Αρχική

Οι «μύθοι» του ’21 και οι ψευδο-επιστημονικές «τεχνικές» της αποδόμησης

1 σχόλιο


Από Κατάνυξη

Κρυφό σχολειό

του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Ιστορίας

Λίγες μόλις μέρες μετά την 25η Μαρτίου, είναι ομολογουμένως μία καλή αφορμή για να ξαναθυμηθούμε κάποια πράγματα σχετικά με την επίσημη «γραμμή» που περνά εδώ και αρκετά χρόνια μέσα στα Πανεπιστήμια, στα ΜΜΕ (και σταδιακά βεβαίως και στα σχολεία) σχετικά με τη μεγάλη μας Επανάσταση του 1821. Τη «γραμμή» την οποία διαμορφώνει η ανθελληνική κυρίαρχη πολιτική ιδεολογία του σύγχρονου ελλαδικού κράτους, σε συνεργασία με τη λεγόμενη αποδομητική σχολή, δηλαδή μια ομάδα δήθεν ιστορικών, που σχετίζονται ενεργά με διάφορα νεοταξίτικα όργανα και που χρησιμοποιώντας κατά το δοκούν τις ιστορικές πηγές, προσπαθούν να απονευρώσουν και να ακυρώσουν το ιστορικό μας παρελθόν. Για μας τους…«άλλους» ιστορικούς, που δεν μάθαμε να συμπεριφερόμαστε στις πηγές με τη γνωστή προκρούστεια μέθοδο, ώστε να «επιβεβαιώνουν» πάση θυσία τις ιδεοληψίες μας, ετούτη η ιστορία είναι γνωστή στην Ελλάδα εδώ και 25 τουλάχιστον χρόνια, αν και βέβαια ο πολύς κόσμος ήταν μάλλον ανυποψίαστος ως τη στιγμή που εμφανίστηκε το εκκωφαντικό εκείνο ανοσιούργημα της Μαρίας Ρεπούση. Για τους κάπως πιο υποψιασμένους βέβαια το πρώτο εμβληματικό ίσως έργο αυτού του αποδομητικού κλίματος υπήρξε το διαβόητο «Τι είν’ η πατρίδα μας» (1997), όπου οι κυρίες Δραγώνα, Φραγκουδάκη, Αβδελά και άλλα ερίτιμα μέλη αυτής της ελληνοφοβικής συνάξεως, εξέμεσαν διάφορα απίστευτα για την ελληνική εθνογένεση.

Χοντρικά και σχηματικά, σύμφωνα με τους εθνοαποδομητές, η εθνογένεση αυτή χρονολογείται μέσα στον 19ο αιώνα – και μάλιστα αρκετά μετά από την Επανάσταση του ’21. Αυτήν δεν την έκαναν συνεπώς εξ αίματος Έλληνες (τέτοιοι άλλωστε δεν υπήρχαν πια), αλλά ένα συνονθύλευμα από απογόνους Σλάβων, Βλάχων και κυρίως Αλβανών, που απλώς χάρη στη Γαλλική Επανάσταση και τον Διαφωτισμό επιζητούσαν ελευθερία, λαμβάνοντας έμπνευση και από ένα τεχνητό ρομαντικό αρχαιοελληνικό παρελθόν. Το λεγόμενο νεοελληνικό έθνος προέκυψε αργότερα, στην προσπάθεια να επιτευχθεί η εσωτερική ομοιογένεια του ελληνικού βασιλείου. Και επρόκειτο ουσιαστικά για μία εθνογένεση τεχνητή.

Και μετά το πόνημα της Ρεπούση (ευκλεούς εξάλλου τέκνου της ίδιας ομάδας), φτάσαμε βεβαίως και σε μία ακόμη μετωπική επίθεση μέσα από εκείνο το απερίγραπτο τηλεοπτικό… έπος του Σκάι «1821-Η γέννηση ενός έθνους» (το β΄ μέρος του τίτλου παραπέμπει ακριβώς στην προαναφερθείσα «εθνογένεση»). Όσα είχαν ακουστεί στο εν λόγω πολύωρο αντι-ιστορικό παραλήρημα, ήταν απολύτως χαρακτηριστικά αφηγήματα των αποδομητών: συνεχείς αναφορές στην ανεξιθρησκεία και τις ευρύτερες φιλελεύθερες συνθήκες ή για την οικονομική ανάκαμψη και άνθηση των πρώτων αιώνων της Τουρκοκρατίας, ενώ ούτε λέξη φυσικά για τους μαζικούς εξισλαμισμούς, τις σφαγές, τα βασανιστήρια, την απόλυτα ντροπιαστική νομικά θέση του «ραγιά» και γενικά για την πιο βάρβαρη σκλαβιά που γνώρισε ποτέ ο τόπος. Συνεχείς προσπάθειες συμψηφισμού μεταξύ των δήθεν αγριοτήτων που διεπράχθησαν «και από τις δύο πλευρές» (η γνωστή καραμέλα της εξίσωσης θυτών και θυμάτων), αλλά και με συνεχή προσβλητικά σχόλια για τους αγωνιστές και τη δράση τους. Και φυσικά συνεχείς και οι υπαινιγμοί για τη μη ελληνική προέλευση των επαναστατών. Με έμφαση εννοείται στην πλήρη ταύτιση των αλβανόφωνων με τους Αλβανούς (δεν συζητάμε δηλαδή καν το να πέρασε έστω και ως απλή…υπόνοια το ενδεχόμενο να επρόκειτο για πληθυσμούς με ελληνική προέλευση και ελληνική εθνική συνείδηση που απλώς έχασαν την επαφή με τη γλώσσα τους μες στο σκοτάδι της δουλείας – κάτι σαν τους τουρκόφωνους Έλληνες της Καππαδοκίας ή τους σλαβόφωνους Έλληνες της Μακεδονίας – και ειδικά σε μια περιοχή, που, όπως δείχνει και η δράση του πατρο-Κοσμά, τόσο υπέφερε η ελληνική γλώσσα και παιδεία).

Περισσότερα…

Advertisements

«Τζιχαντιστές»… οι Μακεδονομάχοι!

Σχολιάστε


Από arouraios.gr

Δεν αποτέλεσε έκπληξη όταν ο «αρνητής» της Γενοκτονίας των Ποντίων υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης ανακοίνωσε Εθνικό Διάλογο για την Παιδεία. Ούτε αιφνιδίασε κανέναν εντός και πέριξ του Μαξίμου και της Κουμουνδούρου γνωστοποιώντας ότι πρόεδρος της επιτροπής και επικεφαλής της αναθεώρησης του προγράμματος και των σχολικών βιβλίων αναλαμβάνει ο καθηγητής Αντώνης Λιάκος.

Liakos-Filis

Εξάλλου υπουργός και πανεπιστημιακός δονούνται από κοντινές αναγνώσεις. Αν για τον έναν οι Πόντιοι υπήρξαν θύματα εθνοκάθαρσης, για τον άλλον απλώς η γενοκτονία τους ήταν ένα πυροτέχνημα που «αναδύθηκε μαζί με το Μακεδονικό, στο πλαίσιο της αναζωπύρωσης του εθνικισμού στη δεκαετία του ’90». Πίσω , άλλωστε, από παρόμοιες απόψεις και κοινές οχυρώσεις χτίζονται οι καλές συνεργασίες στον ευαίσθητο χώρο της Παιδείας.

Γνωστός στον πνευματικό χώρο, γνωστότατος και πέραν της ακαδημαϊκής κοινότητας, ο από 25ετίας καθηγητής Νεότερης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών είναι μια ιδιαιτέρως ισχυρή προσωπικότητα, που επιχειρεί να αφήσει το δικό του αποτύπωμα στη νεότερη ιστοριογραφία.

Διανοούμενος ορμητικός και πολυγραφότατος, με τις επιστημονικές του παρεμβάσεις και την αρθρογραφία του έχει έρθει κατά καιρούς σε ευθεία σύγκρουση με κατεστημένες απόψεις και στερεότυπα προσπαθώντας να κατεδαφίσει «εθνικούς» μύθους, με αποτέλεσμα να έχει δημιουργήσει αμείλικτους αντιπάλους αλλά και φανατικούς οπαδούς. Στην τελευταία κατηγορία εκ των πρόσφατων θιασωτών των απόψεων του 68χρονου καθηγητή συγκαταλέγεται πλέον και ο πρωθυπουργός που τον επικαλέστηκε παραθέτοντας σε ομιλία του αυτούσιο τσιτάτο του.

Εξάλλου ο Αντώνης Λιάκος ενσαρκώνοντας ακροθιγώς τον ρόλο του οργανικού διανοούμενου ουδέποτε έμεινε αμέτοχος στον δημόσιο βίο, αλλά κρατήθηκε σε απόσταση από τη συμμετοχή σε κυβερνητικό πόστο. Υπήρξε στο παρελθόν προβεβλημένος και εύγλωττος θεωρητικός του εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος, δραστήριο στέλεχος αλλά και πρόεδρος του ΟΠΕΚ, του Ομίλου Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας που είχε ιδρύσει ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης.

Περισσότερα…

Δάσκαλοι τῆς Ρεπούση

Σχολιάστε


Από Αντιφωνητής

repousi

Συχνά πυκνά προκύπτει τό ἀφελές ἐρώτημα στήν μακάρια χώρα μας γιά τό πῶς καί δέν γνωρίζουν τήν ἑλληνική ἱστορία οἱ νεότερες γενιές. Πέρα ἀπό τίς ἄλλες ἀπαντήσεις, πού ἀναφέρονται στό πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας καί σέ γενικῶς ἰσχύοντες παράγοντες, θά ἐπιχειρήσουμε νά δώσουμε ἐδῶ καί μία ἀκόμη: τήν προδοσία τῶν Ἑλλήνων ἱστορικῶν.

Πρίν λίγο καιρό λοιπόν δέχθηκα τό ἐρώτημα νέου ἀνθρώπου πού ἔψαχνε νά διαβάσει μιά συνοπτική Ἱστορία τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας: ὑπάρχει κάποια κατάλληλη ἔκδοση; Δέν ἦταν ἡ πρώτη φορά πού ἔγινα ἀποδέκτης τοῦ ἐρωτήματος καί προσπάθησα νά ψάξω τήν ἀγορά, μέσῳ φίλου βιβλιοπώλη στήν Ἀθήνα. Ἡ ἀπάντηση ἦταν πώς στή μορφή πού ἤθελα ὑπῆρχε μόνο τοῦ «ἐκσυγχρονιστῆ» Β. Κρεμμυδᾶ μέ τίς «γνωστές» ἀπόψεις. Εἶπα λοιπόν νά προμηθευτῶ τήν ἔκδοση γιά νά δῶ περί τίνος πρόκειται – «πόση ἰδεοληψία μπορεῖ νά χωρέσει σέ 180 σελίδες γιά 200 χρόνια;», σκέφτηκα. «Ἄπειρη», ἦταν ἡ ἀπάντηση πού πῆρα μέ τήν ἀνάγνωση ἤδη ἀπό τήν εἰσαγωγική «εἰδοποίηση» τοῦ συγγραφέα πού προειδοποιεῖ γιά τή «ματιά τοῦ ἱστορικοῦ στήν ὕλη».

Ὁλο τό βιβλίο διαρρέεται ἀπό μία οἰκονομίστικη ἀντίληψη μαρξικῆς προέλευσης, κάτι πού δέν θά ἐνοχλοῦσε ἄν περιοριζόταν σέ λογικά πλαίσια. Ταυτόχρονα ὅμως γίνεται μία ἐμπαθής πολεμική κατά τῆς ἐθνικῆς πραγματικότητας, κατά τῆς ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καί κατά τῆς Ρωσίας. ἐκεῖνοι πού κυρίως μένουν στό ἀπυρόβλητο εἶναι οἱ Ἄγγλοι καί οἱ Τοῦρκοι.

Περισσότερα…

«Δόγμα Ρεπούση» στους Έλληνες Ευέλπιδες

2 Σχόλια


Από δημοκρατία

¡»«Õ¡ - ¡–œ ¡À’–‘«—…¡ ÃÕ«Ã≈…œ’ ‘ŸÕ «—ŸŸÕ ≈œ ¡, ¡–œ ‘œÕ –—œ≈ƒ—œ ‘«” ƒ«Ãœ —¡‘…¡”  ¡—. –¡–œ’À…¡  ¡… ‘œÕ –—œ≈ƒ—œ ‘«”  ’–—œ

Θλίψη, οργή και απογοήτευση προκαλεί σε όλους τους εθνικά ευαίσθητους πολίτες η στελέχωση της Ειδικής Εκλεκτορικής και της Αξιολογικής Επιτροπής, που αποφασίζει ποιοι θα αναλάβουν το κρίσιμο έργο της διδαχής Στρατιωτικής Ιστορίας στους Ευέλπιδες. Τα στοιχεία που φέρνει στο φως καταγγελία απορριφθέντος υποψήφιου καθηγητή είναι εξόχως αποκαλυπτικά και καταδεικνύουν πρόσωπα που πρωτοστάτησαν στη δημόσια υπεράσπιση του κατάπτυστου βιβλίου της Μαρίας Ρεπούση, ανθρώπους που αποδέχονται την προσωνυμία «Δημοκρατία της Μακεδονίας» για τα Σκόπια, διαπρύσιους κήρυκες του Σχεδίου Ανάν και «προσωπικότητες» που κατήγγειλαν διεθνώς την Ελλάδα ως «συνένοχη» για τη σφαγή στη Σρεμπρένιτσα!

Συγκεκριμένα, με βάση όσα αναφέρονται σε καταγγελία που έχει περιέλθει στην κατοχή του ΓΕΣ και του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, τα πρόσωπα-κλειδιά της επιβολής του «δόγματος Ρεπούση» στους Έλληνες αξιωματικούς για τις επόμενες δεκαετίες (!) είναι τα ακόλουθα:

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ (Πάντειον): Τακτικό μέλος, πρόεδρος της Ειδικής Εκλεκτορικής Επιτροπής και έχων το γενικό πρόσταγμα κατά την κρίση και εκλογή καθηγητού Στρατιωτικής Ιστορίας της ΣΣΕ. Είναι ο ίδιος που έκανε τον τώρα επιλεγέντα υποψήφιο (Α. Καστάνης) διδάκτορα Ιστορίας το 1995 (καίτοι στερούμενος βασικού πτυχίου Ιστορίας και συστηματικών σπουδών στην επιστημονική περιοχή της Ιστορίας).
Περισσότερα…

Το «Αγιορείτικο βήμα» αποκαλύπτει από που «ξεσήκωσε» η Ρεπούση τα περί «συνωστισμού»

Σχολιάστε


Από Αγιορείτικο Βήμα

repousiΠολύς λόγος έχει γίνει και πολύ μελάνι έχει χυθεί για την περίφημη φράση της βουλευτού της Δημοκρατικής Αριστεράς, Μαρίας Ρεπούση περί «συνωστισμού’ στο λιμάνι της Σμύρνης των Μικρασιατών Ελλήνων.

Σήμερα (σ.σ. 12/11/13) το «Αγιορείτικο βήμα» αποκαλύπτει από που η κα Ρεπούση «ξεσήκωσε» αυτόν τον χαρακτηρισμό, ο οποίος έφερε στα όρια του κάθε Έλληνα….

Διαβάστε το απόσπασμα από το το βιβλίο του George Horton «Η μάστιγα της Ασίας» :

synwstismos_sfragida

Η νεκρή γλώσσα και η ζωντανή διανόηση

6 Σχόλια


repousi

Του Γιώργου Δαμιανού

Αξιότιμη κυρία Ρεπούση, μην ακούτε αυτά, τα ανενημέρωτα λεξικά, που αναφέρουν ότι «νεκρή γλώσσα είναι εκείνη που δεν διαθέτει πλέον γηγενείς ομιλητές, επειδή έχουν αντικαταστήσει τη γλώσσα των προγόνων με κάποια άλλη».

Μην τους ακούτε αυτούς τους συντηρητικούς! Είμαι σίγουρος ότι με τόσες γνώσεις που διαθέτετε, κυρία Ρεπούση, οπωσδήποτε, θα βρείτε από ποια γλώσσα αντικαταστάθηκε η «νεκρή» αρχαία ελληνική και η βυζαντινή γλώσσα από τους σύγχρονους Ελληνες και, σίγουρα, θα μας το μεταλαμπαδεύσετε.

Ετσι και εγώ δεν άκουγα τη γιαγιά μου, μια μαυροφορεμένη λυγερόκορμη Μανιάτισσα από τα Μουντανίστικα, η οποία μίλαγε μια «νεκρή γλώσσα» και φώναζε στα εγγόνια της «ντύθηκο», «πλύθηκο». Ολη η πιτσιρικαρία μαζευόταν, για να την κοροϊδέψει, γιατί δεν μίλαγε τη «ζωντανή σχολική γλώσσα». Έπρεπε να πάω για σπουδές στην Εσπερία, για να μάθω ότι η κατάληξη -κο είναι το β’ ενικό προστακτικής της δωρικής διαλέκτου και ότι η αναλφάβητη γιαγιά μου μίλαγε, και άρα κρατούσε ζωντανή, τη γλώσσα στην οποία μίλαγαν ο Πίνδαρος, ο Βακχυλίδης και ο Αλκμάν.

Περισσότερα

ΤΟ ΚΑΤΑ ΡΕΠΟΥΣΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

Σχολιάστε


Από Αντιφωνητής

(ΤΟΞΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ)…

Μετά τον θόρυβο που ξέσπασε εσχάτως εξαιτίας του πολέμου που κήρυξε η κορυφαία μας επιστήμων και διανοούμενη Μαρία Ρεπούση κατά του σκοταδιστικού μαθήματος των Θρησκευτικών, εμείς σήμερα σας αποκαλύπτουμε ότι μετά από προσεκτική σκέψη των κυβερνώντων αποφασίστηκε η αναβάθμισή του επί το προοδευτικότερον. Και φυσικά σε ποιον άλλο θα μπορούσε να ανατεθεί η σχετική προσπάθεια, αν όχι στην ίδια τη Ρεπούση; Η αρχή γίνεται με την Α΄ Γυμνασίου και σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες η περίλαμπρη επιστήμων έχει ήδη αναλάβει τη συγγραφή του σχετικού εγχειριδίου. Και για του λόγου μάλιστα το ασφαλές, εμείς βρήκαμε και σας παραθέτουμε σήμερα εδώ αυτούσιο το κεφάλαιο που αφορά στα Πάθη του Κυρίου (ε, ήτανε και του Σταυρού χτές και το θυμηθήκαμε), τα οποία όπως θα διαπιστώσετε, καταγράφονται με ενάργεια και παροιμιώδη ακριβολογία, συγχρόνως δε και με χαρακτηριστική ιστορική ευσυνειδησία (ε πώς, μην ξεχάσει και την επιστήμη στην οποία είναι…ειδική!) δια της παραλλήλου παραθέσεως κειμένων από ιστορικές πηγές:

Όπως όλοι μας γνωρίζουμε, ο ιδρυτής της χριστιανικής θρησκείας ήταν ο Ιησούς. Ο Ιησούς όμως ήταν ταυτόχρονα και Εβραίος. Οι Εβραίοι ήταν ένας σπουδαίος λαός που για πολλούς αιώνες είχε μεγαλουργήσει στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, συγχρόνως όμως υπήρξε ανέκαθεν και λαός απίστευτα βασανισμένος, καθώς κατά καιρούς βρέθηκε κάτω από τη βάρβαρη κατοχή πολλών αιμοσταγών κατακτητών (Αιγυπτίων, Φιλισταίων, Βαβυλωνίων, Περσών, Ελλήνων και Ρωμαίων), όθεν και υπέστη τα πάνδεινα. Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε και τους επόμενους αιώνες, τόσο από τους τυραννικούς αυτοκράτορες της σκοταδιστικής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όσο και από τους βασιλιάδες της Ευρώπης, στην οποία είχαν σταδιακά διασκορπιστεί. Ώσπου φτάσαμε στην 4η δεκαετία του 20ού αιώνα, όταν το ουσιαστικά διαχρονικώς επιτελούμενο έγκλημα της εβραϊκής γενοκτονίας ολοκληρώθηκε με το αποτρόπαιο Ολοκαύτωμα, κατά το οποίο βρήκαν φρικιαστικό τέλος πολλά εκατομμύρια Εβραίων (Παράθεμα 1: 1.767 σελίδες με καταλόγους κρατουμένων του Άουσβιτς και 750 φωτογραφίες νεκρών από το στρατόπεδο στη Ρίγα Λετονίας).

Κατά την εποχή τώρα του Ιησού (που βεβαίως αποτελεί το κύριο θέμα μας), οι Εβραίοι βρίσκονταν κάτω από την τυραννική ρωμαϊκή κυριαρχία, την οποία φυσικά προσπαθούσαν να αποτινάξουν αναζητώντας την ανεξαρτησία τους (Παράθεμα 2: Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπως μας διασώθηκε από τον ευγενικό ιδεολόγο επαναστάτη Βαρραβά). Παρά την αβάσταχτη σκλαβιά όμως, ήταν από τότε ένας λαός πολύ προοδευτικός, όπως δείχνουν π.χ. και τα τεράστια άλματα που είχε πραγματοποιήσει στο ζήτημα της γυναικείας χειραφέτησης (Παράθεμα 3: 27 σελίδες με βιογραφικά της Ηρωδιάδας και της Σαλώμης), στην οποία ευτυχώς δεν μπορούσαν να θέσουν τροχοπέδη ούτε οι οπισθοδρομικές φωνές κάποιων θρησκόληπτων φανατικών (Παράθεμα 4: Ζωγραφιά με τον αποκεφαλισμό του Προδρόμου).

Περισσότερα…

Older Entries

Αρέσει σε %d bloggers: