Αρχική

Ο παγκόσμιος «πόλεμος» των ΑΟΖ

1 σχόλιο


 

Του Γιώργου Φωκιανού
gfok@naftemporiki.gr

ΑΟΖ, θαλάσσιες ζώνες και υφαλοκρηπίδα επανέρχονται στο καθημερινό λεξιλόγιο και την ειδησεογραφία, μετά τις τελευταίες εξελίξεις με την υπογραφή του Μνημονίου Τουρκίας – Λιβύης, που ναι μεν δεν παράγει κάποιο νομικό αποτέλεσμα, όπως υποστηρίζουν διπλωματικοί κύκλοι, ωστόσο, αμφισβητεί ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στην ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο.

Πέραν των γνωστών τουρκικών διεκδικήσεων και την απειλή του Casus Belli που στέκει πάνω από την Ελλάδα ως δαμόκλειος σπάθη, η Άγκυρα αμφισβητεί και προσπαθεί με κάθε τρόπο να βάλει εμπόδια και στον ενεργειακό σχεδιασμό της Κυπριακής Δημοκρατίας εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Λευκωσίας.

Συγκεκριμένα η Τουρκία επιθυμεί την επικυριαρχία στην ανατολική Μεσόγειο, με το επιχείρημα ότι διαθέτει τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην περιοχή. Αμφισβητεί το 70% της ΑΟΖ της Κύπρου και διεκδικεί το 25% της ελληνικής ΑΟΖ.

Όπως έχουν κάνει γνωστό οι «γείτονες» μέσω δηλώσεων ή παρουσίαση σχετικών χαρτών, θέλουν να εμπεδώσουν την κυριαρχία της στο θαλάσσιο χώρο μεταξύ 28ου και 32ου μεσημβρινού στην ανατολική Μεσόγειο, ενώ εμμένουν σε ένα γενικό «γκριζάρισμα» του Αιγαίου ανατολικά του 25ου μεσημβρινού.

Το βασικότερο ζήτημα αφορά η παρουσία νησιών με τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας να ορίζει ότι και τα νησιά έχουν θαλάσσιες ζώνες, χωρίς όμως να αναφέρει πως αυτές οι ζώνες καθορίζονται συγκεκριμένα, ώστε να τηρείται και η αρχή της ευθυδικίας. Η υπάρχουσα νομολογία από προσφυγές σε δικαστήρια, περιλαμβάνει περιπτώσεις απόλυτης επήρειας της πρόβλεψης για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ στα νησιά, μερικής επήρειας ή μηδενικής επήρειας, σε συνδυασμό με πολλούς παράγοντες.

Θεωρείται δεδομένο πως ο «πόλεμος» για την ΑΟΖ και τα όρια της κάθε χώρας δεν αποτελεί «προνόμιο» μόνο στη δική μας γειτονιά, στη δική μας μικρή γωνιά του πλανήτη. Η ακριβής έκταση των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών αποτελεί κοινή πηγή συγκρούσεων μεταξύ των κρατών διεθνώς.

Η Νορβηγία και η Ρωσία αμφισβητούν τόσο τα χωρικά ύδατα όσο και την ΑΟΖ όσον αφορά το αρχιπέλαγος του Σβάλμπαρντ, ενώ η Θάλασσα της Νότιας Κίνας και συγκεκριμένα τα νησιά Σπάρτλι είναι η περιοχή μιας διαρκούς διαμάχης μεταξύ αρκετών γειτονικών χωρών (Κίνα, Φιλιππίνες, Μαλαισία και Βιετνάμ). Ειδικότερα, τα Σπάρτλι είναι μια αμφισβητούμενη ομάδα νησιών, νησίδων, 100 υφάλων και ατολλών με πλούσιο υπέδαφος. Το αρχιπέλαγος βρίσκεται στις ακτές των Φιλιππίνων, της Μαλαισίας και του νότιου Βιετνάμ.

Επίσης, η ζώνη προστασίας ZERP (Οικολογική και Αλιευτική Ζώνη) της Κροατίας στην Αδριατική Θάλασσα προκάλεσε τριβές μεταξύ Ιταλίας και Σλοβενίας ​​και προκάλεσε προβλήματα κατά την ένταξη της δαλματικής χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ένα τμήμα της θάλασσας του Μποφόρ αποτελεί σημείο αμφισβήτησης μεταξύ του Καναδά και των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς η περιοχή περιέχει, όπως αναφέρουν επιστήμονες, σημαντικά αποθέματα πετρελαίου.

Την ίδια ώρα η Γαλλία διεκδικεί ένα τμήμα της ΑΟΖ του Καναδά στις Νήσους Αγίου Πέτρου και Μιχαήλ, ένα σύμπλεγμα νησίδων στο Βόρειο Ατλαντικό ωκεανό, συνολικής έκτασης 242 τ.χλμ., που ανήκουν και αποτελούν γαλλική εδαφική επικράτεια από το 1763 και επίσημα από το 1985. Τα νησιά περιβάλλονται εξ ολοκλήρου από την ΑΟΖ του Καναδά.

Τέλος, ο Μαυρίκιος εμφανίζει διεκδικήσεις από τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο στον Ινδικό Ωκεανό, ενώ ο Λίβανος υποστηρίζει ότι η συμφωνία μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ επικαλύπτει την ΑΟΖ του.

Όσον αφορά παλαιότερες διαμάχες που διευθετήθηκαν στα δικαστήρια, σε αυτές περιλαμβάνεται η «κόντρα» Βρετανίας – Γαλλίας με το δικαστήριο να αναφέρει πως στα Βρετανικά νησιά που είναι πλησίον των ακτών της Γαλλίας δε θα έπρεπε να δοθεί υφαλοκρηπίδα, παρά μόνο χωρικά ύδατα, ορίζοντας το όριο με την αρχή της μέσης γραμμής μεταξύ των ηπειρωτικών ακτών.

Είμαστε γελασμένοι αν νομίζουμε ότι ο «καβγάς» είναι μόνο για το αέριο

Σχολιάστε


Από Liberal

erntogan_tv

Του Παναγιώτη Παστουσέα*

Οι Τούρκοι και ιδιαίτερα ο Ερντογάν τα τελευταία χρόνια μας αποκαλύπτουν ευθέως τις προθέσεις και τους στόχους τους, φαίνεται όμως ότι κανείς από την δυτική πλευρά του Αιγαίου, παρά τα όσα συμβαίνουν, δεν θέλει ή δεν μπορεί να αναγνώσει σωστά το ευρύτερο σχέδιο των Τούρκων με αποτέλεσμα να είμαστε μονίμως αιφνιδιασμένοι και να τρέχουμε πίσω από τα γεγονότα.

Ήταν πλήρως απογοητευτικές και ίσως κωμικές (αν δεν αφορούσαν την εθνική μας αξιοπρέπεια ) οι αντιδράσεις της Ελληνικής και της Κυπριακής κυβέρνησης όταν οι δημοσιογράφοι ρωτούσαν τους αρμοδίους αν όντως οι Τούρκοι τρύπησαν την Κυπριακή ΑΟΖ (35 νμ μόλις από την Πάφο και 220 νμ από την κοντινότερη Τουρκική ακτή). Οι Ελληνικές αρχές και ενώ το τρυπάνι είχε φθάσει στα 3000 μ. , απαντούσαν «ναι, υπάρχουν κάποιες φήμες αλλά δεν ξέρουμε, ρωτήστε τους Κυπρίους», οι Κύπριοι στην ίδια ερώτηση έλεγαν «ναι, υπάρχουν φήμες αλλά δεν ξέρουμε θα πρέπει να το πει η Τουρκία».

Η φράση του Ερντογάν σε ομιλία του, πριν από λίγες μέρες «ΑΝ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ Ο ΚΑΒΓΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΕΡΙΟ ΕΙΝΑΙ ΓΕΛΑΣΜΕΝΟΙ» αποκαλύπτει ξεκάθαρα τους στόχους, τις επιδιώξεις, το γεωπολιτικό σχέδιο και τελικά το όραμα των νέο-Οθωμανών (αλλά και οι Κεμαλιστές εκεί καταλήγουν) για την Τουρκία του μέλλοντος. Ο Ερντογάν ΔΕΝ έχει στόχο μόνο την ενέργεια, αυτή είναι ένα υποσύνολο των όσων οραματίζεται.

Το όραμά του είναι η Τουρκία να γίνει όχι μόνο μια περιφερειακή δύναμή αλλά και μια Μεγάλη Δύναμη παγκοσμίου εμβέλειας. Η ανάδυση της όμως σε τέτοιου είδους Δύναμη απαιτεί Ζωτικό Χώρο (όπως έχει περιγράψει ο θεωρητικός της Τουρκικής νέο-Οθωμανικής γεωπολιτικής Νταβούτογλου) και ο χώρος αυτός ΔΕΝ είναι χερσαίος αλλά ΘΑΛΑΣΣΙΟΣ (Γαλάζια Πατρίδα). Απαραίτητη προϋπόθεση γι’ αυτό είναι:

Πρώτον: Η υπεροχή και ο Έλεγχος επί των θαλασσίου χώρων Αιγαίου και Ανατολικής Μεσογείου με την δημιουργία ισχυρής Ναυτικής Δύναμης.

Δεύτερον: Η αμφισβήτηση και τελικά αφαίρεση από την Ελλάδα της θαλάσσιας υπεροχής η οποία αποκτήθηκε με τους Βαλκανικούς Πολέμους, την συνθήκη της Λωζάννης και την συνθήκη των Παρισίων.

Περισσότερα…

Το Barbaros και η «στρατηγική της έντασης» της Τουρκίας

1 σχόλιο


 

Η «έξοδος» του Barbaros ήρθε να υπενθυμίσει ότι η Τουρκία επιμένει στις πάγιες αμφισβητήσεις της.

Η πρόσφατη ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο με την προσπάθεια της Τουρκίας να κάνει έρευνες σε περιοχή που ανήκει στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και την αποστολή της ελληνικής φρεγάτας Νικηφόρος Φωκάς δεν ήρθαν ως κεραυνός εν αιθρία.

Η διαμάχη για την υφαλοκρηπίδα αποτελεί μία από τις βασικές διαφορές ανάμεσα στην Ελλάδα και την Κύπρο από τη μια πλευρά και την Τουρκία από την άλλη. Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, η «αναθεωρητική» στροφή της Τουρκίας ως προς τα όσα είχαν αποτυπωθεί στις συμφωνίες της δεκαετίας του 1920 και του 1930 που έκτοτε είχαν ορίσει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, κατεξοχήν αποτυπώθηκε στο ερώτημα της υφαλοκρηπίδας.

Ας μην ξεχνάμε ότι τότε έχουμε και το πρώτο μεγάλο κύμα στροφής προς τις ενεργειακές έρευνες στο θαλάσσιο χώρο, όπως και τις σαφείς ενδείξεις ότι το Αιγαίο όπως και συνολικά η ανατολική Μεσόγειος κρύβουν σημαντικά αποθέματα υδρογονανθράκων.

Το πρόβλημα της υφαλοκρηπίδας

Το πρόβλημα που είχε προκύψει ήταν συγκεκριμένο: η Ελλάδα, λόγω της γεωγραφικής θέσης και του νησιωτικού χαρακτήρα της και δεδομένου ότι το διεθνές δίκαιο και ειδικά η Διεθνής Σύμβαση για τη Θάλασσα αναγνωρίζουν στα νησιά και τις κατοικημένες και με οικονομική δραστηριότητα βραχονησίδες δικιά τους υφαλοκρηπίδα διαθέτει μια εντυπωσιακή υφαλοκρηπίδα, όπως και ΑΟΖ εάν την κηρύξει.

Λόγω της συγκεκριμένης γεωγραφικής θέσης και επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. όπως προβλέπει το διεθνές δίκαιο να έκανε η Ελλάδα στο Αιγαίο (όπως ανακοίνωσε ότι θα κάνει στο Ιόνιο), πάλι το Αιγαίο θα «έκλεινε» ως «ελληνική θάλασσα», κάτι που οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν αποφύγει να κάνουν μέχρι τώρα.
Η Τουρκία σταθερά και πάγια υποστηρίζει έναν τρόπο οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας (και κατ’ επέκταση της ΑΟΖ, εφόσον η μεθοδολογία είναι κοινή) που δεν αναγνωρίζεται από το διεθνές δίκαιο αφού θεωρεί ότι το κύριο κριτήριο είναι η «μέση γραμμή» ανάμεσα στις ηπειρωτικές περιοχές, μην αποδεχόμενη την αυτοτελή υφαλοκρηπίδα των νησιών. Παράλληλα, έχει διακηρύξει, με ψήφισμα της Εθνοσυνέλευσης το 1995 ότι τυχόν ελληνική επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο θα αποτελούσε αιτία πολέμου (casus belli).

Περισσότερα

Αδιανόητο: Τουρκικός Στρατός αντί για Αττίλας και ε/κ κοινότητα αντί για Κύπρος – Το γλωσσάρι της ντροπής

Σχολιάστε


Μας συστήνουν να… ξεχάσουμε τον Αττίλα!!

Ο αντιπρόσωπος του γραφείου της «Ελευθερίας του Τύπου» του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), Αρλέμ Ντεζίρ, παρουσίασε σήμερα (10/7/18) το αμφιλεγόμενο «γλωσσάρι» με τίτλο «Λέξεις που έχουν σημασία: Γλωσσάριο για τη δημοσιογραφία στην Κύπρο», που ετοίμασε με τη βοήθεια εμπειρογνωμόνων και από τις δύο κοινότητες για χρήση από τους δημοσιογράφους σε σχέση με την κατάσταση στην Κύπρο, με χρηματοδότηση από την Γερμανία και την Ολανδία, όπως το δηλώνει άλλωστε η τουρκοκυπριακή πλευρά!

Tο τρίγλωσσο έντυπο «στρογγυλοποιεί» και αλλοιώνει έννοιες και λέξεις προς ικανοποίηση της Τουρκίας και της τουρκοκυπριακής πλευράς. Έτσι γίνεται μια έμμεση προσπάθεια εξομοίωσης του θύτη με το θύμα, του παράνομου με το νόμιμο για να ικανοποιηθεί και να «εξανθρωπιστεί» η τουρκική πλευρά.

Οι λέξεις στα Ε/κ Μ.Μ.Ε που ενοχλούν την Τουρκοκυπριακή πλευρά και για τις οποίες βρέθηκε συμβιβασμός είναι οι εξής:

  1. Ο όρος απαγωγή που χρησιμοποιούν τα Ε/κ ΜΜΕ όταν οι κατοχικές αρχές προβαίνουν στη σύλληψη ενός Ελληνοκύπριου θεωρείται προσβλητικός για τους Τουρκοκυπρίους. Στη θέση της απαγωγής προτείνεται η χρήση της λέξης «σύλληψη».
  2. Ο Αττίλας προτείνεται να ονομάζεται «τουρκικός στρατός ή τουρκικά στρατεύματα»
  3. Ο Κυπριακός λαός όταν χρησιμοποιείται μόνο για τους ελληνοκύπριους θεωρείται προσβλητικός για τους Τουρκοκυπρίους και προτείνεται η «Ελληνοκυπριακή Κοινότητα»
  4. Προτείνεται η λέξη «φυλακή» αντί μπουντρούμι που χρησιμοποιείται από τα Ε/κ ΜΜΕ όταν αναφέρονται στις φυλακές των κατεχομένων.
  5. «Ελληνοκύπριοι ή και Μαρωνίτες που ζουν στο βόρειο μέρος της Κύπρου» αντί Εγκλωβισμένοι.
  6. «Αγώνας της ΕΟΚΑ» αντί Απελευθερωτικός Αγώνας της ΕΟΚΑ.
  7. Η φράση «ελεύθερες περιοχές» προσβάλει τους Τουρκοκυπρίους και στη θέση της προτείνεται «το νότιο μέρος Κύπρου».
  8. Το παράνομο καθεστώς θεωρείται υποτιμητικό και πολιτικά φορτισμένος όρος ως εκ τούτου προτείνεται να λέγεται «Τουρκοκυπριακή διοίκηση»
  9. Ο όρος παράνομο/ψευδο/ λεγόμενος καθηγητής θεωρείται επίσης προσβλητικός και προτείνεται το «καθηγητής».
  10. Τα παράνομα πανεπιστήμια των κατεχομένων να ονομάζονται «Πανεπιστήμια».
  11. Αντί για μητέρα πατρίδα οι Ελληνοκύπριοι να την αναφέρουν ως Ελλάδα και οι Τουρκοκύπριοι ως Τουρκία.
  12. Τα Ε/κ ΜΜΕ αναφέρονται σε κατοχικό στρατό. Οι Τουρκοκύπριοι θεωρούν τον όρο προσβλητικό και προτείνεται το «τουρκικός στρατός/ τουρκικά στρατεύματα».
  13. Οι κατεχόμενες περιοχές/κατεχόμενα εδάφη θωρούνται όρος προκατειλημμένος και ως εναλλακτική λέξη προτείνεται «το βόρειο μέρος της Κύπρου».
  14. Προτείνεται το «τουρκοκυπριακή διοίκηση» στη θέση του όρου ψευδοκυβέρνηση/ λεγόμενη κυβέρνηση/ «Κυβέρνηση».
  15. Το ίδιο ισχύει και για το ψευδοβουλή/λεγόμενη Βουλή/ «Βουλή» όπου προτείνεται το «Τουρκοκυπριακή Συνέλευση».
  16. «Μέλος της Τουρκοκυπριακής Συνέλευσης» αντί ψευδοβουλευτής/ λεγόμενος βουλευτής/ «βουλευτής».
  17. «Τουρκοκύπριος δήμαρχος Λευκωσίας / Αμμοχώστου / Κερύνειας» αντί για ψευδοδήμαρχος / λεγόμενος δήμαρχος / «δήμαρχος».
  18. Ο όρος εγκάθετος ηγέτης ενοχλεί και προτείνεται το «Τουρκοκύπριος ηγέτης».
  19. Οι δημοσιογράφοι καλούνται να διευκρινίζουν σε ποιους πρόσφυγες αναφέρονται καθώς υπάρχει η τουρκοκυπριακή άποψη πως αγνοούνται συχνά και εσκεμμένα οι Τουρκοκύπριοι πρόσφυγες.
  20. Η φράση κλεμμένη περιουσία – ιδιοκτησία θεωρείται για τους Τουρκοκύπριους προσβλητική και συμφωνήθηκε ως εναλλακτική η φράση «Ελληνοκυπριακές περιουσίες στον βορρά/ Επηρεαζόμενες περιουσίες».
  21. Έποικοι να ονομάζονται όσοι ήρθαν στο νησί από το 1974 – 1981. Για τους υπόλοιπους προτείνεται το Τούρκοι πρόσφυγες/ άτομα τουρκικής καταγωγής/ Τούρκοι υπήκοοι/ Τούρκοι/ Τούρκοι που διαμένουν στο βόρειο τμήμα της Κύπρου.
  22. Ο όρος Τρομοκρατική Οργάνωση ΤΜΤ θεωρείται προσβλητικός και ως εναλλακτική προτείνεται το «ΤΜΤ».
  23. Υπάρχει η τουρκοκυπριακή άποψη ότι η χρήση της λέξης Τ/κ καθεστώς υποδηλώνει μια αυταρχική κυβέρνηση ή δικτατορία. Ως εναλλακτική προτείνεται ο όρος «Τουρκοκυπριακή διοίκηση».
  24. Οι Τουρκοκύπριοι θεωρούν ότι ο όρος Τ/κ ανταρσία / Τουρκοανταρσία δεν αντικατοπτρίζει τα γεγονότα του 1963 και ως εναλλακτική λέξη προτείνεται ο όρος «διακοινοτικές συγκρούσεις».

Περισσότερα…

Τουρκικός επεκτατισμός: Από την Αλεξανδρέττα στην Κερύνεια και μετά στη Θράκη;

1 σχόλιο


H είσοδος των Τούρκων στην Αντιόχεια, μετά την προσάρτησή της το 1939

Του Σάββα Καλεντερίδη

Η Συνθήκη του Κάρλοβιτς, που για λογαριασμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορία την υπέγραψε ο Αρχιδιερμηνέας της Υψηλής Πύλης, Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, στις 26 Ιανουαρίου 1699, στην ομώνυμη σερβική πόλη, έχει τεράστια ψυχολογική σημασία για τους Τούρκους πολιτικούς διανοούμενους, αφού αποτελεί την απαρχή της απώλειας εδαφών για την μέχρι τότε ακμάζουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Έκτοτε, οι Οθωμανοί για έναν αιώνα χάνουν συνεχώς εδάφη, για να αρχίσει η φάση της διάλυσης της άλλοτε κραταιάς αυτοκρατορίας, διάλυση που ξεκίνησε το 1792, με τη Συμφωνία του Γιάς, και ολοκληρώθηκε το 1923, με την υπογραφή της Συνθήκης της Λοζάννης και την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Μετά την ίδρυση του νέου τουρκικού κράτους, οι “ιδεαλιστές” Τούρκοι πολιτικοί διανοούμενοι άρχισαν να επεξεργάζονται την ιδέα της παλινόρθωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με όρους 20ού αιώνα. Βασικά εργαλεία που θα βοηθούσαν στην πραγματοποίηση αυτής της ιδέας οι τουρκικές και οι μουσουλμανικές μειονότητες που κατοικούν στις περιοχές-στόχο της επεκτατικής πολιτικής της Άγκυρας.

Ο πρώτος στόχος της Τουρκίας ήταν το σαντζάκιο της Αλεξανδρέττας, που είχε αποκτήσει ειδικό καθεστώς αυτονομίας από 1921, και τελούσε υπό την προστασία της Γαλλίας. Η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη με άριστο τρόπο την εμφάνιση του Χίτλερ και της ναζιστικής απειλής στην Ευρώπη, κατάφερε να πετύχει τη συναίνεση της Γαλλίας για την προσάρτηση του σαντζακίου της Αλεξανδρέτας, χρησιμοποιώντας ως στρατηγικό εργαλείο την τουρκική κοινότητα του σαντζακίου, που, σημειωτέον, ήταν μειονότητα. Στις 30 Ιουνίου 1939, αφού είχε προηγηθεί ένα κίβδηλο δημοψήφισμα, το σαντζάκιο της Αλεξανδρέττας, που έγινε πλέον νομός Χατάυ, αποτελούσε το πρώτο έδαφος που επανακατακτούσαν οι Τούρκοι μετά την υπογραφή της συνθήκης του Κάρλοβιτς, το 1699.

Νομάρχης στο Χατάυ τοποθετήθηκε ο βουλευτής Σιουκρού Σοκμένσουερ, ο οποίος είχε συντονίσει τον διωγμό των Εβραίων της ανατολικής Θράκης, το 1934. Αμέσως μετά, εντός του έτους 1940, 48.000 κάτοικοι του σανταζακίου της Αλεξανδρέττας εγκατέλειψαν τις οικίες τους και κατέφυγαν στο Λίβανο και τη Συρία, από τους οποίους οι 26.500 από τους οποίους ήταν Αρμένιοι, οι 11.500 Έλληνες, οι 6.000 Άραβες και οι 3.000 Νουσαϊρί (Άραβες αλεβίτες).

Ο επόμενος σταθμός της “μεγάλης επιστροφής” των Τούρκων έμελλε να είναι η Κύπρος. Και στην περίπτωση της Μεγαλονήσου, η Τουρκία εκμεταλλεύτηκε τη γεωπολιτική συγκυρία και χρησιμοποιώντας ως στρατηγικό εργαλείο την τουρκοκυπριακή κοινότητα, που αποτελούσε το 18% του συνολικού πληθυσμού (στο σαντζάκιο της Αλεξανδρέττας αποτελούσε το 29% του συνολικού πληθυσμού), κατόρθωσε να καταλάβει το 38% του κυπριακού εδάφους, το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα υπό τουρκική κατοχή.

Περισσότερα

Επιμονή σε αδιέξοδη πορεία: Πότε θα καταλάβουμε ότι μόνο από την Τουρκία εξαρτάται η επανένωση;

Σχολιάστε


Από Μignatiou.com

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ
 Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Πρόκειται πραγματικά για μία αξιολύπητη κατάσταση. Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και τα πολιτικά κόμματα του τόπου σκοτώνονται για την έκθεση που συνέγραψε ο Νορβηγός Έσπεν Μπαρθ Άιντε και παρουσίασε ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες ως δική του.

Κρίμα,βέβαια, για τον επικεφαλής του διεθνούς οργανισμού να υπογράψει τέτοια έκθεση, ο οποίος στην αρχή έδειξε ότι ήταν άλλος, αντιλαμβανόμενος νωρίς ότι η Τουρκία φέρει την απόλυτη ευθύνη για την κατάσταση του Κυπριακού: Εκτός από εισβολέας και κατακτητής, είναι και η χώρα που εμποδίζει την επίλυση του προβλήματος.

Αυτές ήταν οι θέσεις του κ. Γκουτέρες τον περασμένο Ιανουάριο στη Γενεύη, όταν με ιδιαίτερη ευκολία μιλούσε για την Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ ο ειδικός του σύμβουλος αγωνιωδώς προσπαθούσε να του εξηγήσει ότι δεν είναι… «πολιτικά ορθός», τρομάρα του. Εννοούσε ότι οι δύο λέξεις «Κυπριακή Δημοκρατία» είναι δήθεν ανάρμοστες, αφού ο κατοχικός ηγέτης Ακιντζί αναδείχθηκε σε συμπρόεδρο και οι ηγέτες των δύο μεγάλων κομμάτων ΔΗΣΑΚΕΛ (ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ) τον θεωρούσαν ίσο προς ίσο με τον κ. Νίκο Αναστασιάδη, κι ας μην το φώναζαν δυνατά, από τον φόβο αντίδρασης των ψηφοφόρων τους.

Το θέμα μας, βέβαια, είναι ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ και η έκθεση που υπέγραψε, και η οποία πάλι χαϊδεύει την Τουρκία, πάλι δεν επιρρίπτει ευθύνες στην κατοχική δύναμη. Είναι φρικτό το γεγονός αυτό και ο κ. Γκουτέρες, δυστυχώς, μας αποδεικνύει ότι είναι σαν τους προηγούμενους. Και καλά, αυτός και όσοι τον καθοδηγούν τη δουλειά τους κάνουν, εμείς για ποιο λόγο πρέπει να επιμένουμε να περπατάμε σε ένα δρόμο που οδηγεί στην καταστροφή; Οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, επιμένουν σε μία αδιέξοδη πορεία.

Περισσότερα…

Κυπριακή ΑΟΖ: Έπιασε δουλειά το τρυπάνι της Total

Σχολιάστε


Το τρυπάνι της Τotal άρχισε την πορεία του προς τον βυθό.

 

Μονοήμερη επίσκεψη στην Κύπρο θα πραγματοποιήσει αύριο η υπουργός ‘Αμυνας της Γαλλίας, Φλοράνς Παρλί, η οποία θα έχει συνάντηση με τον Κύπριο ομόλογό της, Χριστόφορο Φωκαΐδη, και θα επισκεφθεί τις γαλλικές φρεγάτες, που συμμετέχουν στη Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στον Λίβανο (UNFIL) και οι οποίες τις τελευταίες ημέρες κατέπλευσαν στη Λάρνακα.

Πάντως, η επίσκεψη εκτιμάται ότι στέλνει και το μήνυμα της στήριξης της γεώτρησης από τη γαλλική εταιρεία Total στην ερευνητική γεώτρηση στο τεμάχιο 11 (κοίτασμα Ονησίφορος) στην κυπριακή ΑΟΖ.

Σύμφωνα με αρμόδιες κυπριακές πηγές τα ραντάρ των γαλλικών φρεγατών είναι στραμμένα στο τεμάχιο 11, όπου βρίσκεται η πλατφόρμα West Capella με το τρυπάνι. Αυτό άρχισε να κατεβαίνει ομαλά και αναμένεται ότι μέχρι αύριο, ίσως και απόψε, θα φθάσει στον βυθό, σε βάθος 1.698 μέτρων στο σημείο της γεώτρησης. O βυθός έχει πολύ ελαφρά κλίση (3,5 μοίρες) προς τα νοτιοδυτικά. Σε αυτό το στάδιο, τοποθετούνται η κεφαλή του τρυπανιού και οι σωλήνες σε συνολικό μήκος 1.700 μέτρων, μέσα από τις οποίες περνά ο άξονας του τρυπανιού, ενώ από πλευρικούς θύλακες θα επιστρέφει η ειδική λάσπη -λιπαντικό- αλλά και τα θραύσματα της γεώτρησης, για να μεταφέρονται στη στεριά.

Περισσότερα

Older Entries