Αρχική

Οὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἤ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι

Σχολιάστε


Από ΑΚΤΙΝΕΣ

Ἐν Πειραιεῖ 16-10-2017

ΟΥ ΔΕΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙΣ Η΄ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙΣ ΣΥΝΕΥΧΕΣΘΑΙ

(33ος Κανών τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου)

Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος, ἐφημ. Ἱ. Ν. Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου – Παναγίας Ὀδηγητρίας Λόφου Βώκου

Μία ἀπό τίς βασικές ἀρχές τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ὅτι ἐπιτρέπονται οἱ κάθε εἴδους συμπροσευχές μέ τούς πάσης φύσεως κατεγνωσμένους αἱρετικούς καί ἀλλοθρήσκους καί ὅτι ἡ μόνη συμπροσευχή, πού ἀπαγορεύεται, εἶναι ἡ εὐχαριστιακή. Ἰσχυρίζονται οἱ Οἰκουμενιστές ὅτι, ὅταν οἱ Ἱεροί Κανόνες ἀναφέρονται σέ συμπροσευχή, ἐννοοῦν μόνο τή συμμετοχή στό «κοινό Ποτήριο» ἤ τήν συμμετοχή τῶν κληρικῶν (Ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν) στή Θεία Εὐχαριστία. Δηλ. ἀπαγορεύεται μόνο τό συλλείτουργο, ἐνῶ οἱ ἄλλες συμπροσευχές ἐπιτρέπονται[1].

Οἱ ἐκ τῶν Ὀρθοδόξων οἰκουμενιστές, μέ τήν ἄμβλυνση τῶν θεολογικῶν τους κριτηρίων, καταπατῶντας τούς Θείους καί Ἱερούς Κανόνες, πού ἀπαγορεύουν τίς συμπροσευχές, ἀφοῦ ἐσχάτως ἀνέπτυξαν τήν αἱρετική θεωρία τῆς «μετακανονικῆς θεολογίας», εἶναι πολύ φυσικό νά συμμετέχουν, χωρίς ἀναστολές, σέ κοινές μέ αἱρετικούς καί ἀλλοθρήσκους λατρευτικές ἐκδηλώσεις καί συμπροσευχές, πού πραγματοποιοῦνται συχνά στά πλαίσια τῶν διαχριστιανικῶν καί διαθρησκειακῶν συναντήσεων. Γνωρίζουν ὅτι μέ τόν οἰκουμενιστικό αὐτό συμπνευματισμό δημιουργεῖται τό κατάλληλο ψυχολογικό κλῖμα, πού ἀπαιτεῖται γιά τήν προώθηση τῆς ψευδοενώσεως, καί τήν ἐπίτευξη τοῦ λαϊκοῦ ἤ πρακτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, συνεπικουρούμενοι τά μέγιστα ἀπό τήν δύναμη τῆς εἰκόνας[2].

Δυστυχῶς, στήν μεταπατερική καί μετακανονική ἐποχή μας, εἶναι συνεχῶς αὐξανόμενες καί πυκνούμενες οἱ συμπροσευχές Ὀρθοδόξων μέ αἱρετικούς καί ἀλλοθρήσκους. Μερικά πρόσφατα παραδείγματα, μόνο τῶν τελευταίων δύο μηνῶν, εἶναι καί τά ἑξῆς :

Α) Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, κατά τήν ἐπίσημη ἐπίσκεψή του στήν Ἰσλανδία, τήν Κυριακή, 15-10-2017, χοροστάτησε στήν Ὀρθόδοξη Θεία Λειτουργία, πού τελέστηκε στόν Λουθηρανικό ναό του Χάλγκριμουρ (Hallgrímskirkja) τοῦ Ρέικιαβικ, συμπροσευχόμενος μέ τήν ἐπικεφαλῆς τῆς Εὐαγγελικῆς Λουθηρανικῆς Κοινότητος τῆς Ισλανδίας γυναῖκα «ἐπίσκοπο» κυρία Agnes M. Siguordardottir[3]. Στήν Θ. Λειτουργία παρέστησαν ὁ Σεβ. Μητρ. Σουηδίας κ. Κλεόπας, ὁ Μέγας Ἀρχιδιάκονος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου π. Ἰωάννης Χρυσαυγῆς κ.ἄ.

Β) Στίς 8-10-2017, ὁ Σεβ. Μητρ. Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ χοροστάτησε, ὁμίλησε καί συμπροσευχήθηκε μέ παπικούς «κληρικούς», στόν Ὀρθόδοξο Ἑσπερινό, πού τελέστηκε στόν παπικό ναό τῆς Παναγίας τῶν Παρισίων, ὅπου παρευρέθησαν κληρικοί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γαλλίας, ὑπό τόν Θεοφιλέστατο Ἐπίσκοπο Ρηγίου κ. Εἰρηναῖο[4].

Περισσότερα…

Advertisements

Κοσμάς ο Αιτωλός «ο μεγαλύτερος μετά την άλωση Έλληνας» (1714 – 24 Αυγούστου 1779)

Σχολιάστε


agios_kosmas_aitolos

π. Γεώργιος Μεταλληνός

Ο Κοσμάς ο Αιτωλός, μοναχός, υπήρξε διδάσκαλος και φωτιστής του Γένους, εθνομάρτυρας και άγιος της Εκκλησίας. Καμιά προσωπικότητα των χρόνων της δουλείας δεν έχει απασχολήσει τόσο πολύ την επιστήμη, τη λογοτεχνία και τη θεολογία, όσο ο Πατροκοσμάς, όπως επικράτησε να ονομάζεται από τα πλατιά λαϊκά στρώματα. Ανήκει στις φωτισμένες μορφές, που προετοίμασαν το Γένος για την παλιγγενεσία του. Η εμφάνιση του συνέπεσε με μια κρισιμότατη περίοδο της ιστορίας του δούλου Γένους.

Τον 18ο αιώνα συντελείται η ανασυγκρότηση του ελληνισμού σε όλους τους τομείς. Μέσα στο προστατευτικό πλαίσιο της εθναρχούσας Εκκλησίας διατήρησε την ακεραιότητα του και μπόρεσε να επιβιώσει στους ιδιαίτερα δύσκολους 16ο και 17ο αιώνες.

Βιογραφικά

Γεννήθηκε το 1714 στο Μέγα Δένδρο (κατ’ άλλους στον Ταξιάρχη), της επαρχίας Αποκούρου της Αιτωλίας. Το Μέγα Δένδρο δέχεται ως τόπο καταγωγής του ο πρώτος βιογράφος και σύγχρονος του Νικόδημος ο Αγιορείτης. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στο ιεροδιδασκαλείο του Λύτσικα στη Σιγδίτσα της Παρνασσίδος και στη μονή Αγίας Παρασκευής στα Βραγγιανά των Αγράφων. Δίδαξε ως «υποδιδάσκαλος» στη Λομποτινά Ναυπακτίας και σε άλλα χωριά. Επιθυμώντας να λά6ει μιαν ανώτερη παιδεία πήγε στην Αθωνιάδα Σχολή (μονή Βατοπεδίου) γύρω στο 1750, όπου είχε δασκάλους τον Παν. Παλαμά, τον Ευγένιο Βούλγαρη και τον Νικ. Τζαρτζούλη.

Στο Άγιο Όρος επιδόθηκε στην άσκηση και τη μελέτη της Αγίας Γραφής και των εκκλησιαστικών Πατέρων.«Μελετώντας το άγιον και ιερόν Εύαγγέλιον -έλεγε στο κήρυγμα του-εύρον μέσα πολλά και διάφορα νοήματα, τα οποία είναι όλα μαργαριτάρια, διαμάντια, θησαυρός, πλούτος, χαρά, ευφροσύνη, ζωή αιώνιος». Μολονότι το περιεχόμενο της παιδείας του δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί με ακρίβεια, από το κήρυγμα του συνάγεται ότι είχε μια βαθιά εκκλησιαστική γνώση και μια επαρκή γενικότερη «θύραθεν» παιδεία. Γνώριζε καλά Ελληνικά, έμαθε ξένες γλώσσες («Εβραϊκά, Τουρκικά, Φράγκικα») και δείχνει κάποια άνεση στη χρήση και της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.

Περισσότερα

Δεκαπενταύγουστος!

1 σχόλιο


57ae268a862ca

του Μητροπολίτου Προικοννήσου Ιωσήφ

Ο Αύγουστος είναι για μας τους Ορθοδόξους ο μήνας της Παναγίας. Η μεγάλη γιορτή της Κοιμήσεώς της δεσπόζει καταμεσής του, κ’ οι Παρακλήσεις προς τη Χάρη της, που αρχίζουν από την πρώτη κιόλας μέρα του και συνεχίζονται ως την προπαραμονή της γιορτής, καθώς και η «απόδοσή» της στις εικοσιτρείς, τα «εννιάμερα της Παναγίας» -όπως συνηθίσαμε να τα λέμε- αγιάζουν όλο το μήνα. Παράλληλα, η γιορτή της Καταθέσεως της Αγίας Ζώνης της Θεοτόκου στις τριανταμία, τον επισφραγίζει. Έτσι, ολόκληρο τον Αύγουστο, η παρουσία της Μεγάλης Μάνας του Χριστού και των Χριστιανών γλυκαίνει τις ψυχές μας!

Γιορτάζοντας τη Κοίμηση της Θεοτόκου, ουσιαστικά γιορτάζουμε τη νίκη της ζωής ενάντια στο θάνατο. Δεν γιορτάζουμε τον θάνατο της Παναγίας, αλλά την αγία Κοίμηση της και τη Μετάστασή της στους ουρανούς! Ο τάφος της Παναγίας είναι κενός. Άδειος! Το θεοδόχο σώμα της, το Σώμα που έκλεισε μέσα του το πυρ της Θεότητας χωρίς να καταφλεγεί, δεν ήταν δυνατόν ν’ ακολουθήσει το δρόμο της φθοράς! Αλλοιώθηκε, αφθαρτίσθηκε, όπως λέει ο θείος Παύλος: «Οι νεκροί, θα επιστρέψουν στη ζωή άφθαρτοι και μείς οι ζωντανοί θ’ αλλάξουμε το παλιό με ένα νέο σώμα. Πρέπει αυτό που είναι να μεταμορφωθεί σε άφθαρτο, κι αυτό που είναι θνητό να γίνει αθάνατο» (Α’ Κορ. 15: 52-53). Κατ’ αυτό τον τρόπο, το πανάγιο σώμα της Θεοτόκου, πνευματικά αλλαγμένο και αθάνατο, μετατέθηκε από τη χωματένια αγκαλιά της γης, στην άκτιστη και ζωοδόχο αγκάλη του Τριαδικού Θεού. Έτσι, η γιορτή του Δεκαπενταύγουστου έχει πολλά από το χαρακτήρα του Πάσχα: Πέρασμα από τη φθορά στην αφθαρσία, από τη γη στον ουρανό, από το θάνατο στη ζωή την αιώνια! Έχει επίσης αρκετά κι απ’ τη γιορτή της Αναλήψεως, γιατί, όπως λέει ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος, «Με την Ανάληψη και τη Μετάσταση μπήκαν στον Παράδεισο σωματικά ο καινούργιος Αδάμ και η καινούργια Εύα, ο Ιησούς Χριστός και η Παρθένος Μαρία»!

Περισσότερα

Πατήρ Σάββας Λαυρεώτης : Η Αιρετική «Αγία» Σύνοδος της Κρήτης (ηχητικό)

Σχολιάστε


Sabbas Lauriwtis

Συνέντευξη του πατρός Σάββα Λαυρεώτη (Πρωτεπιστάτου Ιεράς μονής Μεγίστης Λαύρας Αγίου ορούς) στις 15-6-2016 στο ραδιοφωνικό σταθμό της Πειραϊκής Εκκλησίας 91,2 FM.

θέμα : Η Αιρετική «Αγία» Σύνοδος της Κρήτης – Το χάραγμα του Αντίχριστου και η κάρτα του πολίτη.

Ιερώνυμος για καύση νεκρών: Οποιος δήμαρχος θέλει, να αγοράσει ένα κτήμα, να κάνει τη δουλειά του…

Σχολιάστε


ieronymos

«Ο βασικός κανόνας της Ορθοδοξίας είναι ότι ο κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να διαλέξει αυτό που θέλει, αλλά αναλαμβάνει και την ευθύνη γι’ αυτό που κάνει», τόνισε σήμερα ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος σχετικά με το θέμα καύσης των νεκρών.

Μάλιστα, πρόσθεσε ότι υπάρχει ένας τρόπος ζωής και δεν μπορεί ο καθένας όποτε έρχεται να προσθέτει ή να αφαιρεί. «Αλλά η ζωή είναι αυτή που τρέχει», υπογράμμισε.

Ωστόσο, επισήμανε ότι «αν ένας άνθρωπος ζητήσει, αλλά όχι να του το φορτώσουν, να ζητήσει μόνος του να καεί το σώμα του, είναι δική του η επιλογή και δική του η ευθύνη. Δεν μπορεί, όμως, να ζητήσει να είναι και λίγο ορθόδοξος, να θέλει και Ακολουθία ή να ζητήσει να γίνει το αποτεφρωτήριο μέσα στο κοιμητήριό μας».

Τέλος, σημείωσε πως «Όσοι, λοιπόν, θέλουν είτε ως πρόσωπα είτε ως φορείς, δήμοι ή άλλοι φορείς, θα αγοράσουν ένα κτήμα, θα βρουν μια έκταση, θα κάνουν ένα αποτεφρωτήριο και από εκεί και πέρα ο καθένας θα αποφασίζει για τον εαυτό του και θα αναλαμβάνει και την ευθύνη του. Ο δήμαρχος τη δουλειά του και εγώ τη δουλειά μου».

iefimerida.gr

Η δημόσια και η ιδιωτική ζωή του Βυζαντινού Αυτοκράτορα

Σχολιάστε


Από ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΑ

KatakouzinosΟ Βυζαντινός αυτοκράτορας ήταν η υπέρτατη πηγή κάθε εξουσίας στη Βυζαντινή αυτοκρατορία. Η ζωή του σχηματικά παρουσιάζει τρεις όψεις: α) οφείλει να υλοποιεί την αυτοκρατορική μεγαλοπρέπεια, πηγή και έκφραση της δύναμης και της αυθεντίας, β) είναι ο στρατιωτικός αρχηγός, ο πολέμαρχος και γ) είναι ο αρχηγός της Εκκλησίας. Έτσι, εντεταλμένος από το Θεό να βασιλεύσει ως «ελέω Θεού» ηγεμόνας, επαγρυπνεί πάνω από τα συμφέροντα του Κράτους υπηρετώντας τη Θεία Πρόνοια. Επιπλέον, οι κρατικές υπηρεσίες, οργανωμένες σε ένα αυστηρά ιεραρχικό σύστημα, ήταν δομημένες πάνω στην έννοια της τάξεως, θεμελιώδη αρχή της αυτοκρατορικής πολιτικής, που αντικατόπτριζε την αρμονία του σύμπαντος. Στα πλαίσια αυτά θα εξετάσουμε σε δύο ενότητες τον αυτοκρατορικό βίο, μέσα από τις βασικότερες τελετές ή εκδηλώσεις που τον χαρακτηρίζουν. Στην πρώτη θα ασχοληθούμε με τις αυτοκρατορικές τελετές δημοσίου χαρακτήρα, ενώ στη δεύτερη με εκείνες που άπτονται του ιδιωτικής του ζωής.

ΤΕΛΕΤΕΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ

Το τελετουργικό της βυζαντινής αυλής δεν μπορεί παρά να προσαρμόζεται στην ιερή εικόνα του αυτοκράτορα. Πληροφορίες για το τελετουργικό αυτό αντλούμε κυρίως από την Έκθεσιν περί βασιλείου τάξεως, του Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου. Η τάξη που επικρατεί στην ουράνια κοινωνία, αποτυπώνεται στην προσπάθεια για την τήρηση της τάξης της ζωής στο παλάτι, η οποία επιτυγχάνεται μέσω μια παγιωμένης εθιμοτυπίας και την ύπαρξη πολλαπλών τελετών για κάθε σημαντική ή μη στιγμή.

Η κορωνίδα των βυζαντινών αυτοκρατορικών τελετών ήταν η στέψη του αυτοκράτορα. Με το πέρασμα των αιώνων υπήρξαν αρκετές αλλαγές που αφορούσαν το τελετουργικό της, οι οποίες απηχούσαν το χαρακτήρα που σταδιακά προσλάμβανε το βυζαντινό κράτος. Έτσι, τα πρώτα χρόνια του Βυζαντίου η στέψη είχε έντονο το στρατιωτικό στοιχείο. Είναι η εποχή όπου ο στρατός λειτουργεί ως το αποκλειστικό εκλεκτορικό σώμα, το οποίο διατηρεί την παράδοση του «στρατιώτη αυτοκράτορα». Κατά τον 5ο αιώνα η αναγόρευση και η στέψη του αυτοκράτορα γίνεται παρουσία της Συγκλήτου και των δήμων, με την ενεργό σύμπραξη του Πατριάρχη, ο οποίος τοποθετεί το διάδημα στο κεφάλι του εκλεγμένου. Κατά τον 6ο αιώνα η τελετή αναγόρευσης και στέψης μεταφέρεται από το «Έβδομον«, που ήταν στρατιωτικός καταυλισμός, στο ναό της Αγίας Σοφίας. Έναν αιώνα αργότερα η στέψη αποτελεί ξεχωριστή τελετή, η οποία λαμβάνει χώρα στον άμβωνα της Αγίας Σοφίας, με ουσιαστική πλέον συμμετοχή του Πατριάρχη σε αυτήν, προσδιορίζοντας έτσι τον θρησκευτικό χαρακτήρα της. Την ίδια εποχή ορίζεται να συμπίπτουν οι στέψεις των συμβασιλέων με τις μεγάλες εορτές της Χριστιανοσύνης (Χριστούγεννα-Πάσχα).

Κατά τον 10ο αιώνα η στέψη του αυτοκράτορα περιλαμβάνει επίσημη πομπή προς την εκκλησία της Αγίας Σοφίας, παράδοση των συμβόλων εξουσίας από τον Πατριάρχη και Θεία λειτουργία, την οποία ο μονάρχης παρακολουθούσε κρατώντας σταυρό. Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας ο αυτοκράτορας έμπαινε επικεφαλής της πομπής των διακόνων, που κρατούσαν τα Άγια των Αγίων, και κατέληγε στο βήμα του ιερού όπου ο Πατριάρχης τον ευλογούσε, τον όρκιζε να περιφρουρεί το αμετάβλητο της ορθοδοξίας καθώς και τα δικαιώματα της αυτοκρατορίας και του υπενθύμιζε ότι πρέπει να φοβάται τον Θεό και να μην λησμονεί τον θάνατο. Τον 13ο αιώνα οι αυτοκράτορες της Νίκαιας πρόσθεσαν στο παλιό τελετουργικό και το μυστήριο του Χρίσματος, επηρεασμένοι από το δυτικό τελετουργικό τυπικό. Επίσης, κατά την Παλαιολόγεια περίοδο ο αυτοκράτορας κατέθετε έγγραφη ομολογία πίστης στην Ορθοδοξία και η τελετή στέψης αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος της Θείας λειτουργίας.

Περισσότερα…

Οι θρησκευτικές και πολιτικές σχέσεις μεταξύ Ρωσίας – Βυζαντίου ως τον 14ο Αιώνα μ. Χ.

Σχολιάστε


Από Ιστορικά Θέματα

(από το νέο ιστολόγιο Ιστορίας: http://anaskaptontas.blogspot.gr/)

RwsΣτο ιστορικό προσκήνιο του Βυζαντίου το όνομα Ρως εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε δυτική πηγή του 839, όταν μαζί με πρεσβεία του αυτοκράτορα Θεοφίλου προς το Λουδοβίκο τον Ευσεβή ταξίδεψαν και Ρως εφοδιασμένοι με επιστολή του Θεοφίλου[1]. Όμως, σε βυζαντινές πηγές αναφέρονται για πρώτη φορά με αφορμή τη ρωσική επίθεση στην Κωνσταντινούπολη του 869, όπου και παρουσιάζονται ως έθνος βάρβαρο και απολίτιστο. Ο κίνδυνος, τον οποίον εκπροσωπούσαν, οδήγησε σε προσπάθεια προσεταιρισμού τους δια της θρησκευτικής διπλωματίας. Σύμφωνα με τον Πατριάρχη Φώτιο, λίγο μετά την επίθεση πρεσβευτές των Ρως ζήτησαν να βαπτισθούν, όπως και έγινε. Η πρώτη προσπάθεια εκχριστιανισμού των Ρώσων δεν οδήγησε στον εκχριστιανισμό όλου του ρωσικού λαού. Όμως, αυτοί οι πρώτοι δεσμοί που δημιουργήθηκαν δεν εξέλειψαν ποτέ ολοκληρωτικά αφού μια χριστιανική κοινότητα, έστω και ολιγάριθμη, επιβίωσε τουλάχιστον στο Κίεβο. Ο τελικός εκχριστιανισμός πραγματοποιήθηκε επί του ηγεμόνα Βλαδίμηρου το 988. Σημαντικό στοιχείο που συνέβαλε στον εκχριστιανισμό των Ρως ήταν ο γάμος του Ρώσου ηγεμόνα με την πορφυρογέννητη αδερφή του αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ Άννα αλλά και ο θαυμασμός των Ρώσων για τη λειτουργική και λατρευτική γενικότερα ζωή των Βυζαντινών[2].

Μολονότι ο Βλαδίμηρος και οι διάδοχοί του ήταν ανεξάρτητοι απ’ το βυζαντινό έλεγχο σε πολιτικά θέματα, ο εκχριστιανισμός των Ρώσων αποτέλεσε την έναρξη μιας νέας πνευματικής και πολιτιστικής στροφής του λαού και του κράτους. Ήδη ο Φώτιος τον 9ο αιώνα αναφέρει ότι οι Ρώσοι, αφού βαπτίσθηκαν, έγιναν «υπήκοοι και φίλοι» του Βυζαντίου, πως στο εξής θα υπάγονταν στον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί και θα αναγνώριζαν το κύρος του αυτοκράτορα, ως του επικεφαλής όλου του χριστιανικού κόσμου[3]. Οι Ρώσοι ηγεμόνες αναγνώριζαν ότι ο αυτοκράτορας, ως κεφαλή της Χριστιανικής Κοινότητας, κατείχε μια ιδεολογική δικαιοδοσία επί της Ρωσίας[4]. Ήταν μέλη της ιδεατής οικογένειας των ηγεμόνων επί της οποίας προΐστατο ο αυτοκράτορας με μια διπλή ιδιότητα, του paterfamilias και του αντιπροσώπου του Θεού[5]. Η πίστη των Ρώσων προς την αυτοκρατορία διασφαλιζόταν κυρίως μέσω των μητροπολιτών του Κιέβου, οι οποίοι ουσιαστικά αντιπροσώπευαν και την πνευματική εξουσία του πατριάρχη αλλά και τα συμφέροντα του αυτοκράτορα.

Περισσότερα…

Older Entries

Αρέσει σε %d bloggers: