Αρχική

Βέροια: «Ήξεις αφήξεις» Σκουρλέτη για την ύπαρξη ή μη «μακεδονικής μειονότητας»

1 σχόλιο


Από InVeria.gr

Στη Βέροια βρέθηκε το απόγευμα της Δευτέρας (30/10) ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρλέτης, με αφορμή ανοιχτή εκδήλωση σχετικά με την μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο πολιτικό φορέα. Πριν την εκδήλωση, που ήταν προγραμματισμένη στις 7.30 μ.μ., ο Πάνος Σκουρλέτης παραχώρησε συνέντευξη Τύπου σε τοπικά ΜΜΕ, όπου έδωσε το στίγμα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, ενόψει της ψήφισης των νέων μέτρων.

Μεταξύ άλλων, ο κ. Σκουρλέτης ρωτήθηκε από το InVeria.gr για τις απόψεις του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ Νάσου Θεοδωρίδη, που δημοσιοποιήθηκαν στην εφημερίδα ΑΥΓΗ, σχετικά με το έπος του ’40, το οποίο αποκάλεσε «μύθο», ενώ ζητήθηκε, με αφορμή παλαιότερες δηλώσεις του ίδιου προσώπου σε τηλεοπτικό κανάλι της ΠΓΔΜ (που αποδεχόταν την ύπαρξη «μακεδονικής» μειονότητας στην Ελλάδα και υποστήριζε το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού των Σκοπιανών στο θέμα της ονομασίας της χώρας τους), να τονιστεί η επίσημη θέση του ΣΥΡΙΖΑ για την ονομασία του κράτους των Σκοπίων, καθώς και για το εάν ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι υπάρχει στην Ελλάδα «μακεδονική μειονότητα», όπως αποδέχεται το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ στη συνέντευξή του.

Ο Πάνος Σκουρλέτης τόνισε πως οι απόψεις του Νάσου Θεοδωρίδη σχετικά με το έπος του ’40 είναι καθαρά προσωπικές, ωστόσο δεν άφησε κανένα ανοιχτό ενδεχόμενο για διαγραφή του από το κόμμα, σημειώνοντας πως «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το πιο δημοκρατικό κόμμα στην Ελλάδα και το κάθε μέλος του έχει το δικαίωμα να εκφράζει τις προσωπικές του απόψεις«.

Σχετικά με την ονομασία της ΠΓΔΜ, τόνισε την ξεκάθαρη θέση του ΣΥΡΙΖΑ που υποστηρίζει την σύνθετη ονομασία, με γεωγραφικό προσδιορισμό.

Όσο για την «μακεδονική μειονότητα» που Σκοπιανοί και κάποιοι «Έλληνες» υποστηρίζουν πως υπάρχει στην χώρα, ο κ. Σκουρλέτης κάθε άλλο παρά ξεκάθαρος ήταν… «Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι με γλωσσικό ιδίωμα, ιδιαίτερες πολιτιστικές συνήθειες και κατοικούν στην Ελλάδα», είπε, μεταξύ άλλων, για το θέμα ο κ. Σκουρλέτης, αποφεύγοντας να δώσει ξεκάθαρη απάντηση για το αν αναγνωρίζει ή όχι την εν λόγω «μειονότητα» το κόμμα του.

Νίκος Βουδούρης

Η Κύπρος μπροστά στο έπος του ’40

Σχολιάστε


Από ΑΚΤΙΝΕΣ

Σφραγίδα των Κυπρίων και στο έπος του 1940

Εθελοντικός… παροξυσμός ξέσπασε στην Κύπρο την 28η Οκτωβρίου του 1940. Η ιταλική επίθεση στα ελληνοαλβανικά σύνορα προκάλεσε ένα πρωτοφανή ενθουσιασμό των κατοίκων του νησιού, οι οποίοι έσπευσαν μαζικά να καταταχθούν ως εθελοντές και να μεταβούν στα πεδία των μαχών. Ο ηρωισμός που επιδείχθηκε τότε αποτυπώνεται μέσα από μαρτυρίες,ντοκουμέντα και αδιάψευστους αριθμούς.

Η Κύπρος μπροστά στο έπος του ’40

Σ’ ένα εθελοντικό παραλήρημα άφησε τη δική της σφραγίδα

Από το Κέντρο Εκπαίδευσης στα Πολεμίδια, όπου γινόταν η βασική εκγύμναση των εθελοντών. Ανάμεσά τους και ο Κώστας Σοφοκλέους, από την Πάφο. Η φωτογραφία δόθηκε από τη θυγατέρα του, γνωστή ηθοποιό Βαλεντίνα Σοφοκλέους.

Δυναμική ήταν η συμμετοχή της Κύπρου στα γεγονότα που σημάδεψαν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αποτυπώνεται μέσα από ζωντανές μαρτυρίες που έχουν καταγραφεί πλέον στα κατάστιχα της Ιστορίας. Συνδυάστηκε με εξελίξεις που σφράγισαν το παρελθόν αλλά και που προσδιόρισαν σημαντικά το παρόν. Με νοήματα και μηνύματα που προεκτείνονται και ίσως παραπέμπουν και προς το μέλλον.

Η σημερινή μέρα προσφέρεται ιδιαίτερα για μια σύντομη αναφορά σε γεγονότα που αποκαλύπτουν μεγαλείο ψυχής. Που σίγουρα δεν μπορεί να περιορίζεται σ’ ένα μόνο ένδοξο παρελθόν. Έρχονται ακριβώς να μας τοποθετήσουν ακόμα περισσότερο προ των ευθυνών μας για το σήμερα που φαντάζει τόσο αβέβαιο και εφιαλτικό.

Περισσότερα…

Ο Μίμης Τραϊφόρος ομιλεί για τη μεγάλη του επιτυχία «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά»

Σχολιάστε


***

Μίμης Τραϊφόρος

«Όποιος γνώρισε από κοντά τον Μίμη Τραϊφόρο, δεν μπορεί παρά να συμφωνήσει στη διαπίστωση πως ο εκλεκτός αυτός συγγραφεύς και στιχουργός είναι παράλληλα και ένας θαυμάσιος άνθρωπος με αισθήματα καλλιτεχνικά και ποιότητα σκέψεως αξιοζήλευτη. Όσο «αέρα» και όση άνεση έχει στη σκηνή – όταν εμφανίζεται και ως κομφερανσιέ – τόση ταπεινοφροσύνη και σεμνότητα έχει στη ζωή. Ευγενικός, απλός, καταδεκτικός, σχεδόν συνεσταλμένος, διακρίνεται για τη σεμνότητα του χαρακτήρος του και για την καλλιέργεια του πνεύματός του. Είναι ένας άλλος Τραϊφόρος από εκείνον που βλέπουμε στο θέατρο, ένας συγγραφέας στοχαστικός και μετριόφρων και ένας άνθρωπος πράος και καλοκάγαθος. Νομίζω πως η γυναίκα του, η Σοφία Βέμπο, η μεγάλη μας Σοφία Βέμπο, πρέπει να είναι ευτυχισμένη και υπερήφανη.

Σοφία Βέμπο

Θα σας εξομολογηθώ κάτι. Την κ. Σοφία – όπως τη λέμε την πρώτη τραγουδίστρια της χώρας μας – λίγο την ξέρω, αλλά πολύ την καταλαβαίνω. Είναι μία εντελώς ξεχωριστή φυσιογνωμία του τόπου μας, είναι μία πραγματικά μεγάλη καλλιτέχνις και ένας γλυκύτατος άνθρωπος. Βρίσκεται, ζει και κινείται σ’ ένα περιβάλλον που δε μπορεί να παρακολουθήσει, ακόμη και να εκτιμήσει – στο μέγεθος της αξίας της – την προσφορά της στο θέατρο και στο τραγούδι. Ερμηνεύτρια της χαράς και του πόνου, πομπός και δέκτης των αισθημάτων του λαού μας, η Σοφία Βέμπο, ξεπέρασε τα όρια αντιλήψεως του κοινού, που από ένστικτο τη θαυμάζει και την αγαπά και τραγουδά στο κενό. Έχει ξεπεράσει την εποχή της. Ίσως αργότερα οι ακροαταί της, να είμαστε σε θέση να απολαύσουμε τις λεπτομέρειες που μας χαρίζει η φαντασία της καλλιτέχνιδος αυτής. Ίσως να υπάρχουν και σήμερα μερικοί που να νιώθουν τα ρίγη της αισθητικής συγκινήσεως να διαπερνούν το πετσί τους, όταν η απαράμιλλη αυτή δεξιοτέχνις του τραγουδιού, ζωντανεύει τις άψυχες νότες και τους νεκρούς στίχους σε απίθανους χρωματικούς κυματισμούς, που σε μεταφέρουν σε κόσμους μακρινούς, σε κόσμους γαλήνης και περισυλλογής.

Περισσότερα…

Καλπάκι – Πίνδος 1940

1 σχόλιο


Από ΣΑ/ΣΝΔ

Απόσπασμα από το βιβλίο του Αλεξάνδρου Λ. Ζαούση:
ΟΙ ΔΥΟ ΟΧΘΕΣ: 1939-1945 (τόμοι 3, εκδ. Παπαζήσης, 1987)

***

IV
ΚΑΛΠΑΚΙ! ΜΙΑ ΕΠΟΠΟΙΙΑ, ΙΣΩΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΝΔΟ…
Η ΜΕΡΑΡΧΙΑ ΤΖΟΥΛΙΑ ΦΤΑΝΕΙ ΣΕ ΑΠΟΣΤΑΣΗ 6 ΩΡΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΣΟΒΟ! ΤΟ ΠΥΡΟΒΟΛΙΚΟ ΜΑΣ ΣΤΟ ΚΑΛΠΑΚΙ ΚΑΙ ΟΙ «ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΕΙΕΣ» ΠΟΡΕΙΕΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣ ΠΙΝΔΟ ΕΝΙΣΧΥΣΕΩΝ ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΝ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ. ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ!

Το έμβλημα της 8ης Μεραρχίας Πεζικού (VIII ΜΠ)

Στη σημερινή, καινούρια «εθνική οδό» από Γιάννενα προς Κόνιτσα, υπάρχει πάντα το χωριό Καλπάκι. Λίγο πιο πριν, στα δεξιά του δρόμου το μάτι ενός παρατηρητικού ταξιδιώτη πέφτει πάνω σ’ ένα περίεργο σήμα στρατιωτικής μονάδας. Στο κέντρο του σήματος ένας… ταύρος. Είναι το σημερινό έμβλημα της VIII Μεραρχίας, της Ηπείρου. Κοντά στο σήμα ένα απλό σπιτάκι με μια ισόγεια αίθουσα, πολύ λιτή. Το σπιτάκι στεγάζει το «πολεμικό μουσείο» για τη μάχη του Καλπακίου! Ο δεκανέας -ξεναγός μπορεί, αν το επιθυμεί ο επισκέπτης, να γυρίσει ένα διακόπτη… Και σ’ ένα μεγάλο φωτεινό πίνακα με την υπόκρουση εκρήξεων, πολυβολισμών και τον ανατριχιαστικό ήχο από ερπύστριες, ξαναζωντανεύει το έπος!

Έχοντας υπηρετήσει το 1950 ως έφεδρος ανθυπίατρος στην VIII Μεραρχία, δεν μπορούσα παρά να σταματήσω όταν περνούσα από κει, πριν από μερικά χρόνια. Με τράβηξε το έμβλημα με τον ταύρο… Και θυμήθηκα, ότι ίσως γι’ αυτό όσοι υπηρετούσαμε στη μεραρχία αυτή την είχαμε βαφτίσει «βοϊδομεραρχία»! Στο «Μουσείο» υπήρχαν λάφυρα, χάρτες και φωτογραφίες κρεμασμένες στους τοίχους. Οι τελευταίες μου επιφύλασσαν μια έκπληξη, φοβερά συγκινητική… Ήταν μια φωτογραφία που έδειχνε έναν εύζωνο με το όπλο του ανηρτημένο και δίπλα του μια αδελφή του Ερυθρού Σταυρού με τη μπέρτα της ριγμένη στους ώμους να του μιλάει… Ο δεκανέας-ξεναγός πρόσεξε, ότι είχα σταθεί πολλή ώρα μπρος στη φωτογραφία. Και μου εξήγησε: «Είναι μια αδελφή του Ερυθρού Σταυρού. Νομίζω τη λέγαν Μεσολωρά…» Η επεξήγηση ήταν περιττή. Από την πρώτη στιγμή είχα αναγνωρίσει την αδελφή της μητέρας μου! Τη Μεγάλη Αδελφή, όπως τη λένε στον Ερυθρό Σταυρό, την Αθηνά Μεσολωρά.

Στις 1 και 2 Νοεμβρίου, όταν οι Ιταλοί επιχείρησαν με άρματα και πυροβολικό «την διάρρηξιν της τοποθεσίας Ελαίας (Καλπάκι)», ο στρατηγός Κατσιμήτρος διέθετε πέραν της επιθυμίας του να αποδείξει ότι «οι Ιταλοί δεν θα περάσουν» κι ένα μεγάλο ατού. Το πυροβολικό της μεραρχίας του. Τις δύο προηγούμενες μέρες οι Ιταλοί είχαν ήδη λάβει μια πρόγευση. Στις αναμνήσεις του ο τότε αρχιστράτηγος Βισκόντι Πράσκα [20] ομολογεί για τις τρεις πρώτες μέρες του πολέμου, ότι το «εχθρικόν πυροβολικόν είναι ανώτερον του ιδικού μας εις διαμέτρημα και ακτίνα δράσεως…» και σε άλλο σημείο, όπου σημειώνει την ευστοχία του πυροβολικού μας, αποκαλύπτει ότι οι πυροβολαρχίες μας ήταν κρυμμένες ακόμα και σε σπήλαια! Και έτσι δεν ήταν δυνατό να ανακαλυφθούν ούτε από ξηράς ούτε από αέρος… Και, τέλος, διαπιστώνει, ότι οι Έλληνες διέθεταν και μερικές πυροβολαρχίες μακρού βεληνεκούς, οι οποίες βρίσκονταν «μακράν της ακτίνος δράσεως του ιδικού μας πυροβολικού…» και συνεπώς δεν ήτο δυνατό να εξουδετερωθούν! Αυτά για τη δράση του πυροβολικού μας πριν ο Ιταλός χτυπήσει το Καλπάκι. Όταν έφτασε εκεί τον περίμεναν κι άλλες εκπλήξεις…

Περισσότερα…

Πώς είδαν οι Ιταλοί τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο

Σχολιάστε


Από Ερανιστής

Γράφει ο Γιάννης Σιατούφης

«Θα σας δούμε πάλι μετά από 2 εβδομάδες». Αυτή ήταν η φράση με την οποία οι Ιταλοί στρατιώτες αποχαιρετούσαν τους φίλους τους κατά την αναχώρηση των ιταλικών στρατευμάτων από την Αλβανία για τα ελληνικά σύνορα, μέσα σε συνθήκες αληθινής γιορτής. Η παραπάνω φράση δείχνει με τον πιο καθαρό τρόπο τη σιγουριά, τη βεβαιότητα, την αλαζονεία που κυριαρχούσε στο ιταλικό στρατόπεδο για την έκβαση του πολέμου. Ήταν αισιόδοξοι ότι θα πετύχουν μια κεραυνοβόλα επιτυχία ανάλογη με εκείνες που είχαν πετύχει μέχρι τότε οι σύμμαχοί τους, οι Γερμανοί, καθώς πίστευαν ότι οι Έλληνες δεν θα τους πρόβαλλαν αξιόλογη αντίσταση.

Έλληνες στρατιώτες στο Αλβανικό μέτωπο γιορτάζουν την Πρωτοχρονιά του 1941

Πιο αισιόδοξοι από όλους ήταν οι στρατηγοί του ιταλικού Γ.Ε.Σ. . Ο αρχηγός του, ο στρατηγός Γκρατσιάνι, δεν πίστευε στη μαχητικότητα του ελληνικού στρατεύματος και μάλιστα στην τελική διαταγή επιχειρήσεων στις 20 Οκτωβρίου 1940 μεταξύ άλλων αναφέρει ότι «οι επιχειρήσεις θα αρχίσουν χωρίς την άφιξη των προβλεπόμενων ενισχύσεων». Τόσο σίγουροι ήταν για την τελική επικράτηση.

Τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 οι Ιταλοί παραβιάζουν τα ελληνικά σύνορα. Οι πρώτες πληροφορίες από το μέτωπο μιλούν για ταχύτατη προέλαση των ιταλικών στρατευμάτων (χωρίς μάλιστα αεροπορική στήριξη) και προκαλούν μεγάλο ενθουσιασμό στην Ιταλία. Οι Ιταλοί επιτελάρχες ερμήνευσαν μάλλον λάθος την «βάση σχεδίου» σύμπτυξη των ελληνικών προκαλυπτικών τμημάτων την πρώτη μέρα. Νόμισαν ότι οι ελληνικές δυνάμεις υποχωρούν. Ο Υπουργός Εξωτερικών Τσιάνο γράφει στο ημερολόγιό του στις 28 Οκτωβρίου ότι «παρά την κακοκαιρία τα στρατεύματά μας προελαύνουν γρήγορα μολονότι δεν υποστηρίζονται από την αεροπορία… Ο Ντούτσε είναι ευδιάθετος», ενώ την επομένη γράφει ότι «ουδείς κινείται να βοηθήσει τους Έλληνες. Τώρα είναι απλώς θέμα ταχύτητας».

Περισσότερα…

Κωνσταντίνος Δαβάκης, ο ήρωας της Πίνδου

Σχολιάστε


Από Απολύτρωσις

Ποτέ δέν θά πεῖς «Πίνδος» δίχως ν’ ἀκούσεις τόν ἀντίλαλό της: «Δαβάκης». Γιατί κι οἱ δυό λέξεις μαζί συνθέτουν τήν ἴδια ἰδέα: τή δόξα τῆς νέας Ἑλλάδας, ὅπως ἀκριβῶς «Λεωνίδας – Θερμοπύλες» τή δόξα τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδας.

Κωνσταντίνος Δαβάκης! Ὁ πολέμαρχος μέ τή μεγάλη καρδιά. Ἡ στρατιωτική φυσιογνωμία μέ τά ὑπέροχα ψυχικά καί πνευματικά προσόντα, πού χάρισε στήν Ἑλλάδα νίκη μέ παγκόσμιο ἀντίκτυπο κι ἔκανε τήν παγκόσμια κοινότητα νά μιλάει μέ τιμή καί σεβασμό γιά τήν Ἑλλάδα.

Ὁ συνταγματάρχης Δαβάκης εἶναι ἐκεῖνος πού συνέθεσε τήν ἐποποιΐα τῆς Πίνδου. Ἐμπνεύστηκε καί σχεδίασε τόν ἑλιγμό τῆς ἀντεπίθεσης, ἐκτέλεσε αὐτοπροσώπως τίς μάχες της, πότισε μέ τό αἷμα του τό τιμημένο βουνό καί δόξασε τήν Ἑλλάδα.

Τέτοιες φυσιογνωμίες σπάνια ἐμφανίζονται ξαφνικά. Συνήθως ἑτοιμάζονται καί ὡριμάζουν ἀπό τήν παιδική ἡλικία μέσα στή θαλπωρή τῆς οἰκογένειας καί τή σχολική κοινότητα. Τό ἴδιο καί ὁ Κων/νος Δαβάκης. Γεννιέται στά Κεχριάνικα τῆς Μάνης τό 1897. Ὁ πατέρας του, ὁ δάσκαλος Δικαῖος, καί ἡ μητέρα του Σοφία ἀποκτοῦν δέκα παιδιά. Τά πρῶτα σπέρματα τῆς πίστης στόν Θεό καί τῆς ἀγάπης στήν πατρίδα τά φυτεύει στήν παιδική του καρδιά ὁ πατέρας του. Ἔχει τήν εὐτυχία νά τόν ἔχει δάσκαλο ἀπό πέντε χρονῶν στό Δημοτικό Σχολεῖο τῆς Κίττας. Τί ἦταν ὅμως ἐκεῖνο πού τόν ὤθησε νά γίνει ἀξιωματικός καί νά πάρει μάλιστα ἀπό τά δέκα του χρόνια τήν ἀμετάκλητη αὐτή ἀπόφαση;

Ἄς ἀφήσουμε τόν ἴδιο νά μᾶς τό διηγηθεῖ:

«Ἡ μεγαλυτέρα ἀνάμνησις τῆς παιδικῆς μου ἡλικίας ἦταν τῷ 1907. Ὁ καπετάν Γέρμας (ἀνθυπολοχαγός Τσοκάτος) εἶχε σκοτωθῆ στά Μακεδονικά. Ἕνα μεσημέρι ὁ πατέρας μου ἔφερνε τήν ἐφημερίδα στή ρούγα τοῦ χωριοῦ καί τήν διάβαζε. Ἤμουνα τότε 10 χρονῶν. Βλέπω τόν ἑαυτό μου ἀκουμπισμένο στό πόδι τοῦ καθισμένου σέ μιά πέτρα πατέρα μου. Ἄκουγα μέ μεγάλη συγκίνησι τά ὅσα διάβαζε μεγαλόφωνα στήν ἐφημερίδα. Σέ μιά στιγμή ὁ πατέρας μου εἶπε: «Ἔ,καί νἄμουνα ἀνύπαντρος καί νά μήν εἶχα παιδιά! Νά πήγαινα ἀντάρτης!». Τό παιδιάστικο μυαλό μου δούλεψε καί ἔκαμε τή σκέψι: «Ἔννοια σου! Σάν μεγαλώσω, θά πάω ἐγώ». Δέν εἶπα ὅμως τίποτε. Ἀπό τότε μοῦ γεννήθηκε ἡ ἰδέα νά μπῶ στή Σχολή τῶν Εὐελπίδων, νά γίνω ἀξιωματικός! Καί ἔτσι, μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί μέ στερήσεις τῆς οἰκογενείας μου, ἔγινα ἀξιωματικός. Καί ἔθεσα τόν ἑαυτόν μου στήν ἐξυπηρέτηση τῆς Πατρίδος».

Περισσότερα…

Οι γυναίκες της Πίνδου, οι πρωταγωνίστριες της εποποιίας του ΄40

Σχολιάστε


»Ποτέ σε άλλο μέρος τη γης, γυναίκες δε στάθηκαν τόσο γενναία βοηθώντας τα μαχόμενα τμήματα και αψηφώντας το θάνατο.»

»Ατέλειωτες φάλαγγες από κορίτσια, νέες και γριές, σκαρφάλωναν σε υψόμετρο πολύ πάνω από 2.000 μέτρα και όταν γύριζαν μετέφεραν τραυματίες. Ριγούσαν από συγκίνηση οι μαχητές μας, όταν έβλεπαν τις φάλαγγες αυτές να αναρριχώνται στα πιο απρόσιτα μέρη, κάτω από ασταμάτητες βροχές, μέσα σε χιονοθύελλες και βοριάδες. Ξάφνιασε τον κόσμο ολόκληρο ο ηρωισμός, η πίστη, η τόλμη, το θάρρος και η αντοχή των γυναικών, που κουβαλούσαν στους ώμους τους την Ελλάδα. Τα κατορθώματά τους, με θαυμασμό και σεβασμό θα τα θυμόμαστε.»

Η προσφορά αυθόρμητη. Ο αγώνας γενναίος. Η αυταπάρνηση συγκινητική. Είναι οι Γυναίκες της Πίνδου. Πρωταγωνίστριες της εποποιίας του ’40, ενός από τα σπουδαιότερα γεγονότα της ελληνικής ιστορίας.

Γυναίκες, οι οποίες κατόρθωσαν μέσα από αντίξοες συνθήκες,να δώσουν το δικό τους δυναμικό και καθοριστικό παρόν στην πρώτη γραμμή του μετώπου.

Σε έναν από τους πιο δύσκολους πολέμους στην ιστορία του ελληνικού έθνους, οι Γυναίκες της Πίνδου αποφασίζουν να συνδράμουν στον αγώνα εναντίον του φασισμού με τον πλέον άμεσο τρόπο. Γυναίκες κάθε ηλικίας,από κορίτσια μέχρι γυναίκες μεγάλης ηλικίας. Μανάδες, αδερφές, αψηφούν το αβάσταχτο κρύο, το χιόνι,τη βροχή,τον αέρα και σχηματίζοντας φάλαγγες διασχίζουν κακοτράχαλα περάσματα, για να φτάσουν στο μέτωπο των αγωνιστών. Φορτωμένες με τρόφιμα, ρούχα και πολεμοφόδια ανηφορίζουν μονοπάτια, όπου κανένα μεταγωγικό όχημα, ούτε καν μουλάρι μπορεί να περάσει. Αλλά και επιστρέφοντας τα χωριά μεταφέρουν τραυματίες.

Ποια είναι όμως η ταυτότητα των γυναικών αυτών, που με τόση αυτοθυσία κατέστησαν εαυτούς πρωταγωνιστές του αξιόμαχου του ελληνικού έθνους; Πρόκειται για γυναίκες αγρότισσες, τόσο από τα χωριά της Δυτ. Μακεδονίας όσο και από τα χωριά των Ηπειρωτικών Βουνών (Πωγώνι, Ζαγόρι, Πεντάλοφο, Αγ. Παρασκευή, Φούρκα κ.ά.).

Περισσότερα…

Older Entries