Αρχική

Η Κρίση των Ιμίων – Όλο το χρονικό

Σχολιάστε


Από Miva-Rate

Imia

Η κρίση των Ιμίων κορυφώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της 31ης Ιανουαρίου 1996, σε μια εποχή που η κυβέρνηση Σημίτη έκανε τα πρώτα της βήματα, φέρνοντας Ελλάδα και Τουρκία στα πρόθυρα ένοπλης αντιπαράθεσης.Το επεισόδιο εντάσσεται στο πλαίσιο των ελληνο- τουρκικών διαφορών στο Αιγαίο, που εμφανίσθηκαν δυναμικά στο προσκήνιο μετά τη Μεταπολίτευση. Η Ελλάδα αναγνωρίζει ως μόνη διαφορά της με τη γείτονα την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, ενώ η Τουρκία θέτει τα θέματα του εναερίου χώρου (αναγνωρίζει 6 και όχι 10 μίλια), του FIR Αθηνών, της αποστρατιωτικοποίησης των νήσων του Αιγαίου και με την κρίση των Ιμίων το καθεστώς κάποιων βραχονησίδων («Γκρίζες Ζώνες»).

Τα Ίμια (Καρντάκ στα τουρκικά) είναι δύο μικρές ακατοίκητες βραχονησίδες μεταξύ του νησιωτικού συμπλέγματος των Δωδεκανήσων και των νοτιοδυτικών ακτών της Τουρκίας. Απέχουν 3,8 ναυτικά μίλια από το Μποντρούμ (Αλικαρνασσός) της Τουρκίας, 5,5 ν.μ. από την Κάλυμνο και 2,5 ν.μ. από το πλησιέστερο ελληνικό έδαφος, τη βραχονησίδα Καλόλιμνος.

Τα Ίμια παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα από την Ιταλία το 1947 με τη Συνθήκη των Παρισίων, ακολουθώντας την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το Τουρκικό κράτος είχε αποδεχτεί το καθεστώς επικυριαρχίας της Ελλάδας στα νησιά αυτά. Η αμφισβήτηση της ελληνικότητας των Ιμίων ξεκίνησε από ένα ναυτικό ατύχημα που συνέβη στις 25 Δεκεμβρίου 1995. Οι Τούρκοι προσπάθησαν να εφαρμόσουν για την περίσταση τη δική τους ερμηνεία στη Συνθήκη της Λωζάνης (1923), με την οποία είχαν παραχωρηθεί τα Δωδεκάνησα στην Ιταλία στο σύνολό τους και όχι ονομαστικά, και να αμφισβητήσουν την ελληνική κυριαρχία κάποιων βραχονησίδων.

Το Χρονικό της Κρίσης

25 Δεκεμβρίου 1995: Το τουρκικό φορτηγό πλοίο «Φιγκέν Ακάτ» προσαράζει σε αβαθή ύδατα κοντά στην Ανατολική Ίμια και εκπέμπει σήμα κινδύνου. Ο πλοίαρχός του αρνείται βοήθεια από το Λιμενικό, υποστηρίζοντας ότι βρισκόταν σε τουρκική περιοχή και ότι οι μόνες αρμόδιες είναι οι αρχές της χώρας του.

Περισσότερα…

Advertisements

Γεώργιος Χρ. Μόδης

Σχολιάστε


Από Βλαχόφωνοι Έλληνες

14 Μακεδονομάχοι σε προχωρημένη ηλικία, όπου διακρίνεται και ο Γεώργιος Μόδης (πρώτος από δεξιά στην επάνω σειρά)

14 Μακεδονομάχοι σε προχωρημένη ηλικία, όπου διακρίνεται και ο Γεώργιος Μόδης (πρώτος από δεξιά στην επάνω σειρά)

Ο Γεώργιος Μόδης (14 Μαΐου 1887 – 18 Ιουνίου 1975) ήταν πολιτικός και ένας από τους κυριότερους συγγραφείς του Μακεδονικού αγώνα, στον οποίο έλαβε μέρος μόλις αποφοίτησε το 1906 από το Γυμνάσιο του Μοναστηριού Πελαγονίας, ως μέλος του ανταρτικού σώματος του Γ. Βολάνη.

Ο Γεώργιος Μόδης προερχόταν από βλαχόφωνη οικογένεια και γεννήθηκε το 1887 στο Μοναστήρι Πελαγονίας. Τελείωσε το γυμνάσιο Μοναστηρίου και στη συνέχεια κατατάχθηκε στο αντάρτικο σώμα του Κρητικού Γ. Βολάνη που δρούσε στο Μορίχοβο. Συμμετείχε σε πολλές συμπλοκές με Βούλγαρους κομητατζήδες και Οθωμανικά στρατεύματα και τραυματίστηκε σε μάχη με Οθωμανικό στρατό στη Μπέσιστα του Μοριχόβου. Μετά τον τραυματισμό του εγκατέλειψε την ένοπλο δράση και η Εσωτερική Οργάνωση Μοναστηρίου τον διόρισε γραμματέα στη Μητρόπολη Μογλενών και Φλωρίνης, στη Φλώρινα, το 1909, όπου υπηρέτησε για μικρό διάστημα. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Μοναστήρι και δημοσιογράφησε στην εφημερίδα Φως που εξέδιδε η Πολιτική Λέσχη Μοναστηρίου.

Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εμπορικές επιστήμες στην Ακαδημία Όθωνος Ρουσόπουλου. Εκλέχτηκε επί σειρά ετών, βουλευτής Φλώρινας και διατέλεσε Νομάρχης Φλώρινας. Την περίοδο 1932 – 1933 ανέλαβε Γενικός Διοικητής Ηπείρου. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, συνελήφθη από τους Γερμανούς και φυλακίστηκε στο στρατόπεδο «Παύλου Μελά» στη Θεσσαλονίκη. Μετά την απόλυσή του από τις φυλακές, φυγαδεύτηκε στη Μέση Ανατολή. Τον Οκτώβριο του 1944 επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε από τον Γεώργιο Παπανδρέου, Γενικός Διοικητής Μακεδονίας. Το 1950 ανέλαβε Υπουργός Εσωτερικών και το 1951 υπουργός Παιδείας. Ανέπτυξε πλούσιο συγγραφικό έργο με κυριότερα έργα τα: «Μακεδονικές Ιστορίες» και «Αγώνες στη Μακεδονία» του οποίου τη συγγραφή δεν πρόλαβε να τελειώσει, καθώς πέθανε στις 18 Ιουνίου του 1975. Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, και οργάνωσε πολλές επιτροπές Μακεδονομάχων με σκοπό την ανέγερση ανδριάντων των Μακεδονομάχων. Διατέλεσε πρόεδρος της επιτροπής για την ανέγερση αγαλμάτων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Φιλίππου και του Αριστοτέλη. Κατά τη διάρκεια της επταετίας εξαναγκάστηκε από το καθεστώς, να παραιτηθεί από την προεδρία της επιτροπής.[1]

Το 2011 ανεγέρθηκε προτομή του στην κεντρική πλατεία της Φλώρινας, που φέρει το όνομά του (πλατεία Γεωργίου Μόδη).[2]

(Πηγή: εδώ).

Περισσότερα…

Η αποδόμηση της ιστορίας στην εκπαίδευση – Γ. Καραμπερλιάς

Σχολιάστε


Afisa_trivn_ierarxvn_2013_webTELIKOΗ Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς διοργάνωσε εκδήλωση επί τη εορτή των Τριών Ιεραρχών με Θέμα: «Η αποδόμηση της ιστορίας στην εκπαίδευση» με κεντρικό ομιλητή τον συγγραφέα και πολιτικό αναλυτή κ. Γιώργο Καραμπελιά.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στην Κεντρική Αίθουσα του Πανεπιστημίου Πειραιώς (Καραολή και Δημητρίου 80, Πειραιάς) την Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2013 και ώρα 6:00 μ.μ. με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

Πηγές

Κατάνυξις (εδώ και εδώ)

Περί του εξισλαμισμού και εκτουρκισμού του γένους μας – σκέψεις και συμπεράσματα

Σχολιάστε


Από Αντίβαρο

8ureos-thyreos-megalos-bezirhsΤου Ιωάννη Νεονάκη

Σε πρόσφατο άρθρο μας με τίτλο «Ο Μεγάλος Βεζίρης Μεσίχ Πασάς» (http://www.antibaro.gr/article/6988) και με αφορμή την ιστορία του Μεγάλου Βεζίρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Μεσίχ Πασά, ο οποίος ήταν εξισλαμισμένος ανιψιός του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου,  προσεγγίσαμε αναλυτικά το δύσκολο ζήτημα του εξισλαμισμού και στη συνέχεια εκτουρκισμού μεγάλου μέρους του γένους μας (ευχόμαστε δε ο Θεός να τους αναπαύσει όλους και να συγχωρέσει τα λάθη τους). Οι επίγονοι λοιπόν αυτών των εξισλαμισμένων Ρωμηών αποτελούν σήμερα τον κορμό του αποκαλούμενου Τουρκικού έθνους. Αναφερθήκαμε εκτενώς στη μαζική, αυτόβουλη, θρησκευτική μεταστροφή συμπαγών Μικρασιατικών πληθυσμών πριν το σχηματισμό του Οθωμανικού κράτους και στο συστηματικό και οργανωμένο εξισλαμισμό των γηγενών πληθυσμών της Μικράς Ασίας και των Βαλκανίων καθ’ όλη τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ασχοληθήκαμε με το θέμα αυτό γιατί: (α) είναι εξαιρετικά επίκαιρο (βλ. Δυτ. Θράκη), (β) θα μάς βοηθήσει να αντιληφθούμε καλύτερα τη σημερινή πραγματικότητα στην Τουρκία και κυρίως (γ) θα μπορέσομε να αντλήσομε γνώση και να εξάγομε χρήσιμα συμπεράσματα από τα λάθη του παρελθόντος.

Στο ερώτημα λοιπόν γιατί υπήρξε η αρχική θρησκευτική μεταστροφή των Μικρασιατικών πληθυσμών, θα απαντούσαμε συνοπτικά αναφέροντας δύο κυρίως λόγους: (α) γιατί υπήρξε μια πολλαπλή αποκοπή της περιφέρειας από το κέντρο και (β) λόγω της πνευματικής ηγεμονίας του Ισλάμ στον χώρο αυτό κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου.

Η Κωνσταντινούπολη προοδευτικά απεκόπτετο από την περιφέρεια της. Τα αίτια πολλά: ακατάλληλοι ηγέτες, επιδεινούμενη οικονομική δυσπραγία, εσωτερικές έριδες, ενασχόληση μόνο με τα εντεινόμενα προβλήματα του κέντρου, και φυσικά η εξ αντικειμένου αδυναμία επαφής μετά την άλωση της από τους Φράγκους. Η πολυεπίπεδη αυτή αποκοπή (διοικητική, οικονομική, στρατιωτική, πνευματική κλ) οδήγησε σε συναισθηματική ψύχρανση και αγανάκτηση του λαού απέναντι και στην πολιτική και στη θρησκευτική ηγεσία του. Η κατάσταση δε συχνότατα επεδεινώνετο από τον αυταρχισμό που επεδείκνυε το κέντρο (βίαιες καταστολές εξεγέρσεων, εκτοπίσεις πληθυσμών κλ). Όμως οι Μικρασιάτες ζώντας υπό τη συνεχώς αυξανόμενη πίεση των μουσουλμανικών πληθυσμών βρίσκονταν υπό ένα καθεστώς κοινωνικής αναστάτωσης και επιδεινούμενης ανασφάλειας. Και όντας σ’ αυτό το κομβικό σημείο χάνουν επιπρόσθετα και τη δυνατότητα να προσβλέπουν προς το κέντρο και να ελπίζουν σε βοήθεια από αυτό. Δυστυχώς όμως αυτός ο συνδυασμός της κοινωνικής ανασφάλειας και της έλλειψης βοήθειας από το κέντρο ιστορικά έχει αποδειχτεί ότι είναι εξαιρετικά επικίνδυνος καθώς νομοτελειακά οδηγεί είτε σε αυτοοργάνωση και αποκοπή της περιφέρειας, είτε σε αποδοχή άλλου ισχυρότερου κέντρου.

Θα αποφύγω να κάνω αναγωγές στη σημερινή πραγματικότητα αναδεικνύοντας τις πολλαπλές ομοιότητες. Αυτό ας το πράξει ο αναγνώστης. Θα ήθελα μόνο να θέσω ένα ερώτημα, το οποίο με απασχολεί από μακρού.  Επί δεκαετίες τώρα το δικό μας κέντρο, το κέντρο των Αθηνών επιδεικνύει μια πλήρη αδιαφορία προς την περιφέρειά μας και προς τα σοβαρότατα προβλήματά που μάς ταλανίζουν εδώ στην Κρήτη, οδηγώντας μάς σε μεγάλη αγανάκτηση και θυμό. Μήπως λοιπόν αυτό το γεγονός δεν είναι απλώς μια τυχαία και συγκυριακή ανοησία, αλλά μια καλά σχεδιασμένη στρατηγική επιλογή υπερεθνικών κέντρων που απεργάζονται διάφορα για το μέλλον του νησιού και του λαού μας σε βάθος χρόνου; Σταματώ εδώ και ο «νοών νοήτω».

Περισσότερα…

Η Τουρκική Βουλή εξετάζει αίτημα για την επαναλειτουργία της Αγίας Σοφίας ως τεμένους

Σχολιάστε


Από Ινφογνώμων Πολιτικά

Κωνσταντινούπολη, ρεπορτάζ-φωτογραφίες του Νίκου Μαγγίνα

Έκπληξη αποτέλεσε η είδηση πως η τουρκική βουλή (η μεγάλη εθνοσυνέλευση), έκανε δεκτή την υποβολή αιτήματος και το μελετά, να επαναλειτουργήσει η Αγία Σοφία ως τζαμί. Το αίτημα προς την Βουλή της Άγκυρας κατέθεσε ένας Τούρκος πολίτης, ονόματι Ταλιπ Μποζκούρτ, από την πόλη Καχραμανμάρας της Ανατολίας, και ζητά να λειτουργήσει και πάλι η Αγία Σοφία ως χώρος προσευχής. Ο Ναός της Αγίας Σοφίας μετατράπηκε σε Τζαμί αμέσως μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Υπενθυμίζεται ότι από 1935 ο Ναός-σύμβολο της Χριστιανοσύνης λειτουργεί ως μουσείο.

Η επιτροπή της Βουλής που έκανε δεκτή την υποβολή του αιτήματος θα λάβει υπόψη της τη γνώμη διαφόρων φορέων και ιδρυμάτων.

Υπενθυμίζεται ότι με απόφαση της Κυβέρνησης Ερντογάν επαναλειτούργησε ως Τζαμί ο Ναός της Αγίας Σοφίας Νικαίας (Δείτε εδώ), που λειτουργούσε ως μουσείο, ενώ το περασμένο καλοκαίρι είχε κινηθεί η διαδικασία για τη δημιουργία των προϋποθέσεων επαναλειτουργίας ως Ισλαμικού Τεμένους της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντας (Δείτε εδώ).

Μόλις πριν λίγες ημέρες το υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε την επαναλειτουργία ως Τεμένους του ιστορικού Ναού της Μονής Στουδίου (βλέπε σχετικό ρεπορτάζ ΕΔΩ )

Πηγή: Αμήν

Οι Τρεις Ιεράρχες και η αγωγή των νέων (Μοναχού Μωυσή, Αγιορείτη)

Σχολιάστε


Από Αγιορείτικες Μνήμες

Treis Ierarxes

Κατά τον σοφώτατο Μ. Βασίλειο η πρώτη επταετία της ζωής του ανθρώπου είναι ιδιαίτερα σημαντική για την κατοπινή του πορεία από την αγωγή που λαμβάνει. Κατά τον θείο Χρυσόστομο η αγωγή των τέκνων δεν θα πρέπει να εξαντλείται στη εκμάθηση γραμμάτων και τεχνών αλλά στο στολισμό της φιλάρετης ψυχής με τη θεοσέβεια. Αυτό επιμένει θα κατορθωθεί όσο η ψυχή είναι εύπλαστη και μπορεί να διαμορφωθεί και εμπνευστεί κατάλληλα.

Ιδιαίτερη προσοχή δίνει ο ίδιος πατέρας στη γλώσσα, διότι το παιδί από μικρό πρέπει να μάθει να λέει λόγια αληθινά, σεμνά, αγνά και ωραία, και κατά τον Απόστολο Παύλο που τον υπεραγαπούσε και όχι υβριστικά, χλευαστικά, βλάσφημα και αισχρά.

Προσοχή δίνει και στην ακοή ο ιερός Χρυσόστομος. Επιμένει στην πρόθυμη και προσεκτική ακρόαση θείων λόγων και μάλιστα στο ναό με τη συμμετοχή τους στη θεία λατρεία.

Επίσης συστήνει τη φυσική άσκηση του σώματος που οδηγεί στην αρετή. Η άσκηση είναι άθληση που συντελεί στην εγρήγορση.

Ακόμη ο θυμός των μεγάλων στα λάθη των νέων συνήθως δεν βοηθά. Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος υποστηρίζει τεκμηριωμένα ότι η υποχωρητικότητα με λογική μπορεί να βοηθήσει περισσότερο έναντι του υπέρμετρου θυμού. Ο ίδιος άγιος στιγματίζει φοβερά τον δαιμονικό θυμό και λέγει πως ο θυμός ξεστομιζει λόγια που πληγώνουν, οι πληγές δημιουργούν τραύματα και τα τραύματα θανατώνουν.

Περισσότερα…

Η ΣΕΚΑΠ, οι Τούρκοι και ο Ιβάν!

Σχολιάστε


Από Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Γράφει η Μαρία Μαθιοπούλου 

Η καπνοβιομηχανία-θρύλος της Ξάνθης, ο «Ιβάν ο τρομερός» και ο φόβος των… Τούρκων. Είναι το έργο που παίζεται στην ακριτική πόλη με πρωταγωνιστές τον ομογενή ιδιοκτήτη της ΠΑΕ ΠΑΟΚ, Τούρκους επιχειρηματίες που εφορμούν από την ανατολή και «έπαθλο» την πολύπαθη ΣΕΚΑΠ, μαγαζί γωνία.

«Ένας Πόντιος οραματίστηκε τη ΣΕΚΑΠ κι ένας Πόντιος θα την κρατήσει ζωντανή». Η σύγκριση του Αλέξανδρου Μπαλτατζή, πρωτεργάτη του ελληνικού συνεταιριστικού κινήματος, με τον Ιβάν Σαββίδη δίνει και παίρνει τις τελευταίες ημέρες στην Ξάνθη. Η επανεμφάνιση του γνωστού επιχειρηματία στο προσκήνιο -πριν από τρεις μέρες άνθρωποί του βρίσκονταν επί έξι ώρες στις εγκαταστάσεις της ΣΕΚΑΠ- ήρθε να συμπέσει με την ανακοίνωση για τη σύμπραξη της τουρκικής SEBA DIS TICARET VE NAKLIYAT με τη βορειοελλαδική εισηγμένη ΕΛΓΕΚΑ, που από κοινού θα διεκδικήσουν το πλειοψηφικό ποσοστό της καπνοβιομηχανίας.

Στην περιοχή επικρατεί αναβρασμός. Η τοπική κοινωνία αντιστέκεται στην τουρκική προσφορά, που είναι και η μόνη δεσμευτική που κατατέθηκε στον ειδικό εκκαθαριστή της ΑΤΕ για τη ΣΕΚΑΠ, οι εργαζόμενοι καλοβλέπουν τον Σαββίδη, αφού προτιμούν Έλληνα επενδυτή σε μια περιοχή τόσο ευαίσθητη, και οι πιο υποψιασμένοι κάνουν προβολή στο μέλλον με μια τουρκική σημαία να κυματίζει έξω από το εργοστάσιο και σταυροκοπιούνται.

Την ίδια στιγμή τα οικονομικά προβλήματα έχουν πνίξει τη συνεταιριστική καπνοβιομηχανία που χαρακτηρίζεται από τον ίδιο τον πρόεδρό της «case study για οικονομολόγους», αφού οι στρόφιγγες έχουν κλείσει από παντού. Οι εργαζόμενοι είναι δυόμισι μήνες απλήρωτοι, καθώς η όποια ρευστότητα εξασφαλίζεται -κυρίως μέσω προκαταβολών από παραγγελίες πελατών- κατευθύνεται σε πιο επείγουσες ανάγκες. Τελευταία η εταιρία έχει πάρει μια μικρή ανάσα, εξασφαλίζοντας κάποιες εμπράγματες εγγυήσεις έναντι περιουσιακών της στοιχείων.

Περισσότερα…

Older Entries

Αρέσει σε %d bloggers: