Από αἰέν ἀριστεύειν

Mesopotamia

Του Σάββα Καλεντερίδη

Η επιχείρηση «Καταιγίδα της Ερήμου», που ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1991 ως απάντηση της διεθνούς κοινότητας στην εισβολή του Σαντάμ Χουσεΐν στο Κουβέιτ έξι μήνες νωρίτερα (2 Αυγούστου 1990), μπορεί να θεωρηθεί η θρυαλλίδα που πυροδότησε σειρά εξελίξεων, οι οποίες θα οδηγούσαν στην αλλαγή του χάρτη της περιοχής.

Τότε στην ουσία μπήκαν τα θεμέλια του κουρδικού κράτους στο Βόρειο Ιράκ, με το ψήφισμα του ΟΗΕ για τη δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων βορείους του 36ου παραλλήλου, και του σιιτικού κράτους στο νότιο τμήμα της χώρας, με τη δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων νοτίως του 32ου παραλλήλου. Η ανατροπή του Σαντάμ το 2003 και η ψήφιση νέου συντάγματος το 2005, από τη μια πλευρά καθιέρωσε το ομόσπονδο κράτος του Κουρδιστάν και από την άλλη έδωσε τη δυνατότητα στη σιιτική πλειοψηφία να πάρει την εξουσία στα χέρια της, στη Βαγδάτη, οδηγώντας στο περιθώριο τη σουνιτική μειοψηφία, η οποία έχει μια επιπλέον ατυχία,να μη διαθέτει σχεδόν καθόλου πετρελαιοφόρα κοιτάσματα, στις περιοχές που είναι πλειονότητα.

Όσο περνούσαν τα χρόνια, οι σιίτες της Βαγδάτης, υπό τον Αλ Μαλίκι, ισχυροποιούσαν τη θέση τουςοικονομικά, λόγω των εσόδων από τα πετρέλαια, ενώ πολιτικά προσπαθούσαν να ισορροπήσουν μεταξύ Τεχεράνης και Ουάσιγκτον. Το ίδιο διάστημα, οι Κούρδοι έχτιζαν το δικό τους κράτος, προσδοκώντας στη σταδιακή απεξάρτηση από τη Βαγδάτη και στην πλήρη ανεξαρτησία, όταν ήταν κατάλληλες οι συνθήκες, ενώ οι σουνίτες οδηγούνταν στο περιθώριο σε όλους τους τομείς. Ένα επί πλέον πρόβλημα μεταξύ των Κούρδων της Ερμπίλ, των σιιτών του Μαλίκι και των σουνιτών της Αλ Αμπάρ, που θεωρείται η επαρχία προπύργιό τους, ήταν ο έλεγχος της Περιφέρειας Κιρκούκ, που έχει και τα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου.

Με βάση το σύνταγμα του 2005, η τύχη του Κιρκούκ θα κρινόταν με δημοψήφισμα, που μέχρι σήμερα δεν έγινε, μη επιτρεπούσης και της Ουάσιγκτον, υπό το φόβο ότι κάτι τέτοιο θα προκαλούσε γενική ανάφλεξη στο Ιράκ.

Περισσότερα…