Αρχική

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εργαλείο για αναζήτηση εργασίας

Σχολιάστε


smm-thumb-large

 

Καθοριστικό ρόλο στη στελέχωση επιχειρήσεων αλλά και στην εύρεση εργασίας διαδραματίζει πλέον, η «ψηφιακή φήμη». Επτά στους 10 εργοδότες χρησιμοποιούν κυρίως το LinkedIn και το Facebook για την επιλογή ανθρώπινου δυναμικού, ενώ 5 στους 10 υποψήφιους αναζητούν εργασία μέσω αυτών.

Τον ολοένα και καθοριστικότερο ρόλο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στην αναζήτηση εργασίας και στην επιλογή ανθρώπινου δυναμικού καταγράφει μελέτη της Adecco σε συνεργασία με το Catholic University of Milan της Ιταλίας.

Περισσότεροι από 17.000 υποψήφιοι και πάνω από 1.500 εργοδότες από 24 χώρες συμμετείχαν στην έρευνα, σύμφωνα με την οποία το 53% των διαδικασιών αναζήτησης και πρόσληψης εργαζομένων, το 2013 πραγματοποιήθηκε με τη χρήση ή και την αξιοποίηση του Διαδικτύου. Το ποσοστό για το 2014 αναμένεται να ανέλθει στο 61%. Επτά στους 10 εργοδότες δήλωσε ότι χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στη διαδικασία επιλογής ανθρώπινου δυναμικού και 5 στους 10 υποψηφίους απάντησαν πως τα χρησιμοποιούν στην αναζήτηση εργασίας. Στην Ελλάδα το ποσοστό των υποψηφίων που αναζητούν εργασία μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ανέρχεται στο 65%. Επιπλέον, το 34% των υποψηφίων στην Ελλάδα δηλώνει πως τουλάχιστον μια φορά κάποιος εργοδότης τούς προσέγγισε μέσω ενός από τα κανάλια κοινωνικής δικτύωσης και το 6% αυτών έλαβε μάλιστα και προσφορά εργασίας. Τα αντίστοιχα ποσοστά της παγκόσμιας μελέτης είναι 30% και 9%.

Η μελέτη επιβεβαιώνει επίσης ότι η φήμη των υποψηφίων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παίζει σημαντικό ρόλο και οι εργοδότες χρησιμοποιούν σε μεγάλο βαθμό τα κοινωνικά δίκτυα για να την αξιολογήσουν. Για τον σκοπό αυτό, η χρήση του LinkedIn σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά και στην Ελλάδα παραμένει κυρίαρχη (68% σε παγκόσμιο επίπεδο, 48% στην Ελλάδα), αλλά και το Facebook είναι επίσης σημαντικό (52% σε παγκόσμιο επίπεδο, 25% στην Ελλάδα).

Περίπου 1 στους 3 εργοδότες παραδέχεται ότι έχει απορρίψει έναν πιθανό υποψήφιο εξαιτίας του περιεχόμενου ή των εικόνων που δημοσιεύτηκαν στο προφίλ του.

http://www.kathimerini.gr/

 

 

Advertisements

Ο Άνταμ Σμιθ και η τιμή της εργασίας

1 σχόλιο


Από Ερανιστής

Η εργασία δεν είναι τίποτε άλλο από τον προσωπικό μόχθο του ανθρώπου – εργαζόμενου για την παραγωγή οποιουδήποτε προϊόντος ή την προσφορά οποιασδήποτε υπηρεσίας. Η εργασία είναι η ενέργεια που δίνει την αξία σε κάθε προϊόν. Έχει δηλαδή την τιμή της, που, φυσικά, είναι ανάλογη με την αξία που προσθέτει σε όλα τα αγαθά. Όσο πιο εξειδικευμένη είναι, όσο μεγαλύτερη εκπαίδευση προϋποθέτει ή όσο πιο επίπονη είναι τόσο μεγαλύτερη αξία προσθέτει στο αγαθό, επομένως τόσο πιο μεγάλο οικονομικό αντίκτυπο μπορεί να έχει. (Μιλάμε βέβαια καθαρά θεωρητικά κι όχι στην καθημερινή εκμεταλλευτική πρακτική, που πολλές φορές ανατρέπει όλα αυτά). Ο παραγωγός που δρα ανεξάρτητα, πουλά τα προϊόντα του σε μια τελική τιμή που εμπεριέχει τόσο τα έξοδα της παραγωγής (πρώτες ύλες, λειτουργικό κόστος κτλ.), όσο και την αξία της προσωπικής του εργασίας, την οποία και καρπώνεται, συνηθίζοντας να την αποκαλεί κέρδος. Ο καταναλωτής είναι αυτός που αγοράζει το προϊόν για προσωπική χρήση, αυτός δηλαδή που πληρώνει και τις πρώτες ύλες και το λειτουργικό κόστος και την εργασία του παραγωγού. Ο καταναλωτής αυτού του είδους είναι ο καταναλωτής του προϊόντος, το οποίο φυσικά αποτελεί αντικείμενο αγοροπωλησίας, όπως όλα τα προϊόντα που παράγονται με σκοπό την πώληση.

Η μετατροπή του ανεξάρτητου παραγωγού σε κομμάτι της τυποποιημένης παραγωγής για λογαριασμό ενός άλλου προσώπου – κατόχου των μέσων παραγωγής, συνιστά, επί της ουσίας, την αποκοπή του εργαζόμενου από την τελική κοστολόγηση του μόχθου του

Η μετατροπή του ανεξάρτητου παραγωγού σε κομμάτι της τυποποιημένης παραγωγής για λογαριασμό ενός άλλου προσώπου – κατόχου των μέσων παραγωγής, συνιστά, επί της ουσίας, την αποκοπή του εργαζόμενου από την τελική κοστολόγηση του μόχθου του

Από τη στιγμή όμως που η μαζική παραγωγή, με τη συμβολή των μηχανών, επέβαλε τον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής, επέβαλε δηλαδή τον κάτοχο των μηχανών που χρειάζεται πολλούς εργαζόμενους προκειμένου να τις αξιοποιήσει, η εργασία όχι μόνο εξειδικεύτηκε πολύ περισσότερο, αλλά και πέρασε σε μια νέα φάση εκμίσθωσης, αφού πλέον ο κεφαλαιοκράτης αγοραστής δεν καταναλώνει προϊόντα (για την ακρίβεια, δεν καταναλώνει μόνο προϊόντα), αλλά καταναλώνει την καθαυτό εργασία αποσκοπώντας σε προσωπικό όφελος. Η μετατροπή του ανεξάρτητου παραγωγού σε κομμάτι της τυποποιημένης παραγωγής για λογαριασμό ενός άλλου προσώπου – κατόχου των μέσων παραγωγής, συνιστά, επί της ουσίας, την αποκοπή του εργαζόμενου από την τελική κοστολόγηση του μόχθου του. Γιατί αν δεχτούμε ότι, σε τελική ανάλυση, πάντοτε η εργασία αποτελούσε εμπόρευμα, αφού αποσκοπούσε στην εξασφάλιση της πληρωμής, τα νέα εργασιακά δεδομένα δεν απομακρύνουν τον εργαζόμενο μόνο από τη δημιουργία του τελικού προϊόντος, αλλά και από τον καθορισμό των εργασιακών συνθηκών, που πλέον οριοθετεί ο κάτοχος του χρήματος που καταναλώνει και τις πρώτες ύλες και τα μέσα παραγωγής και την ανθρώπινη εργασία (προς ίδιον όφελος) και που φυσικά κατέχει και το μαχαίρι και το καρπούζι σε όλες τις εργασιακές διαπραγματεύσεις.

Με άλλα λόγια, τόσο η αμοιβή όσο και το ωράριο εργασίας δεν καθορίζονται καθόλου από τον εργαζόμενο που αναγκαστικά βρίσκεται σε σχέση εξάρτησης από το αφεντικό του. Η εργασία ως εμπόρευμα δεν θα μπορούσε να έχει άλλη επιλογή από την οριοθέτηση μιας κοινώς αποδεκτής κοστολόγησής της, δηλαδή μιας τιμής, που παρουσιάζεται ως διαπραγμάτευση ανάμεσα στο αφεντικό και τον εργαζόμενο, αλλά στην ουσία εκπληρώνει περισσότερο την επιθυμία του πρώτου και το συμβιβασμό του δεύτερου. Είναι η αντίληψη ότι το αφεντικό δικαιούται να βγάλει κέρδος από το μόχθο του εργαζόμενου, δηλαδή να καρπωθεί μέρος από την αξία της εργασίας του (αυτό που ο Μαρξ ονόμασε υπεραξία), και που πρέπει όλοι να αποδεχτούν ως κάτι αυτονόητο.

Περισσότερα…

Πώς θα βρείτε δουλειά στο εξωτερικό

Σχολιάστε


ergasia

 

Της Αγγελικής Μαρίνου

Η ανεργία που «σκαρφάλωσε» στο 26% το Σεπτέμβρη του 2012, αλλά και οι χαμηλοί μισθοί όσων εξακολουθούν να εργάζονται στη χώρα μας, φέρνει πολλούς Έλληνες πιο κοντά στην αναζήτηση ευκαιριών για δουλειά στο εξωτερικό. Οι νέοι εργαζόμενοι όπως και οι εξειδικευμένοι επαγγελματίες μετακινούνται ευκολότερα, ωστόσο η εύρεση εργασίας σε άλλες χώρες δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση.

Ένας στους δύο Έλληνες που βρίσκονται σε «εργάσιμη ηλικία» αναζητούν απασχόληση στο εξωτερικό, σύμφωνα με έρευνα του ομίλου παροχής υπηρεσιών ανθρώπινου δυναμικού «Adecco», σχετικά με τις τάσεις αναζήτησης εργασίας στην Ελλάδα.

Μάλιστα το 49% των ερωτηθέντων ανέφεραν ότι τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο αναζητούν εργασία στο εξωτερικό και ένα επιπλέον 3% δήλωσε ότι έχει ήδη δεχθεί σχετική πρόταση, την οποία και εξετάζει. Ως ισχυρότερα κίνητρα για μετακίνηση στο εξωτερικό προβάλουν η υψηλή ανεργία και η ύφεση, ενώ σημαντικό ρόλο παίζουν και οι χαμηλοί μισθοί στην Ελλάδα.

Η γενιά η οποία φαίνεται να έχει τη μεγαλύτερη πρόθεση να μεταναστεύσει είναι η γενιά των 25 ως 35 ετών, κυρίως πτυχιούχοι και απογοητευμένοι από την αγορά εργασίας. Επίσης, υπάρχει η κατηγορία των υψηλόβαθμων στελεχών, η οποία έχει επηρεαστεί δυσμενώς από την ύφεση και επιλέγει το εξωτερικό ως λύση για τη διατήρηση ενός ικανοποιητικού τρόπου ζωής.

Ενδεικτικό της τάσης φυγής που επικρατεί στη χώρα μας είναι το γεγονός πως πέρυσι, μόνο στην Γερμανία βρήκαν δουλειά 123.000 Έλληνες σύμφωνα με την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Εργασίας, σημειώνοντας αύξηση της τάξης του 11% σε σύγκριση με το 2011.

Περισσότερα

Μεσαίωνας στην αγορά εργασίας

Σχολιάστε


Από Παρέμβαση

ergasiakos mesaiwnas

της Ρούλας Σαλούρου

Την ώρα που το υπουργείο Εργασίας θέτει υπερφιλόδοξους στόχους για την πάταξη της εισφοροδιαφυγής μέσω του ελέγχου της μαύρης ανασφάλιστης εργασίας, το αρμόδιο όργανο, το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας, καταρρέει και η αγορά εργασίας μετατρέπεται σε πραγματική ζούγκλα. Τουλάχιστον ένα στους τρεις εργαζόμενους είναι απλήρωτος για διάστημα άνω των τεσσάρων μηνών. Στο 30% εκτιμάται η «μαύρη» – ανασφάλιστη εργασία, ενώ οι «τυχεροί» εργαζόμενοι, βλέπουν τους μισθούς τους τα τελευταία χρόνια να μειώνονται σωρευτικά κατά 27%-35%, ή κατά 41 δισ. ευρώ σε σχέση με το 2009.

Την ίδια στιγμή οι απασχολούμενοι μετατρέπονται σε «απασχολήσιμους», οι ατομικές συμβάσεις είναι καθεστώς, όπως και οι μετατροπές συμβάσεων από πλήρους απασχόλησης σε μερικής, ενώ η ανεργία παραμένει σε δραματικά υψηλά επίπεδα.

Τελευταίο και ενδεικτικότερο «κρούσμα» ανατροπής των εργασιακών σχέσεων, είναι πέντε συμβάσεις που υπεγράφησαν σε κλάδους όπως η φύλαξη (σεκιούριτι) και η καθαριότητα, και προβλέπουν δικαίωμα στον εργοδότη να καθυστερεί τις πληρωμές έως και 90 μέρες.

Συγκεκριμένα αναφέρεται ότι «η καταβολή των αποδοχών του προσωπικού θα λαμβάνει χώρα εντός 90 ημερών από τη λήξη του μήνα εντός του οποίου παρασχέθηκε η εργασία είτε με κατάθεση σε τραπεζικό λογαριασμό των εργαζομένων, είτε μετρητοίς, είτε συνδυαστικά και με τους δύο τρόπους». Ο λόγος που επικαλούνται οι επιχειρήσεις για να θέσουν σε εφαρμογή την καθυστέρηση καταβολής των αποδοχών, είναι ότι το Δημόσιο δεν έχει καταβάλλει τα οφειλόμενα σε αυτές, από την παραχώρηση των εργαζομένων τους.

Περισσότερα…

ΕΡΓΑΣΙΑ: Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Σχολιάστε


Lavoro-impresa-startup

Κείμενο βασισμένο σε εργασίες  του  Massimo Fini  και του Αναστασίου  Γιαννά

Μπορείτε να κατανοήσετε πόσο σημαντική αξία θεωρείται η εργασία στην σύγχρονη εποχή, εάν σκεφτείτε ότι υπάρχουν ευρωπαϊκές χώρες,  όπως η Ιταλία, που το Σύνταγμα τους αρχίζει με μία φράση γεμάτη επισημότητα: »Η Ιταλία είναι μία δημοκρατία βασισμένη στην εργασία». Όμως δεν ήταν πάντα έτσι. Στην προ- βιομηχανική εποχή η εργασία ήταν εάν όχι ακριβώς μία απαξία, τουλάχιστον ένας δυσάρεστος ιδρώτας στο μέτωπο.Σε άλλους πολιτισμούς  η εργασία δεν υπήρξε ποτέ μία αξία και σε μερικούς, εκείνους που γλύτωσαν από την επίθεση της οικονομίας μας, δεν το έγινε ποτέ. Στην Ευρώπη η εργασία ανάγεται σε αξία μόνον με την βιομηχανική επανάσταση. Τόσο για τους φιλελεύθερους όσο και για τους μαρξιστές. Για τον Μαρξ  είναι η »ουσία της αξίας» (δεν είναι τυχαίο ότι ο Stakhanov υπήρξε ένας ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης), για τους φιλελεύθερους είναι εκείνος ο παράγοντας που, συνδυαζόμενος με το κεφάλαιο, δίνει την φημισμένη »υπεραξία».

Περισσότερα

Το παράδοξο της μεταναστευτικής πολιτικής

Σχολιάστε


Από Ινφογνώμων Πολιτικά

International-Labour-Organisation Καθώς τα τελευταία χρόνια πληθαίνουν οι συζητήσεις για τη μετανάστευση, παρατηρείται το εξής παράδοξο το οποίο δεν αναλύεται επαρκώς: ενώ η ΕΕ αλλά και πολλές χώρες θέτουν ολοένα και αυστηρότερα μέτρα για τη νόμιμη είσοδο των μεταναστών εργαζομένων, παραδόξως φαίνονται παράλληλα να ανέχονται την παρουσία μεγάλου αριθμού παράτυπων μεταναστών, ειδικά αυτούς που εργάζονται σε χαμηλά αμειβόμενους τομείς. 

Η απόκλιση μεταξύ των δηλώσεων και των πράξεων αντανακλά μια σημαντική αντίφαση: από τη μιά προσπάθεια ελέγχου των μεταναστών, από την άλλη πλευρά πλήρης αποδοχή της κάλυψης αδήλωτης εργασίας.

Πλήρης αποδοχή γιατί αν ο στόχος ήταν πραγματικά η συγκράτηση των μεταναστευτικών ροών, δεν είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς πως η αποτελεσματικότερη μέθοδος θα ήταν η αντιμετώπιση της ζήτησης για φτηνή και αδήλωτη εργασία. Και μάλιστα με τρόπο απλό για το κράτος: που συνίσταται στον σεβασμό των εργασιακών δικαιωμάτων.

Πολλαπλασιάζεται η αρνητική στάση ως προς τους μετανάστες, κατηγορούνται για «κλοπή» δουλειών, χωρίς κανένας να αμφισβητεί το γεγονός ότι μετατρέπονται σε αποδιοπομπαίους τράγους λανθασμένων πολιτικών, εκείνων των πολιτικών που συντηρούν την ικανοποίηση της ζήτησης για την εργασία των μεταναστών, την φτηνή εργασία.  Γιατί οι ευρωπαϊκές πολιτικές είχαν τελικά ως κύριο αποτέλεσμα να δημιουργηθεί και να συντηρείται ένας χώρος χωρίς δικαιώματα για τους μετανάστες αλλά και με λιγότερα δικαιώματα για τους ντόπιους. Και η αλήθεια είναι πως παρά τα μέτρα περιορισμού της μετανάστευσης, οι πραγματικές ροές κάλυψαν τη ζήτηση για φτηνή εργασία σε πολλούς τομείς. Μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που δεν έχουν τη δυνατότητα της μετεγκατάστασης επιχειρήσεων στο εξωτερικό και ανταποκρίνονται  με μείωση του κόστους παραγωγής και εργατικού δυναμικού.

Περισσότερα…

Το κοινωνικό δικαίωμα της εργασίας.

Σχολιάστε


 Με βάσει το αρθ.22 Συντ. <<η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού>>.

Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή το κράτος υποχρεούται να εξασφαλίζει στους πολίτες θέση εργασίας αμειβόμενη και ανάλογη με τις ικανότητες του καθενός, αξιοπρεπείς όρους και συνθήκες εργασίας καθώς και εξουσία για συλλογική οργάνωση.

Η διάταξη αυτή που κατοχυρώνει το κοινωνικό δικαίωμα της εργασίας , δεν παρέχει μεν στους πολίτες αξίωση για δικαστικό εξαναγκασμό του κράτους προς εκπλήρωση των παραπάνω υποχρεώσεών του αλλά παράγει τους εξής κανόνες: το κράτος οφείλει να λαμβάνει τα κατάλληλα μέτρα προς εκπλήρωση των εν λόγω υποχρεώσεών του, αφού σταθμίσει τις κοινωνικές ανάγκες και τις οικονομικές δραστηριότητές του, προς το σκοπό δε αυτό δικαιούται να περιορίζει την επιχειρηματική ελευθερία, την ελευθερία των συμβάσεων και την ελευθερία της εργασίας, με βάση όμως την αρχή της αναλογικότητας.Δεν επιτρέπεται να καταργήσει αδικαιολόγητα τις νομοθετικές ρυθμίσεις, ενώ όσων αφορά τις γενικές ρήτρες και τα κενά των ρυθμίσεων που διέπονται από αυτή τη διάταξη, πρέπει να ερμηνεύονται υπέρ των εργαζομένων.

Υποκείμενα του δικαιώματος της εργασίας είναι όλα τα φυσικά πρόσωπα.Για λόγους όμως προστασίας αυτών των ίδιων, ο νόμος προβλέπει σχετικά με ορισμένες εργασίες ή επαγγέλματα ότι οι ενδιαφερόμενοι δεν μπορούν να τα ασκήσουν πριν συμπληρώσουν μια ορισμένη ηλικία ( απαγόρευση εργασίας ανηλίκων μέχρι 15 ετών) και δεν δικαιούνται να το ασκούν όταν υπερβούν μια ορισμένη ηλικία.

Απόσπασμα από εργασία στο μάθημα:Σύνθεση Δημοσίου.

Σκιαδά Αλεξάνδρα.

Αρέσει σε %d bloggers: