Στις αρχές του καλοκαιριού του 1825 τα στρατεύματα του Ιμπραήμ επιτυγχάνουν αλλεπάλληλες νίκες έναντι των ελληνικών άτακτων σωμάτων. Πανικός και απελπισία έχει κυριεύσει την ελληνική πλευρά. Οι Ζαϊμης, Κολοκοτρώνης, Πλαπούτας, Κανέλλος Δεληγιάννης κ.α. αρχηγοί, ακολουθώντας διαφορετικά μονοπάτια τράβηξαν για τα Λαγκάδια, όπου έφτασαν κυνηγημένοι και απελπισμένοι.

Στα Λαγκάδια ακολούθησε τους αρχηγούς των Πελοποννησίων και ο Χρίστος ή Χριστόφορος Ζαχαριάδης, που είχε έλθει από τη Ζάκυνθο κατά τη διάρκεια της μάχης της Αλωνίσταινας φέρνοντας μαζί του γράμματα της Επιτροπής της και ένα σχέδιο πράξης (συνταγμένο στην αρχή στα γαλλικά με τη συνεργασία του μεγάλου αρμοστή των Ιονίων Νήσων Frederic Adam και του Ρώμα, όπως ο τελευταίος είχε εκμυστηρευτεί στον Σπηλιάδη), με την οποία οι Έλληνες θέσπιζαν «την παρακαταθήκην της ελευθερίας, εθνικής ανεξαρτησίας και της πολιτικής υπάρξεως» του έθνους, «εις την απόλυτον υπεράσπισιν της Μεγάλης Βρετανίας», σχέδιο που το είχαν συζητήσει οι Πελοποννήσιοι, χωρίς όμως τελικά να το υπογράψουν. Τώρα, ύστερα από το κυνηγητό, στις στιγμές της απελπισίας και του πανικού, οι αρχηγοί ξανασυζητούν το έγγραφο, το υπογράφουν στις 24 Ιουλίου –  πρώτος ο Κολκοτρώνης – και το παραδίδουν στο Ζαχαριάδη για να μεταφέρει στην Επιτροπή της Ζακύνθου. Μολονότι το έγγραφο εκείνο στην πρώτη του διατύπωση καθόριζε αρχηγό των δυνάμεων της ξηράς τον Θ. Κολοκοτρώνη και της θάλασσας τον Α. Μιούλη, ο Ζαΐμης δε δίστασε να το υπογράψει παραμερίζοντας τα έντονα αισθήματα φιλοπρωτίας εμπρός στον κίνδυνο της πατρίδας, και μάλιστα παρακίνησε τους άλλους να υπογράψουν και για λογαριασμό γνωστών τους που απουσίαζαν.

Περισσότερα

Advertisements