Αρχική

Πώς και γιατί διαβρώνεται η Ελληνική Γλώσσα;

Σχολιάστε


Από ΕΛΛΑΣ

antonakos«…Το πού είμαστε, λοιπόν σήμερα το βλέπουμε. Το πού θα φθάσουμε, αν και δεν γνωρίζουμε το μέγεθος, μπορούμε να το προβλέψουμε με απόλυτη ακρίβεια. Διότι στο θέμα τής γλώσσας υπάρχει συνεχής σχεδιασμός και συνεχής υποκρισία, με σκοπό την αποκοπή από τις ρίζες και την σύγχυση. Η κατάργηση της ετυμολογίας αποκόπτει την γλωσσική συνέχεια και παράγει καινούργιες ανορθόγραφες λέξεις…» (Αντώνης Α. Αντωνάκος, Καθηγητής Φιλολογίας και Ιστορικός).

Η ΔΙΑΒΡΩΣΗ ΤΩΝ ΘΕΜΕΛΙΩΝ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ ΚΑΙ Η ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑ ΣΤΗΡΙΓΜΑΤΩΝ

Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου, Καθηγητού – Κλασσικού Φιλολόγου, Ιστορικού – Συγγραφέως.

Η υποκριτική στάση τής ακαδημαϊκής κοινότητας στο θέμα τής γλώσσας με εκπλήσσει ιδιαιτέρως. Η αγραμματοσύνη τής νέας γενιάς δασκάλων ακόμη περισσότερο! Είχε προηγηθεί η έρευνα του Πανεπιστημίου Πατρών και του καθηγητού κ. Μοσχόπουλου σε χιλιάδες γραπτά δασκάλων, η οποία εδημοσιεύθη στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (28 Νοεμβρίου 2004) με τίτλο «Επικίνδυνα ανορθόγραφη η νέα γενιά δασκάλων» και η οποία διεπίστωνε άγνοια στοιχειωδών κανόνων.

Το διεπίστωνα κι εγώ μέρα με την ημέρα στα παιδιά τού δημοτικού. Ο βαπτισιμιός μου, μαθητής τής Δ΄ Δημοτικού σήμερα, από την Α΄τάξη ευρίσκετο σε καθημερινή διαφωνία με τον πατέρα του, ο οποίος ήξερε γράμματα και δεν μπορούσε να κατανοήσει τους νέους κανόνες (αν)ορθογραφίας.

Αυτό όμως που ξεχείλισε το ποτήρι συνέβη χθες, όταν μία παλιά μου μαθήτρια και νυν αξιολογώτατη συνάδελφος φιλόλογος μού τηλεφώνησε να με πληροφορήσει το εξής: Ο μεγάλος της γιος, μαθητής τής Ε΄Δημοτικού, την αμφισβήτησε ως φιλόλογο, διότι η «δασκάλα» του τού δίδασκε βλακείες, όπως και στους υπόλοιπους συμμαθητές του.

Συγκεκριμένα σε ανάλυση των αρκτικόλεξων «π.Χ.-μ.Χ.», η μητέρα τού παιδιού τού εξήγησε ότι ήταν «προ Χριστού» και «μετά Χριστόν». Όταν πήγε στο σχολείο, όλα τα άλλα παιδιά τα εξηγούσαν «προ Χριστού» και …«μετά Χριστού»! Προφανώς έτσι θα τους είχαν πει οι αγνοούντες, νέοι σε ηλικία γονείς τους! Το πιο παράξενο, όμως, ήταν ότι η ανορθόγραφη «δασκάλα» …συμφώνησε «δημοκρατικά» με την πλειοψηφία τών αγραμμάτων μαθητών της και πιστοποίησε την αγραμματοσύνη της λέγοντας στο παιδί «ότι κάνει λάθος»! Έτσι ελαφρά τη καρδία, τη συνειδήσει, τη αγραμματοσύνη και τη βλακεία της! Το παιδί με την σειρά του αμφισβήτησε την μητέρα του ως φιλόλογο και έτσι έγινα αποδέκτης τού περιστατικού.

Περισσότερα…

Παγιδευμένοι στον εθνομηδενισμό

Σχολιάστε


Από Καθημερινή

Του Χρήστου Γιανναρά

giannarasΑντιγράφω από ένα μικρό βιβλίο του Γιάννη Πατίλη, με τίτλο «Ελληνικά και Ιστορική Ορθογραφία στην Πλανητική Εποχή», που πρόσφατα κυκλοφόρησε (δυστυχώς, λόγω κρίσης, σε πολύ περιορισμένο αριθμό αντιτύπων).

«Το 1930, στο περιοδικό “Πρωτοπορία”, ο μαρξιστής διανοούμενος Γιάννης Σιδέρης έγραφε χαρακτηριστικά: “Την ημέρα που θα επιβληθεί πια το λατινικό αλφάβητο και που θα μπει στα σχολειά, θα έχουμε προχωρήσει πολύ και θ’ αποδειχτεί πως έχουν γκρεμιστεί ένα σωρό προλήψεις και αμορφωσιές”.

»Οσοι είμαστε σήμερα εκπαιδευτικοί γνωρίζουμε καλά πως το λατινικό αλφάβητο είναι ήδη εδώ, στα σχολειά μας. Αυτό όμως που αστόχαστα παραγνωρίζουμε είναι, πως αυτή τη φορά το λατινικό αλφάβητο, ως φορέας της φωνητικής γραφής, δεν έρχεται από τα πάνω, από κάποια προϋποτιθέμενη προοδευτική εκπαιδευτική πολιτική ή από τις ελίτ των διανοουμένων, τον κ. Γληνό ας πούμε ή τον κ. Φιλήντα, και άλλες σοβαρές μορφές του πρώιμου διαφωτισμού μας, που υποστήριζαν την κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας, όπως ο Γιάννης Βηλαράς ή ο Αθανάσιος Ψαλίδας.

»Τώρα το λατινικό αλφάβητο έρχεται κατευθείαν από τα κάτω, από τη νεολαία, η οποία το χρησιμοποιεί ανεπίσημα παντού, από τα κινητά τηλέφωνα ώς το διαδίκτυο, πράγμα που του δίνει την οικειότητα και το ψυχικό προβάδισμα, την όλη ψυχοπνευματική επένδυση μ’ άλλα λόγια, την οποία στερείται, όχι μόνο στη συνείδηση των μαθητών αλλά και μεγάλης μερίδας εκπαιδευτικών, το ίδιο το κουτσουρεμένο με το μονοτονικό επίσημο και γι’ αυτό “καταναγκαστικό” σύστημα της σχολικής ιστορικής ορθογραφίας. Μια τέτοια ψυχολογικής τάξεως διαφορά δεν ήταν που οδήγησε σταδιακά στην πλήρη κατίσχυση της κοινής ομιλούμενης απέναντι στην γραπτή καθαρεύουσα;

»Τι ελπίδες έχει λοιπόν να επιζήσει το επίσημο σύστημα της ιστορικής ορθογραφίας, όταν το λατινόγραπτο μήνυμα που στέλνω στο κορίτσι μου με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ή με το κινητό μετράει, ως τρόπος γλωσσικής έκφρασης των πιο κρίσιμων συναισθημάτων μου, πολύ περισσότερο από τις ανούσιες σαχλαμάρες που θα πρέπει να γράψω την επομένη στο σχολείο;

Περισσότερα…

Γλώσσα και Ιστορία, οι δύο ακρογωνιαίοι λίθοι Παιδείας.

Σχολιάστε


cassas

 

Του Χ. ΜΠΕΛΛΕ, Συγγραφέας-Πανεπιστημιακός,

Και όταν λέμε γλώσσα εννοούμε τη μια και ενιαία ελληνική γλώσσα. Αποτελεί μάλλον έλλειψη σοφίας να προσηλώνεται κανείς πεισματικά σε μια και μόνο μορφή της, περιφρονώντας αυτό τον αμύθητο πλούτο, το θησαυρό που έχει στη διάθεσή του.

«Εγώ δεν ξέρω να υπάρχει παρά μια γλώσσα, η ενιαία γλώσσα, η ελληνική. Το να λες, ακόμη σήμερα, ουρανός ή θάλασσα ή ήλιος ή σελήνη ή άνεμος, όπως τα έλεγαν η Σαπφώ κι ο Αρχίλοχος, δεν είναι μικρό πράγμα. Είναι πολύ σπουδαίο. Επικοινωνούμε κάθε στιγμή μιλώντας, με τις ρίζες μας. Τις ρίζες μας που βρίσκονται εκεί, στα αρχαία», υποστηρίζει, με το γνώριμο στόμφο του, ο Ελύτης.

Είναι η γλώσσα που ο Κικέρων ήθελε να διαλέγονται οι θεοί: «ει θεοί διαλέγονται τη των Ελλήνων γλώττη χρώνται». Η γλώσσα, που διδάσκεται στα πανεπιστήμια της Εσπερίας και σ’ άλλες κρασπεδικές γωνιές του κόσμου από τα πρωτότυπα των αρχαίων, η γλώσσα-καταφύγιο σε κάθε Αρμαγεδδώνα, κατά τον διαχρονικό και πάντα επίκαιρο Αρκάδα ιστορικό Πολύβιο: «εν καιροίς χαλεποίς μέμνησο της γλώσσης». Η γλώσσα, που δίχως τις ρίζες της πολλές γλώσσες (κυρίως η αγγλική) θα ήταν εντελώς διαφορετικές, καθώς κι ο πανανθρώπινος πολιτισμός.

Περισσότερα

Η νεκρή γλώσσα και η ζωντανή διανόηση

6 Σχόλια


repousi

Του Γιώργου Δαμιανού

Αξιότιμη κυρία Ρεπούση, μην ακούτε αυτά, τα ανενημέρωτα λεξικά, που αναφέρουν ότι «νεκρή γλώσσα είναι εκείνη που δεν διαθέτει πλέον γηγενείς ομιλητές, επειδή έχουν αντικαταστήσει τη γλώσσα των προγόνων με κάποια άλλη».

Μην τους ακούτε αυτούς τους συντηρητικούς! Είμαι σίγουρος ότι με τόσες γνώσεις που διαθέτετε, κυρία Ρεπούση, οπωσδήποτε, θα βρείτε από ποια γλώσσα αντικαταστάθηκε η «νεκρή» αρχαία ελληνική και η βυζαντινή γλώσσα από τους σύγχρονους Ελληνες και, σίγουρα, θα μας το μεταλαμπαδεύσετε.

Ετσι και εγώ δεν άκουγα τη γιαγιά μου, μια μαυροφορεμένη λυγερόκορμη Μανιάτισσα από τα Μουντανίστικα, η οποία μίλαγε μια «νεκρή γλώσσα» και φώναζε στα εγγόνια της «ντύθηκο», «πλύθηκο». Ολη η πιτσιρικαρία μαζευόταν, για να την κοροϊδέψει, γιατί δεν μίλαγε τη «ζωντανή σχολική γλώσσα». Έπρεπε να πάω για σπουδές στην Εσπερία, για να μάθω ότι η κατάληξη -κο είναι το β’ ενικό προστακτικής της δωρικής διαλέκτου και ότι η αναλφάβητη γιαγιά μου μίλαγε, και άρα κρατούσε ζωντανή, τη γλώσσα στην οποία μίλαγαν ο Πίνδαρος, ο Βακχυλίδης και ο Αλκμάν.

Περισσότερα

Η πηγή; Αρχαία ελληνικά!

Σχολιάστε


Από HellasOnTheWeb

boltairos-ellinika

Του Θανάση Νικολαΐδη

ΑΦΗΝΟΥΜΕ την κυρία Ρεπούση με το φιδίσιο πρόσωπο να εφορμά στα γνησίως εθνικά μας. Την κάναμε «φίρμα», την ψήφισαν περίεργοι (και πιθανώς κοψοχέρηδες) κι ούτε σκέψη (της) για «ήμαρτον». Η μικρασιατική μας τραγωδία σε μια λέξη (της) και, αντί συγγνώμης, μοστράρεται για τα περαιτέρω. Για τα αρχαία ελληνικά (μας), για τους λόγους (της), βαθείς και ανεξερεύνητους.

ΝΑ σταθούμε, λοιπόν, στο γλωσσικό, που τυράννησε γενιές ελλήνων, με ξεσηκωμούς και μαχαιρώματα, έως και φόνους. Χωρίς εθνικισμούς, προγονολατρία και πατριδοκαπηλικές εξάρσεις.

ΞΕΚΙΝΑΜΕ απ’ το… αποτέλεσμα. Το γλωσσικό μας χάλι (γενικά). Με τον δάσκαλο να σηκώνει το λάβαρο για μεγαλύτερο μισθό, τον γονιό για θέματα «βατά» και τον μικρό «αγωνιστή» πλησίστιο για… καταλήψεις.

ΑΠΟ μετάφραση (και μόνο), λοιπόν, τα αρχαία κείμενα και… καθαρίσαμε. Το επιθυμεί η παραπάνω κυρία, το γουστάρει ο μαθητής (της «ήσσονος προσπαθείας»), το επιθυμεί και ο… Κίσινγκερ. «Μακριά απ’ τη γλώσσα και τις παραδώσεις τους δυσκολοκυβέρνητους έλληνες!». Κάπως έτσι το’ πε κι εμείς σπεύσαμε. Με διαδικασίες απεμπόλησης εθνικών μας κληροδοτημάτων, που μας κράτησαν, ανάμεσα σε ανθέλληνες και θηρία.

«ΜΗΝ πιεις απ’ τη στάμνα, όταν μπορείς να πας στην πηγή». Κι αν νομίζεις πως θα μιλήσεις τη δημοτική ξεκομμένος απ’ την πηγή; Στέκεσαι ξεκάρφωτος και μετέωρος, σε μιαν αφύσικη και αγωνιώδη προσπάθεια κάπου ν’ ακουμπήσεις. Με το αρχαιοελληνικό κείμενο να διδάσκεται στα σχολεία «κουτόφραγκων». Και, βέβαια, η επαφή με το αρχαίο κείμενο (και πάνω του τη γραμματική) είναι αναγκαιότητα. Με ομαλό βηματισμό για τη νεοελληνική. Μη γίνει ( η γλώσσα μας) έρμαιο θλιβερών γλωσσοπλαστών με νεολογισμούς που αναπαράγουν όρους της… γιαγιάς (Φληβάρς αντί Φεβρουάριος) και φτάνουν στην «Πενταήμερη».

ΚΑΙ πως να κάνει «παραγωγή» ο μαθητής, χωρίς τις δασυνόμενες λέξεις και τα πάθη φωνηέντων που θέλουν «ανθυπολοχαγό», τον «αντ-υπολοχαγό», «αφαίρεση», «εφησυχάζω» κλπ;

ΚΑΛΗ η πληροφόρηση περί την κα Μενεγάκη, η ψυχαγωγία (μετά στοιχείων…μόρφωσης) «παρά τω Λαζοπούλω», αλλά (με τη φορά των πραγμάτων) μην τρίβουμε τα μάτια για τα «γκρήκλις» και το λεξιλόγιο (των 50 λέξεων) των «θεών» της τηλεθέασης.

Αnalysts for Change – analystsforchange.org

Η απεθνοποίηση της Ελληνικής παιδείας

1 σχόλιο


Από Αντίβαρο

Gizis_kryfo_skoleio

Τα κύρια χαρακτηριστικά που συνθέτουν ένα έθνος και διαμορφώνουν αυτό ως συλλογικότητα με συνείδηση του ανήκειν στην συγκεκριμένη πληθυσμιακή ομάδα είναι κυρίως η γλώσσα, το θρήσκευμα και η ιστορία. Οι δεσμοί αυτοί για πολλά χρόνια παρέμεναν ισχυροί και στη σημερινή εποχή ορισμένοι ξενόδουλοι με την δική μας βοήθεια έχουν βαλθεί να διαβρώσουν την εθνική μας αυτοσυνειδησία μεσώ της παιδείας χτυπώντας τους παράγοντες που αναφέραμε παραπάνω.

Ο πρώτος συνεκτικός δεσμός που πρέπει να εξαλειφθεί κατά τούς γραικύλους αυτούς είναι η γλώσσα μας η οποία χαρακτηρίζεται από πολλούς πατρίδα και μητέρα του ανθρώπινου πολιτισμού. Θέλουν να πληγεί εκείνη η γλώσσα που κατά τον Nietzsche «οι θεοί θα επέλεγαν να μιλήσουν με αυτή στους ανθρώπους» και με τη μόνη γλώσσα που κατά τον Βρεττάκο καταλαβαίνουν οι άγγελοι διότι μιλούν μεταξύ τους με μουσική, και πλησιάζει στο να τα καταφέρει μέσω των δημοφιλέστατων σε πλήθος νεανικού κοινού Greeklish και ναι είναι γεγονός παρά πολλοί μεσώ του φραγκολεβαντίνικου αυτού μορφώματος έχουν ξεχάσει την ορθογραφία και έτσι χάνεται σιγά σιγά η πιο πλούσια γλώσσα στον κόσμο και γίνεται αυτό που φώναζε ο Μέγας Σεφέρης να προλάβουμε:

«…γιατί όλα γίνονται στην Ελλάδα σα να μας κινεί ένα θανάσιμο μίσος για τη λαλιά μας. Το κακό είναι τόσο μεγάλο, που μόνο σαν ένα φαινόμενο ομαδικής ψυχοπάθειας θα μπορούσε να εξηγηθεί. Ίσως οι απωθήσεις που προκάλεσε μια δασκαλοκρατία πολλών αιώνων, έπρεπε να καταλήξουν στις σημερινές μας νευρώσεις. Στα χρόνια μας το ζήτημα δεν είναι πια αν θα γράφουμε καθαρεύουσα ή δημοτική. Το τραγικό ζήτημα είναι αν θα γράφουμε ή όχι ελληνικά ή ένα οποιοδήποτε ελληνόμορφο εσπεράντο. Δυστυχώς όλα γίνονται σα να προτιμούμε το εσπεράντο, σα να θέλουμε να ξεκάνουμε με όλα τα μέσα τη γλώσσα μας» […] «Ο Θεός μας χάρισε μια γλώσσα ζωντανή, εύρωστη, πεισματάρα και χαριτωμένη, που αντέχει ακόμα, μολονότι έχουμε εξαπολύσει όλα τα θεριά για να τη φάνε. Έφαγαν όσο μπόρεσαν, αλλά, απομένει μαγιά, που λιγοστεύει και δεν μένει πια καιρός για να μένουμε αμέριμνοι… Αν συνεχίσουμε τον ίδιο δρόμο, αν αφεθούμε μοιρολατρικά στη δύναμη των πραγμάτων, θα βρεθούμε στο τέλος μπροστά σε μια γλώσσα εξευτελισμένη, πολύσπερμη και ασπόνδυλη».

Σχετικά πρόσφατα μάλιστα προσπάθησαν -άλλα δεν τα κατάφεραν ευτυχώς- να εισαχθεί στα σχολεία μας νέα γραμματική η οποία θα μετέτρεπε το αλφάβητο μας σε φωνητικό από τα σύμφωνα θα παρέμενε μόνο το ι, το ο, το α και το ε ενώ ως διφθόγγους θα είχαμε το μπ, το γκ, και το ντ ευτυχώς το υπουργείο έδρασε τάχιστα και απετράπη η έκδοση αυτής της επαίσχυντης γραμματικής και η είσοδος της στα ελληνικά σχολεία.

Περισσότερα…

Δημητρίου Β. Δημητράκου – Μέγα λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης (νέα links)

Σχολιάστε


dimitrakouΤο «Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης» είναι έργο ζωής του Δημητρίου Β. Δημητράκου (1875-1966). Για πρώτη φορά συγκεντρώνονται όλα τα λήμματα όλης της ελληνικής γλώσσας, από την ομηρική μέχρι τη σύγχρονη εποχή σε ενιαίο λεξικό. Αποτελεί τη βάση όλης της ελληνικής λεξικογραφίας, από τότε που δημοσιεύτηκε, και συγχρόνως το πρώτο βιβλίο του Έθνους, αν ισχύει η αρχή που είχε διατυπώσει ο Αδαμάντιος Κοραής (1748-1833) μια δεκαετία πριν από την Ελληνική Επανάσταση, ότι «το πρώτον βιβλίον εκάστου έθνους είναι της γλώσσης που το Λεξικόν, ήγουν η συνάθροισις και έρευνα των συμβόλων με τα οποία εκφράζει τας ιδέας του».

Παρά τις δημοτικιστικές πεποιθήσεις του Δημητράκου, η επεξήγηση των λημμάτων έγινε στην καθαρεύουσα – για δύο λόγους. Ο ένας έχει να κάνει με το ανένδοτο πείσμα ορισμένων καθαρευουσιάνων συνεργατών του. Ο Δημήτριος Δημητράκος ήταν από ιδιοσυγκρασία πράος και συναινετικός -και σ’ αυτό του το προτέρημα οφείλεται το ότι εκ διαμέτρου αντίθετες γλωσσικές «παρατάξεις» μπόρεσαν, τελικά, να συνεργαστούν.

Όμως, για τους οπαδούς της καθαρεύουσας, αποτελούσε ήδη σκάνδαλο το γεγονός ότι λέξεις της δημοτικής μπορούσαν να περιληφθούν σε ένα Ελληνικό Λεξικό! Από την άλλη μεριά, πρέπει να τονιστεί η ευκολία που είχε η καθαρεύουσα -και συνεχίζει να έχει- στο χειρισμό για να δίνει λιτές ερμηνείες σε λήμματα και απέριττους ορισμούς σε έννοιες. Η δημοτική την εποχή εκείνη δεν είχε ακόμα εμπλουτιστεί με τις προσθήκες που εισήχθηκαν στην κοινή ελληνική με το πέρασμα του χρόνου.

Όπως είναι γνωστό, το έργο του Δημητράκου βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών το 1953 και ο ίδιος ο Δημήτριος Δημητράκος τιμήθηκε με το παράσημο του Φοίνικος δέκα χρόνια αργότερα. Μέχρι σήμερα το Λεξικό Δημητράκου αποτελεί κύρια πηγή λεξικογραφίας και είναι απαραίτητο βοήθημα για κάθε πνευματικό άνθρωπο που θέλει να χειρίζεται σωστά την ελληνική γλώσσα. Με το Λεξικό Δημητράκου συγκεντρώθηκε σε ένα σώμα όλη η ελληνική γλώσσα, αποδεικνύοντας τον ενιαίο της χαρακτήρα σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας της. Επαινέθηκε, μεταξύ άλλων, από το Γάλλο νεοελληνιστή Andre Mirabel και από τον Ιταλό γλωσσολόγο Augusto Rostagni. Ο τελευταίος δήλωσε ότι η αφετηρία του Λεξικού Δημητράκου «προδήλως» προερχόταν από κάποια επίσημη αρχή. Δεν πίστευε -όπως και δεν ήταν πιστευτό- ότι ένα έργο αυτής την πνοής θα μπορούσε ποτέ να ολοκληρωθεί από μια ιδιωτική επιχείρηση χωρίς την -έμμεση, έστω- αρωγή του ελληνικού κράτους.

Περισσότερα…

Older Entries

Αρέσει σε %d bloggers: