Αρχική

Όταν τα ιδεολογήματα παριστάνουν την επιστήμη

Σχολιάστε


Από ΕΛΛΑΣ

Γράφει ο Νεκτάριος Δαπέργολας Διδάκτωρ Ιστορίας του ΑΠΘ

Η Ελλάς ευγνωμονούσα, 1858. Λεπτομέρεια από τον πίνακα του Θ. Βρυζάκη

Το «Ελλάδα 2021» είναι η κορύφωση μιας εδώ και πολλά χρόνια οργανωμένης δράσης του καθεστωτικού εθνομηδενισμού. Για τους φίλους που δεν γνωρίζουν λεπτομέρειες, αξίζει να ειπωθούν λίγα λόγια για την ουσία αυτού του νεοταξικού και ψευδοϊστορικού ιδεολογήματος που παριστάνει την επιστήμη. Η ουσία του λοιπόν είναι η απόρριψη της ιδέας του ελληνικού έθνους στη διαχρονία του (χαρακτηριστικές άλλωστε οι γελοιότητες περί της «Γέννησης ενός Έθνους» – όπως θυμίζω ότι υποτιτλιζόταν το διαβόητο εκείνο προ ετών τηλεσκουπίδι του Σκάι για το 1821 – αλλά και το τωρινό σύνθημα «200 χρόνια Έλληνες»). Η απόρριψη δηλαδή ως μύθου της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού από την αρχαιότητα έως σήμερα. Αυτό επιτεύχθηκε αρχικά με την αποδόμηση της μακραίωνης περιόδου του Βυζαντινού Ελληνισμού, που έχει εντελώς αναίτια, αβάσιμα και χυδαία συκοφαντηθεί ως περίοδος παρακμής και σκοταδισμού, αλλά και διακοπής της ελληνικής συνέχειας. Επειδή όμως, αν υποστηριχθεί πως δεν υπήρχε ελληνικό έθνος πριν το 1821, μένει μετέωρη κι ανερμήνευτη και η ίδια η Επανάσταση, ήρθαν μετά οι απατεώνες που υποδύονται τους ιστορικούς, για να αποδομήσουν και την ίδια την Επανάσταση. Να την αποχρωματίσουν και να την απονευρώσουν. Για να την «ερμηνεύσουν» πλέον, με βάση όχι τις ιστορικές πηγές, αλλά τις προκατασκευασμένες ιδεοληψίες τους και τη διατεταγμένη υπηρεσία στην οποία διατελούν.

Μέσα λοιπόν στο πλαίσιο αυτό, διαβάζουμε εδώ και χρόνια απίστευτα πράγματα. Το κύριο είναι η πλήρης αμφισβήτηση, όπως προανέφερα, του ίδιου του ελληνικού έθνους, με μία σωρεία ψευδομελετών που δήθεν «αποδεικνύουν» ότι αυτό δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα και ότι την Επανάσταση την έκανε ένα ιδιόμορφο πολυφυλετικό και πολυπολιτισμικό πληθυσμιακό κράμα (κυρίως σλαβοαλβανικής προέλευσης), που καμία ελληνική συνείδηση φυσικά δεν είχε, αλλά γαλουχήθηκε – τουλάχιστον σε επίπεδο των ηγετικών του ομάδων (μέχρι και για…«περιθωριακές ελίτ» ακούσαμε) – κι απέκτησε κάποια μορφή αυτοσυνειδησίας χάρη στον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και τις ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης. Και τελικά αυτό το ετερόκλητο πληθυσμιακό κράμα επαναστάτησε το 1821, προβάλλοντας πολιτικές διεκδικήσεις, κυρίως ταξικές, ενώ η ελληνική εθνογένεση ακολούθησε αργότερα. Ήταν δηλαδή μία τεχνητή εθνογένεση μέσα από διαδικασίες ενοποίησης και ομογενοποίησης των ετερόκλητων ελλαδικών πληθυσμών, που πραγματοποιήθηκαν μετά το 1832.

Με βάση αυτό το κεντρικό τερατώδες αφήγημα, το μενού φυσικά περιλαμβάνει ακολούθως την απόρριψη της ελληνικής καταγωγής και συνείδησης των ηρώων του ’21, αλλά και τη συκοφάντησή τους, ώστε να εκπέσουν ως προσωπικότητες – κι επομένως ως δυνητικά πρότυπα – στα μάτια ενός λαού (και ιδίως μιας νεολαίας) με ολοένα και πιο αμβλυμένη ιστορική μνήμη και εθνική συνείδηση. Και φυσικά περιλαμβάνει και την αμφισβήτηση όχι μόνο του ελληνικού έθνους, αλλά και της ίδιας της οθωμανικής σκλαβιάς, που κατονομάζεται πια ως περίοδος απλώς οθωμανικής διοίκησης ή και ελληνοτουρκικής συνύπαρξης. Οπότε αποσιωπούνται και όλες οι τουρκικές φρικαλεότητες, οι εξισλαμισμοί, οι χιλιάδες Νεομάρτυρες, ο ζωτικός ρόλος της Εκκλησίας, τα 130 και πλέον επαναστατικά κινήματα που έγιναν στην Ελλάδα πριν από το 1821 (και πνίγηκαν στο αίμα). Κι απορρίπτονται ακόμη ως εθνικιστικοί μύθοι το παιδομάζωμα, το Κρυφό Σχολειό, το Κούγκι και το Ζάλογγο, το αδούλωτο φρόνημα της Κλεφτουριάς και τόσα ακόμη. Ο στόχος είναι να παραγραφεί όλη η αντιστασιακή και δυναμική διάσταση του Ελληνισμού και φυσικά να διαγραφούν οι κινητήριοι μοχλοί που τον κράτησαν ζωντανό επί αιώνες: δηλαδή η ορθόδοξη πίστη και η μέσω της ελληνικής συνείδησης αγάπη στην πατρίδα.

Όσο για το πού αποσκοπεί όλη αυτή η ψευδοεπιστημονική αλητεία που τη ζούμε επί τρεις και πλέον δεκαετίες (και της οποίας, επαναλαμβάνω, το «Ελλάδα 2021» είναι απλά το επιστέγασμα), είναι προφανές. Εδώ και πολλά χρόνια πλήττονται βίαια τόσο η ιστορική μας μνήμη, όσο και η γλώσσα και η ορθόδοξη πίστη μας. Πλήττονται δηλαδή όλοι οι βασικοί δομικοί παράγοντες της ταυτότητάς μας ως λαού. Ο στόχος είναι να αποδομηθεί και να αποσαθρωθεί συνολικά αυτή η ταυτότητα. Γιατί ένας λαός με αμνησία, εθνικά απονευρωμένος, γλωσσικά κατεστραμμένος και θρησκευτικά αποχρωματισμένος, είναι πια εύκολο θύμα, έτοιμος να αποτελέσει μέρος του ευρύτερου παγκόσμιου νεοταξικού χυλού. Κι αυτό το έργο ήδη έχει δυστυχώς αποδώσει καρπούς. Δεν είναι φανερό άραγε ότι ήδη πλέον αποτελούμε ένα λαό σε μεγάλο βαθμό μπερδεμένο και ζαλισμένο, με διασαλεμένο αξιακό σύστημα, χωρίς φρόνημα, που έχει απομείνει να παρακολουθεί σχεδόν παθητικά την προϊούσα καταστροφή του; Όσοι απομείναμε όμως ζωντανοί και θέλουμε ακόμη να αυτοαποκαλούμαστε Έλληνες, οφείλουμε επιτέλους να αντιδράσουμε…

Ομιλία για την επέτειο της 25ης Μαρτίου

Σχολιάστε


Από Ερανιστής

Κείμενο: Χαράλαμπος Σπυρόπουλος

«Δεν θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά,
να μου δοθεί ετούτη η χάρη.
Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές
που σιγά – σιγά βουλιάζει»

Αυτά τα λόγια, αναφέρει ο νομπελίστας ποιητής μας Γιώργος Σεφέρης σ’  ένα ποίημά του, και αυτά τα λόγια μου ήρθαν στο νου, όταν μου ανατέθηκε να μιλήσω για τη σημερινή γιορτή, η οποία, πραγματοποιείται και φέτος όπως κάθε χρόνο, για να τιμήσουμε όσους  ξεσηκώθηκαν το 1821 για να αποτινάξουν την οθωμανική κυριαρχία κάτω από την οποία βρίσκονταν οι Έλληνες για σχεδόν 400 χρόνια, σβησμένοι από τον κατάλογο των ελεύθερων εθνών…

Καλαμάτα, 23 Μαρτίου 1821, αγιασμός των επαναστατών στις όχθες του χειμάρρου Νέδα

Αυτές τις ημέρες, στις εκδηλώσεις που γίνονται στα σχολεία και αλλού για να τιμηθεί η επέτειος της Επανάστασης του 1821 περισσεύουν τα μεγάλα λόγια για να υμνήσουν το γεγονός και έτσι το απομακρύνουν από την ουσία του. Η Επανάσταση του 1821 δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια για να αναδειχθεί· είναι από μόνη της ένα μεγάλο γεγονός, το σημαντικότερο γεγονός της νεότερης ιστορίας μας. Είναι η επανάσταση ενός λαού που, απογοητευμένος από τη στάση των τότε Μεγάλων Δυνάμεων, αποφασίζει να πιστέψει στον εαυτό του και να προσπαθήσει με τις δικές του δυνάμεις να διεκδικήσει τη Λευτεριά του: «Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη / των Ελλήνων τα ιερά / και σαν πρώτα ανδρειωμένη / χαίρε ω χαίρε Ελευθεριά» γράφει ο Σολωμός στον «Ύμνο εις την Ελευθερία». Με την Επανάσταση του 1821, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο προοίμιο του πρώτου Συντάγματος, που ψηφίστηκε από την Α΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, «Το  ελληνικόν  έθνος κηρύττει  ενώπιον  Θεού  και  ανθρώπων  την  πολιτικήν  αυτού  ύπαρξιν  και  ανεξαρτησίαν».

Πως φτάσαμε όμως ως την κήρυξη της Επανάστασης του 1821; Είχαν προηγηθεί 400 χρόνια καταπίεσης, διώξεων και αυθαιρεσίας από την Οθωμανική εξουσία, καταπίεσης που οδηγούσε τα πιο δυναμικά στοιχεία της ελληνικής κοινωνίας είτε στη μετανάστευση (έτσι έχουμε τη δημιουργία του παροικιακού ελληνισμού που βοήθησε τα μέγιστα στην υπόθεση της Ελευθερίας), είτε όσοι δεν αντέχουν να ζουν κάτω από την οθωμανική κυριαρχία καταφεύγουν στα βουνά και εκεί σχηματίζουν ένοπλα σώματα που μάχονται την οθωμανική εξουσία. Αυτούς η εξουσία θα τους ονομάσει απαξιωτικά κλέφτες. Οι κλέφτες, όπως αναφέρει κάπου ο Μακρυγιάννης, θα αποτελέσουν τη μαγιά της λευτεριάς.

Περισσότερα…

Το ελληνικό έθνος δεν είναι πρόσφατη κατασκευή

Σχολιάστε


Από Άρδην-Ρήξη

Απόσπασμα από το βιβλίο του Μελέτη Μελετόπουλου, To ζήτημα του πατριωτισμού, το οποίο κυκλοφόρησε πέρυσι (σ.σ. 2010) από τις εκδόσεις Παπαζήση, δημοσιεύτηκε στο Άρδην τ. 84.

Τά στερεότυπα καί οἱ ἰδεοληψίες τῆς «προοδευτικῆς» διανόησης

«Θά ᾽ρθει πρῶτα ἕνα ψευτορωµέϊκο˙
νά µήν τό πιστέψεις. Θά φύγει πίσω».

Κοσµᾶς Αἰτωλός

patriotismos600Μία ὀλιγάριθµη ἀλλά πανταχοῦ παροῦσα ὁµάδα πανεπιστηµιακῶν, δηµοσιογράφων, διανοουµένων καί πολιτευτῶν ἐπιχειρεῖ τά τελευταῖα χρόνια µέ συστηµατικό καί ἐπίµονο τρόπο νά ἐπηρεάσει τήν κοινή γνώµη καί ἰδιαίτερα τήν νεολαία καί νά µεταβάλει τήν ἱστορική συνείδηση καί τούς πολιτικούς προσανατολισµούς τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Προωθεῖ καινοφανεῖς ἀπόψεις γιά γεγονότα µείζονος σηµασίας, ὅπως ἡ Ἑλληνική Ἐπανάσταση, ἀλλά καί ὑποστηρίζει συγκεκριµένες θέσεις γιά τίς σύγχρονες ἑλληνοτουρκικές σχέσεις, τό Κυπριακό, τήν ἐνταξιακή πορεία τῆς Τουρκίας πρός τήν Εὐρωπαϊκή ῞Ενωση, τήν ὑποτιθέµενη ὕπαρξη µειονοτήτων στό ἐσωτερικό τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, τήν ἀπόδοση ρατσιστικῶν καί σωβινιστικῶν χαρακτηριστικῶν στόν ἑλληνικό λαό, τήν σχέση µας µέ τήν Ὀρθοδοξία καί πολλά ἄλλα. Ἡ ἀπήχηση αὐτῶν τῶν ἀντιλήψεων στήν ἑλληνική κοινωνία εἶναι ἐλάχιστη, ἀφοῦ ὅλες οἱ ἔγκυρες µετρήσεις τῆς κοινῆς γνώµης δείχνουν µία συντριπτική κυριαρχία τοῦ πατριωτικοῦ αἰσθήµατος καί τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν σέ ὅλες τίς ἡλικίες καί τίς κοινωνικές ὁµάδες. Παρά ταῦτα, ἡ προσπάθεια χονδροειδοῦς ἀναθεώρησης τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, µαζί µέ τήν προώθηση «ἐναλλακτικῶν» ἀπόψεων στά ἐθνικά µας θέµατα, ἔχουν προκαλέσει κατά καιρούς µεγάλες ἀντιδράσεις καί τήν ὀργή τῆς κοινῆς γνώµης. []

Κεντρικό στοιχεῖο αὐτῆς ὅλης τῆς πολιτικῆς «φιλοσοφίας» εἶναι ἡ ἐπίθεση στήν ἔννοια τῆς Πατρίδας καί στό πατριωτικό συναίσθηµα. ῎Εχουν καταβληθεῖ ἀπό τούς κύκλους αὐτούς ἐπίµονες προσπάθειες νά ταυτισθεῖ ὁ Πατριωτισµός µέ τόν ἐθνικισµό, τόν σωβινισµό, τόν ρατσισµό, τήν µισαλλοδοξία. Κάθε αὐτονόητη, ἀκόµη καί ἡ µετριοπαθέστερη, ἄποψη γιά τήν ὑπεράσπιση τῆς ἐθνικῆς µας κυριαρχίας καί τήν ἀντιµετώπιση ξένης ἐπιβουλῆς συκοφαντεῖται ὡς «ἐθνικιστική ὑστερία» καί ἀντιπροτείνεται ὁ «διάλογος» γιά τά κυριαρχικά µας δικαιώµατα, ὁ κατευνασµός κ.λπ. Λογική ἀπόληξη παρόµοιων ἀντιλήψεων, βεβαίως, εἶναι ἡ διαµόρφωση ἑνός κλίµατος αὐτοενοχοποίησης καί παθητικῆς ἀποδοχῆς τῶν ἀµφισβητήσεων τῆς ἐθνικῆς µας ὑπόστασης. Καί ἡ ἀποδυνάµωση τοῦ πνεύµατος ἀντίστασης στίς ἀπειλές πού πάντοτε ὑπῆρχαν καί πάντοτε θά ὑπάρχουν, στόν ταραγµένο κόσµο πού πορευόµαστε ὡς ἔθνος ἐπί χιλιάδες χρόνια.

῎Αλλοθι καί ἀφορµή τῆς ἐπίθεσης ὁρισµένων προσώπων καί ὁµάδων ἐναντίον τοῦ πατριωτικοῦ αἰσθήµατος, τῆς ἔννοιας τοῦ ῎Εθνους καί ὅλων τῶν ἐθνικῶν συµβόλων, εἶναι ἀσφαλῶς ἡ κατάχρησή τους ἀπό τήν δικτατορία τῶν συνταγµαταρχῶν (1967-1974). Οἱ συνταγµατάρχες κατασκεύασαν ἕνα κάπηλο ἰδεολογικό προσωπεῖο χρησιµοποιώντας τά ἱερά καί τά ὅσια τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ὅπως τό Εἰκοσιένα, τό Σαράντα, τό τρίπτυχο Πατρίς-Θρησκεία-Οἰκογένεια κ.λπ.

῎Ετσι, µόλις κατέρρευσε τό δικτατορικό καθεστώς, τό 1974, ἡ κατάχρηση αὐτή τῶν ἐθνικῶν συµβόλων ἀπό τήν δικτατορία ἔδωσε τό «δικαίωµα» σέ κάποιους κύκλους νά ἐπιτεθοῦν ὄχι µόνον ἐναντίον τοῦ στρατοκρατικοῦ αὐταρχισµοῦ, ἀλλά καί τῶν συµβόλων πού αὐτός καταχράστηκε.

∆ιάφοροι πανεπιστηµιακοί, δηµοσιογραφοῦντες ἱστορικοί κ.λπ., [ ] ἀντέγραψαν καί εἰσήγαγαν ἀτελῶς κάποιες ἄσχετες πρός τά ἑλληνικά δεδοµένα θεωρητικές κατασκευές ἀπό τήν Εὐρώπη καί τίς ΗΠΑ ἤ ξεσήκωσαν κάποιες πολιτικῶς ὀρθές ἰδέες τῆς µόδας ἀπό πολιτικά περιοδικά τῆς Νέας Ὑόρκης ἤ τοῦ ῎Αµστερνταµ καί τίς ὕψωσαν ὡς λάβαρο πανεπιστηµιακῆς σταδιοδροµίας καί ἐπιστηµονικῆς ἀνέλιξης. Καί βρῆκαν στόν κλειστό τους χῶρο εὐνοϊκή ἀνταπόκριση, διότι στήν πανεπιστηµιακή µας κοινότητα ἡ ἄκριτη εἰσαγωγή θεωριῶν (ὅπως καί καταναλωτικῶν προϊόντων) ἀπό τό ἐξωτερικό, πού ὑποκαθιστᾶ τήν κοπιαστική παραγωγή τους, ἔχει δυστυχῶς µακρά παράδοση.

Περισσότερα…

O Νεοελληνικός Διαφωτισμός

Σχολιάστε


Ο Ρήγας Βελεστινλής ή Ρήγας Φεραίος (1757 – 24 Ιουνίου 1798) ήταν Έλληνας συγγραφέας, πολιτικός στοχαστής και επαναστάτης

Ο Ρήγας Βελεστινλής ή Ρήγας Φεραίος (1757 – 24 Ιουνίου 1798) ήταν Έλληνας συγγραφέας, πολιτικός στοχαστής και επαναστάτης

Από Ερανιστής

Μια σύντομη ιστορική επισκόπηση

Γράφει ο Χαράλαμπος Σπυρόπουλος

Ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός αποτελεί παρακλάδι της ευρύτερης φιλοσοφικής, επιστημονικής, πολιτικής, και γενικότερα ιδεολογικής κίνησης που έλαβε χώρα στον Ευρωπαϊκό χώρο κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, και που ονομάζεται με τον όρο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός. Ο όρος Διαφωτισμός αποτελεί νεολογισμό που εισήχθη στην ελληνική γλώσσα στα μέσα του 19ου αι. κατά αναλογία με τους αντίστοιχους όρους από τα αγγλικά, τα γερμανικά, και τα ιταλικά (Enlightenment, Aufklärung, Illuminismo). (Κ.Θ Δημαράς, 1993). Κύρια χαρακτηριστικά αυτής της κίνησης ήταν:

  • Η εμπιστοσύνη στη δύναμη του ορθού λόγου και πίστη στη δυνατότητα βελτίωσης του ανθρώπου και απεριόριστης προόδου του πολιτισμού.
  • Ο κριτικός έλεγχος και η άρνηση της παράδοσης και κάθε αυθεντίας που πηγάζει από αυτή. Για τους φιλοσόφους του Διαφωτισμού, ο ορθός λόγος είναι ισχυρότερος από οποιαδήποτε παράδοση και οποιαδήποτε αυθεντία. Ειδικότερα:
  • Ο Διαφωτισμός άσκησε αμείλικτη κριτική στις επικρατούσες θεωρίες για τη φύση, για τη γνώση, για την κοινωνία, τη θρησκεία, την πολιτική οργάνωση και καλλιέργησε την ελεύθερη κριτική έρευνα, τη γνώση του φυσικού κόσμου μέσω της εμπειρικής παρατήρησης και του πειράματος, κήρυξε την ανεξιθρησκεία και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.
  • Η προσδοκία αναμόρφωσης των κοινωνικών θεσμών και κατ’ επέκταση της κοινωνίας στο σύνολό της με τη δύναμη της ανθρώπινης λογικής.
  • Στη βάση όλων των παραπάνω ο Διαφωτισμός είναι αισιόδοξος· αποδίδει κατά συνέπεια ιδιάζουσα σημασία στα ζητήματα της Αγωγής. Στο πλαίσιο αυτό προάγει τις ζωντανές γλώσσες και ιδιαίτερα τα εθνικά ιδιώματα σε βάρος των νεκρών γλωσσών (αρχαία ελληνικά, λατινικά).

Περισσότερα…