Αρχική

Το Μακεδονικό από την οπτική μιας ξεχωριστής κομμουνίστριας

Σχολιάστε


 

 

Του Άγγελου Ζαχαρόπουλου

Η Μαρία Καραγιώργη, από αρχοντική οικογένεια του Πηλίου, είχε μυηθεί στην κομμουνιστική ιδεολογία όταν ήταν δεκαεννιάχρονη φοιτήτρια στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Παντρεύτηκε τον Κώστα Καραγιώργη, σημαντικό στέλεχος του ΚΚΕ. Στην Κατοχή ο Καραγιώργης ήταν ο ουσιαστικός ηγέτης του ΕΛΑΣ Θεσσαλίας.  Η Μαρία ήταν υπεύθυνη της Οργάνωσης Γυναικών Θεσσαλίας.

Η γνωριμία μας έγινε το καλοκαίρι του 1944 όταν η Μαρία παρέμεινε στο σπίτι μας στην Καστανιά Αγράφων για δεκαπέντε περίπου ημέρες. Είχε μαζί της το νεογέννητο Αλέξη, σήμερα καταξιωμένο γιατρό με δύο μεγάλα παιδιά και τρία εγγόνια. Συνέχισε την παραμονή της στην Καστανιά σε άλλο νεόδμητο σπίτι ολόκληρο το καλοκαίρι του 1944. Είχε ευγενικό και ευχάριστο χαρακτήρα, πολύ νέα και ευειδής, γεμάτη ζωντάνια. Τον Αλέξη παρακολουθούσε ο νεαρός, τότε γιατρός και κατόπιν καταξιωμένος παιδίατρος, στενός συγγενής μας, Λάζαρος Λαζαρίδης. Εντύπωση μου είχε κάνει ότι ο Λάζαρος ζύγιζε κάθε τόσο τον Αλέξη σε μία ζυγαριά του μαγαζιού. Ο Κώστας Καραγιώργης είχε επισκεφθεί μερικές φορές τη γυναίκα και το γιό του κι’ έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να τον γνωρίσω από κοντά. Με ιδιαίτερα ευγενική συμπεριφορά, πάντα άψογα ντυμένος με κοστούμι και γραβάτα, πάντα φρεσκοξυρισμένος, δεν  έμοιαζε με κανέναν από τους άλλους αντιστασιακούς ηγέτες που περνούσαν συνέχεια τότε από την Καστανιά. Έχουν γράψει πολλά εγκωμιαστικά σχόλια για τον Καραγιώργη οι αριστεροί Θεσσαλοί συγγραφείς Απόστολος Στρογγύλης και Λάζαρος Αρσενίου. Περιορίζομαι σ’αυτά που έχει γράψει ο δημοσιογράφος Λευτέρης Μαυροειδής ο οποίος, μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού στο Γράμμο, βρέθηκε, μαζί με τον Καραγιώργη, στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού και έζησε από κοντά όσα συνέβησαν στους κόλπους του ΚΚΕ. Στο βιβλίο του Στέλιου Κούλογλου, Μαρτυρίες για τον Εμφύλιο και την Ελληνική Αριστερά, ο Μαυροειδής γράφει για τον Καραγιώργη τα εξής  (σ. 454) :

«Ήταν από τις πιο λαμπερές αλλά και τραγικές προσωπικότητες που πέρασαν από το χώρο του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας μας ο Καραγιώργης. Προσωπικότητα πολύπλευρη, γιατρός, πολιτικός επιστήμονας, διανοούμενος, προπαντός όμως, δημοσιογράφος».

Μια τέτοια προσωπικότητα ήταν επόμενο να προκαλέσει το φθόνο άλλων ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ με χαμηλή μόρφωση και ταπεινή κοινωνική προέλευση, όπως ήταν οι Ιωαννίδης, Γούσιας, Μπαρζώντας, Βλαντάς κά. Ο ασίγαστος φθόνος αυτών των συντρόφων του βρήκε διέξοδο όταν ο Κώστας Καραγιώργης αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή του και να πει με παρρησία τη γνώμη του σχετικά με την πολιτική που οδήγησε το ΚΚΕ στη συντριβή και να επικρίνει το ανώμαλο καθεστώς που είχε εγκαθιδρύσει ο Ζαχαριάδης στο κόμμα. Δέχθηκε, τότε, πυρά ομαδόν από όλους εκείνους που βρήκαν ευκαιρία να διοχετεύσουν τα απωθημένα τους. Κορυφαίος κατήγορος ήταν βέβαια ο ίδιος ο Ζαχαριάδης. Η ετυμηγορία ήταν αδυσώπητη: «‘Ο Καραγιώργης ήταν από παλιά πράκτορας του εχθρού», και ως τέτοιος εξοντώθηκε.

Περισσότερα

Μακεδονικό – Γεωπολιτικές εξελίξεις στα Βαλκάνια.

Σχολιάστε


Νικόλαος Ι. Μέρτζος : Το Μακεδονικό – Παίγνιο Γεωπολιτικής

Σχολιάστε


Απόσπασμα από το βιβλίο:

«Στρατηγικός στόχος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου, παρέμενε σταθερά η έξοδος στις θερμές θάλασσες μέσω της Μακεδονίας, του Αιγαίου και των Στενών των Δαρδανελλίων. Προς τούτο η Ρωσία, μέχρι το 1854, επεδίωκε να χρησιμοποιήσει το ομόδοξο Γένος των Ελλήνων. Η Μεγάλη Αικατερίνη, με το περίφημο «Ελληνικό Σχέδιό» της, σκόπευε να διαλύσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία και να ανασυστήσει την Ελληνική Αυτοκρατορία υπό ρωσική επικυριαρχία, με Αυτοκράτορα τον εγγονό της τον οποίον σκόπιμα βάφτισε Κωνσταντίνο.»…


Δείτε επίσης και εδώ μια παλαιότερη δημοσίευσή μας: Το Μακεδονικό Παίγνιο Γεωπολιτικής, του Νικολάου Ι. Μέρτζου

 

Βιβλίο : Ευάνθης Χατζηβασιλείου – Βιώματα του Μακεδονικού Ζητήματος

Σχολιάστε


Από Ακρίτας της Μακεδονίας

Biwmata tou Makedonikou zitimatosΤο καινούργιο βιβλίο των εκδόσεων Πατάκη και του Ευάνθη Χατζηβασιλείου, αναλύει και παρακολουθεί τους μηχανισμούς της ανάδειξης ενός ελληνικού εθνικού συμβόλου στον χώρο της Μακεδονίας, και συγκεκριμένα του Δοξάτου Δράμας, κατά την περίοδο από τους Βαλκανικούς Πολέμους έως την επαύριον του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Στο διάστημα αυτό, η Ανατολική Μακεδονία γνώρισε τρεις βουλγαρικές κατοχές (1912-13, 1916-18, 1941-44), κατά τις οποίες το Δοξάτο κατέβαλε επανειλημμένα βαρύ φόρο αίματος. Βασικός ερμηνευτικός άξονας του βιβλίου είναι η επισήμανση ότι, ενώ οι συγκρούσεις ήταν ευρύτερες (Βαλκανικοί και Παγκόσμιοι Πόλεμοι), «κρυμμένες» μέσα σε αυτές βρίσκονταν φάσεις του ιστορικού φαινομένου που περιγράφεται με τον όρο «Μακεδονικό ζήτημα».

Μέσα στις μεγάλες διεθνείς συγκρούσεις, το Μακεδονικό είχε την τάση να αναβιώνει και να δημιουργεί τις δικές του τρομερές πιέσεις, τοπικές, εθνικές και περιφερειακές. Έτσι, το βιβλίο, αναλύοντας τη … διαδικασία σχηματισμού των προσλήψεων σε εθνικό επίπεδο, παράλληλα επιχειρεί να αποδώσει και πτυχές της εμπειρίας του μέσου ανθρώπου της Ανατολικής Μακεδονίας – μια ιστορία που δεν έχει λεχθεί έως τώρα, τουλάχιστον στον βαθμό που της αξίζει.

H Komintern (Γ’ Κομμουνιστική Διεθνής) και το Μακεδονικό Ζήτημα

1 σχόλιο


Από Άνθος του Κακού

του Άρη Δ. Τσιούμα

Συνεδρίαση της Komintern (Μάρτιος 1919)

Συνεδρίαση της Komintern (Μάρτιος 1919)

Εισαγωγή

Το Μακεδονικό αποτελεί αρχικά ένα μεγάλο κομμάτι του ανατολικού ζητήματος.[1] Με την χρήση του όρου «ανατολικό ζήτημα» μπορούμε να περιγράψουμε τα προβλήματα που προέκυψαν με την «αναδίπλωση» του «Μεγάλου ασθενούς», – της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας- από τα Ευρωπαϊκά εδάφη που κατείχε, και την συνακόλουθη ανάδειξη των εθνικών ανταγωνισμών των νέων κρατών της Βαλκανικής, οι οποίοι επίδικο είχαν την αναδιανομή των εδαφών της. Το Μακεδονικό ζήτημα προκύπτει ως κομμάτι του Ανατολικού Ζητήματος με την ταυτόχρονη αφύπνιση του Βουλγάρικου εθνικισμού στα μέσα περίπου του 19ου αιώνα.[2] Σε επόμενες χρονικές περιόδους και μετά την επανάσταση των Νεότουρκων το 1908 [3] και τη διεξαγωγή του Α’ Βαλκανικού Πολέμου με τον οποίο εγκαταλείπει οριστικά η Οθωμανική Αυτοκρατορία τη Μακεδονία, το Μακεδονικό παύει να αποτελεί κομμάτι του Ανατολικού Ζητήματος εξακολουθεί όμως να υφίσταται ως αυτόνομο ζήτημα που τίθεται πλέον υπό νέους όρους.

Σκοπός της εργασίας είναι να ασχοληθεί με μια περίοδο του Μακεδονικού, η οποία φέρει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και αποτελεί μια ιδιαίτερη φάση του ζητήματος. Πιο συγκεκριμένα, χρονικά η περίοδος με την οποία ασχολούμαστε καλύπτει το μεσοπόλεμο (1919-1939), και έχει να κάνει με την δυναμική είσοδο στην πολιτική -και γεωπολιτική- της περιοχής των Βαλκανίων, του κομμουνιστικού παράγοντα ειδικά μετά την Ρωσική Επανάσταση του 1917.[4] Ειδικότερα μας απασχολούν οι πολιτικές που χάραξαν οι φορείς της κομμουνιστικής ιδεολογίας και πολιτικής στα Βαλκάνια μέσα από την επιρροή που άσκησε και τον ευρύτερο ρόλο που έπαιξε η Γ’ Κομμουνιστική Διεθνής, η Κομιντέρν[5], στη διαμόρφωση των θέσεών τους γύρω από το Μακεδονικό ζήτημα.

Ειδικότερα στην Ελλάδα το ζήτημα έχει βρεθεί στο επίκεντρο διαφόρων αναλύσεων. Δυστυχώς αυτή η ενασχόληση με το θέμα δεν προέκυψε ως παράγωγο της ανάγκης για μια ψύχραιμη ιστοριογραφική προσέγγιση των συμβάντων, αλλά περισσότερο ως εκφυλισμένο παράγωγο των πολιτικών παθών που ταλάνισαν μετεμφυλιακά τη χώρα. Τα πολιτικά πρόσημα που συνοδεύουν διάφορες εργασίες επισκιάζουν την πραγματικότητα και θολώνουν το τοπίο. Το σκηνικό θα αλλάξει άρδην με την ανάπτυξη των εργαλείων της σύγχρονης ιστοριογραφίας, την σταθεροποίηση του πολιτικού σκηνικού αλλά κυρίως λόγω του ανοίγματος και της μελέτης σημαντικών αρχείων που σχετίζονται με το υπό εξέταση ζήτημα και τα οποία το φωτίζουν πολύπλευρα[6]. Εδώ βέβαια θα πρέπει σε αντιδιαστολή να σημειώσουμε ότι το θέμα δεν έχει εξαντληθεί αφού υπολείπεται το άνοιγμα ορισμένων ακόμα σημαντικών αρχείων προερχόμενων από το ελληνικό ΚΚ και αυτό της Μακεδονίας ώστε να έχουμε μια ακόμη πιο ολοκληρωμένη εικόνα επί του θέματος.

Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι έχουμε στα χέρια μας έναν αρκετά μεγάλο όγκο πληροφοριών ο οποίος αναδείχθηκε μέσω των εργασιών προηγούμενων μελετητών[7] ώστε να επιχειρήσουμε μια εποικοδομητική προσέγγιση στο ζήτημα εξετάζοντας το με σφαιρικότητα.

Περισσότερα…

Η πολιτική και η διαμάχη Γιουγκοσλάβων – Βουλγάρων για την Μακεδονία την περίοδο 1941-1949

1 σχόλιο


Από Θέματα Ελληνικής Ιστορίας

Europe_1939_4_copy_el

Γράφει ο Κωνσταντίνος Λινάρδος (σε πρώτη διαδικτυακή δημοσίευση στο www.istorikathemata.com)

Η αντιπαλότητα των δύο χωρών για τα μακεδονικά εδάφη ήταν συνεχής και είχε τις ρίζες της στον 19ο αιώνα (η Γιουγκοσλαβία μέχρι το 1913 ως Σερβία) προκαλώντας κατά καιρούς πολλά προβλήματα και στην Ελλάδα. Η έναρξη του 2ου παγκόσμιου πολέμου το 1939, αναζωπυρώνει τις εθνικιστικές τους βλέψεις και το πολιτικό παρασκήνιο φουντώνει. Οι ηγεσίες και των δύο χωρών εκμεταλλεύονται την απόφαση των Γερμανών για επίθεση στην Ελλάδα κλείνοντας συμφωνίες με αυτούς, βάση των οποίων οι μεν Γιουγκοσλάβοι θα έπαιρναν την Θεσσαλονίκη, οι δε Βούλγαροι την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Όμως στην Γιουγκοσλαβία η αντίδραση μεγάλου μέρους του λαού θα έχει ως αποτέλεσμα την ακύρωση της συμφωνίας και την ανατροπή της κυβέρνησης στις 27 Μαρτίου 1941. Η αντίδραση του Χίτλερ είναι άμεση, δίνοντας εντολή ο κωδικός «Μαρίτα» (επίθεση στην Ελλάδα) να ισχύσει και για την Γιουγκοσλαβία, με σαφείς εντολές για διαμελισμό της χώρας και την εξαφάνιση των Σέρβων από τον χάρτη… Αμέσως μετά την κατάληψη των δύο χωρών, οι εντολές του Χίτλερ τίθενται σε εφαρμογή και οι δύο χώρες μοιράζονται αλλά και διαμελίζονται…Στην Γιουγκοσλαβία τα πράγματα είναι χαώδη. Η Σλοβενία μοιράζεται μεταξύ Ιταλίας και Γερμανίας. Η Κροατία ανακηρύσσεται ανεξάρτητη, ενσωματώνοντας και την Βοσνία ως αντιστάθμισμα της Δαλματίας που προσαρτάται από την Ιταλία. Η Βοϊβοδίνα επιστρέφεται στην Ουγγαρία, τα Σκόπια δίνονται στην Βουλγαρία, ενώ το Κοσσυφοπέδιο αλλά και οι αλβανόφωνες περιοχές των Σκοπίων ενσωματώνονται στην Αλβανία (προτεκτοράτο της Ιταλίας).

Για τους Σέρβους μάλιστα τα πράγματα είναι τραγικά, αφού συν τοις άλλοις υφίστανται και τις ακρότητες του συνεργάτη των Γερμανών, Κροάτη Ante Pavelic. Αντίστοιχη κατάσταση επικρατεί και στην Ελλάδα. Οι Βούλγαροι καταλαμβάνουν την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη (πλην μιας συνοριακής λωρίδας με την Τουρκία στον Έβρο), με απώτερο σκοπό την ενσωμάτωση της στην Βουλγαρία. Οι Ιταλοί προσαρτούν τα Επτάνησα και την Σάμο, υπόσχονται την Θεσπρωτία ως Τσαμουριά στους Αλβανούς, ενώ φιλοδοξούν να δημιουργήσουν το πριγκιπάτο των Βλάχων σε μέρη της κεντρικής Ελλάδας…Τα υπόλοιπα μέρη πλην της Αθήνας, της κεντρικής Μακεδονίας και των νησιών που παραμένουν σε γερμανικά χέρια, τίθενται υπό Ιταλική κατοχή, ενώ η κατάσταση στην υπόδουλη χώρα γρήγορα αρχίζει να γίνεται αφόρητη…

Περισσότερα…

Μακεδονικό: το μήλον της έριδος Βουλγαρίας – Σκοπίων

1 σχόλιο


Από Μακεδονία Γη Ελληνική

002makΣε μια περίοδο εξαιρετικής ρευστότητος στον γεωπολιτικό χώρο των Βαλκανίων, της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής το Φθινόπωρο του 2013, ισχυρά διεθνή κέντρα επανατοποθετούν σε νέες, δικές τους, βάσεις το σύγχρονο Μακεδονικό Ζήτημα.

Η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών κυκλοφόρησε ενημερωτικό έντυπό το οποίο περιγράφει και τεκμηριώνει αμάχητα μια πολύ σημαντική σύγχρονη εξέλιξη του Ζητήματος.

Σε διεθνές επίπεδο και στο εσωτερικό Ελλάδος-Σκοπίων επικρατεί επί δεκαετίες η εντύπωση ότι το Μακεδονικό περιορίζεται απλώς στο όνομα της Μακεδονίας και αποκλειστικά στις σχέσεις των δύο αντιδίκων ομόρων Κρατών. Η εντύπωση είναι ψευδής. Στο Ζήτημα εμπλέκεται ανέκαθεν η Βουλγαρία η οποία, άλλωστε, διεξεδίκησε ενόπλως τη Μακεδονία κατά τον Μακεδονικό Αγώνα, τους δύο Βαλκανικούς Πολέμους και τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους. Κατά τον Ψυχρό Πόλεμο βρισκόταν διπλωματικά σε ακήρυκτο πόλεμο με τη Γιουγκοσλαβία για το Μακεδονικό. Τα Κρατικά Αρχεία της Βουλγαρίας και της Γιουγκοσλαβίας, που δημοσίευσε η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, διαλύουν τους μύθους που εξακολουθούν να συντηρούνται έως τις μέρες μας και με γνώμονα το παρελθόν ερμηνεύουν ορισμένες από τις τρέχουσες εξελίξεις.

Το 1991 η Βουλγαρία αναγνώρισε αμέσως τα Σκόπια ως ανεξάρτητο Κράτος με τη διεθνή ψευδωνυμία «Δημοκρατία της Μακεδονίας», αλλά δεν αναγνωρίζει «μακεδονικό» έθνος ούτε «μακεδονική» γλώσσα. Θεωρεί ότι οι Σλάβοι των Σκοπίων ήσαν Βούλγαροι που υπέστησαν σταδιακή αλλά όχι οριστική ακόμη μετάλλαξη σε νέα εθνότητα και ότι η γλώσσα τους είναι απλή βουλγαρική διάλεκτος.

Οι αντιθέσεις της Σόφιας κρατήθηκαν σε χαμηλούς σχετικά τόνους αλλά κλιμακώνονται μετά την ένταξη της Βουλγαρίας στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση το 2007. Η Σόφια καταγγέλλει το καθεστώς των Σκοπίων ότι πλαστογραφεί και σφετερίζεται τη βουλγαρική Ιστορία, ότι ήσαν Βούλγαροι οι «εθνικοί ήρωες» των Σκοπίων και ότι δυναμιτίζει τις σχέσεις καλής γειτονίας. Γι’ αυτό έχει απειλήσει επανειλημμένα ότι θα προβάλει βέτο στην ένταξη των Σκοπίων σε ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκή ΄Ενωση.

Περισσότερα…

ΠΑΥΛΟ ΜΕΛΑ, οι Μακεδόνες σε ευχαριστούν και σε ευγνωμονούν…

Σχολιάστε


melas

Αν δεν υπήρχες ΕΣΥ, το αθηνοκεντρικό “κράτος” θα είχε αφήσει τη Μακεδονία στο έλεος των κομιτατζήδων.

Ξύπνησες συνειδήσεις και απέδειξες για άλλη μια φορά στην Ελληνική Ιστορία, ότι και ΕΝΑΣ αρκεί…

Σύντομη βιογραφία του.

Ο Παύλος Μελάς (29 Μαρτίου 1870 – 13 Οκτωβρίου 1904) ήταν αξιωματικός πυροβολικού του ελληνικού στρατού και πρωτεργάτης του Μακεδονικού αγώνα. Ήταν γιος του Μιχαήλ Μελά και γαμπρός του Στέφανου Δραγούμη.

Γεννήθηκε στη Μασσαλία της Γαλλίας. Η καταγωγή της οικογένειάς του ήταν από τη Βόρεια Ήπειρο.

Μετά τη μετακίνηση της οικογένειας στην Αθήνα, σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων απ’ όπου αποφοίτησε ως ανθυπολοχαγός του πυροβολικού το 1891. Φέροντας τύψεις για την έκβαση του πολέμου του 1897 συμμετείχε από τους πρώτους στο ιδρυθέν το 1900 Μακεδονικό κομιτάτο για την εμψύχωση του απογοητευμένου ελληνικού πληθυσμού της Μακεδονίας και σε αντίδραση στη δράση των Βουλγάρων κομιτατζήδων. Έτσι από τον Φεβρουάριο του 1904 ο Παύλος Μελάς έσπευσε με άλλους τρεις αξιωματικούς, τους Α. Κοντούλη, Α. Παπούλα και Γ. Κολοκοτρώνη, προς επιτόπια μελέτη της κατάστασης. Αποτυγχάνοντας σε εκείνη την πρώτη προσπάθεια, επανήλθε τον Ιούλιο του ίδιου έτους οπότε και εισήλθε στη Μακεδονία ως ζωέμπορος με το όνομα “Πέτρος Δέδες”. Μετά 20ήμερη παραμονή συναντήθηκε με τον Λάμπρο Κορομηλά στη Θεσσαλονίκη ανταλλάσσοντας σκέψεις για ανάληψη επιχειρήσεων και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αθήνα.

Περισσότερα

Βούλγαρος Καθηγητής: «Κανείς κόπανος μετά απο 2.400 χρόνια δεν μπορεί να αλλάξει την ελληνική καταγωγή του Αλέξανδρου»

Σχολιάστε


Από Λόγιος Ερμής

Dimitrov

Σε συνέντευξή του στο κανάλι των Σκοπίων ο Βούλγαρος καθηγητής ιστορίας, Μπότζινταρ Ντιμίτροφ- Божидар Димитров, απάντησε σε ορισμένες  ενδιαφέρουσες ερωτήσεις του νοτιοσλάβου -των Σκοπίων -δημοσιογράφου Μάριαν Νικολόφσκι.

Διανθίζουμε μερικές από αυτές, όπως τις παρουσιάζει το βουλγαρικό πρακτορείο Φόκους:

Ερώτηση: Κάθε δημόσια εμφάνισή σας σχετικά με τα Σκόπια προκαλεί σάλο. Γιατί προκαλείτε το ‘μακεδονικό έθνος’;

Димитров: Ποτέ δεν αποκάλεσα  ‘μακεδονικό έθνος’, ούτε σε πολιτικούς, ούτε σε «ιστορικούς» και σε δημοσιογράφους. Είναι διασκεδαστικό να αντικρούω αυτές της ανοησίες.

Ερώτηση: Πως μπορείτε να καθορίσετε το «μακεδονικό έθνος» και τον «μακεδονικό λαό»;

Димитров: Η απόφαση της Κομιντέρν το 1934 αναφέρει ότι βουλγαρικός λαός ζούσε στο βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας και συνέχιζε να ζει στην κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία μετά το 1944. Η ιδέα του ‘Μακεδονισμού’ ήταν του Σέρβου πολιτικού Στ. Νοβάκοβιτς από το 1889 που κυνικά έγραψε: «Κάθε προσπάθεια των Βουλγάρων της Μακεδονίας να ενωθούν με τη Βουλγαρία έχει αποτύχει. Έτσι, αφήστε τους να δημιουργήσουν την αίσθηση ότι ανήκουν σε ένα άλλο έθνος εκτός της Βουλγαρίας και της Σερβίας. Έτσι θα αποκοπούν από το βουλγαρικό έθνος και θα δημιουργήσουν ένα άλλο, μικρότερο και αδύναμο, εύκολο στην υποδούλωση.

Περισσότερα..

Μακεδονία, Ο Ηρωισμός των Ελληνομακεδόνων

1 σχόλιο


Από Ιστορία της Μακεδονίας

MAKE1

23-1-1907

Οι πραγματικοί ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ πολέμησαν για να ελευθερωθούν από τους Τούρκους κ. ΓΚΡΟΥΕΦΣΚΙ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΩΡΑ  ΣΥΜΠΛΟΚΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΟΝ ΣΤΡΑΤΟΝ

EΜΠΡΟΣ

Σχολικό βιβλίο ιστορίας γράφει για Βούλγαρους “ήρωες” κομιτατζήδες που σφάζανε Έλληνες στην Μακεδονία!!!

1 σχόλιο


Από Freepen.gr

SXOLIKO-VIVLIO-ISTORIAS-500x375

Με αηδία και θλίψη παρατηρήσαμε στη σελίδα 66 του βιβλίου Ιστορίας Γενικής της Γ’ Λυκείου πως στην παράγραφο με θέμα τον Μακεδονικό Αγώνα γίνεται αναφορά σε Βουλγάρους “ήρωες”, οι οποίοι είχαν πρωτοστατήσει στην βουλγαρική προσπάθεια για κατάκτηση της Μακεδονίας.

Το βιβλίο αναφέρει τον Γκότσε Ντέλτσεφ και τον Γιάννε Σαντάνσκυ ως ήρωες και μάλιστα αφιερώνει ίσες γραμμές για να μιλήσει για αυτούς και για τον Παύλο Μελά: Ας μάθουμε στους ανιστόρητους ή καλύτερα σκόπιμα προπαγανδιστές καθηγητές ποιος ήταν ο Γιάννε Σαντάνσκυ, που τον υμνούν ως ήρωα στο βιβλίο μας. Ο Βούλγαρος αυτός ήταν ένας αιμοχαρής αρχικομιτατζής υποστηρικτής του συνθήματος “Η Μακεδονία στους Μακεδόνες”. Για να θυμηθούμε ποιοι ήταν οι Βούλγαροι και σε τι αποσκοπούσαν όσον αφορά στη Μακεδονία:

Μετά το 1885 στη Βουλγαρία ανέκυψε μία τάση σχετική με την προσάρτηση της Μακεδονίας στη Βουλγαρία. Όπως ήταν φυσικό το σύνθημα βρήκε ανταπόκριση, αφού το όνειρο των Βουλγάρων για την δημιουργία της Μεγάλης Βουλγαρίας με την συνθήκη του Αγίου Στεφάνου το 1878 δεν πήρε σάρκα και οστά. Η τάση αυτή υποστήριζε την κατάληψη της Μακεδονίας από την Βουλγαρία με την ένοπλη βία. Η τάση αυτή ονομάστηκε Βερχόβεν. (http://clubs.pathfinder.gr/idonida_gi/1151791 / http://eteriadraminonmeleton.blogspot.gr/2012/10/blog-post_29.html)

Θεωρούμε απαράδεκτο να αναφέρεται στο βιβλίο της Ιστορίας μας, το οποίο τυχαίνει να είναι ελληνικό και να προωθεί την εθνική συνείδηση, πως οι Βούλγαροι είχαν ανάλογους ήρωες, οι οποίοι σύμφωνα πια με διακεκριμένους Ιστορικούς έκαιγαν ολόκληρα χωριά, υποχρέωναν τη διδασκαλία των βουλγαρικών και άλλαζαν ακόμα και τα ονόματα στους τάφους των νεκρών Ελλήνων. ΑΥΤΟΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΗΡΩΕΣ, ΚΥΡΙΟΙ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ; Τη στιγμή που σχολικά βιβλία της Ιστορίας των Αλβανών και των Τούρκων γράφουν ψεύδη για να θρέψουν τα πατριωτικά συναισθήματα των μαθητών τους, εμείς οι Έλληνες δεν τολμάμε να γράψουμε ούτε καν την αλήθεια.

Τη στιγμή που οι Τούρκοι εκπαιδευτικοί μαθαίνουν στα παιδιά πως ο Όμηρος, ο Πυθαγόρας και οι Ίωνες φιλόσοφοι ήταν Τούρκοι, οι Αλβανοί προπαγανδίζουν πως ο Πύρρος της Ηπείρου ήταν Αλβανός (άκουσον άκουσον!) και οι Σκοπιανοί κηρύττουν πως ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Σλάβος, ενώ το Σύνταγμά τους κάνει λόγο για αλυτρωτισμούς ως τη Θεσσαλονίκη, εμείς οι Έλληνες στεκόμαστε ανήμποροι να αντιδράσουμε λέγοντας απλώς την αλήθεια. Όταν “οι καλοί μας γείτονες” επιβουλεύονται με την διαστρεβλωμένη Ιστορία τα εδάφη μας εμείς δε λέμε καν την αλήθεια και δηλητηριάζουμε τις ψυχές των μαθητών! Αν οι Τούρκοι είχαν την Ιστορία μας σκεφτείτε τί θα κάνανε. Κύριοι του υπουργείου, πότε θα έχουμε ένα βιβλίο Ιστορίας αντάξιο της Ιστορίας μας;

Έλληνες Μαθητές – http://elnewsgr.blogspot.com

ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ: Οι ισχυρισμοί των Σκοπίων που πείθουν την Διεθνή Κοινότητα

4 Σχόλια


makedonikozitimaΑπό Μακεδονία Γη Ελληνική

Του Στέφανου Ν. Σωτηρίου

Το μόνο βιβλίο που αναφέρεται στο τι είναι αυτό που ισχυρίζονται οι Σκοπιανοί, πώς το έκτισαν πέτρα-πέτρα και γιατί γίνονται πιστευτοί.

Τι λένε στους ξένους και γιατί έχουν τόσες διπλωματικές επιτυχίες.

Προλογίζει ο π. Γ. Μεταλληνός.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤ

6.1 (Σλάβο)μακεδονική συνείδηση: Καρπός της Ιστορίας ή της πολιτικής;

Υπήρχε κάποιο τρίτο σλαβικό έθνος στα Βαλκάνια κατά το περασμένο αιώνα, εκτός των Σέρβων και των Βουλγάρων;

Υπήρχε μήπως κάποια συνείδηση για εθνική ιδιαιτερότητα των Σλάβων της Μακεδονία στην αρχή του 20ου αιώνα και στην περίοδο του Μεσοπολέμου;

Πότε δημιουργήθηκε αυτό το έθνος και αν πρόκειται περί έθνους, είναι καρπός της ιστορικής εξέλιξης ή κάποιων πολιτικών αποφάσεων και διαταγμάτων;

Οι Νοτιοσλάβοι ερευνητές ανάλωσαν πολύ χρόνο και ενέργεια για να αποδείξουν ότι η ιστορική εξέλιξη δημιούργησε αυτό το έθνος. Ευθύς εξαρχής όμως, οι προσπάθειες τους να εξηγήσουν με την μαρξιστική -λενινιστική θεωρία, περί δημιουργίας και συγκρότησης των «Σοσιαλιστικών Εθνών», (Ουκρανικού γνωστού παλιότερα ως Μικρορωσικού λαού, Λευκορωσικού, Βοσνιακού, Μαυροβουνιακού, Μουσουλμανικού κ.α.) ένα εκ των οποίων είναι και το «Μακεδονικό», έρχονται σε σύγκρουση με τις προσπάθειες άλλων συναδέλφων τους που ισχυρίζονται ότι και στον μεσαίωνα υπήρχε αυτό το έθνος ( Σαμουήλ) και ακόμα με κάποιους άλλους που ισχυρίζονται ότι το σημερινό αυτοαποκαλούμενο «Μακεδονικό» έθνος είναι το ίδιο με το Αρχαίο Μακεδονικό φύλο.

«Ο Μακεδονικός λαός δημιουργήθηκε ταυτόχρονα με την αφύπνιση του αστικού εθνικισμού… Το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ανάπτυξη μακεδονικής εθνικής συνείδησης δημιούργησαν τα γειτονικά κράτη, τα οποία μέσω της προπαγάνδας τους κατόρθωσαν να πείσουν τους Μακεδόνες , ότι δεν ήταν Μακεδόνες, αλλά Βούλγαροι, Έλληνες και Σέρβοι αντίστοιχα»[1]

Βλέπουμε λοιπόν ο πρόεδρος αυτής της χώρας, Λάζαρ Μωυσώφ να μας λέει ξεκάθαρα ότι ότι στην εποχή αφύπνισης του αστικού εθνικισμού, εποχή που προσδιορίζεται στο 1847 ως το 1870, όταν ενώθηκε δηλαδή η Γερμανία και η Ιταλία, δεν υπήρχε αυτό το έθνος διότι οι «Μακεδόνες ήταν χωρισμένοι εθνικά σε Έλληνες Σέρβους και Βουλγάρους.

«… από το χωρισμό αυτό, πιο ωφελημένοι βγήκαν οι Έλληνες διότι είχαν τον πιο ισχυρό προπαγανδιστικό μηχανισμό στην Μακεδονία, δηλαδή το Πατριαρχείο. Έτσι, μέχρι το 1870, όλοι οι κάτοικοι της Μακεδονίας πίστευαν πώς ήταν Έλληνες. Το 1870, δημιουργήθηκε η Βουλγαρική Εξαρχεία (αυτόνομη εκκλησία) και άρχισε και αυτή να απλώνει την προπαγάνδα της στην Μακεδονία, δημιουργώντας βουλγαρικά σχολεία και εκκλησίες. Τότε άρχισε να δημιουργείται και ο πρώτος χωρισμός των Μακεδόνων σε Έλληνες και Βουλγάρους».[2]

Περισσότερα…

Η θέση του Αγίου Όρους απέναντι στο Μακεδονικό Ζήτημα

1 σχόλιο


Χωρίς τίτλο

Το Άγιον Όρος παραδεδομένον ολοψύχως εις την εργασίαν της μετανοίας και της προσευχής αποφεύγει τον σχολιασμόν της συντόμως παρερχομένης επικαιρότητος. Ζων όμως κρισίμους καταστάσεις και φοβούμενον κυοφορίας επικινδύνων γεγονότων συμπάσχει μετά τον θεόπλαστον άνθρωπον γεγονότα, τα καταφθάνοντα εις τας ακοάς του. Ούτως αναγκάζεται ενίοτε εις λύσιν της υπευθύνου σιωπής του, ότε η αλήθεια διακυβεύεται και η Ιστορία παραχαράσσεται. Τοιούτον τι συμβαίνει σήμερον δια της υπούλου επιθέσεως κατά της ελληνικότητος της Μακεδονίας.

Το Άγιον Όρος δια της παρούσης επιθυμεί να συμβάλη εις την πρόληψιν παντός κακού και εις την εμπέδωσιν της ηρεμίας και ησυχίας, την οποίαν μεγάλην ανάγκην έχει ο κόσμος. Ειδήμονες εξεφράσθησαν ήδη αρίστως και περισσότερον επιστημονικώς περί της ελληνικότητος της Μακεδονίας. Ευρήματα και επιγραφαί, πρόσωπα και ονόματα και γεγονότα επιβεβαιώνουν περιτράνως του λόγου το αληθές και πας τίμιος, ειλικρινής και πεπολιτισμένος άνθρωπος δύναται ευχερώς και ανέτως να ανεύρη ταύτα, όπου αν θελήση.
Η Αγία Γραφή εις το βιβλίον του Προφήτου Δανιήλ αναφέρει εξ αιώνας προ Χριστού περί του Έλληνος Βασιλέως εκ Μακεδονίας Μεγάλου Αλεξάνδρου, του οποίου το πολιτιστικόν έργον είναι γνωστόν εις όλους και μοναδικόν εις την ιστορίαν της ανθρωπότητος. Εις δε τας Πράξεις των Αποστόλων αναφέρεται εκτενώς το όραμα του Αποστόλου Παύλου εις Τρωάδα και η επίσκεψις εις τας πόλεις της Μακεδονίας, ένθα ομιλεί και γράφει αριστοτεχνικώς την ελληνικήν. Ενταύθα συνηντήθη ο χριστιανισμός και ο Ελληνισμός και εξ αυτών εκυοφορήθη ο Βυζαντινός Πολιτισμός, ο οποίος έως της σήμερον μαρτυρείται εισέτι εις άπασαν την Μακεδονίαν και ιδιαιτέρως εις την ιεράν αθωνικήν Χερσόνησον.
Η απόκοσμος μοναστική πολιτεία του Αγίου Όρους εις την οποίαν διαβιούν από αιώνων μετ’ αδιασαλεύτου χριστιανικής ειρήνης και θεοδότου ομονοίας Ορθόδοξοι Μοναχοί από τας ανά την Οικουμένην παροικίας των Ορθοδόξων, βλέπουσα ταραχήν, συνοχήν και αδικίαν εθνών εις τας γειτνιάζουσας χώρας των Βαλκανίων, ποιείται θερμοτάτην έκκλησιν προς πάσαν κατεύθυνσιν και πάντα αρμόδιον, παρακαλούσα και προτρέπουσα τα προς ειρήνην, ασφάλειαν και δικαιοσύνην.

Γεώργιος Χρ. Μόδης

Σχολιάστε


Από Βλαχόφωνοι Έλληνες

14 Μακεδονομάχοι σε προχωρημένη ηλικία, όπου διακρίνεται και ο Γεώργιος Μόδης (πρώτος από δεξιά στην επάνω σειρά)

14 Μακεδονομάχοι σε προχωρημένη ηλικία, όπου διακρίνεται και ο Γεώργιος Μόδης (πρώτος από δεξιά στην επάνω σειρά)

Ο Γεώργιος Μόδης (14 Μαΐου 1887 – 18 Ιουνίου 1975) ήταν πολιτικός και ένας από τους κυριότερους συγγραφείς του Μακεδονικού αγώνα, στον οποίο έλαβε μέρος μόλις αποφοίτησε το 1906 από το Γυμνάσιο του Μοναστηριού Πελαγονίας, ως μέλος του ανταρτικού σώματος του Γ. Βολάνη.

Ο Γεώργιος Μόδης προερχόταν από βλαχόφωνη οικογένεια και γεννήθηκε το 1887 στο Μοναστήρι Πελαγονίας. Τελείωσε το γυμνάσιο Μοναστηρίου και στη συνέχεια κατατάχθηκε στο αντάρτικο σώμα του Κρητικού Γ. Βολάνη που δρούσε στο Μορίχοβο. Συμμετείχε σε πολλές συμπλοκές με Βούλγαρους κομητατζήδες και Οθωμανικά στρατεύματα και τραυματίστηκε σε μάχη με Οθωμανικό στρατό στη Μπέσιστα του Μοριχόβου. Μετά τον τραυματισμό του εγκατέλειψε την ένοπλο δράση και η Εσωτερική Οργάνωση Μοναστηρίου τον διόρισε γραμματέα στη Μητρόπολη Μογλενών και Φλωρίνης, στη Φλώρινα, το 1909, όπου υπηρέτησε για μικρό διάστημα. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Μοναστήρι και δημοσιογράφησε στην εφημερίδα Φως που εξέδιδε η Πολιτική Λέσχη Μοναστηρίου.

Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εμπορικές επιστήμες στην Ακαδημία Όθωνος Ρουσόπουλου. Εκλέχτηκε επί σειρά ετών, βουλευτής Φλώρινας και διατέλεσε Νομάρχης Φλώρινας. Την περίοδο 1932 – 1933 ανέλαβε Γενικός Διοικητής Ηπείρου. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, συνελήφθη από τους Γερμανούς και φυλακίστηκε στο στρατόπεδο «Παύλου Μελά» στη Θεσσαλονίκη. Μετά την απόλυσή του από τις φυλακές, φυγαδεύτηκε στη Μέση Ανατολή. Τον Οκτώβριο του 1944 επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε από τον Γεώργιο Παπανδρέου, Γενικός Διοικητής Μακεδονίας. Το 1950 ανέλαβε Υπουργός Εσωτερικών και το 1951 υπουργός Παιδείας. Ανέπτυξε πλούσιο συγγραφικό έργο με κυριότερα έργα τα: «Μακεδονικές Ιστορίες» και «Αγώνες στη Μακεδονία» του οποίου τη συγγραφή δεν πρόλαβε να τελειώσει, καθώς πέθανε στις 18 Ιουνίου του 1975. Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, και οργάνωσε πολλές επιτροπές Μακεδονομάχων με σκοπό την ανέγερση ανδριάντων των Μακεδονομάχων. Διατέλεσε πρόεδρος της επιτροπής για την ανέγερση αγαλμάτων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Φιλίππου και του Αριστοτέλη. Κατά τη διάρκεια της επταετίας εξαναγκάστηκε από το καθεστώς, να παραιτηθεί από την προεδρία της επιτροπής.[1]

Το 2011 ανεγέρθηκε προτομή του στην κεντρική πλατεία της Φλώρινας, που φέρει το όνομά του (πλατεία Γεωργίου Μόδη).[2]

(Πηγή: εδώ).

Περισσότερα…

Ρόμπιν Λέιν Φοξ: Οι Μακεδόνες είναι Έλληνες

3 Σχόλια


Από Αναγιγνώσκοντας στο Ελλήνων Δίκτυο

robin_lane_fox

Ο διεθνούς κύρους Βρετανός καθηγητής μελετητής της μακεδονικής ιστορίας,υποστηρίζει το αυτονόητο πως η Μακεδονία είναι ελληνική

Έναν σύμμαχο και μάλιστα με διεθνές κύρος απέκτησε η Ελλάδα από το πουθενά σε ότι αφορά το θέμα των Σκοπίων. Ο Βρετανός καθηγητής της Οξφόρδης Ρόμπιν Λέιν Φοξ υποστηρίζει -και μάλιστα με μαίνος- πως δεν ευσταθούν οι επί χρόνια τοποθετήσεις των Σκοπιανών που θέλουν να λέγονται Μακεδόνες και να είναι οι γνήσιοι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Ο Ρόμπιν Λέιν Φοξ που θεωρείται από τους επιφανέστερους μελετητές της Αρχαίας Ιστορίας της Μακεδονίας στον κόσμο επιρρίπτει ευθύνες στους κυβερνώντες της γείτονας χώρας, αλλά και οι απλοί πολίτες υποστηρίζουν πως η γη τους είναι αυτή που «γέννησε» τον Μέγα Αλέξανδρο και κατά επέκταση η Μακεδονική αυτοκρατορία άρχιζε από τα εδάφη τους και με αυτά τα επιχειρήματα προσπαθούν να καπηλευτούν τον όρο Μακεδονία και ό,τι αυτό συνεπάγεται. Η τοποθέτηση του διεθνούς κύρους Βρετανού καθηγητή, έπεσε πάνω τους ως κεραυνός εν αιθρία σε μια χρονική περίοδο όπου η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τις συνεχείς προκλήσεις των «πολυμήχανων» γειτόνων της, καθώς βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο με μία μεταβατική Κυβέρνηση που δεν μπορεί να αντικρούσει τις συνεχείς αυθάδεις προκλήσεις τους.

«Η Μακεδονία είναι Ελληνική»

«Η Μακεδονία είναι Ελληνική» ξεκαθαρίζει ο Βρετανός καθηγητής. Ο ίδιος είναι από τους κορυφαίους μελετητές της Αρχαίας Ιστορίας της Μακεδονίας στον κόσμο οπότε εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς πως η άποψη του στηρίζεται σε αναμφισβήτητα ιστορικά τεκμήρια.

Περισσότερα…

Νικολάου Ι. Μέρτζου – Το Μακεδονικό Παίγνιο Γεωπολιτικής

Σχολιάστε


Σε προηγούμενο άρθρο μας παρουσιάσαμε τη νέα μελέτη του προέδρου της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών κ. Νικολάου Ι. Μέρτζου, «Το Μακεδονικό Παίγνιο Γεωπολιτικής». Σήμερα δημοσιεύουμε την ίδια την μελέτη, όπως διατίθεται από την ιστοσελίδα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών

Το Μακεδονικό Παίγνιο Γεωπολιτικής, του Νικολάου Ι. Μέρτζου

1 σχόλιο


Από Ανιχνευτές

Ἡ Ἐταιρεία Μακεδονικῶν Σπουδῶν μὲ συνέπεια συνεχίζει τὸ κορυφαῖο ἐπιστημονικὸ καὶ ἐθνικὸ ρόλο ποὺ ἐπιτελεῖ στὰ Βαλκάνια. Οἱ ἐκδόσεις της πρωτοστατοῦν στὸ ζήτημα τῆς ἐπιστημονικῆς τεκμηρίωσης καὶ τῆς ὑπεράσπισης τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας. Στὴν τελευταία της ἐκδοση, διαβάζουμε τὴν μελέτη τοῦ Προέδρου της Νικολάου Ἰ. Μέρτζου, «Τὸ Μακεδονικὸ Παίγνιο Γεωπολιτικῆς». Η σύντομη ἀλλὰ ἒγκυρη μελέτη ἐξιστορεῖ εὐσύνοπτα τὴ διαχρονικὴ ἐξέλιξη τοῦ Ζητήματος καὶ τεκμηριώνει τὰ σοβαρὰ γεωπολιτικὰ συμφέροντα γιὰ τὰ ὁποῖα Ξένες Δυνάμεις, ἐναλλασσόμενες διαχρονικὰ μεταξὺ 1871-2012, τὸ χρησιμοποίησαν καί, μέχρι σήμερα, τὸ χρησιμοποιοῦν. Δημοσιεύει ἀδιάσειστα ἐπίσημα στοιχεῖα, συνήθως ἂγνωστα, καὶ προβαδίζει διότι καλύπτει πλήρως τὴ διαδρομὴ τοῦ Ζητήματος μέχρι τὸν Νοέμβριο 2012.

Ἀναφέρω ἐνδεικτικά ἀποσπάσματα:

«Στρατηγικός στόχος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου, παρέμενε σταθερά η έξοδος στις θερμές θάλασσες μέσω της Μακεδονίας, του Αιγαίου και των Στενών των Δαρδανελλίων. Προς τούτο η Ρωσία, μέχρι το 1854, επεδίωκε να χρησιμοποιήσει το ομόδοξο Γένος των Ελλήνων. Η Μεγάλη Αικατερίνη, με το περίφημο «Ελληνικό Σχέδιό» της, σκόπευε να διαλύσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία και να ανασυστήσει την Ελληνική Αυτοκρατορία υπό ρωσική επικυριαρχία, με Αυτοκράτορα τον εγγονό της τον οποίον σκόπιμα βάφτισε Κωνσταντίνο. Το 1770 εξαπέλυσε στον ελληνικό χώρο τα Ορλωφικά. Το 1774 επέβαλε τη Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, βάσει της οποίας τα ελληνικά πλοία είχαν το δικαίωμα να πλέουν ελεύθερα και να εξοπλισθούν με κανόνια υπό ρωσική σημαία. Το 1828 η Ρωσία πήρε μέρος στη Ναυμαχία του Ναβαρίνου και είδε πρώτο Κυβερνήτη του πρώτου ελληνικού Κράτους τον τέως επί των Εξωτερικών Υπουργό της Ιωάννη Καποδίστρια. Το 1829, μετά τον νικηφόρο της πόλεμο κατά των Οθωμανών, επέτυχε την πρώτη αναγνώριση του ελληνικού Κράτους με τη Συνθήκη της Αδριανουπόλεως. Οι άλλες Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης αντιτάσσονταν, φυσικά, στο ρωσικό σχέδιο.Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια και την ενθρόνιση του Βαυαρού Πρίγκηπος Όθωνος, η Ελλάδα, ερειπωμένο μικρό Κράτος περιβαλλόμενο με εκτεταμένη ακτογραμμή και ήδη καταχρεωμένο στους Άγγλους τοκογλύφους τραπεζίτες, μεταβάλλεται πλέον σε προτεκτοράτο της θαλασσοκράτειρας Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Το 1854 ξεσπάει ο Κριμαϊκός Πόλεμος Ρώσων-Οθωμανών. Αγγλία και Γαλλία συμμαχούν με τους Οθωμανούς για να ανακόψουν την κάθοδο της Ρωσίας στις θερμές θάλασσες. Αλλά οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν ένοπλοι παρά το πλευρό του Ομοδόξου Ξανθού Γένους. Αμέσως η Αγγλία και η Γαλλία απέκλεισαν με τον στόλο τους όλα τα ελληνικά λιμάνια, κατέλαβαν με αγήματα την Αθήνα και εξανάγκασαν τον Όθωνα να εγκαταλείψει την Επανάσταση στη Μακεδονία, Θεσσαλία και Ήπειρο.

Περισσότερα…

Οι πληθυσμοί της Μακεδονίας και το Πανσλαβιστικό Κίνημα: δημιουργία πλαστού μακεδονικού έθνους

Σχολιάστε


Από Μακεδονία Γη Ελληνική

της Αμαλίας Κ. Ηλιάδη, ιστορικού-φιλολόγου
(ΜΑ Βυζαντινής Ιστορίας)

Οι πληθυσμοί της Μακεδονίας στις παραμονές του Μακεδονικού Αγώνα ήταν, ως προς τη γλώσσα, στην πλειοψηφία τους: Σλαβόφωνοι, Ελληνόφωνοι, Βλαχόφωνοι, Αλβανόφωνοι. Οι πληθυσμοί αυτοί στο μεγαλύτερο μέρος τους και μετά το 1870 διατήρησαν την ελληνική τους συνείδηση, όπως αποκαλύπτεται από τους μακροχρόνιους και σκληρούς αγώνες για την κτήση και κατοχή των ελληνικών σχολείων και εκκλησιών.

Η παρουσία των Σλαβόφωνων πληθυσμών που αποτελούσαν και την πλειοψηφία σε σύγκριση με τους Ελληνόφωνους κατοίκους της Μακεδονίας καθώς και τους Βλαχόφωνους και τους Αλβανόφωνους, προέκυψε από τις μακροχρόνιες επιμειξίες Ελλήνων και Σλάβων των ελληνικών –βυζαντινών χωρών που συνέβησαν από τα τέλη του 6ου αι. μ.Χ. και προ πάντων από τις αρχές του 7ου βυζαντινού αιώνα. Αυτοί οι Σλαβόφωνοι Ελληνικοί πληθυσμοί της μεσαίας και νότιας γεωγραφικής ζώνης δέχτηκαν στην πλειοψηφία τους μόνο τη γλωσσική επίδραση, η δε εθνική τους συνείδηση παρέμενε ελληνική. Είναι οι πασίγνωστοι «Γραικομάνοι» του Μακεδονικού Αγώνα.

Το 1856 παρατηρείται ευρύτατη διάδοση του Πανσλαβισμού στα Βαλκάνια.Ο Πανσλαβισμός εξαπλώνεται ευρέως στο πλαίσιο της εφαρμογής του κύριου πολιτικού στόχου της Ρωσίας: η ρωσική πολιτική επινόησε την πανσλαβιστική κίνηση ανάλογη με τον επιδιωκόμενο στόχο της: να πείθει τους Ουνίτες-Χριστιανούς Ορθόδοξους μεταστάντες στον Καθολικισμό-της Μακεδονίας να αναγνωρίζουν τη Βουλγαρική Εξαρχία, με δόλωμα τη λήψη υλικών, χρηματικών απολαβών. Η πανσλαβιστική Ρωσία ταλαντευόταν πότε βοηθώντας τους Βουλγάρους και άλλοτε τους Σέρβους και πολλές φορές βοηθούσε και τους μεν και τους δε, διότι και οι δύο ήταν Σλαβικοί λαοί και μέσω αυτών μπορούσε να αποκτήσει προγεφυρώματα στο Αιγαίο για την κάθοδό της προς τη Μεσόγειο θάλασσα. Η ρωσική «συμπαράσταση» , κατά το μεγαλύτερο μέρος της, ενδυνάμωνε τη βουλγαρική προπαγάνδα, επειδή η Σερβία από το έτος 1882 συνδεόταν με την Αυστρία με συνθήκη συμμαχίας και αυτό δεν άρεσε στους Ρώσους Πανσλαβιστές, διότι θεωρούσαν αντίπαλό τους την Αυστρία.

Περισσότερα…

Κωνσταντίνος Χολέβας, Η Βουλγαρία μας υπενθυμίζει το Μακεδονικό

Σχολιάστε


Από ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

Μπόικο Μπορίσοφ

Όσο κι αν επικρατούν στις συζητήσεις τα θέματα της οικονομίας και των λαθρομεταναστών, υπάρχουν και τα εθνικά ζητήματα που αφορούν την Εξωτερική Πολιτική και τον σεβασμό προς την Ιστορία και την Εθνική μας Αξιοπρέπεια. Ένα από αυτά είναι το πρόβλημα των σχέσεών μας με το σκοπιανό μόρφωμα, το οποίο γίνεται καθημερινά προκλητικότερο λόγω ορισμένων δικών μας υποχωρήσεων. Ενώ από το 1992 λαός και πολιτική ηγεσία είχαμε αποφασίσει να μην παραχωρήσουμε το όνομα Μακεδονία ούτε ως παράγωγο ούτε ως σύνθετο, τα τελευταία χρόνια επελέγη η σύνθετη ονομασία ως κόκκινη γραμμή. Ίσως επεκράτησε η άποψη ότι έτσι θα μαλακώσουμε την σκοπιανή πολιτική, αλλά τελικά έγινε το αντίθετο..

Όσο εμείς υποχωρούμε εκείνοι αποθρασύνονται. Ανεγείρουν αγάλματα του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου, μας σύρουν στο Δικαστήριο Διεθνούς Δικαίου, μιλούν για μειονότητες που ουσιαστικά είναι ανύπαρκτες και διδάσκουν στα σχολεία τους τη Μεγάλη Μακεδονία που φτάνει μέχρι τον Όλυμπο!

Η πρόσφατη εξέλιξη στο ζήτημα έρχεται από μία λίαν ενδιαφέρουσα δήλωση του Βουλγάρου Πρωθυπουργού Μπόικο Μπορίσοφ. Ο Μπορίσοφ, ηγέτης δεξιού κόμματος, είπε στις 5 Ιουνίου ότι η Βουλγαρία δεν συμφωνεί σε όνομα της ΠΓΔΜ που θα περιέχει γεωγραφική έννοια. Συμφώνως προς τον ίδιο οι επιλογές όπως «η Βόρεια Μακεδονία» είναι τελείως απαράδεκτες, δεδομένου ότι γεωγραφικά τμήματα της χώρας του εμπίπτουν στην ονομασία αυτή και δημιουργούνται προϋποθέσεις για εδαφικές διεκδικήσεις έναντι της Βουλγαρίας. Συγκεκριμένα τόνισε: Μία από τις επιλογές που ειπώθηκε ήταν ο όρος Βόρεια Μακεδονία και τότε δεν το δέχθηκα και τώρα δεν το δέχομαι, γιατί αύριο θα ειπωθεί ότι το Μπλαγκόεβγκραντ ανήκει στα Σκόπια.

Περισσότερα…

Ο λαός μας θα εμπνεύσει τον νέο Παύλο Μελά

Σχολιάστε


Από Μακεδονία Γη Ελληνική

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Η Σφραγίδα του Μακεδονικού Κομιτάτου
Από το ιστολόγιο http://yaunatakabara.blogspot.gr/

Το 1900 ιδρύεται στην Αθήνα, το Μακεδονικό Κομιτάτο, προκειμένου να εμψυχώσει τον απογοητευμένο ελληνικό πληθυσμό της Μακεδονίας. Οι πρωτοπόροι της κινήσεως, Στ. Δραγούμης και δημοσιογράφος Δ. Καλαποθάκης, συναντούν παντού κατανόηση, από την Κυβέρνηση έως τα Ανάκτορα. «Αόρατος Αρχή» του Κομιτάτου, γίνεται ο διάδοχος Κωνσταντίνος. Με τη δύση του 1903, τερματίζεται η απάθεια μακαριότητας των ελληνικών κυβερνήσεων. Το 1904 εμφανίζονται στα μακεδονικά βουνά οι πρώτες μικρές ελληνικές αντάρτικες ομάδες, με πρώτο-πρώτο καπετάνιο τον Βαγγέλη Στρεμπενιώτη (από το Στρέμπενο, ανάμεσα Καστοριάς και Φλώρινας). Γίνονται αναγνωριστικές αποστολές αξιωματικών στη Μακεδονία (Αν. Παπούλιας, Αλ. Κοντούλης, Γ. Κολοκοτρώνης, Παύλος Μελάς κα).

Ο Παύλος Μελάς (1870-1904), ήταν αξιωματικός του Πυροβολικού, γαμπρός του Στ. Δραγούμη και στις 18 Αυγούστου 1904, περνάει τα σύνορα, με ισχυρή ομάδα, εισερχόμενος ένοπλα στα Μακεδονικά εδάφη, αναλαμβάνοντας την αρχηγία του Μακεδονικού Αγώνα ενάντια στους Βούλγαρους και με την εντολή να ασκεί καθήκοντα αρχηγού και στις μικρότερες ομάδες που δρούσαν εν τω μεταξύ στις περιφέρειες Μοναστηρίου και Καστοριάς. Η χρονική δράση του μικρή, αλλά το αποτέλεσμα πολύ σπουδαίο, γι΄αυτό χαρακτηρίστηκε ως ο πρωτομάρτυρας της απελευθερώσεως της Μακεδονίας από τους Τουρκο-Βούλγαρους. Έγινε πραγματικά ο πρωτοπόρος αρχηγός και το σύμβολο του Μακεδονικού Αγώνα. Ο τουρκικός στρατός τον καταδίωκε με πολυάριθμους άντρες. Παρά, λοιπόν, τις συνεχείς διώξεις του Οθωμανικού στρατού ο Παύλος Μελάς αποδεκάτιζε τις βουλγαρικές ομάδες. Όμως, στις 13 Οκτωβρίου 1904, βρισκόμενος στα Σιάτιστα, σε μια απρόβλεπτη σύγκρουση, προδομένος από βουλγαρική συμμορία του κομιτατζή Μήτρου Βλάχου, σκοτώνεται και ο θάνατός του, φλογίζει το Πανελλήνιο.

Το χρονικό του θανάτου του, χιλιοδιαβασμένο. Ξεψυχούσε και φωνάζοντας έναν από τους συντρόφους του και βγάζοντας από το λαιμό του το Σταυρό που φορούσε είπε: «Να τον δώσεις στη γυναίκα μου και το τουφέκι στο γιό μου. Να πεις ότι το καθήκον μου το έκαμα».

Περισσότερα…

Older Entries