Αρχική

Επιμονή σε αδιέξοδη πορεία: Πότε θα καταλάβουμε ότι μόνο από την Τουρκία εξαρτάται η επανένωση;

Σχολιάστε


Από Μignatiou.com

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ
 Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Πρόκειται πραγματικά για μία αξιολύπητη κατάσταση. Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και τα πολιτικά κόμματα του τόπου σκοτώνονται για την έκθεση που συνέγραψε ο Νορβηγός Έσπεν Μπαρθ Άιντε και παρουσίασε ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες ως δική του.

Κρίμα,βέβαια, για τον επικεφαλής του διεθνούς οργανισμού να υπογράψει τέτοια έκθεση, ο οποίος στην αρχή έδειξε ότι ήταν άλλος, αντιλαμβανόμενος νωρίς ότι η Τουρκία φέρει την απόλυτη ευθύνη για την κατάσταση του Κυπριακού: Εκτός από εισβολέας και κατακτητής, είναι και η χώρα που εμποδίζει την επίλυση του προβλήματος.

Αυτές ήταν οι θέσεις του κ. Γκουτέρες τον περασμένο Ιανουάριο στη Γενεύη, όταν με ιδιαίτερη ευκολία μιλούσε για την Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ ο ειδικός του σύμβουλος αγωνιωδώς προσπαθούσε να του εξηγήσει ότι δεν είναι… «πολιτικά ορθός», τρομάρα του. Εννοούσε ότι οι δύο λέξεις «Κυπριακή Δημοκρατία» είναι δήθεν ανάρμοστες, αφού ο κατοχικός ηγέτης Ακιντζί αναδείχθηκε σε συμπρόεδρο και οι ηγέτες των δύο μεγάλων κομμάτων ΔΗΣΑΚΕΛ (ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ) τον θεωρούσαν ίσο προς ίσο με τον κ. Νίκο Αναστασιάδη, κι ας μην το φώναζαν δυνατά, από τον φόβο αντίδρασης των ψηφοφόρων τους.

Το θέμα μας, βέβαια, είναι ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ και η έκθεση που υπέγραψε, και η οποία πάλι χαϊδεύει την Τουρκία, πάλι δεν επιρρίπτει ευθύνες στην κατοχική δύναμη. Είναι φρικτό το γεγονός αυτό και ο κ. Γκουτέρες, δυστυχώς, μας αποδεικνύει ότι είναι σαν τους προηγούμενους. Και καλά, αυτός και όσοι τον καθοδηγούν τη δουλειά τους κάνουν, εμείς για ποιο λόγο πρέπει να επιμένουμε να περπατάμε σε ένα δρόμο που οδηγεί στην καταστροφή; Οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, επιμένουν σε μία αδιέξοδη πορεία.

Περισσότερα…

Advertisements

Κύπρος : Χρονολόγιο 1878-2004

1 σχόλιο


Από Κοινωνικά θέματα

Kupriako

H Κύπρος είναι το τρίτο μεγαλύτερο Νησί της Μεσογείου. Η στρατηγική γεωγραφική της θέση καθόρισε την ταραγμένη ιστορική της πορεία. Ασσύριοι, Αιγύπτιοι, Πέρσες, Ρωμαίοι, Φράγκοι (1191 – 1489), Βενετσιάνοι (1489 – 1571), Οθωμανοί (1571 – 1878), και Άγγλοι (1878 – 1489) κατέκτησαν διαδοχικά το Νησί.

1878

Ιούνιος

Παραχωρείται από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στην Μεγάλη Βρεταννία

1882

Νοέμβριος

Θεσμοθετείται η λειτουργία νομοθετικού συμβουλίου με 18 μέλη, 9 Έλληνες, 3 Τούρκοι, 6 Εγγλέζοι.

1895

Ιούνιος

Υπόμνημα της εθναρχίας προς τη βρεταννική κυβέρνηση για΄Ενωση. Επιστρέφεται ως απαράδεκτο.

1897

Φεβρουάριος

Διακήρυξη Κυπρίων για ένωση.

Περισσότερα…

Ζωντανούς τους θάβουμε και νεκρούς τους θεοποιούμε…

Σχολιάστε


Από Ινφογνώμων Πολιτικά

imerisia_LARGE_t_942_43416073

Με τον Κωστάκη Αντωνίου

Αδικήσαμε τους ιστορικούς ηγέτες μας, την ώρα που οι ξένοι χαρακτηρίζουν το πολιτικό τους ανάστημα πολύ μεγαλύτερο από το μικρό μέγεθος της χώρας μας!

Kάθε φορά που ένας ιστορικός ηγέτης μάς εγκαταλείπει, οι πολίτες γίνονται μάρτυρες μιας γενικής εκδήλωσης θαυμασμού, τιμής και διθυράμβων για τον ηγέτη που έφυγε. Και από πολιτικούς και από εμάς τους δημοσιογράφους. Όλοι οι ιστορικοί ηγέτες που φεύγουν αναδεικνύονται και χαρακτηρίζονται μεγάλοι μετά θάνατον. Οι πράξεις και οι αποφάσεις τους κρίνονται ως σωτήριες για την Κύπρο και τον λαό της. Δεν έπταισαν, δεν έκαναν λάθη, δεν αδίκησαν τη χώρα.

Αυτοί όμως, οι μεγάλοι ηγέτες, όταν ζούσαν και αποφάσιζαν, άλλοι εθεωρούντο «επίορκοι» και «παποκαίσαρες», άλλοι «προδότες» και «πράκτορες των ναζί», άλλοι «εραστές της διχοτόμησης» και άλλοι «θιασώτες της διπλής ένωσης».

Ζωντανούς τους εθάβαμε. Και νεκρούς τους ανασταίναμε. Ζωντανοί ήταν «οι καταστροφείς της Κύπρου». Και νεκροί οι «σωτήρες» της. Αυτό έγινε και με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, και τον Γλαύκο Κληρίδη και τον Σπύρο Κυπριανού και τον Τάσσο Παπαδόπουλο.

Για τον Μακάριο, οι ξένοι είπαν ότι ήταν ηγέτης, που ξεπερνούσε κατά πολύ το μέγεθος του μικρού νησιού του.

Περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: