Αρχική

Διαφορετική αντιμετώπιση για δύο Μειονότητες

Σχολιάστε


Από Προσλαλιά

default_entry_meionotites-ellinismos

Παρακολουθούμε με ιδιαίτερη προσοχή και ενδιαφέρον όσα συμβαίνουν στη Δυτική Θράκη και στη μουσουλμανική μειονότητα που ζει, εργάζεται και προοδεύει εκεί. Η Τουρκία ποτέ δεν σταμάτησε να αναφέρεται σε «τουρκική μειονότητα» και όχι μουσουλμανική όπως καθορίζεται από τη «Συνθήκη της Λωζάννης». Στη Λωζάνη στις 24 Ιουλίου 1923 συνομολογήθηκε η συνθήκη, την οποία υπέγραψαν η Ελλάδα και η Τουρκία και οι τέσσερις Μεγάλες Δυνάμεις, Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία και Ιαπωνία και η Νοτιοσλαβία και Ρουμανία.

Με τη συμφωνία αυτή επικυρώθηκαν οι εδαφικές μειώσεις που επιβλήθηκαν στην Τουρκία με τη συνθήκη των Σεβρών. Με τη συνθήκη της Λωζάννης καθορίστηκαν και τα σύνορα στη Θράκη μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας και σαφώς αναφέρεται η θρησκευτική μειονότητα της Δ. Θράκης ως μουσουλμανική.

Η Τουρκία με «αιχμή του δόρατος» το τουρκικό Προξενείο της Δ. Θράκης ούτε στιγμή δεν παύει να προπαγανδίζει και να στηρίζει με κάθε τρόπο τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς οικονομικά και κοινωνικά. Μέσω του Προξενείου στην Κομοτηνή καταβάλλει προσπάθειες να αποδώσει «τουρκική ταυτότητα» στους μουσουλμάνους.

Η Ελληνική Πολιτεία ποτέ δεν έπαψε να φροντίζει, χωρίς να διαχωρίζει χριστιανούς και μουσουλμάνους, τους κατοίκους της Δυτικής Θράκης. Όλοι είναι Έλληνες πολίτες και απολαμβάνουν όλων των δικαιωμάτων του Έλληνα πολίτη. Η περίπτωση της Δ. Θράκης είναι θέμα εθνικό και χρειάζονται προσεκτικοί χειρισμοί και από την Ελληνική Πολιτεία και από τους ελληνικούς πολιτικούς σχηματισμούς. Μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων του ελληνικού κράτους η μουσουλμανική μειονότητα της Δ. Θράκης σε τίποτε δεν υπολείπεται από τους κατοίκους της υπόλοιπης Ελλάδος. Μουσουλμάνοι, τουρκογενείς, Πομάκοι, Ρομά, είναι ισότιμοι Έλληνες πολίτες και, θα λέγαμε, ότι απολαμβάνουν κάποια προνομιακή μεταχείριση.

Περισσότερα…

H εγκατάλειψη της Ανατολικής Θράκης τον Οκτώβριο του 1922

2 Σχόλια


Με βάση το βιβλίο του Δ.Α.Μαυρίδη «Από την Ιστορία της Θράκης 1875-1925» εξιστορείται και παρουσιάζεται η δραματική εγκατάλειψη της Ανατολικής Θράκης τον Οκτώβριο του 1922, αμέσως μετά την Μικρασιατική Καταστροφή. Οι φωτογραφίες και τα κείμενα αποτελούν αποκλειστικότητα του Δ.Α.Μαυρίδη – www.easternthrace1922.blogspot.gr

***

Από Νεώτερη Ελληνική Ιστορία

Του Δ. Α. Μαυρίδη

Ἡ γέφυρα στόν ποταμό Τούνζα πού ἑνώνει τήν Ἀδριανούπολη μέ τό Κάραγατς. Ἡ γέφυρα εἶχε ὀνομασθεῖ σέ "Γέφυρα Διαμάντη" κατά τή διάρκεια τῆς Ἑλληνικῆς Διοίκησης πρός τιμήν τοῦ λοχαγοῦ Διαμάντη, ὁ ὁποῖος ἔπεσε ἐκεῖ μαχόμενος τόν Ἰούνιο τοῦ 1920. Στό βάθος δεξιά διακρίνεται τό τέμενος Σελιμιέ. Φαίνονται καθαρά στή γέφυρα τά κάρα πού ἔρχονται πρός τό Κάραγατς καί τή δυτική ὄχθη τοῦ Ἕβρου καί αὐτά πού γυρίζουν πίσω ἄδεια. (Ἀρχές Ὀκτωβρίου 1922)

Η γέφυρα στον ποταμό Τούνζα πού ενώνει την Αδριανούπολη με το Κάραγατς. Η γέφυρα είχε ονομασθεί σε «Γέφυρα Διαμάντη» κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Διοίκησης προς τιμήν του λοχαγού Διαμάντη, ο οποίος έπεσε εκεί μαχόμενος τον Ιούνιο του 1920. Στο βάθος δεξιά διακρίνεται το τέμενος Σελιμιέ. Φαίνονται καθαρά στη γέφυρα τα κάρα πού έρχονται προς το Κάραγατς και τη δυτική όχθη του Έβρου και αυτά πού γυρίζουν πίσω άδεια. (Αρχές Οκτωβρίου 1922)

Η ασύλληπτης έκτασης, τρομερή Μικρασιατική Καταστροφή έχει απωθηθεί και παραμένει σήμερα ως ανοικτό τραύμα στο συλλογικό μας υποσυνείδητο. Λίγο γνωστά είναι τα δραματικά γεγονότα του Αυγούστου του 1922. Κυριολεκτικά άγνωστα παραμένουν, όμως, τα γεγονότα τα σχετικά με την εγκατάλειψη και εκκένωση της Ανατολικής Θράκης τον Οκτώβριο του 1922.

Η Ανατολική Θράκη αποτελούσε την κύρια εστία του θρακικού Ελληνισμού και ήταν προαύλιο και ενδοχώρα της Κωνσταντινούπολης. Η Ανατολική Θράκη βρισκόταν υπό ελληνική διοίκηση από τον Ιούλιο του 1920 και είχε ενσωματωθεί στο ελληνικό κράτος από τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών. Σήμερα, η απώλεια της Ανατολικής Θράκης θεωρείται ότι συμπίπτει με τη Μικρασιατική Καταστροφή, στην πραγματικότητα όμως είναι αποτέλεσμα και επακόλουθό της.

Ίσως είναι καιρός να μιλήσουμε και για τη Θρακική Καταστροφή, η οποία παραμένει άγνωστη, ανεξήγητη και ουσιαστικά αδικαιολόγητη. Είναι σκόπιμο να γνωρίζουμε τις συνθήκες και τις διεργασίες κάτω από τις οποίες συνέβησαν τα γεγονότα εκείνα. Και αυτό το εννοούμε με τη συναίσθηση ότι ανάλογες συνθήκες συνεχίζουν να υπάρχουν και σήμερα. Πρόκειται για την άνιση διπλωματία που εφαρμόζεται στις ετεροβαρείς σχέσεις μας με τους ισχυρούς προστάτες, που είμαστε υποχρεωμένοι να αναζητούμε.

Μονάδες του Γ΄ Σώματος Στρατού αποβιβάζονται στην προβλήτα της Ραιδεστού τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου 1922

Μονάδες του Γ΄ Σώματος Στρατού αποβιβάζονται στην προβλήτα της Ραιδεστού τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου 1922

Οπωσδήποτε, αν η Μικρασιατική Καταστροφή οφείλεται σε δυσμενείς αντικειμενικές συνθήκες, αυτό δεν είναι βέβαιο ότι ισχύει για την αντίστοιχη καταστροφή στη Θράκη. Μπορούμε να απαριθμήσουμε τις δυσμενείς συνθήκες οι οποίες εμφανίσθηκαν κυρίως μετά το 1919 και οδήγησαν στην αποτυχία του Μικρασιατικού Εγχειρήματος, αλλά και επέβαλαν τότε διαφορετική στρατιωτική και πολιτική αντιμετώπιση. Οι δυσμενείς αυτές συνθήκες περιγράφονται, αλλά δεν περιορίζονται με εξελίξεις, όπως η ανάπτυξη του τουρκικού εθνικισμού, ο αγγλογαλλικός ανταγωνισμός στην Εγγύς Ανατολή, το ενδιαφέρον της νεαρής τότε Σοβιετικής Ένωσης και η προσέγγισή της προς το τουρκικό εθνικιστικό κίνημα, η αντίθεση της Γαλλίας, της Ιταλίας και των ΗΠΑ στα σχέδια του Λόυδ Τζώρτζ για ενίσχυση των Ελλήνων ως εταίρων της Μεγάλης Βρετανίας και άλλα. Στοιχεία αρνητικά προς τη Μικρασιατική Επιχείρηση αποτέλεσαν επίσης η στάση πολιτικών και στρατιωτικών παραγόντων της Μεγάλης Βρετανίας, η τότε γεωπολιτική των πετρελαίων, οι πολιτικές εξελίξεις στην Υπερκαυκασία και η στάση του ευρύτερου μουσουλμανικού κόσμου, αλλά και τα περιορισμένα οικονομικά μέσα του ελληνικού κράτους και η έλλειψη οικονομικής υποστήριξης από μέρους της Μεγάλης Βρετανίας.

Περισσότερα…

ΤΑ «ΙΟΥΛΙΑΝΑ» ΤΟΥ 1920 ΚΑΙ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ

Σχολιάστε


Από Θέματα Ελληνικής Ιστορίας

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

sevres1920

Το τέλος του Α’ παγκοσμίου πολέμου βρίσκει τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τους φιλελεύθερους, αδιαμφισβήτητους κυρίαρχους στην εσωτερική πολιτική σκηνή της Ελλάδος. Τα βασικότερα εργαλεία για την επικράτηση αυτή μετά το 1917, ήταν η εξορία του Βασιλιά Κωνσταντίνου, η επιβολή στρατιωτικού νόμου, η εκκαθάριση των δημοσίων υπηρεσιών από τους αντιβενιζελικούς, η αναγκαστική αποστρατεία όλων των αντιφρονούντων Βασιλοφρόνων αξιωματικών, η εξορία των είκοσι σημαντικότερων πολιτικών προσωπικοτήτων των αντιβενιζελικών καθώς και η απόλυση του αντιβενιζελικού Αρχιεπισκόπου (1). Μια σειρά από τουφεκισμούς οπλιτών που αντιδρούσαν στην Βενιζελική επιστράτευση (λ.χ. στα «Λαμιακά») ολοκλήρωσαν το σκηνικό του αυταρχισμού.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος σε αυτή την τριετία (1917-1920) που διήρκεσε η καταστολή αυτή, βρισκόταν, ως επί το πλείστον, στο εξωτερικό ασκώντας μια επιθετική εξωτερική πολιτική με διαδοχικούς σταθμούς την σύμπραξη της Ελλάδος στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο στην νικηφόρα παράταξη της Αντάντ, την συμμετοχή στην εκστρατεία της Μεσημβρινής Ρωσίας (κατά των κομμουνιστών) προς υπεράσπιση Γαλλικών και Βρεττανικών οικονομικών συμφερόντων, την υποβολή σειράς υπομνημάτων με τις ελληνικές διεκδικήσεις στην Συνδιάσκεψη για την Ειρήνη των νικητών του Μεγάλου πολέμου, την απόβαση του ελληνικού στρατού στην Σμύρνη και τελικά τον διπλωματικό θρίαμβο της συνθήκης των Σεβρών που, θεωρητικά τουλάχιστον (ο Κεμάλ και οι Τούρκοι εθνικιστές δεν αναγνώριζαν την Συνθήκη), εξασφάλιζε την πραγμάτωση της ελληνικής Μεγάλης Ιδέας.

Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Μετά την υπογραφή της συνθήκης των Σεβρών, ο Ελευθέριος Βενιζέλος θα επέστρεφε στις 30 Ιουλίου 1920 από την Γαλλία στην Ελλάδα με το τρένο από τον σιδηροδρομικό σταθμό της Λυών (2). Εκεί, την ώρα της επιβίβασης, δυο απότακτοι αντιβενιζελικοί αξιωματικοί – ο υπολοχαγός μηχανικού Γεώργιος Κυριάκης και ο υποπλοίαρχος Απόστολος Τσερέπης, αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν τον Έλληνα Πρωθυπουργό, πυροβολώντας με τα περίστροφα τους από κοντινή απόσταση. Έριξαν πάνω από 10 σφαίρες συνολικά, με τον Βενιζέλο να τραυματίζεται ελαφρά στον αριστερό ώμο και χέρι. Η αποτυχία τους ήταν αποτέλεσμα της ψύχραιμης αντίδρασης του Έλληνα πρωθυπουργού που όταν ένιωσε τον κίνδυνο άρχισε να τρέχει δεξιά – αριστερά, σε συνδυασμό προς την τυχαία πτώση του πίσω από αποσκευές και την ανεξήγητη αστοχία, σχεδόν εξ’ επαφής, των υποψήφιων δολοφόνων (3).

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος νοσηλεύτηκε για μια μέρα σε Γαλλικό νοσοκομείο και όταν ανάρρωσε , παρέστη ως μάρτυρας κατηγορίας στην δίκη των δύο επίδοξων δολοφόνων του. Στην κατάθεση του άφησε σαφείς υπαινιγμούς για συνωμοσία κατά της ζωής του από τον εξόριστο Βασιλιά Κωνσταντίνο. Οι δύο κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε πολυετείς ποινές, μένοντας για πολλά χρόνια στις Γαλλικές φυλακές (4).

Περισσότερα…

Ο Ίων Δραγούμης και η εποχή του

Σχολιάστε


Από YaunaTakabara

του Βασιλείου Λαούρδα

Διάλεξις στην Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία
της Ελλάδος στις 19 Iανουαρίου 1971.
Την ίδια ομιλία επανέλαβε στην Εταιρεία
Μακεδονικών Σπουδών το Φεβρουάριο του
1971, ένα μήνα πριν από το θάνατο του.

Στις 10 Αυγούστου του 1920, o πρωθυπουργός της Ελλάδος Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Έλλην πρεσβευτής στη Γαλλία Άθως Ρωμάνος υπέγραψαν στο Παρίσι τη Συνθήκη των Σεβρών.

Με τη Συνθήκη αυτή η νικημένη Τουρκία παραχωρούσε στην ‘Ελλάδα την Ανατολική Θράκη έως τα πρόθυρα της Κωνσταντινουπόλεως, την Ίμβρο, την Τένεδο και τη Σμύρνη με αρκετό τμήμα της ενδοχώρας.

Η δεκάτη Αυγούστου του 1920 φαινόταν πως ήταν μια από τις μεγαλύτερες ώρες της νεοελληνικής ιστορίας, δικαία συμπλήρωσις της συνθήκης του Λονδίνου του 1830, που ανεγνώριζε την ύπαρξη ελευθέρου Ελληνικού κράτους, δικαία αναγνώρισις επίσης της συμμετοχής της Ελλάδος στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.

Η συνέχεια πήρε τη μορφή αρχαίας τραγωδίας.

Δυο ημέρες έπειτα από την υπογραφή της Συνθήκης, στις 12 Αυγούστου, την ώρα που ο Ελευθέριος Βενιζέλος έπαιρνε το τραίνο στο σταθμό της Λυόν, στο Παρίσι, για να επιστρέψει στην Ελλάδα αντιπολιτευόμενοι Έλληνες προσπάθησαν να τον δολοφονήσουν.

Θύμα της συγχύσεως που δημιουργήθηκε από την απόπειρα αυτή ήταν και ο Ίων Δραγούμης που δολοφονήθηκε την επόμενη ημέρα, στις 13 Αυγούστου σε κεντρικό δρόμο των Αθηνών.

Ο Ίων Δραγούμης ήταν τότε μόλις 42 ετών.

Τον άδικο θάνατο του τον θρήνησαν φίλοι και εχθροί, γιατί για όλους, φίλους και εχθρούς, ήταν από τους πιο μεγάλους Έλληνες της εποχής του, μεγάλος ως προσωπικότης, ως πολιτικός, ως διπλωμάτης και ως συγγραφεύς. και δυο χρόνια έπειτα από τα δραματικά αυτά γεγονότα, η συνθήκη των Σεβρών πέρασε άδοξα στην ιστορία. Περισσότερα…