Αρχική

Ο Κυβερνήτης

1 σχόλιο


Από Αντίβαρο

του Απόστολου Σαραντίδη*

Άλλη μια θλιβερή επέτειος αυτές τις ημέρες από εκείνες που θα ευχόταν ο γνώστης της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, να μην υπήρχε ποτέ. Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια (9 Οκτωβρίου/27 Σεπτεμβρίου 1831). Του μεγαλύτερου, μοναδικού, πρώτου και τελευταίου ορθόδοξου πολιτικού της σύγχρονης Ελλάδας. Η πολιτική δολοφονία και μάλιστα τη στιγμή της κυριακάτικης εισόδου του στον ναό, από τις χειρότερες στιγμές στη σύγχρονη ελληνική ιστορία και που αν δεν συνέβαινε, όλη η μετέπειτα ιστορική πορεία του ελληνικού κράτους θα ήταν απαλλαγμένη από πολλά δεινά.

Έκτοτε, στο μεταπρατικό μετεπαναστατικό ελληνικό παρακμιακό κρατίδιο οι ξένες δυνάμεις φρόντιζαν ώστε όλοι οι πολιτικοί να είναι συμβατοί με τα συμφέροντά τους και η ελληνική κοινωνία αποκομμένη από τη ζωηφόρο βιωματική της παράδοση. Ο σκοπός και ο στόχος σήμερα τουλάχιστον, προφανέστατος.

Ο κυβερνήτης που δεν πήρε ακόμη τη θέση που δικαιωματικά του ανήκει και που πολλά θα είχαμε να διδαχθούμε αν στρέφαμε σε αυτόν τη σκέψη και όχι σε «φίλους» που μας παρουσιάζονται «λόγω μεν εν ονόματι του δικαίου, έργω δε εν ονόματι του συμφέροντος».

Πόσοι είναι εκείνοι σήμερα που μπορούν να συλλάβουν και να εκτιμήσουν την αξία του Καποδίστρια; Το επίτευγμά του στο Λάϋμπαχ ώστε ο Τσάρος  και οι υπόλοιποι σύνεδροι να μην καταδικάσουν τους επαναστάτες και το  τελεσίγραφο του Τσάρου της 6ης Ιουλίου 1821 προς την Υψηλή Πύλη να μη στείλει τις στρατιές της από τα Βαλκάνια; Τον καταιγισμό με διπλωματικά έγγραφα και πολιτικά επιχειρήματα προς τις ευρωπαϊκές Αυλές; Την ανιδιοτέλεια και σεβασμό προς το δημόσιο χρήμα;

Περισσότερα…

Advertisements

Η δολοφονία του Καποδίστρια

Σχολιάστε


Από ovigreek.wordpress.com

Στις 9 Οκτωβρίου του 1831, οι Κωνσταντίνος και Γεώργιος Μαυρομιχάλης δολοφονούν τον πρώτο μετά την Επανάσταση κυβερνήτη του ελεύθερου ελληνικού κράτους, Ιωάννη Καποδίστρια, έξω από τον ιερό ναό του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο, όπου συνήθιζε να παρακολουθεί την κυριακάτικη λειτουργία.

Το προηγούμενο έτος (1830) είχε ξεκινήσει αρκετά αισιόδοξο για την Ελλάδα. Η Πύλη είχε αναγνωρίσει στον Καποδίστρια την πολιτική της ανεξαρτησία και ο κυβερνήτης ήταν αποφασισμένος να πετύχει τη βελτίωση των εδαφικών ορίων, που αρχικά προσδιόριζαν την ελληνική επικράτεια. Από την άλλη, είχε εξασφαλίσει πλήρη έλεγχο του κρατικού μηχανισμού και των διοικητικών οργάνων, με ένα όμως σύννεφο να σκιάζει τους στόχους του: την άρνηση των σημαντικότερων ανδρών της αντιπολίτευσης να συνεργασθούν με το καθεστώς του. Στο γενικότερο κλίμα ηρεμίας που φάνηκε να επικρατεί προσωρινά, η παραίτηση από τη Γερουσία μεγάλων ονομάτων που είχαν υποστηρίξει την Επανάσταση (μεταξύ αυτών των Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, Ανδρέα Ζαΐμη, Εμμανουήλ Τομπάζη, Ανδρέα Μιαούλη, Γεώργιου Κουντουριώτη) είχε στείλει στον κυβερνήτη το δυσοίωνο μήνυμα, ότι δεν θα είχε τη συναίνεσή τους να ασκήσει την πολιτική του όπως επιθυμούσε, δίνοντας δηλαδή προτεραιότητα στην εξωτερική πολιτική και στις διπλωματικές σχέσεις του νεοσύστατου κράτους με τις μεγάλες Δυνάμεις.

Λίγο αργότερα, η παραίτηση του Λεοπόλδου από τον θρόνο χρεώθηκε από την αντιπολίτευση στον Καποδίστρια, συνοδευόμενη από τη φήμη ότι ο κυβερνήτης επεδίωκε να αναλάβει στη θέση του την απόλυτη εξουσία του κράτους. Από την άλλη ο ίδιος, στηριζόμενος από νωρίς στις αρχές της αυστηρής αστυνομικής επιτήρησης , τον έλεγχο του Τύπου και τις διώξεις των αντιφρονούντων, προέβαινε διαρκώς σε όλο και πιο αυστηρά μέτρα, οδηγώντας την αντιπολίτευση σε μια συστράτευση, που σύντομα απέκτησε εθνικό χαρακτήρα. Όλη αυτή η κατάσταση, σε μια εποχή που τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα, ταλαιπωρημένα από τα χρόνια που είχαν προηγηθεί, περίμεναν με αγωνία έναν «σωτήρα» που θα έδινε λύσεις στα προβλήματα της καθημερινής τους ζωής, επέφερε νέους κραδασμούς.

Περισσότερα…

Ο Ιωάννης Καποδίστριας, πρόμαχος της ελληνορθόδοξης ταυτότητάς μας

Σχολιάστε


Από Αντίβαρο

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων

kapodistrias

Στο τεύχος 111 του περιοδικού ΑΡΔΗΝ (Ιανουάριος- Μάρτιος 2018) ο συγγραφέας και ιστορικός ερευνητής Γιώργος Καραμπελιάς «ανακαλύπτει» ένα όχι και τόσο γνωστό κείμενο του Ιωάννη Καποδίστρια από την περίοδο που ο Κερκυραίος λόγιος και διπλωμάτης διέμενε στη Γενεύη. Το κείμενο εγράφη του 1823, όταν ο Καποδίστριας είχε αποχωρήσει από τη Ρωσία χωρίς να παύσει να ανήκει στη ρωσική διπλωματία και στους συνεργάτες του Τσάρου. Το 1822 παραιτήθηκε από το αξίωμα του συν-υπουργού των Εξωτερικών, πιθανότατα για να βοηθήσει χωρίς δεσμεύσεις την εκραγείσα Ελληνική Επανάσταση. Πρόκειται για μία επιστολή προς τον Μητροπολίτη Ουγγροβλαχίας (σημερινής Ρουμανίας) Ιγνάτιο, με ημερομηνία 12/24 Απριλίου 1823, η οποία δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΑΙΩΝ των Αθηνών στις 30-9-1850.

Ο Κερκυραίος υπερασπιστής των ελληνικών δικαίων δηλώνει ότι ετοιμάζει ένα βιβλίο για την κατάσταση του Ελληνικού Έθνους, το οποίο ίσως εκδοθεί μαζί με ένα σχετικό πόνημα του Ιακωβάκη Ρίζου-Νερουλού. Είναι εντυπωσιακή η πίστη του Καποδίστρια στη διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού, την οποία αρνούνται σήμερα ορισμένοι αποδομητές ιστορικοί. Ο Καποδίστριας γράφει χαρακτηριστικά:

«Παριστάνων εις το πρώτον βιβλίον την κατάστασιν των Ελλήνων επί της περιόδου της Μουσουλμανικής δυνάμεως, θέλω αποδείξει ότι ουδέποτε έπαυσαν να αποτελώσιν εν έθνος. Διότι α) διέσωσαν καθαράν την κοινήν καταγωγήν των. β) εσυλλογίσθησαν και ωμίλησαν εις την γλώσσαν των πατέρων αυτών. γ) και υπήκουσαν εις μίαν μόνην και αμετάβλητον εξουσίαν, εις την εξουσίαν της Εκκλησίας των. Ούτοι δε οι τρεις όροι είανι οι μόνοι, οίτινες εκ μιας συνενώσεως ανθρώπων αποτελούσιν ό,τι καλείται εν έθνος».

Περισσότερα…

Η ιστορία διδάσκει….

Σχολιάστε


Tάδε έφη Ιωάννης Καποδίστριας

«Ελπίζω ότι όσοι εξ’ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ’ εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλά ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της. Εφ’όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν». Ιωάννης Καποδίστριας Πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος, προς την Δ΄ Εθνοσυνέλευση (Άργος, 11 Ιουλίου – 6 Αυγούστου 1829)

 Φυσικά δολοφονήθηκε!

 

 

 

 

 

Ένας Ευρωπαϊστής του 19ου αιώνα

Σχολιάστε


ioannis-kapodistrias

 

Δρ Ιωάννης Παρίσης (*)

«Θα ήταν εφικτή η συσπείρωση με την συγκρότηση ενός υπερεθνικού οργανισμού που θα μπορούσε να καθιδρυθεί με διεύρυνση της Τετραπλής Συμμαχίας ώστε να συμμετάσχουν όλα τα μικρά έθνη της Ευρώπης. Στα έθνη αυτά ο Οργανισμός θα έπρεπε να εγγυηθεί την εθνική αυτονομία και τα δικαιώματά τους, με συνεχή και έλλογη επικράτηση των φιλελευθέρων και δημοκρατικών ιδεών και όχι με τους ξεπερασμένους θεσμούς της βίας και τη βίαιη επιβολή των ισχυρών στους αδυνάτους».

Τα λόγια αυτά δεν προέρχονται από κάποιον από τους μεγάλους θεμελιωτές και υποστηρικτές της ευρωπαϊκής ιδέας του 20ου αιώνα. Περιλαμβάνονται σε υπόμνημα υπό τον τίτλο «Προσχέδιο Ευρωπαϊκής Συνεργασίας», που κατέθεσε στις 8 Οκτωβρίου 1818 ο Ιωάννης Καποδίστριας, διαρκούντος του Συνεδρίου στο Αιξ-λα-Σαπέλ, ως εκπρόσωπος της Ρωσίας. Στο συνέδριο εκείνο, που ήταν στην πράξη ένα συνέδριο για το«μέλλον της Ευρώπης», ο Καποδίστριας εξέθετε τις απόψεις του για τα ευρωπαϊκά ζητήματα.

Στο υπόμνημά του ο Καποδίστριας υποστήριζε την προστασία των ευρωπαϊκών χωρών από τη χρήση βίας και τις επεμβάσεις εκ μέρους των ισχυρών και εις βάρος των αδυνάτων. Υποδείκνυε την καθιέρωση μιας υπερεθνικής συμμαχίας, με διεύρυνση της Τετραπλής Συμμαχίας και την ένταξη σ’ αυτήν όλων των ευρωπαϊκών κρατών, ώστε να σχηματισθεί μια αλληλέγγυα συμμαχία (alliance solidaire) η οποία θα μπορούσε να εγγυηθεί την ασφάλεια και ειρήνη.

Μετά από 132 χρόνια, ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν πρότεινε μια νέα μορφή πολιτικής συνεργασίας στην Ευρώπη, με όραμά του τη δημιουργία ενός υπερεθνικού ευρωπαϊκού οργάνου που θα απέτρεπε κάθε ενδεχόμενο πολέμου μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών. Η διακήρυξή του («Διακήρυξη Σουμάν») το 1950, οδήγησε στη δημιουργία της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Καποδίστριας στόχευε κυρίως στην επίτευξη της αναγνώρισης στους μικρότερους λαούς του δικαιώματος αντιμετώπισης της λύσης των εθνικών τους προβλημάτων με τη συνεργασία των μεγάλων κρατών, χωρίς τα τελευταία να επιβάλουν δια της βίας τις απόψεις τους και την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων.

Η πρωτοβουλία του Καποδίστρια αμφισβητούσε ουσιαστικά την παγκόσμια κυριαρχία των τεσσάρων δυνάμεων και για τον λόγο αυτό ήταν επόμενο να συναντήσει την αντίδραση τόσο του Αυστριακού Μέττερνιχ όσο και του Άγγλου Κάστερλρι οι οποίοι την καταπολέμησαν με πείσμα. Στις 15 Νοεμβρίου 1818, οι αντιπρόσωποι των τεσσάρων δυνάμεων υπέγραψαν πρωτόκολλο με το οποίο εδραιωνόταν η απόφασή τους να μη αποστούν από τις αρχικές θέσεις τους αλλά να ισχυροποιήσουν τους μεταξύ τους δεσμούς, με απώτερο φυσικά σκοπό την «αστυνόμευση» της Ευρώπης.

(*) Ο Ιωάννης Παρίσης είναι Υποστράτηγος ε.α., Διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης – Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Κρήτης, Πρόεδρος της Ακαδημίας Στρατηγικών Αναλύσεων (ΑΣΑ) – http://www.acastran.org

Αναστάσιος Πολυζωίδης : «Δεν υπογράφω»

Σχολιάστε


Από Στον Τοίχο

Anastasios Pwlizwidis

Κατερίνα Γκαράνη

Σε εποχές που η δικαιοσύνη αμφισβητείται ως θεματοφύλακας της ανεξάρτητης κρίσης της, η ανεπίσημη Ελληνική ιστορία αποδεικνύει ότι είχε εκπροσώπους αδέκαστους που δεν λογάριαζαν οποιοδήποτε προσωπικό κόστος για να αποδοθεί ως έπρεπε. Ο Αναστάσιος Πολυζωίδης ήταν ο θεμελιωτής της ανεξαρτησίας της. Οι προσωπικές διενέξεις, τα πιστεύω του, οι πολιτικές αντιπαλότητες, τα υποσχόμενα ύπατα αξιώματα, οι απειλές ακόμη και η ίδια η ζωή του δεν στάθηκαν εμπόδιο στο να αποδώσει δικαιοσύνη. ‘Οχι σε οποιαδήποτε περίοδο, αλλά σε περίοδο Βαυαρικής κατοχής. Δυστυχώς για την Ελλάδα δεν υπήρξε ένας Εμίλ Ζολά που με την λογοτεχνική του πένα θα παρέδιδε στο παγκόσμιο αναγνωστικό κοινό, όχι ένα «Κατηγορώ», αλλά ένα «Δεν υπογράφω».

Ο Πολυζωίδης γεννήθηκε το 1802 στο χωριό Μελένικο της βορειοανατολικής Μακεδονίας (σήμερα είναι χωριό της Βουλγαρίας). Σχολείο πήγε στο χωριό του και σε ηλικία 14 ετών στάλθηκε από τον πατέρα του στις Σέρρες υπό την φροντίδα των εκεί συγγενών του, προκειμένου να φοιτήσει στην Σχολή των Σερρών, όπου την εποχή εκείνη ήταν Σχολάρχης ο Εδεσσαίος λόγιος Μηνάς Μηνωίδης. Σε ηλικία 16 ετών πέθανε ο πατέρας του και με τη βοήθεια οικογενειακών φίλων στάλθηκε για σπουδές (νομικά, ιστορία και κοινωνικές επιστήμες). Σπούδασε νομικά και ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Γοτίνγκης (Γκαίτινγκεν), στη Βιέννη και στο Βερολίνο. Διέκοψε τις σπουδές του στο Βερολίνο το 1821, όταν είχε αρχίσει η Ελληνική Επανάσταση και επέστρεψε στην Ελλάδα.

Περισσότερα…

Ιωάννη Κορνιλάκη : «Ιωάννης Καποδίστριας, ο Άγιος της Πολιτικής» (βίντεο)

Σχολιάστε


Λίγες σκέψεις με αφορμή το βιβλίο του Ιωάννου Κορνιλάκη: «Ιωάννης Καποδίστριας, ο Άγιος της Πολιτικής» (από Αγιορείτικο Βήμα)

Ioannis KapodistriasΓράφει ο Δημήτριος Γ. Μεταλληνός
Δρ. Ιστορίας-Μέλος Ε.ΔΙ.Π. Ιονίου Πανεπιστημίου

Με βαθιά ικανοποίηση υποδέχθηκε πρόσφατα ο κερκυραϊκός λαός, σε καιρούς χαλεπούς, ένα θεόσταλτο δώρο, που τον ξύπνησε κυριολεκτικά από τον λήθαργο και την κοινωνική αφασία. Σε μια εποχή όπου τα πάντα (μονο)πωλούνται, ήρθε ένα υπέροχο εκδοτικό έργο να πλημμυρίσει ελπίδα και προσδοκία τον υπέροχο μα πάντοτε προδομένο λαό μας.

Και το δώρο αυτό είναι το έργο του καταξιωμένου οικονομολόγου και Διευθύνοντος Συμβούλου της ΑΜΚΕ «Ελαία» κ. Ιωάννη Κορνιλάκη «Ιωάννης Καποδίστριας: Ο Άγιος της Πολιτικής», μια έκδοση της «Ελαίας», της οποίας Πρόεδρος και Πνευματικός είναι ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Γεώργιος Καυσοκαλυβίτης (Αλευράς).

Εκατόν τριάντα πέντε ανέκδοτα αποσπάσματα, ως επί το πλείστον, ιδιωτικών επιστολών του μεγίστου των πολιτικών κερκυραίου Ιωάννη Καποδίστρια παρουσιάζονται με έναν πρωτότυπο τρόπο, αφού ο αναγνώστης έχει τη δυνατότητα, ανεξάρτητα από το μορφωτικό του επίπεδο, να μελετήσει τις πρωτογενείς πηγές, δηλαδή επιστολές του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος, να συμπληρώσει τις γνώσεις του με σημαντικά ιστορικά και πραγματολογικά στοιχεία που καταθέτει μετά από κάθε επιστολή ο συγγραφέας και να απολαύσει τις μοναδικές θεολογικές (άρα κοινωνικές) προεκτάσεις του τελευταίου. Η παρουσίαση αυτή συνθέτει μια προσεκτική προσέγγιση του «ιστορικού περιβάλλοντος», μέσα στο οποίο συγγράφεται η κάθε επιστολή, ενταγμένη στη περιρρέουσα ατμόσφαιρα, την οποία δυστυχώς συχνά λησμονούμε ή το χειρότερο αγνοούμε οι (αυτόκλητοι συνήθως) ιστορικοί ερευνητές του 21ου αιώνα.

Ο κ. Ιωάννης Κορνιλάκης εκπλήσσει τον χώρο των ειδικών της Ιστορικής Επιστήμης, αφού με το έργο του αυτό κατάφερε να προσφέρει στο απαιτητικό αναγνωστικό κοινό κάτι που όλο και περισσότερο σπανίζει στην ιστοριογραφία, δηλαδή την έκδοση πρωτογενών πηγών. Πολλοί ομιλούμε ή γράφουμε περί Καποδίστρια, στην πράξη όμως τον αγνοούμε, αφού η μόνη σχέση μας μαζί του είναι μέσω της σχετικής βιβλιογραφίας, ενώ ο αληθινός Καποδίστριας αποκαλύπτεται ουσιαστικά μέσα από την ιδιωτική του αλληλογραφία. Πόσο σημαντικό θα ήταν τα σημερινά ελληνόπουλα αντί άλλου εγχειριδίου στα μαθήματα της Αγωγής του Πολίτη, της (νεώτερης) Ιστορίας ή των Θρησκευτικών να μελετούσαν αυτό το πολύπλευρο έργο, το οποίο δεν αναφέρεται απλά σ’ ένα πρότυπο ζωής, αλλά ζωντανεύει το κατεξοχήν Πρότυπο Έλληνα Πολιτικού (και Εκκλησιαστικού) Ηγέτη. Γι’ αυτό και ο τίτλος του εν λόγω έργου, αν και προκλητικός για τους αμύητους, αποδίδει με ακρίβεια αυτό που ήταν ο Καποδίστριας «Άγιος της Πολιτικής», δηλαδή (Αγιο)Πνευματικός Πατέρας και Διδάσκαλος του Γένους.

Περισσότερα…

Older Entries

Αρέσει σε %d bloggers: