαλτσες σε αμάχους, την ώρα που κόβει κεφάλια κομιτατζήδων; Τι είναι ο μακεδονομάχος; Ερευνητής της Γενναδίου να πίνει φρέντο στο Φίλιον; Είμαστε με τα καλά μας; Τι ακριβώς θέλουμε να πούμε; Τι περιμέναμε να κάνει ο Μακεδονομάχος τους βουλγάρους, σε μια περιοχή ελληνική που υπέφερε από δουλεία αιώνων και δεινοπαθούσε κάτω από τις σφαγές των βουλγάρων κομιτατζήδων; Να τους καλέσει σε διάλογο στην πλατεία;

Θα μου πείτε δεν είναι αυτό έγκλημα πολέμου; Ας υποθέσουμε ότι είναι. Αλλά γενικώς ο πόλεμος οδηγεί σε σκοτωμούς, και παρόλα αυτά είναι αρετή, σύμφωνα μάλιστα με τους αρχαίους έλληνες η φιλοπατρία είναι από τις σπουδαιότερες των αρετών. Αλλά ο σκοτωμός αμάχων στον Μακεδονικό Αγώνα δεν είναι ισόποσον του Διστόμου, ούτε του Ολοκαυτώματος, ούτε φυσικά ισόποσον του συνωστισμού της Σμύρνης, τα οποία είναι γενοκτονίες στρατευμάτων κατοχής. Εν προκειμένω πρόκειται για απελευθερωτικό πόλεμο- αυτός είναι ο Μακεδονικός Αγώνας. Δεν γνωρίζει ο κος Λιάκος ούτε καν την διάκριση του αμερικανού Ντέηβιντ Γουόλτζερ, περί δικαίων και αδίκων πολέμων;

Περισσότερα…

Να γιατί ήθελε φίμωση της Θεοχάρους ο Βενιζέλος: Οι Τούρκοι ζήτησαν από Ε.Ε. να παραιτηθεί η Ελλάδα από τα 12 μίλια

Σχολιάστε


Από defencenet.gr

F466

Η Άγκυρα, με το έγγραφο που κατέθεσε στο Συμβούλιο Σύνδεσης της Ε.Ε. με την Τουρκία και παρέδωσε στον ίδιο τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών Ε. Βενιζέλο ζητάει από τη χώρα μας να παραιτηθεί επισήμως από το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, καλεί την Ε.Ε. να αναγνωρίσει την «τουρκική» μειονότητα στη Δυτική Θράκη και καταγγέλλει ως «μονομερείς» τις ενέργειες της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΑΟΖ της.

Είναι ακριβώς το ίδιο έγγραφο στο οποίο η Άγκυρα χαρακτηρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία ως «εκλιπούσα», κάτι που προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση της Ευρωβουλευτή Ελένης Θεοχάρους και το ξεμπρόστιασμα του κ. Βενιζέλου που αντιμετώπισε την πρόκληση αυτή με πρωτοφανή απάθεια και ενδοτικότητα.

Η κ. Θεοχάρους προφανώς και γνώριζε όλες τις λεπτομέρειες της τουρκικής πρόκλησης που «κατάπιε» ο κ. Βενιζέλος, αφού ήταν από τους πρώτους ως προεδρεύων του Συμβουλίου που έλαβε στα χέρια του το τουρκικό μανιφέστο.

Για το λόγο αυτό ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών επιχείρησε να την φιμώσει, φθάνοντας στο σημείο να προχωρήσει και σε ρηματική διακοίνωση εναντίον της Κύπρου, κατά της κ. Θεοχάρους και επί της ουσίας σε βάρος του Ελληνισμού, αφού κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί ποτέ.

Περισσότερα…

Ο Αντώνης Λιάκος θεωρεί «κατασκευασμένη» την ηρωική εικόνα του Μακεδονικού Αγώνα και «εγκληματίες πολέμου» τους Μακεδονομάχους…

Σχολιάστε


Από Ιστορικά Τεκμήρια

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

antonis-liakos

Προς μεγάλη μου έκπληξη διάβασα σήμερα στο διαδικτυακό περιοδικό «Χρόνος«, ένα άρθρο του καθηγητή Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Αντώνη Λιάκου. Ο τίτλος του «Η κατασκευή της ηρωικής εικόνας του Μακεδονικού Αγώνα από την Πηνελόπη Δέλτα φωτίζεται με την έρευνα του Σπύρου Καράβα». Από τον τίτλο κατάλαβα περί τίνος πρόκειται. Παραθέτω αναλυτικά το άρθρο για να το διαβάσει ο καθένας και να βγάλει τα συμπεράσματά του:

«Με φρίκη τα διεθνή Μ.Μ.Ε. αναφέρονται στις ομαδικές εκτελέσεις αιχμαλώτων από φανατικούς εξτρεμιστές του Ισλάμ, στο Ιράκ, τις μέρες αυτές, ή στη Συρία, τους προηγούμενους μήνες. Ακόμη μεγαλύτερη φρίκη όταν πρόκειται για αμάχους. Μια παρόμοια ιστορία είναι η ακόλουθη: μια ομάδα ενόπλων, συναντά στο δάσος καμιά εκατοσταριά άοπλους υλοτόμους, τους συλλαμβάνει, τους δένει πισθάγκωνα, τους παίρνει μαζί της και όταν φτάνει σε μεγάλο και βαθύ ποταμό τούς ρίχνει στο νερό. Λίγο αργότερα, δεκάδες πτώματα ξεβράζοναι στις όχθες. Την ιστορία αυτή τη γνώριζε η Πηνελόπη Δέλτα και τη βρίσκουμε στο αρχείο της. Είναι μια καταγραμμένη συζήτηση που είχε με τον επικεφαλής της ένοπλης ομάδας, τον Σπύρο Σπυρομήλιο που συμμετείχε στον Μακεδονικό Αγώνα ως καπετάν Μπούας. Το ποτάμι είναι ο Αλιάκμονας. Ο Σπυρομήλιος δεν δικάστηκε για εγκλήματα κατά αμάχων. Προβιβάστηκε σε στρατηγό της Χωροφυλακής και ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ήρωας του βορειοηπειρωτικού αγώνα.

Η Δέλτα συνέλεγε μαρτυρίες για να γράψει το βιβλίο της Τα μυστικά του βάλτου, ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε σε άπειρα αντίτυπα, καθώς πραγματοποίησε αλλεπάλληλες εκδόσεις, διαβάστηκε και διαπαιδαγώγησε πολλές γενιές Ελληνόπουλων από τον Μεσοπόλεμο έως σήμερα. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα εθνικής διαπαιδαγώγησης και διάπλασης ηρωικών χαρακτήρων, στο οποίο εξιδανικεύτηκε ο Μακεδονικός Αγώνας, ή μάλλον συγκροτήθηκε η δημόσια εικόνα του. Δεν είναι η πρώτη φορά που η λογοτεχνία αναλαμβάνει να ανασυγκροτήσει το παρελθόν ως εθνικό παρελθόν. Και το κάνει πληρέστερα από την ιστοριογραφία. Δεν έχει ενδοιασμούς να αποσιωπήσει ή να μεταπλάσει εγκλήματα. Κυρίως η λογοτεχνία προσκομίζει πλοκή, δράση, συναίσθημα. Η παραπάνω ιστορία αποδίδεται ως το «δυστύχημα της βαρκαδιάς που βούλιαξε στον Αλιάκμονα και πνίγηκαν οι Βούλγαροι αρκουδιαραίοι, ξυλοκόποι και καρβουνιάρηδες».

Ο Σπύρος Καράβας στο βιβλίο του Μυστικά και παραμύθια από την ιστορία της Μακεδονίας (Βιβλιόραμα, 2014) αναλαμβάνει να ψηλαφήσει τον τρόπο με τον οποίο συγκροτήθηκε αυτή η λογοτεχνική εικόνα του Μακεδονικού Αγώνα, διαβάζοντας παράλληλα τα κείμενα της Δέλτα και αντιπαραβάλλοντάς τα με τις καταγραφές που είχε συγκεντρώσει στο αρχείο της, αλλά και με τα αρχεία του Υπουργείου Εξωτερικών όπου συγκεντρώνονταν οι εκθέσεις των προξένων αλλά και των στρατιωτικών παραγόντων της Μακεδονίας, και τα οποία γνωρίζουμε ότι επισκεπτόταν και μελετούσε η συγγραφέας.

Περισσότερα…

Άθλιοι γκρέμισαν το Μνημείο του Τσολιά στην Άρτα!

Σχολιάστε


Από Olympia.gr

Arta - Euzonas

Άγνωστοι βάνδαλοι γκρέμισαν τον ορειχάλκινο ανδριάντα του «Τσολιά του 17», που τοποθετήθηκε πριν από 46 χρόνια στον κόμβο της δυτικής εισόδου της πόλης της Άρτας. Το γεγονός που έχει προκαλέσει την έντονη αντίδραση της δημοτικής αρχής, η οποία κάνει λόγο για προσβολή της ιστορικής μνήμης.

Πρόκειται για ένα ορειχάλκινο γλυπτό το οποίο κατασκευάστηκε το 1966 από τον γλύπτη Λευτέρη Βαλάκα. Στους κατοίκους της πόλης είναι γνωστό ως «ο Εύζωνας».

Ο Εύζωνας αποδίδεται την ώρα της μάχης. Φοράει τσαρούχια, φουστανέλα, χιτώνιο και το καπέλο με την χαρακτηριστική φούντα. Στην πλάτη του, φοράει σάκο εκστρατείας.

Στα δυο του χέρια κρατά το τουφέκι του και εφ’ όπλου λόγχη με το αριστερό πόδι προτεταμένο, είναι έτοιμος να ορμήσει προς τα εμπρός. Το γλυπτό ήταν τοποθετημένο πάνω σε τσιμεντένιο βάθρο, ενώ γύρω από αυτό έχουν τοποθετηθεί πέτρες και μικροί βράχοι. Πάνω στη βάση του γλυπτού βρίσκεται εγχάρακτη την υπογραφή του γλύπτη.

Στην σχετική ανακοίνωση του δήμου, αναφέρεται ότι ο αντιδήμαρχος πολιτισμού Δημήτρης Κέφης, από την πρώτη στιγμή που ειδοποιήθηκε από την αστυνομία, τα ξημερώματα της Κυριακής, βρέθηκε στο σημείο και φρόντισε με υπαλλήλους της αρμόδια υπηρεσίας για την μεταφορά του αγάλματος σε προφυλαγμένο χώρο του Δημαρχείου.

Το άγαλμα έχει υποστεί, ευτυχώς, μικρές φθορές, από την πτώση του στο γκαζόν και αφού επισκευαστεί και συντηρηθεί από ειδικό συνεργείο, θα επανατοποθετηθεί στο σημείο όπου έστεκε.

Η πράξη αυτή, όπως τονίζεται χαρακτηριστικά στην ανακοίνωση, «από όπου και αν προέρχεται, είναι απολύτως καταδικαστέα και γενικότερα τέτοιες πράξεις, δεν μπορεί παρά να μας προξενούν θλίψη και ανησυχία. Είμαστε βέβαιοι ότι εκφράζουμε το συναίσθημα των Δημοτών μας και ευχόμαστε να μην υπάρχουν τέτοια γεγονότα στο μέλλον. Οι Αρτινοί πολίτες, είμαστε υπερήφανοι για την ιστορία μας και την πολιτιστική μας κληρονομιά και θα την διαφυλάξουμε με κάθε τρόπο. Προς την κατεύθυνση αυτή, ήδη με εντολή του Δημάρχου Αρταίων, Γιάννη Παπαλέξη, θα κατατεθεί άμεσα μήνυση κατά αγνώστων για την κατάπτυστη αυτή πράξη».

Μπορεί ο εθνομηδενισμός να είναι «αντισυστημικός»;

Σχολιάστε


Από Άρδην-Ρήξη

Του Γιώργου Καραμπελιά

bar-krit-tsi-e1400682062185

21 Μαΐου 2014

Από τις Εκλογές του Ιουνίου 2012 και μετά, τα εγχώρια και τα ξένα συμφέροντα επιχειρούν συστηματικά να ελέγξουν τις μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, κατ’ εξοχήν μέσω του ελέγχου του νέου –πρόσκαιρου ή μονιμότερου– πόλου εξουσίας, που ανεδείχθη από εκείνες τις εκλογές, δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ.

Βασικός μοχλός, για την υλοποίηση της επιδίωξης των συστημικών δυνάμεων και των μεγάλων συμφερόντων, είναι η αποτελεσματική χρησιμοποίηση της ψαλίδας που υπάρχει ανάμεσα στη στενή οργανωτική βάση του ΣΥΡΙΖΑ και την πολύ ευρύτερη εκλογική του απεύθυνση. Αυτή η ψαλίδα οδηγεί αναπόφευκτα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε μια στρατηγική διεύρυνσης, ώστε να μπορέσει να αποκτήσει τα μεγέθη και τις δυνατότητες διαχείρισης της εξουσίας. Και γύρω από τον χαρακτήρα αυτής της διεύρυνσης παίζεται και το μέλλον αυτού του κόμματος.

Οι εγχώριοι και διεθνείς «ρυθμιστές» της κοινωνικής και πολιτικής ζωής παρεμβαίνουν αποφασιστικά σε αυτό το πεδίο. Το κύριο όπλο που διαθέτουν είναι ο λεγόμενος χώρος της κεντροαριστεράς και του εκσυγχρονισμού, ο οποίος, τα προηγούμενα χρόνια, εκφραζόταν κατ’ εξοχήν με το ΠΑΣΟΚ, αλλά διατηρούσε εκλεκτικές συγγένειες, στο πεδίο της ιδεολογίας, και με την ανανεωτική Αριστερά, ακόμα και ένα κομμάτι της άκρας αριστεράς (χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις του «Ιού» της παλιάς Ελευθεροτυπίας). Η λεγόμενη κεντροαριστερά αποτελεί τον κεντρικό ιδεολογικό μοχλό ελέγχου της εξουσίας στην Ελλάδα, από τη δεκαετία του 1980 και μετά. Με τα συγκροτήματα Τύπου που ελέγχει (βλέπε Νέα, Βήμα, Έθνος, παλιότερα Ελευθεροτυπία, Μega κ.λπ.). Με τον έλεγχο των πανεπιστημιακών και ακαδημαϊκών ελίτ, καθώς και της πνευματικής και πολιτιστικής ελίτ. Με την ηγεμονία στο ίδιο το φαντασιακό και τις συμπεριφορές των νεώτερων γενεών. Γι’ αυτό εξάλλου, όπως έχουμε τονίσει πάρα πολλές φορές, η ύστερη μεταπολίτευση σφραγίστηκε αποφασιστικά από την ιδεολογία του εκσυγχρονισμού και εθνομηδενισμού.

Το μεγάλο στοίχημα αυτών των συμφερόντων ήταν πώς θα κατορθώσουν να ελέγξουν τον ελληνικό λαό σε μια στιγμή κρίσης του κυρίαρχου μοντέλου, όπως διαμορφώθηκε μετά το 2010. Και το πρόβλημα που αντιμετώπιζαν έμοιαζε με τον «τετραγωνισμό του κύκλου». Πώς να αποφύγουν την κατάρρευση της ιδεολογικής τους ηγεμονίας, τη στιγμή που κατέρρεαν τα εκλογικά ποσοστά και η ισχύς της «επίσημης» κεντροαριστεράς, δηλαδή του ΠΑΣΟΚ. Ιδιαίτερα στην περίοδο που διανύουμε, κατά την οποία το σύστημα δεν έχει κατορθώσει να σταθεροποιηθεί και η φτωχοποίηση και η οικονομική καταστροφή συνεχίζουν να απειλούν τη μεγάλη μάζα των Ελλήνων, έπρεπε να διασφαλιστεί η σχετική σταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος. Τη μία πλευρά του συστήματος εξουσίας, τη Ν.Δ. και τη δεξιά, κατόρθωσαν να την ελέγξουν εν τέλει, παρά τις αντιμνημονιακές κορώνες του Σαμαρά μετά το 2011, και την μετέβαλαν στον βασικό πυλώνα του συστήματος, μαζί με το καταρρέον ΠΑΣΟΚ.

Περισσότερα…

«Δόγμα Ρεπούση» στους Έλληνες Ευέλπιδες

2 Σχόλια


Από δημοκρατία

¡»«Õ¡ - ¡–œ ¡À’–‘«—…¡ ÃÕ«Ã≈…œ’ ‘ŸÕ «—ŸŸÕ ≈œ ¡, ¡–œ ‘œÕ –—œ≈ƒ—œ ‘«” ƒ«Ãœ —¡‘…¡”  ¡—. –¡–œ’À…¡  ¡… ‘œÕ –—œ≈ƒ—œ ‘«”  ’–—œ

Θλίψη, οργή και απογοήτευση προκαλεί σε όλους τους εθνικά ευαίσθητους πολίτες η στελέχωση της Ειδικής Εκλεκτορικής και της Αξιολογικής Επιτροπής, που αποφασίζει ποιοι θα αναλάβουν το κρίσιμο έργο της διδαχής Στρατιωτικής Ιστορίας στους Ευέλπιδες. Τα στοιχεία που φέρνει στο φως καταγγελία απορριφθέντος υποψήφιου καθηγητή είναι εξόχως αποκαλυπτικά και καταδεικνύουν πρόσωπα που πρωτοστάτησαν στη δημόσια υπεράσπιση του κατάπτυστου βιβλίου της Μαρίας Ρεπούση, ανθρώπους που αποδέχονται την προσωνυμία «Δημοκρατία της Μακεδονίας» για τα Σκόπια, διαπρύσιους κήρυκες του Σχεδίου Ανάν και «προσωπικότητες» που κατήγγειλαν διεθνώς την Ελλάδα ως «συνένοχη» για τη σφαγή στη Σρεμπρένιτσα!

Συγκεκριμένα, με βάση όσα αναφέρονται σε καταγγελία που έχει περιέλθει στην κατοχή του ΓΕΣ και του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, τα πρόσωπα-κλειδιά της επιβολής του «δόγματος Ρεπούση» στους Έλληνες αξιωματικούς για τις επόμενες δεκαετίες (!) είναι τα ακόλουθα:

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ (Πάντειον): Τακτικό μέλος, πρόεδρος της Ειδικής Εκλεκτορικής Επιτροπής και έχων το γενικό πρόσταγμα κατά την κρίση και εκλογή καθηγητού Στρατιωτικής Ιστορίας της ΣΣΕ. Είναι ο ίδιος που έκανε τον τώρα επιλεγέντα υποψήφιο (Α. Καστάνης) διδάκτορα Ιστορίας το 1995 (καίτοι στερούμενος βασικού πτυχίου Ιστορίας και συστηματικών σπουδών στην επιστημονική περιοχή της Ιστορίας).
Περισσότερα…

Older Entries