Αρχική

Σαράντος Καργάκος: Κάποτε τό ὄνομα Ἕλλην ἦταν τίτλος τιμῆς. Τώρα τόν κάναμε τίτλο ντροπῆς

Σχολιάστε


Από Freepen.gr

Apogohteush

Ὁ παλαιότερος ἀπ᾽ ὅλους τούς ἐκδότες μου ἐπισκέφθηκε κάποιες ἡμέρες τῶν Χριστουγέννων τήν Σλοβακία. Προκειμένου νά μετακινηθεῖ, χρησιμοποίησε ταξί καί ὁ Σλοβάκος ὁδηγός, ὅταν ἀντιλήφθηκε ὅτι ὁ πελάτης του ἦταν Ἕλληνας, ζήτησε νά προπληρωθεῖ! Σέ αὐτό τό σημεῖο ἐξευτελισμοῦ ἐφθάσαμε. Κάποτε τό ὄνομα Ἕλλην ἦταν τίτλος τιμῆς. Τώρα τόν κάναμε τίτλο ντροπῆς. Ἀΐπ!

Αὐτό τουρκιστί σημαίνει ντροπή. Πού μᾶς ἀξίζει. Δέν ἀπέχουμε πολύ ἀπό τήν ἐποχή πού οἱ πάντες μιλοῦσαν γιά τήν Ἑλλάδα μέ θαυμασμό. Καί μέσα σέ δύο χρόνια τούς κάναμε νά μιλοῦν μέ ἀποτροπιασμό. Ἀποδειχθήκαμε, ὡς λαός καί ὡς πολιτική καί πνευματική ἡγεσία, μωρότεροι ἀπό τίς μωρές παρθένες τῆς εὐαγγελικῆς παραβολῆς.

Πολλοί στρέφουν τά βέλη τῆς κριτικῆς τους –κι ὄχι πάντα ἄδικα– κατά τῆς νεολαίας, πού τά θέλει ὅλα ἕτοιμα, πού ἀπαιτεῖ δικαιώματα, χωρίς νά ἐπωμίζεται ὑποχρεώσεις. Πού εἶναι βαρήκοη ὅταν ἀκούει τή σάλπιγγα τοῦ καθήκοντος. Δέν πρέπει ὅμως νά μᾶς διαφεύγει ὅτι ἡ νεολαία πράττει αὐτά πού τή διδάσκεις. Καί δέν τή διδάσκουμε μέ τά λόγια μας ἀλλά κυρίως μέ τό παράδειγμά μας, πού δυστυχῶς στίς πλεῖστες τῶν περιπτώσεων εἶναι παράδειγμα πρός ἀποφυγή. Ἡ νεολαία διδάχθηκε ἀμάθεια· ἀπαντᾶ μέ ἀμάθεια. Διδάχθηκε ἀπάθεια· ἀπαντᾶ μέ ἀπάθεια. Διδάχθηκε ἀσέβεια καί ἀπρέπεια· μᾶς πληρώνει μέ τό ἴδιο νόμισμα. Δέν ἔμαθε τί ὀφείλει στούς νεκρούς, συνεπῶς δέν γνωρίζει πῶς πρέπει νά δράσει γιά νά δώσει στόν ἑαυτό της ὑπόσταση ζωῆς. Ἡ νεολαία φοβᾶται τή σύγκριση τοῦ παρόντος μέ τό παρελθόν.

Πάντως εἶναι λάθος νά ἀποστρέφει τήν κεφαλή ἀπό τό χθές, νά ἀρνεῖται τόν ὀφειλόμενο σεβασμό πρός τούς νεκρούς πού μᾶς χάρισαν μιά χώρα-παράδεισο καί πού μέ ἄστοχες ἐπιλογές τήν μετατρέψαμε σέ προάστιο τῆς κόλασης. Ἐπαναλαμβάνω ὅτι ἡ νεολαία πρέπει νά κάνει πίσω, γιά νά πάει ἐμπρός. Κάνοντας πίσω παίρνει φόρα γιά ἕνα μεγάλο ἅλμα. Ὄχι ὅμως στόν γκρεμό. Τό παρελθόν εἶναι συνετός ὁδηγός. Καί βαδίζοντας πρός τά ἐμπρός, νά βλέπει πάντα ἐμπρός καί μόνον ἐμπρός. Νά μή στρέφει τό βλέμμα πρός τά δεξιά οὔτε πρός τ᾽ ἀριστερά. Καί δέν τό ἐννοῶ πολιτικά.

Χωρίς βεβαίως καί νά τό ἀποκλείω.

Περισσότερα…

Advertisements

Σαράντος Καργάκος – Οι Γερμανικές Εκτελέσεις

1 σχόλιο


Πηγή: www.sarantoskargakos.gr

distomo-sfages1

Αθηναϊκό Ημερολόγιο 2012, Εκδόσεις Φιλιππότη

Ημερομηνία: 01/12/2011

Απέφευγα για λόγους προσωπικής ευαισθησίας (έχουμε κι εμείς βέβαια τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μας!) ν’ αναφερθώ στο περιβόητο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Ήμουν εξήμισυ ετών όταν ανήμερα σχεδόν του Αγίου Νικολάου του 1943 οι Γερμανοί πηγαίνανε για σκοτωμό τ’ αδέρφια του πατέρα μου. Η μάνα μου λέει πως με κρατούσε από το χέρι. Πέρασε το αυτοκίνητο με τους μελλοθάνατους από μπροστά μας, ο μικρός θείος μου που ήταν δεν ήταν 30 ετών, σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτισε μ’ ένα πικρό χαμόγελο.

Και μετά το αυτοκίνητο χάθηκε σε κάποια στροφή. Τότε για πρώτη φορά άκουσα κι έμαθα τη λέξη εκτέλεση. Κι η λέξη έμεινε άσβηστη στη συνείδησή μου, γιατί έκτοτε είχαμε κι άλλες, κι άλλες πολλές ακόμη εκτελέσεις. Έφευγαν από κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα κι ο κόσμος έλεγε: «Τα πήγαν για εκτέλεση»!

Κάποτε τα δεινά έληξαν και στον τόπο εγκαθιδρύθηκε μια κουτσή και στραβή τάξη. Η οικογένειά μου περνούσε δύσκολες ώρες αφόρητης φτώχειας. Η Κατοχή μάς είχε εξουθενώσει. Κάποιοι δικηγόροι ξεκίνησαν έναν αγώνα για αποζημιώσεις. Μάζευαν υπογραφές από συγγενείς θυμάτων. Υπόσχονταν –αν θυμάμαι καλά- δύο χιλιάδες το «κεφάλι». Πήγαν και στον πατέρα μου να υπογράψει, μα ο φτωχούλης αρνήθηκε με βδελυγμία. «Δεν κοστολογούνται τα κεφάλια των αδελφών μου», είπε. Κι ένιωσε πως ανταπέδιδε με τη φράση αυτή την καλύτερη τιμωρία στην επηρμένη μεταπολεμική Γερμανία, τη Γερμανία του οικονομικού θαύματος, που στηρίχθηκε στην ξένη εργασία και στην αφειδώς παρεχόμενη αμερικανική βοήθεια.

Αν σ’ όλη αυτή τη μακρά διαδικασία με πληγώνει κάτι, είναι όχι αυτή καθαυτή η εκτέλεση, αλλά η «νομιμότητα» αυτής της εκτέλεσης. Οι γερμανικές αρχές είχαν διακηρύξει πως για κάθε σκοτωμένο Γερμανό θα εκτελούνταν 40 άμαχοι Έλληνες. Ας το σκεφθούμε αυτό: 40 Έλληνες έναντι ενός Γερμανού! Έτσι μας κοστολόγισαν κι έτσι μας κοστολογούν. Ένας Έλληνας είναι υποπολλαπλάσιο του Γερμανού. Αυτό εκφράζει όχι απλώς τη ναζιστική θηριωδία αλλά τη γενικώτερη ευρωπαϊκή νοοτροπία. Γιατί, όπως πολύ σοφά έλεγε ο Ντισραέλι, «μπορεί μια αποικία ν’  απέκτησε ανεξαρτησία, αλλά δεν παύει γι’  αυτό το λόγο να είναι αποικία».

Αν σήμερα οι Γερμανοί δυστροπούν να πληρώσουν την επιδικασθείσα από τα Δικαστήρια αποζημίωση στους μαρτυρικούς κατοίκους του Διστόμου (και όχι μόνον του Διστόμου), δεν το κάνουν μόνο από τσιγκουνιά, το κάνουν για να μας ταπεινώσουν ακόμη μια φορά. αρνούνται υπόσταση στα δικαστήριά μας. Ουσιαστικά δεν αναγνωρίζουν σε μας υπόσταση κράτους. Παραπέμπουν το ζήτημα στον Υπουργό. Αυτός είναι ένας περιδεής εκπρόσωπος της Νέας Τάξης που δεν λογοδοτεί στον ελληνικό λαό αλλά στα Διευθυντήρια των Νέων Καιρών.

Περισσότερα…

Ο Σαράντος Καργάκος και ο Δημήτρης Νατσιός συζητούν για την Επανάσταση του 1821

1 σχόλιο


Η εξιστόρηση της Επαναστάσεως από τους μη διαπιστευμένους «ιστορικούς»… Τροφή για την ψυχή!!!

Αφαίρεση και διαίρεση του Ελληνισμού

Σχολιάστε


Από Εθνική Παιδεία

Του Σαράντου Καργάκου

Θαρρώ ότι ο Έλληνας (όχι Έλλην) του παρόντος κακού, ψυχρού κι ανάποδου καιρού μας από τις τέσσερεις κλασσικές πράξεις της αριθμητικής έχει ιδιαίτερη επίδοση μόνον σε δυο: Την αφαίρεση και τη διαίρεση.

Στη διαίρεση βέβαια αρχαιόθεν είχε επίδοση. Γι’ αυτό η ελληνική ιστορία, καλώς εξεταζομένη, είναι κατά κύριο λόγο πόλεμοι Ελλήνων εναντίον άλλων Ελλήνων. Η διαίρεση κατά πόλεις, κατά φυλές, κατά τόπους, κατά τάξεις, κατά αιρέσεις, κατά αθλητικές προτιμήσεις (προχείρως θυμίζω τη Στάση του Νίκα), κατά δόγματα και κόμματα είναι ιστορικό πεπρωμένο μας.

Τον Ελληνισμό της Μεγάλης Ελλάδος (που ήταν μεγαλύτερος από αυτόν της μητροπολιτικής) χρησιμοποίησαν ως πειραματόζωο οι Ρωμαίοι για να εφαρμόσουν την πολιτική του divide et regna. Κι αφού πέτυχαν στο πρώτο πείραμα, το επεξέτειναν και στον υπόλοιπο Ελληνισμό.

Ας μη σταθούμε στη διαίρεση σε Ενωτικούς και Ανθενωτικούς χάρη στην οποία έγινε ο Μεχμέτ Β’ πορθητής της Βασιλεύουσας. Ας μην κολλήσουμε στη «δολερή διχόνοια», όπως την λέει εξορκιστικά ο Σολωμός, εξ αιτίας της οποίας παρά λίγο να σβήσει η επαναστατική φλόγα του ’21. Ας μην αναξέσουμε πληγές για τον επάρατο διχασμό που έφερε τον όλεθρο στον ελληνικό στρατό και στον μικρασιατικό Ελληνισμό. Ας ξεφύγουμε και από τον τελευταίο «οκρυόεντα επιδήμιο πόλεμο», όπως θα έλεγε και ο Όμηρος, που προκάλεσε τόσες συμφορές, υλικές και ηθικές, όσες κανείς άλλος πόλεμος. Ας ξεχάσουμε ακόμη και την πρόσφατη διαίρεση σε «μνημονιακούς» και «αντιμνημονιακούς».

Ας τα ξεχάσουμε για λίγο αυτά, και ας έλθουμε στα τωρινά, όπου όλο αλλάζουμε και όλο βουλιάζουμε. Δεν αρκεί η κομματική διαίρεση, προστίθεται και η τοπική: οι πάνω και οι κάτω Έλληνες. Και κάποιοι κρανιόκενοι ρίχνουν τον σπόρο της διαιρέσεως, προπαγανδίζοντας – κυρίως μέσω του διαδικτύου – την αυτονόμηση διαφόρων ελληνικών περιοχών. Δεν παραβλέπω το ενδεχόμενο ενός εσωτερικού σπαραγμού αλλά απλώς απορώ: Έτσι διχασμένοι θα αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις του παρόντος και του μέλλοντος;

Περισσότερα…

Σαράντος Καργάκος : Οι Γερμανικές εκτελέσεις

Σχολιάστε


Από ΛΟΓΙΟΣ ΕΡΜΗΣ

Απέφευγα για λόγους προσωπικής ευαισθησίας (έχουμε κι εμείς βέβαια τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μας!) ν’ αναφερθώ στο περιβόητο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Ήμουν εξήμισυ ετών όταν ανήμερα σχεδόν του Αγίου Νικολάου του 1943 οι Γερμανοί πηγαίνανε για σκοτωμό τ’ αδέρφια του πατέρα μου. Η μάνα μου λέει πως με κρατούσε από το χέρι. Πέρασε το αυτοκίνητο με τους μελλοθάνατους από μπροστά μας, ο μικρός θείος μου που ήταν δεν ήταν 30 ετών, σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτισε μ’ ένα πικρό χαμόγελο.

Και μετά το αυτοκίνητο χάθηκε σε κάποια στροφή. Τότε για πρώτη φορά άκουσα κι έμαθα τη λέξη εκτέλεση. Κι η λέξη έμεινε άσβηστη στη συνείδησή μου, γιατί έκτοτε είχαμε κι άλλες, κι άλλες πολλές ακόμη εκτελέσεις. Έφευγαν από κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα κι ο κόσμος έλεγε: «Τα πήγαν για εκτέλεση»! Περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: