Αρχική

Η τουρκική επίσημη γλώσσα στη Θράκη!

Σχολιάστε


Από Δημοκρατία

Ύπουλο χτύπημα κατά της Ελλάδας από έκθεση που δημοσίευσε το Συμβούλιο της Ευρώπης

Από τον
Μανώλη Κοττάκη

Ύπουλο χτύπημα κατά της Ελλάδας σε μια ιδιαιτέρως κρίσιμη εθνική συγκυρία επιχειρεί να καταφέρει η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης. Έκθεση που συνέταξε το μέλος αυτής, ο βουλευτής Cezar Florin, αναρτήθηκε ήδη στον επίσημο ιστότοπο semantic-pace.net, αφορά την αξιολόγηση της μειονοτικής πολιτικής της Ελλάδας, της Εσθονίας, της Ουγγαρίας και της Ιρλανδίας, και καλεί την Ελλάδα να αναγνωρίσει «εθνικές μειονότητες» στο έδαφός της, ενώ μας ζητά, εμμέσως πλην σαφώς, να αναγνωρίσουμε την τουρκική ως δεύτερη επίσημη γλώσσα στη Θράκη μέσω της εφαρμογής του χάρτη μειονοτικών και περιφερειακών γλωσσών, τον οποίο, πλην της Ελλάδας, σε επίπεδο Ε.Ε. καταψήφισαν η Γαλλία, η Βρετανία, η Κύπρος, ενώ δεν τον αποδέχεται ούτε η Τουρκία.

Αν αυτό συνέβαινε ποτέ και εφαρμόζονταν όσα προβλέπει ο συγκεκριμένος χάρτης γλωσσών, θα έπρεπε να προσληφθούν σε όλη την ελληνική διοίκηση χωρίς αξιοκρατικά κριτήρια τουρκόφωνοι δημόσιοι υπάλληλοι και δάσκαλοι (νηπιαγωγεία), ενώ θα ετίθετο και ζήτημα διπλής αναγραφής τοπωνυμιών και οδών στις επίσημες πινακίδες στα δημόσια κτίρια και στις εθνικούς οδούς! Θα ήταν η αρχή του τέλους για τη Θράκη, η οποία θα διολίσθαινε σε καθεστώς τοπικής αυτονομίας. Εξίσου ύπουλο είναι και το χτύπημα για τις «εθνικές μειονότητες». Αν και η Ελλάδα έχει υπογράψει από το 1997 τη σύμβαση-πλαίσιο (υπουργία Πάγκαλου), εν τέλει δεν χρειάστηκε να την κυρώσει κοινοβουλευτικά διότι απλώς η Συνθήκη της Λωζάννης, ως ad hoc και εξειδικευμένη, παρέχει ισχυρότερη προστασία στα μέλη της μειονότητας σε σύγκριση με τη νεότερη.

Περισσότερα…

Θράκη: Αυτά που Πρέπει να Ξέρετε

Σχολιάστε


Από Αντίβαρο

Του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

8raki

Μεταξύ του 1922 και σήμερα το ελληνικό κράτος έχει λειτουργήσει ως ο ιδανικός αυτόχειρας σε μία δέσμη ζητημάτων που άπτονται των εθνικών του συμφερόντων. Πουθενά αλλού όμως δεν έχει απογυμνωθεί τόσο η ανεπάρκεια και η υποχωρητικότητα των πολιτικών που έχουν εφαρμοσθεί από τις ελληνικές κυβερνήσεις όσο στην περίπτωση της Θράκης. Μάλιστα, όσο τείνουμε να προσφωνούμε το φαινόμενο με τον όρο «Θρακικό» τόσο το αυτονομούμε στη συνείδησή μας ως κάτι το οποίο είναι «διεκδικήσιμο». Η εξελικτική πορεία των λαθών που έχουν συντελεστεί στο διάβα της σύγχρονής μας ιστορίας ενέχει μία τραγικότητα η οποία όμως με τα κατάλληλα μέτρα ακόμα και τώρα είναι δυνατόν να αναστραφεί.

Το πρώτο (και διαχρονικό) λάθος έγκειται στην αδικαιολόγητη παρουσία του τουρκικού προξενείου στην περιοχή. Στα σύγχρονα έθνη – κράτη «λαός» είναι αυτός που δύναται χωρίς κανένα περιορισμό να ασκεί τα πολιτικά του δικαιώματα και να συν – αποφασίζει για τη μοίρα του έθνους. Οι μουσουλμάνοι της Θράκης χαίρουν όλων αυτών των δικαιωμάτων αφού είναι Έλληνες πολίτες και καμμία διάκριση δεν υφίσταται μεταξύ αυτών και των χριστιανών Ελλήνων πολιτών. Έλληνες χριστιανοί και Έλληνες μουσουλμάνοι έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις. Αιτήματα ειδικής μεταχείρισης λοιπόν, λειτουργούν προς την κατεύθυνση της αυτονόμησης πέραν των προβλεπόμενων από το νόμο διατάξεων περί τοπικής αυτοδιοίκησης και στρέφονται κατά της εθνικής κυριαρχίας. Έτσι, ουδεμία παρέμβαση του τουρκικού προξενείου στην Κομοτηνή και ουδεμία ανάμειξη της Τουρκίας στα θέματα των μουσουλμάνων της ελληνικής Θράκης δεν νοείται.

Το δεύτερο λάθος συνετελέσθη όταν το ήμισυ των χριστιανών προσφύγων απεχώρησε από τη Θράκη αντί να καατσκευασθούν για αυτούς νέες εστίες από το Ελληνικό Κράτος. Η μεγαλύτερη παρουσία Χριστιανών στην περιοχή θα καταδείκνυε το κοινό στοιχείο που θα ένωνε τους πληθυσμούς της περιοχής, ήτοι την Ελληνικότητα. Αντίθετα, όταν αφήνεται εις το διηνεκές μία περιοχή να εμφορείται από διακριτά χαρακτηριστικά σε συνδυασμό με τη γεωγραφική εγγύτητα στην Τουρκία είναι και πιο εύκολο να δημιουργήσει μία νέα ταυτότητα.

Περισσότερα…